Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Χρίστου Γεωργιάδη, Αρ. Υπόθεσης: 28975/09, 18 Απριλίου, 2011

(1), 14 Α

(1)(α)(β)

(2)και 22 του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου του 1976, Ν. 59/76, όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος των εν λόγω κατηγοριών, ο κατηγορούμενος, στις 13.4.2009, στη Λεμεσό, εν γνώσει του κατείχε για εμπορικούς σκοπούς ή έθεσε σε κυκλοφορία ένα αντίγραφο προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή με τίτλο WINDOWS XP Professional 2002 Service Pack 2, της εταιρείας MICROSOFT, σε 5 ηλεκτρονικούς υπολογιστές με διακριτικούς αριθμούς 2007052510, 2007052505, 2007052513, 2007052503 και 2007052520, που βρίσκονταν εγκατεστημένοι στο υποστατικό με την ονομασία «Internet Services» που διατηρούσε στην οδό Κλεμανσώ, γνωρίζοντας ή έχοντας λόγο να πιστεύει ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένο. Το σύνολο της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής κατατέθηκε υπό τη μορφή εγγράφων ως παραδεκτών γεγονότων, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την κατάθεση του Α/Αστ. 719 Π. Νικολάου του ΟΠΕ Λεμεσού, στις 13.4.2009, δυνάμει δικαστικού εντάλματος έρευνας, μαζί με άλλους αστυνομικούς εισήλθε εντός του υποστατικού «Internet Services» που βρίσκεται στην οδό Κλεμανσώ για έλεγχο σχετικά με παράβαση των Νόμων περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Μηχανών Τυχερού Παιγνίου. Εκεί στον δημόσιο χώρο του υποστατικού σε δημόσια πρόσβαση εντοπίστηκαν 10 ηλεκτρονικοί υπολογιστές οι οποίοι ήταν σε λειτουργία. Στο μέρος πίσω από τον πάγκο του υποστατικού βρισκόταν η Αντρούλα Γεωργιάδου, στην οποία υποδείχθηκε η αστυνομική ταυτότητα του Α/Αστ. 719 και το ένταλμα έρευνας, και αυτή είπε ότι θα ειδοποιήσει τον ιδιοκτήτη να έρθει. Μετά πάροδο 5 λεπτών προσήλθε στο μέρος ο ιδιοκτήτης του υποστατικού, ο κατηγορούμενος, στον οποίο και πάλι υποδείχθηκε η αστυνομική ταυτότητα του Α/Αστ. 719 και το ένταλμα έρευνας. Κατόπιν ελέγχου που έγινε στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εντοπίστηκαν 5 οι οποίοι δεν είχαν αυτόκλητο αυθεντικότητας λογισμικού Windows Microsoft και υπήρχε εύλογη υπόνοια ότι εκ πρώτης όψεως περιείχαν εγκατεστημένα αντίτυπα προγραμμάτων χωρίς την εξουσιοδότηση του δημιουργού τους. Ο Α/ Αστ. 719 πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για το αδίκημα της παράβασης του Νόμου περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Τι να πω, ήξερα ότι εν ήταν εντάξει τζιαι ήταν να τα αλλάξω». Ακολούθως ο Α/Αστ. 719 παρέλαβε τους επίδικους 5 πλήρεις ηλεκτρονικούς υπολογιστές έναντι απόδειξης, και τους παρέδωσε στην Γ/Αστ. 4748 Ο. Γρηγορίου του αστυνομικού σταθμού Πολεμιδιών, η οποία ανέλαβε τη διερεύνηση της υπόθεσης. Στον σταθμό επίσης κλήθηκε να προσέλθει ο κατηγορούμενος. Η Γ/Αστ. 4748 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, Τεκμήριο 5, στην οποία ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι είναι ο ιδιοκτήτης του επίδικου υποστατικού το οποίο αγόρασε πριν από μια βδομάδα, γνώριζε ότι και στους 5 ηλεκτρονικούς υπολογιστές που βρίσκονταν στο κατάστημα από προηγουμένως υπήρχαν αντίτυπα λογισμικών προγραμμάτων και λογάριαζε να τα αλλάξει σύντομα αλλά την εν λόγω μέρα ήρθε η αστυνομία και τους παρέλαβε έναντι απόδειξης. Στην συνέχεια η Γ/Αστ. 4748 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο ότι την επίδικη μέρα είχε στο εν λόγω υποστατικό εγκατεστημένους 5 ηλεκτρονικούς υπολογιστές των οποίων το λειτουργικό σύστημα ήταν μη εξουσιοδοτημένες αναπαραγωγές και αυτός απάντησε «Παραδέχομαι», Τεκμήριο 6. Στις 25.5.2009 ο Χάρη Γουάιλντεμποερ εξέτασε τους 5 επίδικους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στον αστυνομικό σταθμό Πολεμιδιών, και ετοίμασε σχετική Δήλωση με Αρ. Αν. CR/63/6, ημερ. 25.5.2009, Τεκμήριο 2. Σε αυτή αναφέρει ότι είναι υπάλληλος της εταιρείας CYFACT, η οποία μεταξύ άλλων προσφέρει υπηρεσίες έρευνας και αναγνώρισης σε υποθέσεις που αφορούν παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο ίδιος εργοδοτείται τα τελευταία 6 χρόνια ως διερευνητής στη CYFACT και έτυχε εκπαίδευσης στην αναγνώριση μη εξουσιοδοτημένων αναπαραγωγών ταινιών και προγραμμάτων λογισμικού. Λόγω της εκπαίδευσης και της πείρας του είναι σε θέση να αναγνωρίζει μη εξουσιοδοτημένες αναπαραγωγές ταινιών και προγραμμάτων λογισμικού. Έτυχε επίσης εξειδικευμένης εκπαίδευσης από υπάλληλο της Λιβανέζικης θυγατρικής εταιρείας Microsoft Inc από ΗΠΑ, και από ανεξάρτητο σύμβουλο που χρησιμοποιείται από τη Microsoft για να παρέχει μαρτυρία στο Δικαστήριο για την αναγνώριση προιόντων για την Ελλάδα. Ο κ. Γουάιλντεμποερ εξέτασε τους 5 επίδικους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τους βρήκε ότι είχαν φορτωθεί με το πρόγραμμα WINDOWS XP Professional 2002 SP 2. Στο Τεκμήριο 2, ο κ. Γουάιλντεμποερ καταλήγει ως εξής: «

(8)Γνωρίζω ότι η κατοχύρωση πνευματικής ιδιοκτησίας στο πιο πάνω πρόγραμμα λογισμικού ανήκει στη Microsoft κι αυτό μπορεί να επαληθευθεί από το γεγονός ότι η σχετική σημείωση περί κατοχύρωσης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας αναφέρει τη Microsoft ως τον ιδιοκτήτη και τα σχετικά εμπορικά σήματα και εμπορικά ονόματα για το λειτουργικό σύστημα και τις εφαρμογές είναι ευρέως γνωστά, παρουσιάζονται στο συνήθη τους τύπο και όντως ανήκουν στη Microsoft.

(9)Πιστεύω ότι το Λειτουργικό Σύστημα που είναι φορτωμένο επάνω στους 5 υπολογιστές είναι μη εξουσιοδοτημένες αναπαραγωγές.» Την 1.7.2009 η Αστ. 3504 Μ. Λουκά του Δικανικού Εργαστηρίου Ηλεκτρονικών Δεδομένων εξέτασε τους 5 επίδικους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να διαπιστώσει κατά πόσον αυτοί έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπονται σε μηχανές τυχερού παιγνίου. Στην Έκθεση της ημερ. 1.7.2009, Τεκμήριο 3, η Αστ. 3504 καταλήγει ότι στους εν λόγω ηλεκτρονικούς υπολογιστές υπήρχε εγκατεστημένο το λογισμικό πρόγραμμα GClient και επομένως υπήρχε η δυνατότητα μετατροπής τους σε μηχανές τυχερού παιγνίου. Επίσης η Αστ. 3504 προβαίνει σε σχόλιο ότι δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε σχετική άδεια στην αστυνομία για να εξεταστεί κατά πόσο εμπίπτει στους όρους και προϋποθέσεις που αναφέρονται στην συνημμένη Γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα, ημερ. 27.3.2009, Παράρτημα Β΄, και το κατά πόσον χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να εξεταστεί από τον ανακριτή της υπόθεσης σε σχέση με τη λήψη σχετικών καταθέσεων από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα στην υπόθεση. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο συνήγορος υπεράσπισης υπέβαλε εισήγηση προς το Δικαστήριο ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε αρκετές προγενέστερες αποφάσεις του επί ακριβώς των ίδιων επίδικων θεμάτων. Πράγματι το Δικαστήριο έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με τέτοιας φύσης υποθέσεις και είχε την ευκαιρία να αναλύσει τη νομική πτυχή αυτών και την προσαχθείσα μαρτυρία που είναι πάντα της ίδιας ακριβώς φύσης και προέρχεται από τον Χάρη Γουάιλντεμποερ. Κρίνω σκόπιμο αρχικά να παραθέσω τις νομικές αρχές αναφορικά με το ζήτημα απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Τα κριτήρια που διέπουν το ζήτημα απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι πολύ γνωστά. Όπως υποδηλώνει ο όρος «εκ πρώτης όψεως» η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης απαιτείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση - βλ. Re In Κάκος

(1985)1 C.L.R. 250. Το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9, στην οποία αναλύονται οι αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορούσα Αρχή έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η απαλλαγή του κατηγορούμενου στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) όταν η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Ο Δικαστής δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά η απόφαση του περιορίζεται σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης - βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στ. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ.

1. Έχοντας κατά νου την προσαχθείσα μαρτυρία και τις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, θα εξετάσω τώρα κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η μοναδική μαρτυρία που προσκομίστηκε για την Κατηγορούσα Αρχή που σκοπεί να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων είναι αυτή του Χάρη Γουάιλντεμποερ, όπως περιέχεται στο Τεκμήριο
2. Με βάση την εν λόγω μαρτυρία και χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε υποκειμενική αξιολόγηση αυτής, καταλήγω ότι αυτή η μαρτυρία δεν είναι ικανή να στοιχειοθετήσει τα συστατικά των αδικημάτων που αφορούν το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και την προσβολή αυτού. Η απλή αναφορά του κ. Γουάιλντεμποερ στην παράγραφο

(8)της Έκθεσης του, Τεκμήριο 2, που εκτίθεται αυτούσια πιο πάνω, στη γνώση του για την κατοχύρωση πνευματικής ιδιοκτησίας στο εν λόγω πρόγραμμα λογισμικού που ανήκει στη Microsoft, δεν είναι ικανοποιητική μαρτυρία για να αποδείξει τον τρόπο κατοχής του εν λόγω δικαιώματος από τη Microsoft, τη φύση του δικαιώματος και πώς αυτό προστατεύεται από το Νόμο. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι η μαρτυρία της Αστ. 3504 δεν προσθέτει οτιδήποτε στις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, καθότι αυτή ασχολείται με το θέμα της δυνατότητας μετατροπής των επίδικων ηλεκτρονικών υπολογιστών σε μηχανές τυχερού παιγνιδιού, και για το οποίο ο κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει σχετικές κατηγορίες. Τώρα επιθυμώ να ανατρέξω στην προφορική απάντηση του κατηγορούμενου προς τον Α/Αστ. 719, και την κατάθεση και γραπτή κατηγορία του κατηγορούμενου, καθότι αυτές μπορούν να ληφθούν υπόψη στον βαθμό που περιέχουν ενοχοποιητικές δηλώσεις εναντίον του. Τόσο η απάντηση του κατηγορούμενου στον Α/Αστ. 719 όσο και η θέση του στην κατάθεση του, Τεκμήριο 5, μπορεί να δείχνουν ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι υπήρχαν αντίτυπα προγραμμάτων τα οποία «δεν ήταν εντάξει» και σκόπευε να τα αλλάξει σύντομα, όμως αυτή η θέση του ουδόλως μπορεί να εκληφθεί ότι αναγνωρίζει την εγκατάσταση του συγκεκριμένου λογισμικού προγράμματος, τη φύση του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας που αυτό περιέχει, τον τρόπο προστασίας αυτού και τον κάτοχο του. Επομένως, θεωρώ ότι οι εν λόγω αναφορές του κατηγορούμενου δεν μπορούν να θεωρηθούν με αυτά τα δεδομένα ως απλές παραδοχές ή ενοχοποιητικές δηλώσεις εναντίον του, καθότι δεν αποκαλύπτουν τα συστατικά των αδικημάτων που απαιτούνται για την στοιχειοθέτηση των κατηγοριών που αντιμετωπίζει, αλλά παρουσιάζουν πολλά κενά τα οποία ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να κληθεί, προβάλλοντας την υπεράσπιση του, να καλύψει. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, η απλή παραδοχή του στη γραπτή κατηγορία του, Τεκμήριο 6, και πάλι δεν μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί αρκετή για να χρησιμοποιηθεί ως ενοχοποιητική εναντίον του. Για τους πιο πάνω λόγους, κρίνω ότι η μαρτυρία που προσάχθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή δεν είναι ικανή να στοιχειοθετήσει τα συστατικά των αδικημάτων που αφορούν όλες τις κατηγορίες. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει, και στις οποίες απαλλάσσεται και αθωώνεται. (Υπ.).................. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: ποινική/ενδιάμεση απόφαση/εκ πρώτης όψεως υπόθεση Αναφορά: προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο