Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Claudiu Iamandi, Αρ. Υπόθεσης: 3986/11, 20 Απριλίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B94 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3986/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Claudiu Iamandi, από τη Ρουμανία Κατηγορούμενου --------------------- Ημερομηνία: 20 Απριλίου 2011 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Δανιηλίδου Κατηγορούμενος παρών, γι' αυτόν ο κ. Κωμοδρόμος Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες που αφορούν τα αδικήματα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση των άρθρων 371, 294(α) και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και της διάρρηξης κτιρίου με σκοπό την κλοπή, κατά παράβαση του άρθρου 295 του Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος των εν λόγω κατηγοριών, ο κατηγορούμενος, στις 21.2.2011, στη Λεμεσό, συνωμότησε με τον Doru Santrou Vasile από τη Ρουμανία να διαπράξει κακούργημα, δηλαδή διάρρηξη κτιρίου και κλοπή, και την ίδια ημερομηνία διέρρηξε και εισήλθε στο νηπιαγωγείο με την ονομασία «Jelly Babies» ιδιοκτησίας του Χάρη Χαριλάου, με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος μέσα σε αυτό, δηλαδή τη διάπραξη κλοπής. Κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης, ο πρώτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Α/Αστ. 1863 Θ. Θεμιστοκλέους, του ΤΑΕ Λεμεσού. Όπως αναφέρεται στην κατάθεση του Μ.Κ. 1, η οποία αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του, στις 21.2.2011 και ώρα 21.40 μετέβη σε σκηνή διάρρηξης του νηπιαγωγείου με την ονομασία «Jelly Babies» που βρίσκεται στην οδό Δημήτρη Γληνού 27 στη Λεμεσό. Από εξετάσεις που έκανε εκεί, διαπίστωσε ότι οι δράστες εισήλθαν στην αυλή του νηπιαγωγείου από την ξύλινη περίφραξη που βρίσκεται στο πίσω μέρος του νηπιαγωγείου στη βόρεια πλευρά του κτιρίου. Δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει μαρτυρία από τους γείτονες της περιοχής αναφορικά με την κατεύθυνση των δραστών και την περιγραφή τους. Στις 22.2.2011 και ώρα 01.45 στα γραφεία του ΤΑΕ με τη βοήθεια της διερμηνέα Χριστίνας Διονυσίου, ο Μ.Κ. 1 συνέλαβε δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος και διάρρηξης του νηπιαγωγείου με σκοπό την κλοπή. Αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε ότι είναι αθώος. Στις 23.2.2011, κατόπιν συγκατάθεσης του κατηγορούμενου, ο Μ.Κ. 1 έκανε έρευνα στην οικία του κατηγορούμενου, χωρίς να ανευρεθεί οτιδήποτε το επιλήψιμο. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ. 1 είπε ότι λήφθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα από την σκηνή, αλλά οι δακτυλοσκοπικές εξετάσεις είχαν αρνητικό αποτέλεσμα. Σχετική επί τούτου είναι η Δακτυλοσκοπική Εξέταση Σκηνής/Τεκμηρίων ημερ. 22.2.2011, που έγινε από τον αστ.316 Γ. Γεωργίου της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών, και κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός από τις δύο πλευρές, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, ως Τεκμήριο
- Ο επόμενος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Μιχάλης Μιχαλόπουλος. Στην κατάθεση του που αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του, αναφέρονται τα ακόλουθα. Στις 21.2.2011 και γύρω στις 21.20, ενώ βρισκόταν σε καφετερία στη Λεωφ. Μακαρίου μαζί με τον Χάρη Χαριλάου, που είναι κουμπάρος του, ο τελευταίος δέχθηκε τηλεφώνημα από κάποιο άτομο που διαμένει κοντά στο νηπιαγωγείο του Χάρη. Όπως του ανέφερε ο Χάρης, αυτό το άτομο είπε στον Χάρη ότι 3 πρόσωπα προσπαθούσαν να κλέψουν από το νηπιαγωγείο του, και αμέσως επιβιβάστηκαν στο όχημα του Μ.Κ. 2 και αφού μετέβηκαν στο νηπιαγωγείο, είδαν ένα πρόσωπο έξω από το νηπιαγωγείο να κινείται ύποπτα. Ο Χάρης αμέσως τον πλησίασε και τον ακινητοποίησε. Τότε ο Μ.Κ. 2 πλησίασε το άτομο αυτό και τον κρατούσε αφού ο Χάρης απομακρύνθηκε από κοντά τους γύρω στα 5 μέτρα, αφού είδε 2 άλλα πρόσωπα να βρίσκονται στην αυλή του νηπιαγωγείου του. Ακολούθως επέστρεψε στο μέρος όπου ο Μ.Κ. 2 βρισκόταν με τον αλλοδαπό και παρέμειναν εκεί μέχρι την άφιξη της αστυνομίας. Ο Μ.Κ. 2 δεν είδε τα 2 άλλα άτομα που βρίσκονταν εντός της αυλής του νηπιαγωγείου, καθότι βρισκόταν κοντά στον αλλοδαπό για να μην φύγει από το μέρος. Ο Μ.Κ. 2 πρόσθεσε ότι χρειάστηκαν ενάμιση λεπτό περίπου για να πάνε στο νηπιαγωγείο από την καφετερία, και εξήγησε πώς το εν λόγω άτομο κινείτο ύποπτα, δηλαδή βρισκόταν έξω από το κάγκελο του νηπιαγωγείου, κινείτο μπρος-πίσω, ενώ ενημερώθηκαν ότι κάποιο πρόσωπο ήταν απ΄ έξω και κάποια πρόσωπα προσπάθησαν να μπουν μέσα στο νηπιαγωγείο και είδαν σπασμένα χερούλια και τζάμια. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ. 2 είπε επίσης ότι ο αλλοδαπός στεκόταν ακριβώς στο κάγκελο του νηπιαγωγείου, 3 σκαλιά από την είσοδο, ακουμπούσε εκεί και κοιτούσε δεξιά - αριστερά. Όταν ο Χάρης έπιασε τον αλλοδαπό, αυτός έτρεμε σαν το ψάρι από τον φόβο του, και όταν τον κρατούσε ο ίδιος ο μάρτυρας αυτός έτρεμε. Αυτά τα δεδομένα, σε συνδυασμό με την παρουσία των 2 άλλων προσώπων μέσα στον φράκτη και τα σπασμένα τζάμια, δείχνουν ότι επρόκειτο για διάρρηξη, όμως τα εν λόγω πρόσωπα δεν πρόλαβαν να κλέψουν αφού έφυγαν μόλις έγιναν αντιληπτοί. Ο συνήγορος υπεράσπισης υπέβαλε στον Μ.Κ. 2 τη θέση ότι ο κατηγορούμενος περίμενε τα 2 πρόσωπα που ήταν φίλοι του να ουρήσουν, και ο μάρτυρας εξέφρασε την έκπληξη του λέγοντας ότι δεν θα πηδούσαν από τον φράκτη και να σπάσουν τζάμια και χερούλια απλώς για τον σκοπό αυτό, και αρνήθηκε αυτή την εκδοχή. Ο Μ.Κ. 2 είπε, στην επανεξέταση του, ότι ο φράκτης είχε ύψος 2 μέτρων για την προστασία των παιδιών. Ο Χάρης Χαριλάου, ιδιοκτήτης του νηπιαγωγείου, ήταν ο επόμενος μάρτυρας. Ο Μ.Κ. 3 υιοθέτησε την κατάθεση του ως μέρος της κύριας εξέτασης του, στην οποία αναφέρει ότι το νηπιαγωγείο αποτελείται από 5 αίθουσες διδασκαλίας και μία κουζίνα. Η πόρτα εισόδου αποτελείται από αλουμινένια πόρτα με νότια κατεύθυνση προς τη οδό Δημήτρη Γληνού. Ο Μ.Κ. 3 με τη σειρά του επιβεβαίωσε το τηλεφώνημα που έλαβε από τον γείτονα του νηπιαγωγείου, Στέλιο Αυγουστή, στις 21.2.2011 και ώρα 21.20, ο οποίος του ανέφερε ότι υπήρχαν 2 πρόσωπα μέσα στην αυλή του νηπιαγωγείου και ένα άλλο πρόσωπο έξω από το νηπιαγωγείο να κινείται ύποπτα και ότι προσπαθούσαν να διαρρήξουν το νηπιαγωγείο. Σε 2 λεπτά βρέθηκε εκεί όπου εντόπισε ένα πρόσωπο να βρίσκεται έξω από το νηπιαγωγείο και να κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Αμέσως κατέβηκε από το αυτοκίνητο και αφού τον πλησίασε, κατάφερε να τον ακινητοποιήσει, μέχρι την άφιξη της αστυνομίας στο μέρος. Ο Μ.Κ. 3 είδε ακόμα 2 πρόσωπα να βρίσκονται στην αυλή του νηπιαγωγείου στη δυτική πλευρά, και άφησε το πρόσωπο που κρατούσε στον Μ.Κ. 2 και πλησίασε τα 2 άλλα πρόσωπα που βρίσκονταν στην αυλή. Μόλις αυτά αντιλήφθηκαν τον Μ.Κ. 3, άρχισαν νε τρέχουν προς την πίσω πλευρά του νηπιαγωγείου και έφυγαν από το μέρος. Ο Μ.Κ. 3 είχε συνεχή οπτική επαφή με το πρόσωπο που είχε ακινητοποιήσει μέχρι που ήρθαν οι αστυνομικοί στο μέρος. Από έλεγχο που έκανε στο νηπιαγωγείο, ο Μ.Κ. 3 βρήκε το χερούλι της κυρίας εισόδου που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του κτιρίου το οποίο βρίσκεται σε ξύλινο παράθυρο σπασμένο. Επίσης βρήκε ανακατωμένα τα βιβλία που βρίσκονταν στο περβάζι του παραθύρου από την εσωτερική του πλευρά, τα οποία ο μάρτυρας είναι σίγουρος ότι ήταν συγυρισμένα πριν φύγει από το νηπιαγωγείο από όπου έφυγε τελευταίος. Ο Μ.Κ. 3 είπε ακόμα ότι το πρόσωπο που τελικά ακινητοποίησε κινείτο ύποπτα, δηλαδή η συμπεριφορά του ήταν κάπως νευρική, έκανε σιγανά βήματα μπροστά από την είσοδο και κρατούσε κινητό. Αναγνώρισε ότι το εν λόγω άτομο ήταν ο κατηγορούμενος. Όταν ο ίδιος έτρεξε στην πλευρά όπου είναι το γκαράζ, τα 2 άτομα τον πλησίασαν επειδή προφανώς νόμιζαν ότι ήταν ο κατηγορούμενος, αλλά όταν αυτός τους είπε να σταματήσουν, έφυγαν από την πίσω πλευρά και σπάζοντας τον φράκτη. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ. 3 είπε ότι πριν φύγει από το νηπιαγωγείο, έκανε έλεγχο και δεν υπήρχε γυαλί σπασμένο. Και αυτός αρνήθηκε ότι ο κατηγορούμενος ήταν εκεί με 2 φίλους του που πήγαν να ουρήσουν, λέγοντας ότι ο φράκτης είναι ύψους 2 μέτρων και κλειστός για την ασφάλεια των παιδιών, υπήρχαν παραβιάσεις εσωτερικά του νηπιαγωγείου και μάλιστα έσπασαν τον ξύλινο φράκτη και τέλος διέφυγαν από το πίσω μέρος. Ο αστ. 2868 Γ. Συμεού του ΟΥΛΑΕ Λεμεσού κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι την επίδικη μέρα και ώρα 21.25, ενώ βρισκόταν περιπολία, δέχθηκε μήνυμα μέσω ασυρμάτου από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας ότι στην οδό Δημήτρη Γληνού 27 στο εν λόγω νηπιαγωγείο υπήρχαν 3 άτομα τα οποία προσπαθούσαν να διαρρήξουν το νηπιαγωγείο. Αμέσως πήγε στην σκηνή, όπου εντόπισε τον Μ.Κ. 3 να έχει ακινητοποιημένο ένα αλλοδαπό, ο οποίος, όπως του ανέφερε ο Μ.Κ.3, προσπάθησε να εισέλθει εντός του νηπιαγωγείου με άλλα 2 άτομα, που είχαν εγκαταλείψει την σκηνή. Ο αλλοδαπός του είπε το όνομα του και ότι είναι Ρουμάνος υπήκοος, και μεταφέρθηκε από τον Μ.Κ. 4 στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού όπου τον παρέδωσε στον Μ.Κ.
- Ο Μ.Κ. 4 αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως τον εν λόγω αλλοδαπό. Ο αστ. 2907 Π. Κωνσταντίνου του ΤΑΕ Λεμεσού έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, με τη βοήθεια της διερμηνέα, στις 21.2.2011 και μεταξύ των ωρών 23.10-00.
- Το πιστό της μετάφρασης της κατάθεσης του κατηγορούμενου και της απάντησης κατά την σύλληψη του επιβεβαιώνει η διερμηνέας Χριστίνα Διονυσίου σε κατάθεση της ημερ. 22.2.2011, Τεκμήριο
- Αυτά αποτελούν παραδεκτά γεγονότα από τις δύο πλευρές. Η ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου στη μητρική του γλώσσα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3 και η πιστή μετάφραση αυτής στα Ελληνικά ως Τεκμήριο
- Στην κατάθεση του, ο κατηγορούμενος αρχικά κάνει αναφορά στις συνθήκες άφιξης και διαμονής του στην Κύπρο, και ότι διαμένει και εργάζεται μαζί με τον Doru Sandru, επίσης από τη Ρουμανία, στις οικοδομές. Επειδή τις τελευταίες 2 βδομάδες δεν είχαν εργασία, την Παρασκευή που πέρασε, ένας φίλος του, ο Cristi, τηλεφώνησε στον Doru και του είπε ότι γνωρίζει κάποιον στη Λεμεσό που ενδιαφέρεται για υπαλλήλους. Επομένως αυτοί κανόνισαν να έρθουν στη Λεμεσό, και επειδή δεν έχουν αυτοκίνητο, τους μετέφερε με το αυτοκίνητο του ένας άλλος φίλος τους επί πληρωμή. Ξεκίνησαν από την Πάφο γύρω στις 1.30-2.00 το μεσημέρι. Στη Λεμεσό ο Cristi μαζί με ένα φίλο του Ρουμάνο τους πήραν με το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο τελευταίος στο σπίτι του Cristi, γύρω στις 3.30 το απόγευμα. Προσπάθησαν να μιλήσουν με τον άνθρωπο για δουλειά τηλεφωνικώς, όμως αυτός δεν μπορούσε να τους μιλήσει. Όταν νύκτωσε, έφυγαν από το σπίτι του Cristi για να πάνε περίπατο πεζοί. Αφού περπάτησαν για 10-20 λεπτά, ο κατηγορούμενος σταμάτησε για να τυλίξει τσιγάρο. Εκείνη την ώρα ο Doru και ο Cristi μπήκαν στην αυλή ενός περιφραγμένου οικοπέδου για να ουρήσουν. Η περίφραξη ήταν ψηλή, περίπου 2 μέτρα, και ο κατηγορούμενος δεν έβλεπε τι υπήρχε μέσα. Ο κατηγορούμενος δεν είδε πώς μπήκαν μέσα γιατί τύλιγε τσιγάρο εκείνη την ώρα. Από εκείνη την στιγμή, ο κατηγορούμενος δεν τους είδε ούτε τους μίλησε ξανά. Περίμενε εκεί για 10 λεπτά περίπου και μετά σταμάτησε ένα αυτοκίνητο δίπλα του και κάποιοι άντρες κατέβηκαν από αυτό και τον ρώτησαν τι κάνει εκεί. Μετά από λίγο ήρθε η αστυνομία στο μέρος, και οι αστυνομικοί τον μετέφεραν στα γραφεία του ΤΑΕ. Την ώρα που περίμενε τον Doru και τον Cristi, δεν άκουσε γυαλιά να σπάζουν, δεν μίλησε μαζί τους ούτε και έβλεπε τι έκαναν. Τώρα δεν ξέρει πού βρίσκονται αυτοί οι δύο. Ο κατηγορούμενος δεν έκλεψε ούτε και συνωμότησε με κανένα να κλέψει. Ο τελευταίος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Στέλιος Αυγουστή. Σύμφωνα με την κατάθεση του στην αστυνομία, που αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του, ο Μ.Κ. 5 διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο και διαμένει σε διαμέρισμα δίπλα από το νηπιαγωγείο του Μ.Κ.
- Στις 21.2.2011 γύρω στις 21.10, επέστρεφε στο σπίτι με το αυτοκίνητο του και αντιλήφθηκε ένα πρόσωπο να πηγαινοέρχεται στο πεζοδρόμιο έξω από το νηπιαγωγείο με τρόπο που φάνηκε στον μάρτυρα ύποπτο για κλοπές, λόγω του ότι πριν από λίγες μέρες είχε γίνει διάρρηξη στη γειτονιά. Ο Μ.Κ. 5 έμεινε για λίγα λεπτά σε στάση αναμονής στη διασταύρωση και παρακολουθούσε τις κινήσεις του εν λόγω προσώπου. Λόγω του σκότους, δεν μπορούσε να διακρίνει καλά τα χαρακτηριστικά του. Σε κάποια φάση ο Μ.Κ. 5 τον είδε να μιλά στο κινητό του. Ενώ ο Μ.Κ. 5 ήταν ακόμα εκεί, το εν λόγω πρόσωπο φαίνεται να αντιλήφθηκε την παρουσία του, και διασταύρωσε και πήγε στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου χωρίς να απομακρυνθεί. Για να μην κινήσει υποψίες, ο Μ.Κ. 5 πήγε τότε στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας του και βγήκε πάνω στο διαμέρισμα του, που είναι ρετιρέ, για να παρακολουθήσει τις κινήσεις του εν λόγω προσώπου. Βγήκε στη βεράντα ενώ δεν άναψε τα φώτα του διαμερίσματος, από όπου είχε οπτική επαφή προς όλες τις κατευθύνσεις. Εν τω μεταξύ το εν λόγω πρόσωπο πήγε ξανά έξω από το νηπιαγωγείο στο πεζοδρόμιο, και συνέχισε να πηγαινοέρχεται. Η απόσταση μεταξύ της πολυκατοικίας όπου διαμένει ο Μ.Κ. 5 και του νηπιαγωγείου είναι γύρω στα 20 μέτρα. Σε κάποια στιγμή ο Μ.Κ. 5 αντιλήφθηκε ακόμα δύο πρόσωπα στην εσωτερική αυλή του νηπιαγωγείου στη δυτική πλευρά. Πείστηκε τότε ότι πρόκειται για διαρρήκτες που προσπαθούσαν να μπουν στο κτίριο του νηπιαγωγείου, και τότε τηλεφώνησε στον Μ.Κ. 3, με τον οποίο είναι φίλοι, για να τον ενημερώσει σχετικά και είπε στην σύζυγο του να τηλεφωνήσει στην αστυνομία. Μετά πάροδο 2-3 λεπτών ο Μ.Κ. 5 είδε ένα αυτοκίνητο να προσεγγίζει το νηπιαγωγείο και τον Μ.Κ. 3 να κατεβαίνει από αυτό και να ακινητοποιεί το εν λόγω πρόσωπο που ήταν ακόμα έξω από το νηπιαγωγείο του και δεν πρόλαβε να διαφύγει. Την ίδια ώρα ο Μ.Κ. 5 είδε τα άλλα δύο πρόσωπα που ήταν στην εσωτερική αυλή να φεύγουν προς το πίσω μέρος του κτιρίου του νηπιαγωγείου εντός της αυλής. Σε λίγα λεπτά ήρθαν και περιπολικά της αστυνομίας. Ο Μ.Κ. 5 κατέβηκε κάτω και είδε το ύποπτο πρόσωπο να μεταφέρεται με το αυτοκίνητο της αστυνομίας. Η περιγραφή του εν λόγω προσώπου που έπιασε ο Μ.Κ. 3 ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή του προσώπου που ο Μ.Κ. 5 παρακολουθούσε από την ώρα που προσέγγισε το σπίτι του μέχρι την ώρα που τον έπιασαν. Ο Μ.Κ. 5 εξήγησε ότι το εν λόγω πρόσωπο κοιτούσε συνεχώς μέσα στο νηπιαγωγείο, πηγαινοερχόταν πάνω-κάτω και κοίταζε μέσα, ήταν για αρκετή ώρα εκεί, περίπου 30 λεπτά, και του ήγειρε την υποψία ότι κάτι ήθελε. Αναγνώρισε ότι αυτό το πρόσωπο είναι ο κατηγορούμενος. Ο λόγος που τηλεφώνησε στην αστυνομία ήταν διότι τα 2 πρόσωπα που βρίσκονταν εντός του φράκτη είχαν επαφή, δηλαδή μίλησαν, από το εσωτερικό του φράκτη, με το πρόσωπο που ήταν έξω από το νηπιαγωγείο, και ήταν τότε που ο Μ.Κ. 5 αντιλήφθηκε τα δύο αυτά άτομα. Στην αντεξέταση του ο Μ.Κ. 5 εξέφρασε τη βεβαιότητα του ότι ο κατηγορούμενος είναι το πρόσωπο που είδε έξω από το νηπιαγωγείο, καθότι είχε συνεχή οπτική επαφή μαζί του μέχρι που ήρθε η αστυνομία στο μέρος. Ο Μ.Κ. 5 απέρριψε την εκδοχή της υπεράσπισης ότι τα δύο άλλα πρόσωπα μπήκαν μέσα για να ουρήσουν, λέγοντας ότι δεν ήταν αναγκαίο να περάσουν τον φράκτη 2 μέτρων για τον σκοπό αυτό, ενώ υπήρχε δίπλα ανοικτό οικόπεδο, και ότι ο χρόνος που βρίσκονταν εκεί ήταν παρά πολύς. Διερωτήθηκε επίσης γιατί τότε έφυγαν από εκεί αν πράγματι πήγαν μόνο για να ουρήσουν. Επέμενε ότι οι κινήσεις του κατηγορούμενου ήταν ύποπτες, ήταν πολύ ανήσυχος και πηγαινοερχόταν, οι άλλοι δύο βρίσκονταν εντός της αυλής, όπου η πρόσβαση δεν είναι εύκολη, και είχαν επαφή με τον κατηγορούμενο, επομένως το μόνο λογικό συμπέρασμα είναι ότι πήγαν για να διαρρήξουν το κτίριο του νηπιαγωγείου. Παρόλο που δεν απέκλεισε τα 2 αυτά άτομα να μπήκαν από το κάγκελο στην αριστερή μεριά, όπου η πρόσβαση είναι πιο εύκολη, εν τούτοις αναρωτήθηκε τι έκαναν αυτά τα 2 άτομα τόση ώρα εκεί. Τέλος, ο Μ.Κ. 5 αρνήθηκε την υποβολή του συνηγόρου υπεράσπισης ότι κατέθεσε με μοναδικό σκοπό να βοηθήσει τον φίλο του, Μ.Κ.3, και είπε ότι είναι γείτονες με τον Μ.Κ. 3 και έχουν καλές σχέσεις, ενώ δεν είχε οποιοδήποτε όφελος από ό,τι κατέθεσε στο Δικαστήριο, παρά μόνο υποστηρίζει όσα λέει στην κατάθεση του. Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, και κάλεσε αυτόν σε απολογία αφού του εξήγησε τα δικαιώματα του. Ο κατηγορούμενος επέλεξε να μην δώσει μαρτυρία. Κατά την αγόρευση της η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής αρχικά εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία των Μ.Κ. 2, 3 και 5 είναι καθόλα συνεπής και θα πρέπει να κριθεί αξιόπιστη από το Δικαστήριο. Η κα Δανιηλίδου ανέλυσε την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και εξέφρασε τη θέση ότι η όλη συμπεριφορά του κατηγορούμενου και των 2 άλλων προσώπων, και το σπασμένο χερούλι και τζάμι του νηπιαγωγείου, καταδεικνύουν ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε τον παράνομο σκοπό της παρουσίας των 2 αυτών ατόμων εντός της αυλής του νηπιαγωγείου και ότι ο κατηγορούμενος συνεργάστηκε και συνωμότησε με αυτά τα άτομα για τη διάπραξη του αδικήματος. Τέλος, η κα Δανιηλίδου ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι αυτουργός στο αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας, αλλά σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτός είναι συνεργός, τότε η παράλειψη αναφοράς του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα στο κατηγορητήριο δεν επηρεάζει τη δυνατότητα καταδίκης του κατηγορούμενου. Αντίθετη ήταν η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος τόνισε ότι η όλη μαρτυρία στηρίζεται σε υποθέσεις και ενδείξεις αλλά δεν είναι ικανή να αποδείξει τις κατηγορίες στον απαιτούμενο βαθμό. Ο κ. Κωμοδρόμος εισηγήθηκε ότι αναφορικά με την πρώτη κατηγορία ελλείπει μαρτυρία για την εγκληματική πρόθεση καθενός εκ των προσώπων που κατ΄ ισχυρισμό συνωμότησαν να διαπράξουν το αδίκημα της διάρρηξης και κλοπής, όπως επίσης ελλείπει μαρτυρία ότι οι 3 συμφώνησαν να διαπράξουν αυτό το αδίκημα. Μάλιστα οι κινήσεις του κατηγορούμενου δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ύποπτες ή ότι αυτός συμμετείχε στη διάπραξη του αδικήματος, και η υπεράσπιση πρόβαλε λογική εξήγηση των ενεργειών των 2 άλλων ατόμων. Ακόμα το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν φοβισμένος και έτρεμε όταν ανακόπηκε από τον Μ.Κ. 3 δεν είναι ικανή μαρτυρία για να αποδείξει την ένοχη του σκέψη και ενέργεια. Ο κ. Κωμοδρόμος εισηγήθηκε περαιτέρω ότι η παράλειψη αναφοράς του άρθρου 20 του Κεφ. 154 δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να καταδικάσει τον κατηγορούμενο ως συνεργό, και ακολούθως αναφέρθηκε στη μαρτυρία των Μ.Κ. 3 και 5 για να καταδείξει ότι αυτές παρουσιάζουν σοβαρές αντιφάσεις μεταξύ τους. Τέλος, ήταν η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας, επιστημονικής ή άλλης, που να συνδέει τον κατηγορούμενο με τη διάπραξη των αδικημάτων και αυτός πρέπει να απαλλαγεί και αθωωθεί. Έχω παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν για την Κατηγορούσα Αρχή ενώπιον του Δικαστηρίου. Αρχικά αναφέρω ότι οι Μ.Κ. 1 και Μ.Κ. 4 έκαναν πολύ καλή εντύπωση και κρίνονται αξιόπιστοι από το Δικαστήριο. Η μαρτυρία τους περιορίστηκε στις ενέργειες που ο καθένας προέβη σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, και μάλιστα η αντεξέταση τους ήταν πολύ περιορισμένη χωρίς βασικά να αμφισβητηθούν τα όσα κατέθεσαν στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο απεκόμισε την εντύπωση ότι οι εν λόγω μάρτυρες ήταν αντικειμενικοί και επομένως η μαρτυρία τους γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Επιπλέον, η μαρτυρία που κατατέθηκε υπό μορφή παραδεκτών γεγονότων για την αλήθεια του περιεχομένου της, με την έγκριση του Δικαστηρίου, και συγκεκριμένα τα Τεκμήρια 1, 2 και 5, γίνεται πλήρως αποδεκτή από το Δικαστήριο, εφόσον δεσμεύει και τις δύο πλευρές. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Γιαννίδης v. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ.
- Είναι επίσης κοινώς παραδεκτό ότι ο κατηγορούμενος προέβη στην κατάθεση, Τεκμήριο 3, της οποίας η πιστή μετάφραση είναι το Τεκμήριο 4, το περιεχόμενο της οποίας θα αξιολογηθεί πιο κάτω. Ο Μ.Κ. 2 δημιούργησε θετική εικόνα προς το Δικαστήριο και έπεισε για την αλήθεια των όσων έλεγε. Η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ευθύτητα, σταθερότητα και συνέπεια, και μάλιστα επεξήγησε με κάθε λεπτομέρεια και παραστατικότητα την συμπεριφορά του κατηγορούμενου όταν έφθασε εκεί στο μέρος με τον Μ.Κ.
- Ο Μ.Κ. 2 έδωσε ακόμα λογικές απαντήσεις αναφορικά με τον τρόπο που αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο να κινείται ύποπτα εκεί, και αυτή η περιγραφή του για τις κινήσεις και την αντίδραση του κατηγορούμενου ουδόλως αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση. Ακόμα ο Μ.Κ. 2 δεν δίστασε να αναφέρει ότι δεν είδε τα άλλα δύο πρόσωπα εντός της αυλής του νηπιαγωγείου καθότι ασχολείτο με τον κατηγορούμενο, γεγονός που επιβεβαιώνει την ειλικρίνεια του μάρτυρα και την επιθυμία του να καταθέσει για όσα ο ίδιος είχε αντιληφθεί και πράξει. Τέλος, ο ίδιος έδωσε λογική, και φυσικά τη δική του, εκτίμηση αναφορικά με τη θέση της υπεράσπισης ότι τα 2 άτομα μπήκαν εκεί για να ουρήσουν. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία του Μ.Κ. 2 ως αξιόπιστη και την υιοθετεί στο σύνολο της. Ο Μ.Κ. 3 με την σειρά του φάνηκε ειλικρινής και έδωσε την εικόνα ενός ανθρώπου που ήρθε στο Δικαστήριο να πει την αλήθεια. Η μαρτυρία του σε σχέση με το πού βρισκόταν όταν έλαβε τηλεφώνημα από τον Μ.Κ.5, πόσο χρόνο χρειάστηκαν να μεταβούν στο νηπιαγωγείο και τι έγινε εκεί μέχρι την άφιξη της αστυνομίας συνάδει πλήρως με την εκδοχή που παρουσίασε ο Μ.Κ.
- Δεν μου διαφεύγει ότι ο Μ.Κ. 2 είπε στην κατάθεση του ότι αυτός οδήγησε με το αυτοκίνητο του τον Μ.Κ. 3 στο νηπιαγωγείο, ενώ ο Μ.Κ. 3 ανέφερε στη δική του κατάθεση ότι πήγε εκεί με το δικό του αυτοκίνητο, όμως θεωρώ ότι αυτό είναι ένα επουσιώδες θέμα που δεν επηρεάζει την αξιοπιστία των μαρτύρων αυτών. Ο Μ.Κ. 3 επίσης κατέθεσε με αμεσότητα και σαφήνεια για όσα διαδραματίστηκαν από την άφιξη του στο μέρος μέχρι την άφιξη της αστυνομίας, και πάλι τόσο η στάση του κατηγορούμενου όσο και η παρουσία των άλλων 2 πρόσωπων, ακόμα και οι παραβιάσεις που εντόπισε στο νηπιαγωγείο, δεν αμφισβητήθηκαν από τον συνήγορο υπεράσπισης κατά την αντεξέταση του μάρτυρα. Η θέση της υπεράσπισης ότι τα 2 αυτά πρόσωπα πήγαν εκεί για να ουρήσουν και πάλι αντικρούστηκε με εύλογα επιχειρήματα από τον Μ.Κ.
- Επομένως αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Κ. 3 ως αξιόπιστη στο σύνολο της. Τέλος, ο Μ.Κ. 5 και πάλι ικανοποίησε το Δικαστήριο για την αλήθεια των όσων ανέφερε. Αρχικά θεωρώ ότι οι σχέσεις μεταξύ του Μ.Κ. 3 με τον Μ.Κ. 2 και τον Μ.Κ. 5 αντίστοιχα δεν έχουν επηρεάσει τη μαρτυρία τους και δεν διαφάνηκε ότι αυτοί διακατέχονταν από αλλότρια κίνητρα, παρά μόνο ήθελαν να καταθέσουν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Άλλωστε ο Μ.Κ. 5 επιβεβαίωσε ότι δεν διατηρεί στενές σχέσεις με τον Μ.Κ. 3 και παρόλο που απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις της υπεράσπισης με πλήρη λεπτομέρεια, επεξήγηση και λογική, εν τούτοις ο ίδιος είπε ότι το Δικαστήριο θα κρίνει την ενοχή ή όχι του κατηγορούμενου και όχι αυτός. Η όλη περιγραφή του μάρτυρα ήταν ιδιαίτερα σαφής και ολοκληρωμένη, αυθόρμητη και παραστατική. Ακόμα, η πρόσθεση κατά την προφορική του μαρτυρία της επαφής που είχε ο κατηγορούμενος με τα άλλα 2 πρόσωπα, και που ο ίδιος παραδέχθηκε ότι δεν αναφέρεται στην κατάθεση του, δεν έδειξε ότι αυτή ήταν εκ των υστέρων σκέψη του μάρτυρα για να δικαιολογήσει τις ενέργειες του, αφού είχε δώσει καθαρή, εξ αρχής, την εικόνα της στάσης του κατηγορούμενου και πώς ο ίδιος αντέδρασε. Ο Μ.Κ. 5 κάνει αναφορά στην κατάθεση του στην ύπαρξη των 2 άλλων ατόμων, και ότι μόνο όταν τους αντιλήφθηκε πείστηκε ότι πρόκειται για διαρρήκτες και τηλεφώνησε στον Μ.Κ. 3 και είπε στην σύζυγο του να τηλεφωνήσει στην αστυνομία. Επομένως η θέση του κατά την προφορική του μαρτυρία δεν είναι εντελώς νέα αναφορά, και το χρονικό διάστημα μεταξύ της επίδικης ημερομηνίας, της λήψης της κατάθεσης του Μ.Κ. 5 και της μαρτυρίας του ενώπιον του Δικαστηρίου είναι τέτοιο που ακόμα τα γεγονότα ήταν φρέσκα στη μνήμη του και μπορούσε να θυμηθεί τις λεπτομέρειες. Η περιγραφή και αναγνώριση του κατηγορούμενου έγινε επίσης με λεπτομέρεια, ενώ ο ίδιος δεν δίστασε να αναφέρει ότι δεν μπορεί να αναγνωρίσει τα άλλα 2 πρόσωπα εν όψει της απόστασης που τους χώριζε και του σκότους. Ακόμα ο μάρτυρας είπε ευθαρσώς ότι δεν ήταν σε θέση να αναφέρει κάποια πράγματα για τα οποία ρωτήθηκε κατά την αντεξέταση του, όπως τι ώρα έκλεισε το νηπιαγωγείο την ημέρα εκείνη, κάτι που επιβεβαιώνει ότι ο μάρτυρας ήθελε να πει την αλήθεια και κατέθετε για όσα γνώριζε μόνο. Επίσης, ο μάρτυρας αυτός έδωσε τη δική του εκτίμηση αναφορικά με τον σκοπό της παρουσίας των 2 ατόμων εντός της αυλής του νηπιαγωγείου, δίνοντας κάθε λογική εξήγηση που αντικρούει τη θέση της υπεράσπισης. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας αναφέρθηκε στο χρονικό διάστημα της παραμονής των 2 αυτών ατόμων εκεί, την ύπαρξη άλλου ανοικτού χώρου όπου θα μπορούσαν πολύ πιο εύκολα να διεκπεραιώσουν τον σκοπό τους, την παραβίαση του νηπιαγωγείου, και τη φυγή τους, δεδομένα που ανταποκρίνονται πλήρως στη λογική. Ο συνήγορος υπεράσπισης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση σε ένα σημείο που, κατά την άποψη του, πρέπει να προβληματίσει το Δικαστήριο αναφορικά με την αξιοπιστία του Μ.Κ. 5 και κατ΄ επέκταση του Μ.Κ.
- Αυτό αφορά το θέμα του αριθμού των ατόμων που θεάθηκαν εντός της αυλής. Ήταν η θέση του κ. Κωμοδρόμου ότι ο Μ.Κ. 5 επέμενε σταθερά ότι είδε μόνο 2 άτομα, ενώ, σύμφωνα με τη θέση του Μ.Κ.3, όταν αυτός πλησίασε τα 2 άτομα που ήταν εντός της αυλής, τότε υπήρχαν 3 άτομα και έτσι ο Μ.Κ. 5 έπρεπε να αντιληφθεί και αναφερθεί στην παρουσία 3 ατόμων. Θεωρώ ότι αυτή η θέση του κ. Κωμοδρόμου είναι εντελώς αβάσιμη. Η αναφορά του Μ.Κ. 5 σαφώς αναφέρεται στην ύπαρξη των «ύποπτων ατόμων» στο μέρος και πριν καν τηλεφωνήσει στον Μ.Κ. 3 και στην αστυνομία. Επομένως δεν τίθεται θέμα αντίφασης των όσων ανέφεραν αυτοί οι 2 μάρτυρες, οι οποίοι επαναλαμβάνω κατέθεσαν με συνέπεια μεταξύ τους. Γενικά και πάλι η μαρτυρία του Μ.Κ. 5 κρίνεται αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο στο σύνολο της. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι ο Μ.Κ. 5 επιβεβαίωσε τη θέση του Μ.Κ. 2 ότι ο Μ.Κ. 3 ήταν συνοδηγός στο αυτοκίνητο που τον μετέφερε στο νηπιαγωγείο, και έτσι αποδέχομαι ότι αυτή είναι η ορθή εκδοχή επί αυτού του γεγονότος. Σημαντικό στην αξιολόγηση των 3 αυτών μαρτύρων κατηγορίας, που ήταν και οι ουσιαστικοί μάρτυρες για την υπόθεση, είναι το γεγονός ότι η υπεράσπιση αποδέχεται και τοποθετεί τόσο τον κατηγορούμενο όσο και τα 2 άλλα άτομα στον χώρο όπου θεάθηκαν αντίστοιχα. Εκείνο που βασικά αμφισβητείται από την υπεράσπιση είναι η ύπαρξη παράνομης πρόθεσης και ενεργειών εκ μέρους και των 3 αυτών προσώπων. Ο κατηγορούμενος άσκησε το δικαίωμα του να μην προσφέρει μαρτυρία. Η κατάθεση του επομένως αποκτά μηδαμινή σημασία καθότι αυτή κατατέθηκε για τον σκοπό λήψης αυτής μόνο. Η παρουσία του στον χώρο με τα άλλα 2 άτομα, και μάλιστα του κατηγορούμενου έξω από το νηπιαγωγείο ενώ των άλλων 2 εντός της εσωτερικής αυλής μέσα από τον φράκτη ύψους 2 μέτρων, είναι παραδεκτή και από τον ίδιο στην κατάθεση του, όπως είναι παραδεκτή από την υπεράσπιση. Επίσης είναι παραδεκτό από την κατάθεση του κατηγορούμενου ότι πήγαν στο μέρος εκείνο από κοινού. Όμως το υπόλοιπο περιεχόμενο αυτής δεν έχει οποιαδήποτε αξία, καθότι δεν περιέχει παραδοχή ή ενοχοποιητική δήλωση που μπορεί να ληφθεί υπόψη και χρησιμοποιηθεί εναντίον του, όπως έχει αναγνωριστεί από τη νομολογία. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Καυκαρής v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 293 και Ανδρέου v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 166 στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση R. v. Sfongaras 22 C.L.R.
- Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, και σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσκομίστηκε για την Κατηγορούσα Αρχή και η οποία κρίθηκε αξιόπιστη στο σύνολο της, καταλήγω ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης έχουν ως ακολούθως. Στις 21.2.2011 και γύρω στις 21.10 ο Μ.Κ. 5 επέστρεφε στο σπίτι του με το αυτοκίνητο του και την κόρη του, που βρίσκεται στην οδό Δημήτρη Γληνού ακριβώς δίπλα από το νηπιαγωγείο «Jelly Babies», ιδιοκτησίας του Μ.Κ.
- Αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο να πηγαινοέρχεται πάνω-κάτω στο πεζοδρόμιο έξω από το νηπιαγωγείο και να κοιτάζει μέσα στο νηπιαγωγείο, πολύ ανήσυχο. Επειδή ηγέρθησαν υποψίες για τις κινήσεις του κατηγορούμενου εκεί, ο Μ.Κ. 5 έμεινε για λίγα λεπτά στη διασταύρωση και παρακολουθούσε τις κινήσεις του. Σε κάποια φάση ο κατηγορούμενος μίλησε στο κινητό του τηλέφωνο. Αντιλήφθηκε την παρουσία του Μ.Κ. 5 εκεί, και τότε διασταύρωσε και πήγε στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου, χωρίς να απομακρυνθεί. Τότε, ο Μ.Κ. 5 πήγε στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας του, και βγήκε πάνω στο διαμέρισμα του και στη βεράντα, χωρίς να ανάψει φώτα, και από όπου είχε πλήρη οπτική επαφή προς όλες τις κατευθύνσεις. Εν τω μεταξύ ο κατηγορούμενος πήγε ξανά έξω από το νηπιαγωγείο και συνέχισε να πηγαινοέρχεται. Σε κάποια στιγμή ο Μ.Κ. 5 είδε άλλα 2 άτομα να βρίσκονται εντός της αυλής του νηπιαγωγείου, μέσα από τον φράκτη ύψους 2 μέτρων, να έρχονται κοντά στον κατηγορούμενο από την εσωτερική πλευρά και να έχουν επαφή. Τότε ο Μ.Κ. 5 αντιλήφθηκε ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε και τηλεφώνησε στον Μ.Κ. 3 και είπε στην σύζυγο του να τηλεφωνήσει στην αστυνομία, πράγμα το οποίο και έκανε. Όταν ο Μ.Κ. 3 έλαβε το τηλεφώνημα από τον Μ.Κ. 5, η ώρα ήταν περίπου 21.20, και αυτός βρισκόταν σε καφετερία εκεί κοντά στην περιοχή μαζί με τον Μ.Κ.
- Τότε μετέβησαν με το αυτοκίνητο του Μ.Κ. 2 στο νηπιαγωγείο, όπου έφθασαν σε περίπου 2 λεπτά. Οι Μ.Κ. 2 και 3 είδαν και αυτοί τον κατηγορούμενο να πηγαινοέρχεται μπροστά από το νηπιαγωγείο και να κοιτάζει δεξιά-αριστερά. Τότε ο Μ.Κ. 3 βγήκε έξω από το αυτοκίνητο και ακινητοποίησε τον κατηγορούμενο, ενώ μόλις είδε τα 2 άτομα στην αυλή του νηπιαγωγείου, στη δυτική πλευρά, άφησε τον κατηγορούμενο στον Μ.Κ. 2 και έτρεξε προς το μέρος των άλλων 2 ατόμων. Αυτοί, προφανώς νόμιζαν ότι επρόκειτο για τον κατηγορούμενο και τον πλησίασαν, αλλά μόλις ο Μ.Κ. 3 τους είπε να σταματήσουν αυτοί τράπηκαν σε φυγή. Όταν ο Μ.Κ. 3 ακινητοποίησε τον κατηγορούμενο αυτός ήταν φοβισμένος και έτρεμε. Αφού έλαβε σχετικό μήνυμα στις 21.25, ο Μ.Κ. 4 μετέβη στην σκηνή όπου είδε τον Μ.Κ. 3 να έχει ακινητοποιημένο τον κατηγορούμενο. Εκεί κατέβηκε από το διαμέρισμα του και ο Μ.Κ.
- Ο Μ.Κ. 4 μετέφερε τον κατηγορούμενο στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού, όπου τον παρέδωσε στον Μ.Κ.
- Από έλεγχο που έκανε στο νηπιαγωγείο, ο Μ.Κ. 3 βρήκε το χερούλι της κυρίας εισόδου που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του κτιρίου το οποίο βρίσκεται σε ξύλινο παράθυρο σπασμένο και τα βιβλία που βρίσκονταν στο περβάζι του παραθύρου από την εσωτερική του πλευρά ανακατωμένα, ενώ ο Μ.Κ. 3 ήταν ο τελευταίος που έφυγε από το νηπιαγωγείο εκείνη τη μέρα και ήταν όλα τα βιβλία συγυρισμένα, δεν υπήρχε κάτι σπασμένο, και ήταν όλες οι πόρτες κλειδωμένες. Στις 21.40 ο Μ.Κ. 1 μετέβη στην σκηνή, και από τις εξετάσεις του, διεφάνη ότι τα 2 άτομα εισήλθαν στην αυλή του νηπιαγωγείου από την ξύλινη περίφραξη που βρίσκεται στο πίσω μέρος του νηπιαγωγείου στη βόρεια πλευρά του κτιρίου. Ο Μ.Κ. 1 προσπάθησε να εξασφαλίσει μαρτυρία από τους γείτονες της περιοχής αναφορικά με την κατεύθυνση των δραστών και την περιγραφή τους αλλά δεν τα κατάφερε. Στις 22.2.2011, και ώρα 01.45, ο Μ.Κ. 1, με τη βοήθεια της διερμηνέα Χριστίνας Διονυσίου, συνέλαβε δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης τον κατηγορούμενο, και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε ότι είναι αθώος. Στις 22.2.2011 και μεταξύ των ωρών 08.30-08.45 ο αστ. 1863 Γ. Γεωργίου μαζί με τον αστ. 1991 επισκέφθηκαν την σκηνή του νηπιαγωγείου και προέβησαν σε δακτυλοσκοπικές εξετάσεις με αρνητικό αποτέλεσμα. Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 23.00-00.30 ο αστ. 2907 Π. Κωνσταντίνου του ΤΑΕ Λεμεσού έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, με τη βοήθεια της διερμηνέα, Τεκμήριο 3 στη μητρική του γλώσσα και Τεκμήριο 4 η πιστή μετάφραση στα Ελληνικά. Την επομένη, κατόπιν συγκατάθεσης του κατηγορούμενου, έγινε έρευνα στην οικία του και δεν ανευρέθηκε οτιδήποτε το επιλήψιμο. Η πρώτη κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αφορά το αδίκημα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση των άρθρων 371, 294(α) και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Η δεύτερη κατηγορία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κτιρίου με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος, δηλαδή της κλοπής, κατά παράβαση του άρθρου 295 του Κεφ.
- Το αδίκημα της συνομωσίας συντελείται από την στιγμή που 2 ή περισσότερα πρόσωπα συμφωνούν να διαπράξουν αδίκημα ή να πετύχουν νόμιμο σκοπό με παράνομα μέσα. Για την συμπλήρωση του αδικήματος το μόνο που είναι απαραίτητο είναι να υπάρχει συμφωνία μεταξύ αυτών που συνωμοτούν για την επίτευξη οπουδήποτε από τους προαναφερόμενους στόχους. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Gani v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 134 και Eminyet κ.ά. v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 216. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading Evidence & Practice, 2009, σελ. 3000, παρ, 33-14, η συμφωνία μπορεί να αποδειχθεί με τον συνήθη τρόπο ή με την απόδειξη τέτοιων συνθηκών από τις οποίες οι ένορκοι (εδώ το Δικαστήριο) μπορούν να το συμπεράνουν. Επίσης αναφέρεται ότι «Proof of the existence of a conspiracy is generally a "matter of inference, deduced from certain criminal acts of the parties accused, done in pursuance of an apparent criminal purpose in common between them".» Περαιτέρω, για το αδίκημα της συνομωσίας θα πρέπει να αποδειχθεί και η ένοχη σκέψη. Το ακόλουθο απόσπασμα από το ίδιο σύγγραμμα στη σελ. 3001, παρ. 33-15, είναι διαφωτιστικό: «Mens rea is an essential element in conspiracy only in that there must be an intention to be a party to an agreement to do an unlawful act. In R. v. Anderson
(1986)A.C. 27, Lord Bridge said: "But beyond the mere fact of agreement, the necessary mens rea of the crime is, in my opinion, established if, and only if, it is shown that the accused when he entered into the agreement, intended to play some part in the agreed course of conduct in furtherance of the criminal purpose which the agreed course of conduct was intended to achieve. Nothing less will suffice; nothing more is required" (at p. 39E).» Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι η ένοχη σκέψη για τη διάπραξη του ουσιαστικού αδικήματος δεν υποστηρίζει απαραίτητα και την κατηγορία για συνομωσία προς διάπραξη του εν λόγω αδικήματος. Σχετικά παραπέμπω στο ίδιο σύγγραμμα στη σελ. 3002, παρ. 33-18. Το άρθρο 294(α) του Κεφ. 154 προσδιορίζει: « Όποιος- (α) διαρρήχνει και εισέρχεται σε σχολικό κτίριο, κατάστημα, αποθήκη, γραφείο ή λογιστήριο ή σε κτίριο που συνορεύει με κατοικία που κατέχεται μαζί με αυτό όμως δεν αποτελεί τμήμα της και διαπράττει κάποιο κακούργημα σε αυτά ............................. είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση 7 χρόνων.» Η διάρρηξη διαπράττεται με τον ακόλουθο τρόπο, όπως προνοείται στο άρθρο 291: « ...διαρρήχνει οποιοδήποτε μέρος κτιρίου, εξωτερικό ή εσωτερικό ή ανοίγει με ξεκλείδωμα, έλξη, ώθηση, ανύψωση ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο, θύρα, παράθυρο, παραθυρόφυλλο, πόρτα υπογείου ή άλλο πράγμα προορισμένο για το κλείσιμο ή για την κάλυψη ανοίγματος σε κάποιο κτίριο ή άνοιγμα που επιτρέπει την δίοδο από ένα μέρος του κτιρίου σε άλλο...» Το αδίκημα της κλοπής, με βάση τα άρθρα 262 και 255, στοιχειοθετείται όταν κάποιος, χωρίς την συναίνεση του ιδιοκτήτη, με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει οτιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά τον χρόνο απόκτησης, να αποστερήσει μόνιμα τον ιδιοκτήτη από αυτό. Αντικείμενο κλοπής μπορεί να αποτελέσει οτιδήποτε έχει αξία και ανήκει σε κάποιο πρόσωπο, όπως αναφέρεται στο άρθρο 255
(3). Κατά την εξέταση της νομικής πτυχής της υπόθεσης, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία αναφορικά με συμφωνία μεταξύ του κατηγορούμενου και οποιουδήποτε άλλου προσώπου προς τη διάπραξη του αδικήματος της διάρρηξης και κλοπής ούτε αναφορικά με το ουσιαστικό αδίκημα της διάρρηξης με σκοπό την κλοπή. Επομένως το Δικαστήριο θα πρέπει να ανατρέξει στην περιστατική μαρτυρία και να την αξιολογήσει για να καταλήξει κατά πόσο στοιχειοθετούνται τα αδικήματα αυτά στον απαιτούμενο βαθμό. Σχετικές επί του θέματος αξιολόγησης περιστατικής μαρτυρίας, είναι οι υποθέσεις Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73, Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172, Αθηνής v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 41, Παφίτης και άλλος v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 102 και Πέτρου v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 331. Στην υπόθεση Ιωάννου άλλως Τίτος κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 409, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Fournides v. Republic (ανωτέρω) και στο ακόλουθο απόσπασμα: «Κλασσική περίπτωση καταδίκης βασισμένη στα συμπαρομαρτούντα στοιχεία είναι η υπόθεση Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73. Σημασία έχει το σχόλιο στη σελ. 78: "The conviction of the appellant was based on circumstantial evidence. The feature that distinguishes such evidence from direct evidence is that though individual parts of it are not in themselves conclusive of the guilt of the accused, this may be the cumulative effect of pieces of circumstantial evidence strung together; provided always its causative effect is incompatible with any basis other than that of guilt of the accused." Η υπόθεση Γεωργίου άλλως Παφίτης v. Δημακρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 444 προσφέρει επίσης χρήσιμη καθοδήγηση επί του θέματος. Ενδεικτικά παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα: «Περιστατική είναι η μαρτυρία, η οποία προκύπτει από ή συναρτάται προς τα περιστατικά του εγκλήματος. Αντιδιαστέλλεται προς άμεση μαρτυρία, δηλαδή μαρτυρία η οποία ευθέως αποκαλύπτει τα περιστατικά του εγκλήματος και τον εγκληματία. Η σημασία της περιστατικής μαρτυρίας και πότε αποδεικνύει την ενοχή του κατηγορούμενου εξηγείται σε πολλές δικαστικές αποφάσεις - (βλ., μεταξύ άλλων, Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73, Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172, Ιακώβου v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211, Σάββα v. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 258. Το πρώτο, που διευκρινίζεται, είναι ότι ποιοτικά η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται, ούτε είναι υποδιέστερης αξίας από την άμεση μαρτυρία. Η σημασία της έγκειται στα συμπεράσματα, που μπορεί να εξαχθούν από το περιεχόμενό της. Κλασικό παράδειγμα είναι η παρουσία, όπως στην προκειμένη περίπτωση, δακτυλικών και παλαμικών αποτυπωμάτων. Αποκαλύπτουν την επαφή του εφεσείοντα με τα σύνεργα του εγκλήματος, γεγονός σχετικό προς το ποιος διέπραξε το έγκλημα, παρόλον που δε είναι, αφ΄ εαυτού, καθοριστικό, για την ενοχή του κατηγορούμενου. Το γεγονός, συνεκτιμούμενο με άλλα περιστατικά του εγκλήματος, μπορεί να δικαιολογήσει την καταδίκη του κατηγορούμενου εφόσον τα περιστατικά, σωρευτικά αποτιμούμενα, οδηγούν συμπερασματικά στην ενοχή του. Έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, εφόσον δεν επιδέχονται λογικά άλλης ερμηνείας ή εξήγησης από την ενοχή του κατηγορούμενου.» Τέλος, θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ στην πιο πρόσφατη υπόθεση επί του θέματος, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Παναγιώτη Νικολάου, Ποινική έφεση αρ, 212/2009, ημερ. 10.11.2010, η οποία ασχολείται με την αξιολόγηση της επιστημονικής μαρτυρίας, ως περιστατικής μαρτυρίας, όμως αναλύει γενικά και εκτετάμενα το θέμα αξιολόγησης της περιστατικής μαρτυρίας και πώς αυτή μπορεί να στηρίξει καταδίκη. Αρχικά παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα: «Έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί ότι η περιστατική μαρτυρία δεν είναι υποδεέστερη της άμεσης τοιαύτης, όταν δε είναι «. συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους .». (δέστε Παφίτης ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 102 σελ. 119-120 και Αντωνίου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 746). Περιστατική μαρτυρία δε που προέρχεται από επιστημονικές εξετάσεις, όπως αυτές σε επίπεδο μοριακής γενετικής, είναι ιδιαιτέρως σημαντική ως προς τη δυναμική που αναπτύσσει λόγω της φύσης της ώστε να επαρκεί στην κατάλληλη περίπτωση να θεμελιώσει ενοχή. (R. v. Melias The Times 14.11.87, Σάββας Πλαστήρας Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195 και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας (αρ. 2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 571). Παρά τη δυναμική της δεν έχει βεβαίως οποιοδήποτε εγγενές διαφοροποιητικό στοιχείο που να την διακρίνει από οποιαδήποτε άλλης φύσεως περιστατική μαρτυρία και κατά συνέπεια πρέπει, δίχως άλλο, να είναι δυνατή η σύνδεση της με την ενοχή του κατηγορούμενου κατά τρόπο άμεσο και ταυτόχρονα ασυμβίβαστο με άλλη λογική ερμηνεία επ' αυτής. (Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73).» Στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία ο εφεσίβλητος αθωώθηκε για τα αδικήματα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής, για τον λόγο ότι η επιστημονική μαρτυρία, και συγκεκριμένα η ταύτιση του γενετικού υλικού του εφεσίβλητου με την σκηνή, κρίθηκε από το Εφετείο ως «ικανή περιστατική μαρτυρία που διασύνδεε τον εφεσίβλητο με τα υπό κρίση αδικήματα αφού αποδείκνυαν την παρουσία του στο χώρο.» Το Εφετείο τόνισε ότι ένα Δικαστήριο δεν ασχολείται με απομακρυσμένες πιθανότητες, ούτε με σενάρια που ευφάνταστα μπορεί να προωθήσει η υπεράσπιση, όπως έγινε στην εν λόγω υπόθεση, και παρέπεμψε σε σχετική νομολογία ως προς το θέμα αντιμετώπισης και αξιολόγησης τέτοιας μαρτυρίας. Παραθέτω αυτούσιο πάλι μέρος της απόφασης: «Όπως λέχθηκε και στην Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 41, οι: «. διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται εύλογα από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς τα συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι το έργο του Δικαστηρίου.» Σχετική είναι και η πιο πρόσφατη απόφαση στην Ανδρέας Σταυρινού ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 706, όπου λέχθηκε ότι: «Ένα Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει τη μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει, πόσον μάλλον να αξιολογεί, διαζευκτικές εκδοχές, πιθανότητες ή θεωρίες που όχι μόνο δεν στοιχειοθετούνται, αλλά που ούτε καν μπορούν να αναδυθούν σε μια ενδεχόμενη κατάσταση πραγμάτων, στην απουσία μαρτυρικού υλικού, ως αναγκαίου βεβαίως υπαρκτού υπόβαθρου, πάνω στο οποίο να κτίζεται η διαφορετική αυτή συλλογιστική. Προς τούτο συνηγορούν οι υποθέσεις Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 41 και Φανιέρος ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 104.»» Αρχικά επισημαίνω ότι η αναφορά στο όνομα του Doru Santrou Vasile και η περίληψη του στις λεπτομέρειες αδικήματος της πρώτης κατηγορίας γίνεται με βάση την ίδια την παραδοχή του κατηγορούμενου ότι είναι με αυτό το άτομο που πήγαν στο μέρος εκείνο και μάλιστα αυτό το άτομο ήταν ένα εκ των 2 ατόμων που μπήκαν εντός της αυλής του νηπιαγωγείου. Ο λόγος που προφανώς δεν αναφέρεται άλλο άτομο, παρόλο που υπήρχε ακόμα ένα άτομο μαζί τους, και το οποίο μπήκε στην αυλή του νηπιαγωγείου με τον Doru Santrou Vasile, είναι η αδυναμία του κατηγορούμενου να τον κατονομάσει με το πλήρες όνομα του εφόσον ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν τον γνώριζε. Αυτή η παράλειψη δεν επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο τη νομιμότητα της πρώτης κατηγορίας ούτε και ενέχει σημασία η παράλειψη εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής να αναφερθεί με λεπτομέρεια σε τυχόν ενέργειες της αστυνομίας σε σχέση με τα 2 άλλα άτομα που διέφυγαν από το μέρος σε σχέση με την όλη υπόθεση. Αυτό έπρεπε, κατά την άποψη του συνηγόρου υπεράσπισης, να προβληματίσει το Δικαστήριο, όμως αδυνατώ να υιοθετήσω το ίδιο σκεπτικό και να αντιληφθώ πώς αυτό επηρεάζει την υπόθεση και την ενοχή ή όχι του κατηγορούμενου. Η παρουσία των 2 αυτών ατόμων στην αυλή και η διαφυγή τους είναι παραδεκτή από την υπεράσπιση και μάλιστα αυτοί τράπηκαν σε φυγή πριν την άφιξη της αστυνομίας στο μέρος. Ακόμα διαφεύγει του συνηγόρου υπεράσπισης η αναφορά του Μ.Κ. 1 ότι όταν μετέβη στην σκηνή, προσπάθησε να εξασφαλίσει μαρτυρία από τους γείτονες της περιοχής αναφορικά με την κατεύθυνση των δραστών και την περιγραφή τους αλλά δεν τα κατάφερε, θέση η οποία ουδόλως αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του μάρτυρα. Θεωρώ ότι η μετάβαση του κατηγορούμενου μαζί με τον Doru Santrou Vasile και του άλλου προσώπου στο μέρος εκείνο, η χρονική διάρκεια παραμονής τους εκεί, και κυρίως η όλη συμπεριφορά τους, καταδεικνύει ότι αυτοί δεν πήγαν εκεί τυχαία αλλά με σκοπό την είσοδο τους εντός του νηπιαγωγείου για να κλέψουν. Ο κατηγορούμενος θεάθηκε να βρίσκεται έξω από το νηπιαγωγείο, να πηγαινοέρχεται και να κοιτάζει συνεχώς μέσα στο νηπιαγωγείο, πολύ ανήσυχος. Όταν δε αντιλήφθηκε ότι κάποιο άτομο (ο Μ.Κ.5) τον παρακολουθούσε, αυτός πέρασε απέναντι χωρίς όμως να απομακρυνθεί. Μόλις ο Μ.Κ. 5 έφυγε από εκεί, ο κατηγορούμενος επέστρεψε πάλι έξω από το νηπιαγωγείο, σε κάποιο στάδιο μίλησε στο κινητό του τηλέφωνο και ακολούθως τα 2 άτομα που κατ΄ εκείνο το χρονικό διάστημα βρίσκονταν εντός της αυλής προχώρησαν προς το μέρος του κατηγορούμενου και ήρθαν σε επαφή. Αυτό διήρκησε γύρω στα 20-30 λεπτά, γεγονός που καταρρίπτει τη θέση της υπεράσπισης ότι τα 2 άτομα μπήκαν στην αυλή για να ουρήσουν, καθότι η χρονική διάρκεια παραμονής τους εκεί δεν συνάδει με τη λογική της παραμονής τους εκεί για τον σκοπό αυτό, ενώ μάλιστα υπήρχε ανοικτός χώρος ακριβώς δίπλα, όπου είχαν πολύ ευκολότερη πρόσβαση για τον σκοπό αυτό. Ακόμα, ενώ ο Μ.Κ. 3 έφυγε από το μέρος τελευταίος και όλα στο νηπιαγωγείο ήταν εντάξει και κλειστά, μετά τη διαφυγή των εν λόγω ατόμων, διαπίστωσε ότι είχε παραβιαστεί το χερούλι και σπάσει το τζάμι του παραθύρου, και μάλιστα τα βιβλία στο εσωτερικό περβάζι του παραθύρου ήταν ανακατωμένα, κάτι που αποτελεί ένδειξη ότι αυτά τα άτομα είχαν πρόθεση να εισέλθουν εντός του κτιρίου του νηπιαγωγείου. Ο δε σκοπός τους τότε είναι προφανής. Σημαντικό είναι ακόμα το γεγονός ότι όταν ο κατηγορούμενος ανακόπηκε από τον Μ.Κ. 3, αυτός ήταν φοβισμένος και έτρεμε, ενώ τα άλλα 2 άτομα πλησίασαν τον Μ.Κ. 3 όταν αυτός πήγε προς το μέρος τους, νομιζόμενοι ότι επρόκειτο για τον κατηγορούμενο, και μόλις αντιλήφθηκαν ότι δεν ήταν αυτός, και άκουσαν τον Μ.Κ. 3 να τους φωνάζει να σταματήσουν, αυτοί τράπηκαν σε φυγή. Αυτά τα δεδομένα δείχνουν ότι ο κατηγορούμενος μαζί με τα εν λόγω άτομα, ενόσω οι τελευταίοι ήταν εντός της αυλής του νηπιαγωγείου, βρίσκονταν σε επαφή και συνεννόηση μεταξύ τους, και ο φόβος όλων καταδεικνύει ότι η παρουσία τους εκεί δεν ήταν τυχαία. Αυτό καταδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος βρέθηκε στο μέρος εκείνο κατόπιν συνεννόησης με τουλάχιστον τον φίλο του και για τον συγκεκριμένο παράνομο σκοπό. Τα εν λόγω γεγονότα οδηγούν στην πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου ως τη μόνη λογική ερμηνεία της υπάρχουσας μαρτυρίας, έτσι ώστε να μην αποτελεί απλά μια ενδεχόμενη θεωρητική εκδοχή. Το Δικαστήριο καλείται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις να μην ασχολείται με ευφάνταστα σενάρια ή απομακρυσμένες πιθανότητες, αλλά με τη λογική πορεία πραγμάτων, που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι άλλη από την ακόλουθη. Πριν την παραθέσω, επισημαίνω ότι το γεγονός ότι ελλείπει επιστημονική μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με το ουσιαστικό αδίκημα και μαρτυρία ότι τα 2 άτομα που βρέθηκαν εντός της αυλής θεάθηκαν να σπάζουν το χερούλι και το τζάμι δεν είναι καθοριστικής σημασίας για τη μη απόδειξη της υπόθεσης, εφόσον η περιστατική μαρτυρία μπορεί με ασφάλεια να οδηγήσει στο ίδιο συμπέρασμα. Ο κατηγορούμενος συμφώνησε με τον Doru Santrou Vasile να διαρρήξουν το νηπιαγωγείο και να κλέψουν από αυτό. Προς τον σκοπό αυτό, μετέβησαν μαζί με ακόμα ένα πρόσωπο στο μέρος, ενώ το νηπιαγωγείο ήταν κλειστό την επίδικη μέρα, και αφού τα άλλα 2 άτομα εισήλθαν εντός της αυλής του νηπιαγωγείου από την ξύλινη περίφραξη του, παραβίασαν το χερούλι και έσπασαν το τζάμι του παραθύρου, ενώ ανακάτωσαν τα βιβλία που βρίσκονταν στο περβάζι εσωτερικά του παραθύρου. Ο κατηγορούμενος, κατ΄ εκείνο το χρονικό διάστημα, παρέμεινε έξω από το νηπιαγωγείο και περπατούσε στο πεζοδρόμιο, ως φύλακας. Σε κάποια στιγμή τα 2 αυτά πρόσωπα ήρθαν σε επαφή με τον κατηγορούμενο, και, ενώ βρίσκονταν στην αυλή, ο κατηγορούμενος ακινητοποιήθηκε από τον Μ.Κ. 3 και τα άλλα 2 άτομα τράπηκαν σε φυγή όταν αντιλήφθηκαν την παρουσία του στο μέρος. Επομένως, ο κατηγορούμενος μαζί με τα εν λόγω άτομα δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το σχέδιο τους. Με αυτά τα δεδομένα, ικανοποιούμαι ότι η πρώτη κατηγορία έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό εναντίον του κατηγορούμενου. Αναφορικά με τη δεύτερη κατηγορία, βρίσκω ότι ο ρόλος του κατηγορούμενου είναι αυτός του συνεργού εφόσον ο ίδιος δεν εισήλθε εντός του νηπιαγωγείου, αλλά παρέμεινε έξω σαν φρουρός. Η παράλειψη περίληψης του άρθρου 20 του Κεφ. 154 στην έκθεση αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας δεν επηρεάζει την καταδίκη του κατηγορούμενου, καθότι η ανάμειξη του ήταν γνωστή από το μαρτυρικό υλικό και τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής από την αρχή της δίκης. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Ajini κ.ά ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 319. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή κατάφερε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του κατηγορούμενου στον απαιτούμενο βαθμό αναφορικά και με τις δύο κατηγορίες. Ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final Αναφορά: Συνωμοσία/Διάρρηξη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο