Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Χαράλαμπου Καπάταη κ.α., Aρ. Υπόθεσης: 28774/09, 2/5/2011

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων έτσι ώστε αυτοί να κληθούν σε απολογία. H ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής περιορίσθηκε να αναφέρει ότι το ζήτημα θα κριθεί από το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου βρίσκεται η μαρτυρία. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας [βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133]. Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή, το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση, το κριτήριο είναι αντικειμενικό, αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου [βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)]. Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145. Στην παρούσα υπόθεση, κλήθηκαν και κατέθεσαν ως μάρτυρες κατηγορίας ο ανωτ./αστυφ. 2563 Γ. Ιωάννου (Μ.Κ.1) και ο αστυφ. 288 Μ. Μενελάου (Μ.Κ.2). Περαιτέρω οι ευπαίδευτοι συνήγοροι, κατέθεσαν εκ συμφώνου κάποια έγγραφα, το περιεχόμενο των οποίων έγινε παραδεκτό ως προς την αλήθεια τους και το οποίο ως τέτοιο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο. Αυτά είναι, η κατάθεση του αστυφ. 4405 Κ. Περικλέους και μέρος της έκθεσης του αστυφ. 3200 Σ. Φωκά. Δηλώθηκε επίσης από τους ευπαίδευτους συνηγόρους ως παραδεκτό γεγονός και ως τέτοιο εγκρίθηκε επίσης από το Δικαστήριο ότι, η διακίνηση των τεκμηρίων έγινε με την ορθή και νόμιμη διαδικασία. Με βάση λοιπόν την προσκομισθείσα εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής μαρτυρία, την οποία δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω και η οποία βέβαια στο στάδιο αυτό δεν θα αξιολογηθεί, θα προχωρήσω να εξετάσω την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των κατηγορουμένων. Όπως προαναφέρεται, κάποια από τα αδικήματα που αφορά η παρούσα υπόθεση, αφορούν την εν γνώσει των κατηγορουμένων κατοχή, για σκοπούς εμπορικούς, αντιγράφων προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, θέση σε κυκλοφορία των αντιγράφων αυτών και της εκμίσθωσης αντιγράφων προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, γνωρίζοντας ή έχοντας λόγους να πιστεύουν ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένα. Αυτά προκύπτουν από το άρθρο 14 του Περί του Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Ν. 59/76, το οποίο ποινικοποιεί τις πιο πάνω συμπεριφορές και θέτει ως απαραίτητο συστατικό στοιχείο των αδικημάτων τη γνώση των κατηγορούμενων, ότι δηλαδή, κατείχαν, έθεσαν σε κυκλοφορία και εκμίσθωσαν τα αντίγραφα αυτά, έχοντας γνώση ότι ενέχουν προσβολή πνευματικού δικαιώματος και ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένα αντίγραφα. Είναι απαραίτητη λοιπόν για στοιχειοθέτηση όλων των αδικημάτων που αποδίδονται στους κατηγορούμενους, η απόδειξη από την κατηγορούσα αρχή του συστατικού αυτού στοιχείου των αδικημάτων. Εισηγούμενος ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων την μη κλήση των πελατών των σε απολογία, εισηγήθηκε ότι ούτε αυτό, ούτε όμως και κανένα από τα λοιπά συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, δεν έχει αποδειχθεί. Πράγματι από την προσκομισθείσα από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία, το στοιχείο αυτό δεν έχει αποδειχθεί. Καμιά μαρτυρία δεν έχει παρουσιασθεί η οποία να τείνει έστω να καταδείξει ότι οι κατηγορούμενοι ή οποιοσδήποτε από αυτούς γνώριζε ή είχε λόγους να πιστεύει ότι πρόκειται για μη εξουσιοδοτημένα αντίγραφα. Ενόψει της κατάληξης μου αυτής κρίνεται ότι παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος. Κατά συνέπεια κρίνεται ότι οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να απαλλαγούν από το στάδιο αυτό. Συνακόλουθα οι κατηγορούμενοι 1-3 αθωώνονται και απαλλάσσονται σε όλες τις κατηγορίες που ο καθένας αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: criminal/final Αναφορά: πνευματική ιδιοκτησία cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο