Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Μάριου Αθανασίου, Aρ. Υπόθεσης: 26165/09, 21/3/2011

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου έτσι ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. H ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής περιορίσθηκε να αναφέρει ότι το ζήτημα θα κριθεί από το Δικαστήριο. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας [βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133]. Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή, το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση, το κριτήριο είναι αντικειμενικό, αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου [βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)]. Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145. Στην παρούσα υπόθεση, δεν προσκομίσθηκε από την κατηγορούσα αρχή καμιά προφορική μαρτυρία, αφού το σύνολο των γεγονότων που την περιβάλλουν, αποτέλεσαν κοινό έδαφος. Η μαρτυρία στην οποία η κατηγορούσα αρχή βάσισε την υπόθεση της, περιορίσθηκε στην εκ συμφώνου παρουσίαση κάποιων εγγράφων, το περιεχόμενο των οποίων έγινε παραδεκτό ως προς την αλήθεια τους και το οποίο ως τέτοιο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο. Αυτά είναι, η κατάθεση του αστυφ. 2615 Α. Κονναρή, η έκθεση του Harke (Harry) Wildeboer με μετάφραση της στην ελληνική γλώσσα, που αποτελεί επίσης παραδεκτό γεγονός ότι είναι πιστή, η κατάθεση του αστυφ. 2793 Μ. Τηλεμάχου, καθώς επίσης και η γραπτή κατηγορία (Τεκμήρια 1-4, αντίστοιχα). Δηλώθηκε επίσης από τους ευπαίδευτους συνηγόρους ως παραδεκτό γεγονός και ως τέτοιο εγκρίθηκε επίσης από το Δικαστήριο ότι, τα τεκμήρια που καταγράφονται στη 2η σελίδα του Τεκμηρίου 1, βρίσκονται στην κατοχή της αστυνομίας και ότι η διακίνηση τους, έγινε με την ορθή και νόμιμη διαδικασία. Με βάση λοιπόν την προσκομισθείσα εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής μαρτυρία, η οποία είναι σε γραπτή μορφή και για το λόγο αυτό δεν θεωρώ αναγκαίο να επαναλάβω και η οποία βέβαια στο στάδιο αυτό δεν θα αξιολογηθεί, θα προχωρήσω να εξετάσω την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου. Στην παρούσα υπόθεση, ο κατηγορούμενος, κατηγορείται ότι, εν γνώσει του είχε στην κατοχή του για σκοπούς εμπορικούς, αντίγραφα προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, γνωρίζοντας και έχοντας λόγους να πιστεύει ότι ενέχουν προσβολή πνευματικού δικαιώματος και ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένα. Για στοιχειοθέτηση όλων των αδικημάτων, τα οποία εντάσσονται στις δύο αυτές κατηγορίες, η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος, κατείχε τα αντίγραφα αυτά και τα έθεσε σε κυκλοφορία, έχοντας γνώση ότι ενέχουν προσβολή πνευματικού δικαιώματος και ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένα αντίγραφα. Εισηγούμενος ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου την μη κλήση του πελάτη του σε απολογία, εισηγήθηκε μεταξύ άλλων, ότι το στοιχείο αυτό, δεν έχει αποδειχθεί. Πράγματι από την προσκομισθείσα από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία, η οποία όπως έχει προαναφερθεί προσκομίσθηκε υπό τη μορφή παραδεκτών γεγονότων, το στοιχείο αυτό δεν έχει αποδειχθεί. Καμιά επαρκής και ικανοποιητική μαρτυρία δεν έχει παρουσιασθεί η οποία να τείνει έστω να καταδείξει ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ή είχε λόγους να πιστεύει ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένα αντίγραφα. Κατά συνέπεια κρίνεται ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να απαλλαγεί από το στάδιο αυτό. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στις έξη κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο