Δημοκρατία ν. ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 34443/10, 12 Μαΐου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2011:17 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Λ. Καουτζάνη, Α.Ε.Δ. Μ. Αμπίζα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 34443/10 Μεταξύ: Δημοκρατία v. ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ Κατηγορουμένου ---- Ημερομηνία: 12 Μαΐου, 2011 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κ. Αριστείδης Για τον Κατηγορούμενο: κ. Πουργουρίδης με κ. Μουχταρούδη Κατηγορούμενος: παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία κατοχής 98.1926 γραμμαρίων κοκαΐνης (1η κατηγορία) και κατοχή της ίδιας ποσότητας με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο (2η κατηγορία). Περαιτέρω ο κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί κατηγορία κατοχής 0.1491 γραμμαρίων κάνναβης (3η κατηγορία). Αρχικά ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε την 1η κατηγορία δηλώνοντας παράλληλα μέσω του συνηγόρου του ότι διαφωνεί με την αναγραφείσα στο κατηγορητήριο ποσότητα κοκαΐνης μη γνωρίζοντας ποια είναι η πραγματική ποσότητα κοκαΐνης που κατείχε. Λόγω του ότι από τη θέση της υπεράσπισης δεν μπορούσε να αποκλειστεί και η μηδενική ποσότητα, το Δικαστήριο έκρινε ορθό όπως καταχωρήσει μη παραδοχή εκ μέρους του κατηγορουμένου. Η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την κατηγορούσα αρχή συνοψίζεται ως ακολούθως: O Αστ. 4557 Αντρέας Αγαθοκλέους (ΜΚ5), έδωσε το ιστορικό ως προς τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα γεγονότα στην παρούσα υπόθεση. Στις 14.12.10 και ώρα 15:00 κατόπιν πληροφορίας που λήφθηκε ότι παρά την έξοδο του Αγίου Συλά στον Ύψωνα που οδηγεί στον αυτοκινητόδρομο Πάφου-Λεμεσού με κατεύθυνση τη Λεμεσό θα γινόταν διακίνηση ναρκωτικών, ο ίδιος με τους Λοχ. 1450, Αστ. 1947, 1965, 361, 2469 και 3458 έθεσαν την περιοχή υπό συνεχή και διακριτική παρακολούθηση. Περί ώρα 15:30 της ίδιας ημέρας ενώ ο Αστ. 4557 βρισκόταν σε αστυνομικό όχημα χωρίς διακριτικά με τον Αστ. 1947 (ΜΚ4) στην εν λόγω περιοχή αντιλήφθηκε να κινείται ύποπτα στο μέρος το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΚTB 756 που οδηγούσε, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, ο κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος κατευθυνόμενος προς την έξοδο Αγίου Συλά που οδηγεί προς τον αυτοκινητόδρομο προς Λεμεσό περίπου 20-25 μέτρα πριν να εισέλθει στον αυτοκινητόδρομο, στάθμευσε το αυτοκίνητο του στην αριστερή πλευρά του δρόμου και κατέβηκε από αυτό βλέποντας ύποπτα αριστερά και δεξιά και στη συνέχεια κατευθύνθηκε πεζός προς το χαντάκι στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Ακολούθως έσκυψε και αφού έψαξε στο έδαφος για λίγη ώρα παρέλαβε από το έδαφος ένα νάιλον σακούλι και τρέχοντας επιβιβάστηκε στο όχημα του και αναχώρησε από το μέρος με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο ΜΚ5 αφού ενημέρωσε τους υπόλοιπους συναδέλφους του μέσω ασυρμάτου πήραν οδηγίες από τον Λοχ. 1450 και έθεσαν το εν λόγω όχημα υπό διακριτική και συνεχή παρακολούθηση αφού οι κινήσεις του θεωρήθηκαν ύποπτες. Το εν λόγω αυτοκίνητο εισήλθε στον αυτοκινητόδρομο Πάφου - Λεμεσού, κατευθύνθηκε ανατολικά, βγήκε από την έξοδο που οδηγεί στο χωριό Παρεκκλησιά και εισήλθε εντός του πρατηρίου βενζίνης Esso όπου στάθμευσε και ο κατηγορούμενος αποβιβάστηκε από το όχημα του. Αμέσως αποφασίστηκε η ανακοπή του. Κατά την ανακοπή και ενώ ο κατηγορούμενος βρισκόταν πεζός στο πρατήριο αντιλήφθηκε την παρουσία των αστυνομικών και αμέσως ο Αστ. 4557 τον είδε να βγάζει από την δεξιά τσέπη του μπουφάν που φορούσε ένα πανομοιότυπου τύπου νάιλον σακούλι με αυτό που είχε παραλάβει προηγουμένως και να το τοποθετεί σε κάλαθο σκουπιδιών. Αμέσως και περί ώρα 16:00 ο ΜΚ5 τον ανέκοψε για έλεγχο, του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και του εξήγησε την ιδιότητα του στο μέρος. Ακολούθως τον οδήγησε στον κάλαθο που είχε τοποθετήσει το σακούλι, το παρέλαβε από τον κάλαθο και αφού το έλεγξε διαπίστωσε ότι πρόκειται για ένα νάιλον διαφανές σακούλι μέσα στο οποίο υπήρχε ποσότητα άσπρης σκόνης ανάμεικτης με άσπρη συμπαγή ουσία ενώ το σακούλι βρισκόταν μέσα σε δύο άλλα παρόμοια σακούλια. Ο Αστ. 4557 κράτησε τα ανευρεθέντα ως τεκμήρια, τα οποία υπέδειξε στον κατηγορούμενο πληροφορώντας τον ότι η ανευρεθείσα άσπρη σκόνη είναι κοκαΐνη η κατοχή της οποίας απαγορεύεται, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εν κόκα, εγώ την έσυρα τζιαμέ». Ακολούθως ο ΜΚ5 τον συνέλαβε για αυτόφωρο αδίκημα, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «έκαμα λάθος». Στη συνέχεια και περί ώρα 16:05 ο Αστ. 4557 βρήκε στο σημείο ανακοπής κάτω στο έδαφος δίπλα από τον πιο πάνω αναφερόμενο κάλαθο σκουπιδιών ένα τεμάχιο νάιλον διαφανές σακουλάκι εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα άσπρης συμπαγούς ουσίας κοκαΐνης. Μετά που πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για την ανευρεθείσα άσπρη σκόνη και του επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «Εν τζιαι τούτη δική μου». Ακολούθως ο ΜΚ5 ερεύνησε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου όπου βρήκε τέσσερα κινητά τηλέφωνα τα οποία παρέλαβε ως τεκμήρια. Μετά το πέρας της έρευνας ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού όπου η ώρα 16:45 ο ΜΚ5 παρέδωσε τόσο τον κατηγορούμενο όσο και τα πιο πάνω τεκμήρια στον Αστ. 620 Μ. Αρτεμίου (ΜΚ1), ο οποίος ανέλαβε την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης και τον οποίο ο Αστ. 4557 ενημέρωσε σχετικά με τα ως άνω γεγονότα. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλουμε τη μαρτυρία του Αστ. 620 Μάριου Αρτεμίου (ΜΚ1), ο οποίος επιβεβαίωσε την παραλαβή των ανευρεθέντων τεκμηρίων από τον Αστ. 4557 στις 14.12.10 και ώρα 16:45 αναλαμβάνοντας την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης. Τα παραληφθέντα τεκμήρια ήταν ένα νάιλον διαφανές σακούλι μέσα στο οποίο υπήρχε δεύτερο νάιλον διαφανές σακούλι μέσα στο οποίο υπήρχε ακόμα ένα νάιλον διαφανές σακούλι που περιείχε άσπρη σκόνη και άσπρη συμπαγή ουσία, ένα τεμάχιο νάιλον διαφανές σακούλι που περιείχε άσπρη συμπαγή ουσία και τέσσερα κινητά τηλέφωνα με την μπαταρία και την κάρτα τους. Στη συνέχεια στις 16:50 ο Αστ. 620 πληροφόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για τα νομικά του δικαιώματα και υπέγραψε το σχετικό έντυπο (το οποίο κατατέθηκε ως Τεκ. 1). Μεταξύ των ωρών 17:00 και 17:05 στα γραφεία της ΥΚΑΝ στην παρουσία του κατηγορούμενου υπέδειξε στον Αστ. 2690 Α. Παντελή (ΜΚ2) τη λήψη αριθμού φωτογραφιών των εν λόγω τεκμηρίων. Ο Αστ. 2690 Αντρέας Παντελή (ΜΚ2) κατέθεσε βιβλιάριο αποτελούμενο από 21 φωτογραφίες, τις οποίες έλαβε για την παρούσα υπόθεση καθ΄ υπόδειξη του Αστ. 620, ως Τεκ.
- Στη συνέχεια και μεταξύ των ωρών 17:10 μέχρι 17:20 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού ο Αστ. 620 στην παρουσία του κατηγορούμενου συσκεύασε τα ανευρεθέντα τεκμήρια και τη σφράγιση υπέγραψε τόσο ο ίδιος όσο και ο κατηγορούμενος. Τα τεκμήρια διαχωρίστηκαν από τον Αστ. 620 ως ακολούθως: 1) ένα νάιλον διαφανές σακούλι με διακριτικά Τεκ. Μ.Α.1 (το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκ.6, 2) ένα νάιλον διαφανές σακούλι με διακριτικά Τεκ. Μ.Α.1.Α (το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκ. 7, 3) ένα νάιλον διαφανές σακούλι που περιέχει άσπρη σκόνη και άσπρη συμπαγή ουσία με διακριτικά Τεκ. Μ.Α.1.Β (το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο το μεν σακούλι ως Τεκ. 8 και το περιεχόμενο του ως Τεκ. 9 και 4) τεμάχιο νάιλον διαφανές σακούλι που περιέχει άσπρη συμπαγή ουσία με διακριτικά Τεκ. Μ.Α.2 (το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκ.10 το σακούλι και ως Τεκ. 11 το περιεχόμενο του). Ακολούθως στις 17:30 με τη γραπτή συγκατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκ. 5) πήρε από αυτόν δείγμα γενετικού υλικού δηλαδή δύο παρειακά επιχρίσματα (Τεκ. 12). Ακολούθως την ίδια ημέρα και περί ώρα 18:05 ο κατηγορούμενος τον οδήγησε μαζί με τους Αστ. 4557, 1947, 2469 και 2690 στο σημείο που θεάθηκε προηγουμένως να παραλαμβάνει το σακούλι με την κοκαΐνη όπου ο κατηγορούμενος του υπέδειξε το ακριβές σημείο που το παρέλαβε και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «έπιασα το πράμα που δαμέ». Την ίδια ώρα και με υπόδειξη του ΜΚ1, ο Αστ. 2690 (ΜΚ2) πήρε αριθμό φωτογραφιών της σκηνής. Ακολούθησε έρευνα στην πατρική οικία του κατηγορούμενου όπου διαμένει κατά διαστήματα κατόπιν γραπτής του συγκατάθεσης (Τεκ. 3) και στην παρουσία του ο ΜΚ1 βρήκε μέσα σε συρτάρι επίπλου στο δωμάτιο του κατηγορούμενου ένα ξύλινο κυλινδρικό σπαστήρα χρώματος καφέ που περιείχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Ακολούθησε έρευνα στην οικία της συμβίας του κατηγορούμενου στην παρουσία του ιδίου και της συμβίας του χωρίς να ανευρεθεί οτιδήποτε το παράνομο. Ακολούθως μεταξύ των ωρών 19:40 μέχρι 20:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού στην παρουσία του κατηγορούμενου ο ΜΚ1 συσκεύασε και σφράγισε τον πιο πάνω ανευρεθέντα σπαστήρα με την κάνναβη (Τεκ. 13). Την ίδια ημέρα και ώρα 20:25 ο ΜΚ1 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού συνέλαβε κατόπιν δικαστικού εντάλματος σύλληψης τον κατηγορούμενο (Τεκ. 4), του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε, «εντάξει». Στη συνέχεια την ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 20:45 και 21:05 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού μετά από επιθυμία του κατηγορούμενου ο Αστ. 620 κατέγραψε τη θεληματική του κατάθεση (Τεκ. 2) αφού προηγουμένως του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Στις 15.12.10 και ώρα 08:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού ο ΜΚ1 παρέδωσε στον Αστ. 1947 (ΜΚ4) τα Τεκ. 6 μέχρι 13 για να τα μεταφέρει για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 22.12.10 και ώρα 16:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού παρέλαβε από τον Αστ. 1947 (ΜΚ4) το Τεκ. 13 και τα Τεκ. 9 και 11, τα οποία κράτησε σε ασφαλές μέρος. Κατά την κυρίως εξέταση του Αστ. 620 (ΜΚ1), ο οποίος κατέθεσε τα ανευρεθέντα τεκμήρια, αυτός διευκρίνισε ότι μετά την διενέργεια των απαραίτητων επιστημονικών εξετάσεων ο Αστ. 2690 Α. Παντελή (ΜΚ2) του επέστρεψε από τα εργαστήρια τα τεκμήρια αφού ολοκληρώθηκαν οι απαραίτητες εξετάσεις στον κλάδο δακτυλοσκοπίας. Στη μαρτυρία του ο ΜΚ2 ανέφερε ότι στις 14.2.2011 μετέβη στην εγκληματολογική υπηρεσία του Αρχηγείου Αστυνομίας όπου παρέλαβε τα τεκμήρια της υπόθεσης, δηλαδή τα τέσσερα νάιλον σακούλια, από τον Υπαστυνόμο Γιώργο Αναστασίου μετά την ολοκλήρωση των δακτυλοσκοπικών εξετάσεων και τα μετέφερε αυθημερόν στη Λεμεσό και τα παρέδωσε στην ανακριτή της υπόθεσης Αστ.
- Κατά το στάδιο δε που ο ΜΚ1 κατέθεσε τα διάφορα τεκμήρια στο Δικαστήριο, δεν μπόρεσε να διακρίνει την υπογραφή του κατηγορούμενου στο φάκελο που περιείχε ένα νάιλον διαφανές σακούλι με διακριτικά Μ.Α.1.Α. Περαιτέρω ο ΜΚ1 διευκρίνισε ότι η ουσία τοποθετήθηκε στο σακούλι που βρίσκεται σήμερα από το Γενικό Χημείο του κράτους μετά από τις εξετάσεις. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 ανέφερε ότι τα τεκμήρια όταν παρεδόθησαν σ΄ αυτόν από τον ΜΚ5 δεν ήταν σφραγισμένα. Αναφορικά με τα κινητά τηλέφωνα που παρελήφθησαν από τον κατηγορούμενο, εξασφαλίστηκε δικαστικό διάταγμα εξασφάλισης τηλεπικοινωνιακών δεδομένων από τις αρμόδιες εταιρείες οι οποίες απέστειλαν σχετικές εκθέσεις. Δεν προέκυψε οτιδήποτε από τις εκθέσεις και αυτές απεστάλησαν στο αρχηγείο ΥΚΑΝ και καταστράφηκαν στη παρουσία του υποδιοικητή της ΥΚΑΝ και του υπεύθυνου ΥΚΑΝ Λεμεσού. Οι δε συσκευές των τηλεφώνων δεν απεστάλησαν σε οποιοδήποτε τμήμα της αστυνομίας για εξετάσεις. Σε σχέση με τον πληροφοριοδότη που ενημέρωσε την αστυνομία περί της πιο πάνω συναλλαγής ο μάρτυρας δήλωσε άγνοια όπως έπραξε και σε συνάρτηση με την υποβολή της υπεράσπισης ότι ο πληροφοριοδότης και συνεργάτης της αστυνομίας ήταν ο υποκινητής του αδικήματος αλλά και ο προμηθευτής των ουσιών. Ο Αστ. 1947 Μάριος Πάφιος (ΜΚ4), επιβεβαίωσε το ιστορικό που οδήγησε στη σύλληψη του κατηγορούμενου όπως αναφέρεται πιο πάνω. Περαιτέρω ανέφερε ότι την 15.12.10 και ώρα 08:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού παρέλαβε από τον Αστ. 620 (ΜΚ1) τα Τεκ. 6 μέχρι 13 για να τα μεταφέρει στα διάφορα εργαστήρια για εξετάσεις. Η ώρα 11:20 παρέδωσε στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής τα Τεκ. 6 μέχρι 12 στον Π. Πολυκάρπου για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 16.12.10 και ώρα 12:45 στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής παρέλαβε τα εν λόγω Τεκ. 6 μέχρι 12 μετά την εξέταση τους και στη συνέχεια μετέβη και στο Γενικό Κρατικό Χημείο και η ώρα 13:05 παρέδωσε στο Χρίστο Κουντούρη τα Τεκ. 8, 9, 10, 11 και 13 για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 22.12.10 και ώρα 14:00 στο Γενικό Κρατικό Χημείο παρέλαβε από τη χημικό Μαρία Αυξεντίου (ΜΚ3) τα εν λόγω τεκμήρια μετά την εξέταση τους. Στη συνέχεια την ίδια ημέρα και ώρα 14:45 στον κλάδο αποτυπωμάτων της ΥΠΕΓΕ παρέδωσε στον Υπαστυνόμο Αναστασίου τα Τεκ. 6, 7, 8 και 10, δηλαδή τα σακούλια που περιείχαν την άσπρη σκόνη τα οποία είχαν διαχωριστεί στο Γενικό Κρατικό Χημείο από το περιεχόμενο τους, και στη συνέχεια την ίδια ημέρα και ώρα 16:00 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού παρέδωσε στον Αστ. 620 (ΜΚ1) το Τεκ. 13 και τα Τεκ. 9 και 11 χωρίς ο ίδιος να κάνει οποιαδήποτε επέμβαση σ΄ αυτά. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΚ4 αρνήθηκε τις υποβολές της υπεράσπισης ότι η υπόθεση κατασκευάστηκε από την ΥΚΑΝ και ότι η ΥΚΑΝ γνώριζε που ακριβώς ήταν το πακέτο και τι περιείχε, αναμένοντας απλά τον κατηγορούμενο να το παραλάβει. Η Μαρία Αυξεντίου (ΜΚ3), χημικός στο Γενικό Χημείο του κράτους, προέβη σε ανάλυση των τεκμηρίων που της δόθηκαν με διακριτικά Μ.Α.1Β, Μ.Α.2 και Μ.Α.4 και τα ευρήματα της περιλαμβάνονται σε έκθεση που ετοίμασε και καταχώρησε ως Τεκ. 15, την οποία υιοθέτησε. Η μάρτυρας επίσης καταχώρησε και το έντυπο επιστροφής τεκμηρίων ως Τεκ. 16 όπου αναφέρεται ότι επέστρεψε τα τεκμήρια που παρέλαβε στον Αστ. 1947 Μ. Πάφιο (ΜΚ4) στις 22.12.
- Η κα Αυξεντίου αναγνώρισε το Τεκ. 9 ως αυτό που αναγράφεται στην έκθεση της με αρ. Γενικού Χημείου 5369-F-10, το οποίο όταν της παραδόθηκε βρισκόταν σε νάιλον διαφανές σακούλι μέσα σε καφέ φάκελο και μετά τις εξετάσεις το συσκεύασε η ίδια. Η ουσία του Τεκ. 9, δεν ήταν αμιγώς κοκαΐνη αλλά περιείχε και φενασετίνη, η οποία παλιά χρησιμοποιείτο ως αναλγητικό φάρμακο ενώ τώρα σταμάτησε να κυκλοφορεί σχεδόν σε όλες τις χώρες σαν φαρμακευτικό σκεύασμα λόγω της επικινδυνότητας του. Στην Κύπρο απαγορεύεται η κυκλοφορία της από το έτος 1979 λόγω της τοξικής και καρκινογόνου δράσης της, χωρίς όμως αυτή η ουσία να περιλαμβάνεται στον πίνακα ελεγχόμενων φαρμάκων. Ο διαχωρισμός της κοκαΐνης από την εν λόγω ουσία δεν θα μπορούσε, είπε η μάρτυρας, να γίνει από άτομο χωρίς γνώσεις χημείας. Το ποσοστό κοκαΐνης στο εν λόγω τεκμήριο είναι της τάξης του 60%. Το δε Τεκ. 11 είναι το τεκμήριο στο οποίο περιήλθε η άσπρη σκόνη του τεκμηρίου με αρ. χημείου 5370-F-10 που αναγράφεται στην έκθεση της στο οποίο έχει εντοπιστεί περί το 30% κοκαΐνη. Κατά την αντεξέταση η μάρτυρας ανέφερε «Έχει γίνει ένας ημιποσοτικός προσδιορισμός. Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιήθηκε πρότυπη ουσία με συγκεκριμένη συγκέντρωση. Όταν χρησιμοποιείται ποσοτικός προσδιορισμός γίνεται καμπύλη βαθμονόμησης με 3 ή και περισσότερες συγκεντρώσεις από την πρότυπη ουσία. Ένας ημιποσοτικός προσδιορισμός έχει μεγαλύτερο σφάλμα από τον ποσοτικό προσδιορισμό. » Η μάρτυρας καθόρισε επίσης ότι το μέγιστο ποσοστό λάθους είναι ±10 %. Τα αποτελέσματα των επιστημονικών εξετάσεων που έγιναν από τον Δρα Μάριο Καριόλου, στο Ινστιτούτο Γενετικής περιλαμβάνονται στην έκθεση του η οποία κατατέθηκε ως Τεκ. 17 και αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός. Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση ο κατηγορούμενος είναι δότης μέρους του μικτού γενετικού υλικού που εντοπίστηκε στο Τεκ. 7, δηλαδή το νάιλον σακούλι που βρισκόταν εντός του Τεκ. 6, εντός του οποίου υπήρχε το Τεκ. 8 καθώς και του μικτού γενετικού υλικού που εντοπίστηκε στο Τεκ. 8 και συγκεκριμένα στο σημείο όπου το σακούλι δέθηκε κόμπος, εντός του οποίου περιείχετο η άσπρη σκόνη, Τεκ.
- Επίσης το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου εντοπίστηκε και στο Τεκ. 10, δηλαδή το νάιλον σακούλι εντός του οποίου βρισκόταν η άσπρη σκόνη Τεκ.
- Μετά που το Δικαστήριο αποφάσισε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου και τον κάλεσε σε απολογία αυτός επέλεξε όπως προβεί σε ανώμοτη δήλωση στην οποία ανέφερε τα ακόλουθα: «Στην κατάθεση μου, όπως έδωσα στην αστυνομία, είπα όλη την αλήθεια και σε καμία περίπτωση δεν είχα πρόθεση να προμηθεύσω οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Αυτά.» Η θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου που έδωσε στην αστυνομία κατατέθηκε ως Τεκ. 2 και παρατίθεται αυτούσια: «Για την υπόθεση που με πιάσετε πόψε θέλω να σου πω να γράψεις την αλήθκεια για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Σήμερα το απόγευμα κατά η ώρα τρεις ετηλεφώνησε μου ένας γνωστός μου, που δεν μπορώ να σου πω ποιος είναι για τη δική μου ασφάλεια και της οικογένειας μου και μου είπε να πάω κάπου που θα μου πει να πιάσω ένα σακκούλλι και να το πάρω στην πεζίνα στην έξοδο της Παρεκκλησιάς και να το βάλω μέσα στον κάλαθο των αχρήστων και θα με επλήρωνε 300 ευρώ. Εγώ λόγο οικονομικών προβλημάτων είπα του εντάξει αλλά μέχρι εκείνη την ώρα δεν γνώριζα τι πράγμα θα μετέφερα. Μετά μου είπε και επήγα στην έξοδο του Αγίου Σιλά λίγο πριν τον αυτοκινητόδρομο Λεμεσού-Πάφου και μου είπε ότι μεταξύ κάποιων κυπαρισσιών εν το σακκούλλι που πρέπει να πιάσω για να πάρω στην πεζίνα. Εγώ αφού εκοίταζα λίγη ώρα μέσα στο αυλάτζι με τα κυπαρίσια ήβρα το σακκούλλι, είδα ότι είχε άσπρη σκόνη, εκατάλαβα ότι ήταν κοκαϊνη αλλά δεν ήξερα πόση ποσότητα ήταν. Στην συνέχεια έπιασα το σακκούλλι τούτο, εμπήκα μέσα στο αυτοκίνητο μου και επήγα στην πεζίνα που μου είπε προηγουμένως στην Παρεκκλησιά. Εγώ εσταμάτησα το αυτοκίνητο μου έπιασα το σακούλλι τούτο τζιαι έβαλα το μέσα στον κάλαθο. Την ίδια ώρα έκοψεμε η δίωξη και ήβρετε το σακκούλλι με την κόκα. Εκατάλαβα το λάθος που έκαμα, αλλά το έκαμα λόγο της άσχημης μου οικονομικής κατάστασης. Εγώ δεν είμαι χρήστης κοκαϊνης. Πιο παλιά ήμουν χρήστης χόρτου δηλ. μαριχουάνα αλλά έκοψα το πριν 5 μήνες περίπου. Τούτο τον σπαστήρα που ήβρετε στο δωμάτιο μου που είχε χόρτο είναι παλιό και εξέχασα τζιαμέ που το ήβρετε μέσα στο συρτάρι.» (Διατηρήθηκε η ορθογραφία του κειμένου). Αγορεύοντας οι συνήγοροι ανέπτυξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους. Ο κ. Αριστείδης με αναφορά στη μαρτυρία εισηγήθηκε πως ο κατηγορούμενος είχε φυσική κατοχή των ναρκωτικών ουσιών κάτι που ουδέποτε αμφισβητήθηκε καθώς και γνώση της φύσεως του αντικειμένου που αποτελούσε αντικείμενο της κατοχής όπως προκύπτει από τη θεληματική του κατάθεση καθώς και τις δηλώσεις του προς την αστυνομία μετά τη σύλληψη του. Το τεκμήριο που δημιουργείται από το άρθρο 30 Α του σχετικού νόμου καθώς και η θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου οδηγούν στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος κατείχε τα ναρκωτικά με σκοπό την προμήθεια τους σύμφωνα με τις πρόνοιες του νόμου. Σε σχέση με τη ποσότητα κοκαΐνης που ανευρέθηκε, ο κ. Αριστείδης με αναφορά στη μαρτυρία της χημικού κατέληξε στην εισήγηση ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να καταδικαστεί χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου για τους λόγους που ανέπτυξε και θα ασχοληθούμε στη πορεία της απόφασης μας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος ασχολήθηκε και με το θέμα του πληροφοριοδότη της αστυνομίας για τον οποίο η υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι είναι συνεργάτης της ΥΚΑΝ, θέση η οποία κατά την εισήγηση του παραμένει μετέωρη έχοντας υπόψη ότι η υπεράσπιση παρέλειψε να αναφερθεί ονομαστικά στο συγκεκριμένο πρόσωπο που γνωρίζει. Από την άλλη ο κ. Πουργουρίδης εισηγήθηκε ότι πρόκειται για μία στημένη εναντίον του κατηγορούμενου υπόθεση όπου αυτός υποκινήθηκε στη διάπραξη των αδικημάτων με στόχο τη σύλληψη του. Το άτομο που προίστατο της επιχείρησης, κάποιος Λοχίας 1450, δεν κατέθεσε στο Δικαστήριο και κανένας άλλος αστυφύλακας δεν ήταν σε θέση να καταθέσει σε σχέση με τον πληροφοριοδότη της αστυνομίας, ενώ ο κατηγορούμενος ήταν ένα άγνωστο για την αστυνομία πρόσωπο εναντίον του οποίου δεν υπήρχαν καν υποψίες με το ελεγχόμενο φάρμακο να αφήνεται στη μέση του δρόμου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Επίσης ενώ η αστυνομία είχε στα χέρια της τις εκθέσεις με τα τηλεπικοινωνιακά δεδομένα των τηλεφώνων που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου, αυτές καταστράφηκαν. Σύμφωνα δε με την προσαχθείσα μαρτυρία την ίδια ώρα που αναφέρει στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος ότι δέχθηκε το τηλεφώνημα για να προβεί στις ενέργειες που του καταλογίζονται, δόθηκε και η πληροφορία στην αστυνομία. Τα στοιχεία αυτά αναλύθηκαν από τον συνήγορο σε λεπτομέρεια και σε συνάρτηση με τη σχετική με το θέμα νομολογία. Υπήρξε η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου ότι η στάση της αστυνομίας δεν καταδεικνύει μία παθητική παρακολούθηση του κατηγορούμενου και υπάρχει τουλάχιστον αμφιβολία ότι υποκίνησε τον κατηγορούμενο μέσω του πράκτορα της στην διάπραξη των αδικημάτων. Περαιτέρω ο κ. Πουργουρίδης αμφισβήτησε, την ύπαρξη «πρόθεσης προμήθειας σε άλλο πρόσωπο» που πρέπει να αποδειχθεί σε συνάρτηση με την δεύτερη κατηγορία, με βάση τα περιστατικά της υπόθεσης και τον νόμο. Ο συνήγορος αμφισβήτησε επίσης ότι αποδείχθηκε στο βαθμό που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις η ποσότητα του ελεγχόμενου φαρμάκου καθώς και το κατά πόσο τα τεκμήρια που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο είναι αυτά που εντοπίστηκαν και παραλήφθηκαν στη σκηνή. Η αξιολόγηση της προσαχθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας είναι μια λεπτή και παράλληλα σημαντική εκδήλωση της δικαστικής κρίσης γιατί μέσα από αυτή το Δικαστήριο αφού μορφώσει άποψη για την ποιότητα της και την αξιοπιστία των μαρτύρων θα διαμορφώσει τη θέση του και θα οδηγηθεί στα συμπεράσματα του ως προς τα γεγονότα που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση. Το Εφετείο στην υπόθεση Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506 επανέλαβε τις παραμέτρους μέσα στις οποίες πρέπει να κινηθεί το Δικαστήριο ασκώντας τη λειτουργία του στο στάδιο αυτό. Η αξιολόγηση, όπως αναφέρθηκε στην πιο πάνω υπόθεση, πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα και την πειστικότητα της μαρτυρίας και επίσης με βάση τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Παράλληλα η δυνατότητα αποδοχής μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και η απόρριψη άλλου, είναι, όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ευθυμίου ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 1 θεμελιωμένη με τον κυρίαρχο ρόλο του Δικαστή ως κριτή γεγονότων. Στην υπόθεση Ομήρου (πιο πάνω) γίνεται επίσης επίκληση της πιο πάνω αρχής, αλλά τονίζεται ταυτόχρονα η αναγκαιότητα αιτιολόγησης από πλευράς Δικαστηρίου μιας τέτοιας μερικής αποδοχής. Έχουμε παρακολουθήσει με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες στη ζωντανή τους παρουσία ενώ κατέθεταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Είχαμε επίσης την ευκαιρία να εξετάσουμε με προσοχή το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας περιλαμβανομένων και των τεκμηρίων. Περαιτέρω έχουμε μελετήσει το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορουμένου, ο οποίος επέλεξε να μην προσκομίσει οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία. Οι τέσσερεις αστυφύλακες που έδωσαν μαρτυρία Αστ. 620 Μ. Αρτεμίου (ΜΚ1), Αστ. 2690 Α. Παντελή (ΜΚ2), Αστ. 1947 Μ. Πάφιος (ΜΚ4) και Αστ. 4557 Α. Αγαθοκλέους (ΜΚ5) μας άφησαν μίαν απόλυτα θετική εικόνα. Η μαρτυρία τους υπήρξε σαφής ως προς τον τρόπο που εξελίχθησαν τα γεγονότα και τις ενέργειες που ο κάθε ένας από αυτούς έκανε για τη διερεύνηση της υπόθεσης και γίνεται αποδεκτή, προβαίνουμε δε στα ανάλογα ευρήματα. Την ίδια απόλυτα θετική εικόνα μας δημιούργησε και η χημικός κα Μ. Αυξεντίου (ΜΚ3), η οποία με όλες τις διευκρινίσεις που έδωσε στο Δικαστήριο εξήγησε με σαφήνεια τα ευρήματα των εξετάσεων της που αποτελούν και δικά μας ευρήματα. Από την πλευρά του ο κατηγορούμενος επέλεξε όπως προβεί σε ανώμοτη δήλωση, όπως άλλωστε είναι δικαίωμα του, χωρίς αυτό να αποτελεί στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να επενεργήσει εναντίον του. Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. R v Frost
(1964)64 Cr. App. R. 284), το Δικαστήριο οφείλει να προσδώσει στην ανώμοτη δήλωση το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη προτού καταλήξει στο συμπέρασμα κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι αυτό που λέγεται σε μια τέτοια κατάθεση, δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα, αλλά η ενδεχόμενη αξία της είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική. Δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα, με μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, μπορεί όμως να κάνει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (R v Coughlan
(1976)64 Cr. App. R. 11). Ανάλογος τρόπος προσέγγισης υιοθετήθηκε και στην υπόθεση R v Cambell
(1979)69 Cr. App. R.221) στην οποία λέχθηκε ότι «μια ανώμοτη κατάθεση του κατηγορούμενου, με την πρακτική που επικρατεί σήμερα, φαίνεται να πήρε κάπως σκιερό χαρακτήρα που βρίσκεται στο μισό δρόμο, σε ότι αφορά αξία και βάρος, ανάμεσα σε ένορκη κατάθεση και απλή εξ΄ ακοής μαρτυρία. Δεν μπορεί να λέγεται στους ενόρκους ότι οφείλουν να την αγνοήσουν εξ΄ ολοκλήρου. Πρέπει να τους λέγεται ότι μπορούν να της δώσουν το βάρος που νομίζουν ότι της αξίζει, αλλά ότι δεν μπορεί να έχει την ίδια αξία, όπως η ένορκη μαρτυρία που δοκιμάστηκε με την αντεξέταση.» Με την ανώμοτη του δήλωση ο κατηγορούμενος ουσιαστικά υιοθετεί το περιεχόμενο της θεληματικής του κατάθεσης που έδωσε στην αστυνομία, με την οποία ομολογεί τις πράξεις του που οδήγησαν στην καταχώρηση του παρόντος κατηγορητηρίου. Ο κατηγορούμενος επίσης προέβη και σε άλλες ενοχοποιητικές δηλώσεις προς την αστυνομία όπως αναφέρεται πιο πάνω. Αυτό που πρέπει να εξεταστεί, είναι κατά πόσο το περιεχόμενο της ομολογίας είναι πραγματικό, κάτι που απαιτεί εξέταση του υπολοίπου μαρτυρικού υλικού (βλ. Αντώνης Προκοπίου Κίτας ν. Δημοκρατίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 209). Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Γρηγόρη Γρηγορίου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 14/2008 ημερ. 12.7. 2010, επαναλήφθηκαν οι αρχές που διέπουν το θέμα και αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι γνωστό ότι η ομολογία ενοχής συνήθως αποκαλείται ως η βασιλίδα των μαρτυριών. Ωστόσο, το δικό μας σύστημα της ποινικής δίκης δεν έχει αναγάγει σε απόλυτο βαθμό την αξία της. Σε κάθε περίπτωση, ιδιαίτερα όπου η ομολογία είναι προφορική, αυτή εξετάζεται ως θέμα πραγματικό το οποίο συναρτάται με τις περιβάλλουσες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Όταν η ομολογία γίνει αποδεκτή και ενταχθεί στην υπόλοιπη αποδεκτή μαρτυρία το δικαστήριο έχει καθήκον να προβληματιστεί και να εξετάσει την αλήθεια του περιεχομένου της για να αποφασίσει τελικά κατά πόσο οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα. Βλ. R. v. Sfoggaras 22 CLR 13 και Volettos v. Republic
(1961)CLR 168. Στην R. v. Mallinson
(1977)Crim. L. Rev. 161 διακηρύχθηκε ότι καταδίκη που στηρίζεται σε προφορική ομολογία δεν είναι κατ΄ ανάγκη ανασφαλής ή μη ικανοποιητική. Από την προαναφερόμενη αγγλική απόφαση μεταφέρουμε το πιο κάτω σχόλιο: «Commentary. It has been said that ``when a confession is well proved it is the best evidence that can be produced``: Baldry [1852] 1 Den 430, per Erle J. Scepticism about the reliability of confessions has increased in modern times but it remains true that a truly voluntary confession may be cogent evidence of guilt. Like other types of evidence, its value may vary greatly according to the circumstances and, if serious doubt, be regarded as unsafe and unsatisfactory. It is only in exceptional cases that English law requires corroboration of particular types of evidence and confession have never been held to require corroboration either by law or practice.».» Έχοντας εξετάσει το περιεχόμενο της κατάθεσης του κατηγορούμενου σε συνάρτηση με την υπόλοιπη μαρτυρία καθώς και την έκθεση του Δρα Καριόλου, το περιεχόμενο της οποίας έχει καταχωρηθεί με την έγκριση του Δικαστηρίου ως παραδεκτό γεγονός, υπάρχει επιβεβαίωση των θέσεων που προβάλλονται από τον κατηγορούμενο στην κατάθεση του και συνακόλουθα αποδεχόμαστε το περιεχόμενο της ως πραγματικό σε όση έκταση αφορά τις επιβαρυντικές για τον ίδιο δηλώσεις του. Η δε θέση του κατηγορούμενου ότι δεν είχε πρόθεση να προμηθεύσει οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο με τα ναρκωτικά στερείται πειστικότητας για τους λόγους που θα εξηγήσουμε στην πορεία της απόφασης μας. Η πρώτη κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος εδράζεται στην παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου κατά παράβαση του άρθρου 6
(1)και
(2)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου Ν.29/77όπως τροποποιήθηκε, σύμφωνα με το οποίο η κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου συνιστά αδίκημα. Η κατοχή τέτοιου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια σε άλλο ή άλλα πρόσωπα επίσης συνιστά αδίκημα σύμφωνα με τα άρθρα 5
(1)(β) και 6
(1)και
(3)του ιδίου νόμου (2η κατηγορία). Το αδίκημα της κατοχής έχει δύο συστατικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η κατοχή με την έννοια της φυσικής κατοχής και το δεύτερο είναι η γνώση του περιεχομένου του παράνομου αντικειμένου. Το θέμα αναλύθηκε στην υπόθεση Youssef v. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 289. Περαιτέρω στην υπόθεση Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211 αναφέρθηκε ότι η κατοχή εν τη εννοία του νόμου σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής. Άμεση μαρτυρία για την ύπαρξη της απαραίτητης γνώσης του mens rea, σπάνια υπάρχει και κατά κανόνα συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211, Queiss v. Republic
(1987)2 CLR 49, Πολυδώρου ν. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 492). Όπως προκύπτει από το άρθρο 2
(3)του πιο πάνω νόμου του 1977 και όπως η νομολογία αναγνωρίζει, πρόσωπο θεωρείται ότι έχει στην κατοχή του οποιαδήποτε αντικείμενα που τελούν υπό τον έλεγχο του έστω και αν αυτά βρίσκονται στη φύλαξη άλλου προσώπου (Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 388, Victor Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 211). Περαιτέρω η κατηγορούσα αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει ότι το βρισκόμενο ενώπιον του Δικαστηρίου ελεγχόμενο φάρμακο είναι της απαγορευμένης μορφής. Μια τέτοια υποχρέωση αν δεν ικανοποιηθεί τότε δεν αποδεικνύεται το αδίκημα. Σχετική είναι η υπόθεση R. ν. Hunt
(1987)AC
- Στην παρούσα υπόθεση από τη μαρτυρία τόσο των αστυνομικών της ΥΚΑΝ που παρακολούθησαν την όλη επιχείρηση, ΜΚ4 και ΜΚ5, όσο και από την θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου Τεκ. 2, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είχε την φυσική κατοχή σακουλιού που περιείχε ελεγχόμενο φάρμακο. Η γνώση του κατηγορούμενου περί του περιεχομένου του σακουλιού προκύπτει τόσο από τα περιστατικά της υπόθεσης όσο και από το Τεκ. 2 και τις δηλώσεις του κατηγορούμενου κατά τη σύλληψη του. Στη σελ. 2 της κατάθεσης του αναφέρει ότι όταν βρήκε το σακούλι «είδα ότι είχε άσπρη σκόνη, εκατάλαβα ότι ήταν κοκαϊνη αλλά δεν ήξερα πόση ποσότητα ήταν». Περαιτέρω μετά την ανακοπή του από την αστυνομία και την ανεύρεση του νάιλον σακουλιού εντός του οποίου υπήρχε σκόνη αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο ανέφερε «Εν κόκα, εγώ την έσυρα τζιαμέ». Πέραν αυτών η όλη συμπεριφορά του κατηγορούμενου τόσο κατά τη παραλαβή όσο και μετά κατά το στάδιο της τοποθέτησης του σακουλιού στο κάλαθο του πρατηρίου βενζίνης όπως περιέγραψαν οι ΜΚ4 και ΜΚ5 και αναφέρεται πιο πάνω, υποδηλεί γνώση του κατηγορουμένου περί του περιεχομένου του νάιλον σακουλιού. Το επόμενο θέμα που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο το ενώπιον του Δικαστηρίου ελεγχόμενο φάρμακο είναι αυτό που ανευρέθη να έχει στην κατοχή του ο κατηγορούμενος καθώς επίσης και τη φύση και ποσότητα του φαρμάκου αυτού. Ο κ. Πουργουρίδης στην αγόρευση του αναφέρθηκε τόσο σε κενά στη διακίνηση των τεκμηρίων όσο και σε αλλοίωση των τεκμηρίων με τη μετατροπή της στερεάς συμπαγούς ουσίας σε σκόνη. Όπως έχουμε αναφέρει πιο πάνω η μαρτυρία των αστυνομικών της ΥΚΑΝ που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση και διερεύνηση της υπόθεσης γίνεται αποδεκτή. Ουδεμία μαρτυρία υπάρχει περί αλλοίωσης των τεκμηρίων αυτών ενόσω μάλιστα η θέση των μαρτύρων κατηγορίας υπήρξε κατηγορηματικά αντίθετη. Το γεγονός δε ότι η ουσία που περιείχετο στα νάιλον σακουλάκια αρχικά περιγράφεται από τους μάρτυρες ως άσπρη συμπαγής ουσία ενώ στη συνέχεια η κα Αυξεντίου την περιέγραψε στην έκθεση της ως άσπρη σκόνη με τεμάχια άσπρης συμπαγούς ουσίας δεν οδηγεί σε εύρημα περί αλλοίωσης των τεκμηρίων. Και αυτό γιατί κρίνουμε ότι είναι λογικό η ουσία να απέκτησε τη μορφή που είχε κατά την κατάθεση της στο Δικαστήριο συνεπεία της διακίνησης των τεκμηρίων μετά την παραλαβή τους από τη σκηνή. Αναφορικά με την διακίνηση των εν λόγω τεκμηρίων έχουμε με πολλή προσοχή εξετάσει τη προσαχθείσα μαρτυρία η οποία παρέμεινε αδιαμφισβήτητη ενώπιον μας. Από την προσαχθείσα αποδεκτή μαρτυρία προκύπτει ότι ο ΜΚ5 παρέλαβε όλα τα τεκμήρια από το σημείο ανακοπής του κατηγορούμενου στις 14.12.10 και στις 16:45 τα παρέδωσε στον ΜΚ
- Ο ΜΚ1, ο οποίος κατέθεσε τα Τεκ. 6-13 ενώπιον του Δικαστηρίου έχοντας διαφυλάξει αυτά σε ασφαλές μέρος όπως ανέφερε, αφού παρέλαβε τα τεκμήρια της σκηνής (Τεκ. 6-11) καθώς και τα Τεκ. 12 και 13, τα συσκεύασε και τα σφράγισε υπογράφοντας επ' αυτών τόσο ο ίδιος όσο και ο κατηγορούμενος, και στις 15.12.10 στις 08:00 τα παρέδωσε στον ΜΚ
- Στη συνέχεια τα τεκμήρια διακινήθηκαν ως ακολούθως: Ο ΜΚ4 αφού παρέλαβε τα Τεκ. 6-13 από τον ΜΚ1 την ίδια ημέρα και ώρα 11:20 παρέδωσε τα Τεκ. 6-12 στον Πολυκάρπου του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής, ο οποίος, ως κατέστη παραδεκτό, τα παρέδωσε αυθημερόν στον Δρα Καριόλου. Από τον Δρα Καριόλου, μετά τις επιστημονικές επ΄αυτών εξετάσεις, παρέλαβε τα Τεκ. 6-12 στις 16.12.10 και ώρα 12:45 ο ΜΚ
- Την ίδια ημέρα και ώρα 13:05 ο ΜΚ4 παρέδωσε τα Τεκ. 8-11 και το Τεκ. 13 στον Κουντούρη του Γενικού Χημείου, ο οποίος ως κατέστη επίσης παραδεκτό, τα παρέδωσε αυθημερόν στην ΜΚ
- Η ΜΚ3 μετά την εξέταση των εν λόγω τεκμηρίων, έχοντας η ίδια διαχωρίσει τα Τεκ. 8 και 10 από το περιεχόμενο τους δηλαδή τα Τεκ. 9 και 11, παρέδωσε τα Τεκ. 8-11 και 13 στις 22.12.10 στον ΜΚ
- Ο ΜΚ4 την ίδια ημέρα και ώρα 14:45 παρέδωσε τα Τεκ. 6, 7, 8 και 10 (δηλαδή τα νάιλον σακούλια) στον Υπ. Αναστασίου για δακτυλοσκοπικό έλεγχο. Την ίδια ημέρα επίσης και ώρα 16:00 ο ΜΚ4 παρέδωσε τα Τεκ. 9, 11 και 13 στον ΜΚ
- Ο ΜΚ2 παρέλαβε από τον Αναστασίου τα Τεκ. 6, 7, 8 και 10 στις 14.2.11 και τα παρέδωσε αυθημερόν στον ΜΚ
- Η εν λόγω μαρτυρία, που ως είναι φανερό δεν αφήνει οποιοδήποτε κενό στη διακίνηση των τεκμηρίων από την παραλαβή τους μέχρι την κατάθεση τους στο Δικαστήριο από τον ΜΚ1, δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Η θέση συνεπώς του κ.Πουργουρίδη στην αγόρευση του ότι υπάρχουν κενά στη διακίνηση των τεκμηρίων στερείται ερείσματος. Για τους πιο πάνω λόγους δεν έχουμε καμία αμφιβολία στο μυαλό μας ότι τα ανευρεθέντα δύο σακουλάκια και η ουσία που περιείχαν ήταν αυτά που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως τεκμήρια. Αναφορικά με το περιεχόμενο των δύο σακουλιών η μαρτυρία της κας Αυξεντίου, η οποία σημειώνουμε ότι δεν αμφισβητήθηκε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο και είναι αποδεκτή, είναι διαφωτιστική επί του θέματος. Το σύνολο της ποσότητας του περιεχομένου των δύο σακουλιών είναι 98.1926 γραμμάρια και γι αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ούτε αμφισβήτηση από την υπεράσπιση. Η ουσία όμως αυτή δεν είναι στο σύνολο της κοκαΐνη αλλά περιέχει και άλλην ουσία. Η έκθεση της κας Αυξεντίου Τεκ. 15, η οποία υιοθετήθηκε από την ίδια, αναφέρει στη δεύτερη σελίδα σε υποσημείωση ότι «τα αποτελέσματα της δοκιμής/των δοκιμών αναφέρονται μόνο στο/στα υπό εξέταση δείγμα/δείγματα» όπως ορθά υπέδειξε ο κ. Πουργουρίδης. Βέβαια και η ίδια η μάρτυρας κατά την ενώπιον μας μαρτυρία κατέστησε σαφές ότι δεν εξετάστηκε το σύνολο της ποσότητας της ουσίας των Τεκ. 9 και 11 και συνεπώς δεν έγινε διαχωρισμός από τη χημικό της κοκαΐνης από την άλλη ουσία. Καθορίστηκε όμως από την μάρτυρα καθ΄ υπολογισμό το ποσοστό αυτό και επίσης δόθηκε και το περιθώριο λάθους με αποτέλεσμα να καταλήγει ότι το περιεχόμενο του Τεκ. 9 δεν μπορεί να περιέχει κοκαΐνη λιγότερη από το 50% ενώ στο Τεκ. 11 το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 20%. Αυτό, σύμφωνα με τον κ. Πουργουρίδη είναι ένα εικονικό ή πλασματικό ποσό και δεν παρέχει την αναγκαία βεβαιότητα ως προς τη ποσότητα και το είδος του φαρμάκου που κατηγορείται ότι κατείχε ο κατηγορούμενος όπως απαιτείται από το νόμο. Αντίθετη επί του προκειμένου η θέση του κ. Αριστείδη ο οποίος θεώρησε ότι με βάση την παράγραφο 5 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου ο κατηγορούμενος κατείχε σκεύασμα της ποσότητας που αναφέρεται στο κατηγορητήριο το οποίο περιέχει κοκαΐνη με τα ποσοστά που ανέφερε η μάρτυς και συνεπώς μπορεί να κριθεί ένοχος στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει χωρίς καν να τροποποιηθεί το κατηγορητήριο. Στην παράγραφο 5 του Πρώτου Πίνακα Μέρος 1 του σχετικού Νόμου ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α περιλαμβάνει και «παν σκεύασμα ή έτερον προϊόν περιέχον ουσίαν τινά ή προϊόν εκάστοτε καθοριζόμενον εν οιαδήποτε των παραγράφων 1 έως 4 ανωτέρω.» Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία για κατοχή 98.1926 γραμμαρίων κοκαΐνης. Η μαρτυρία της χημικού υπήρξε σαφής ότι η ποσότητα των Τεκ. 9 και 11 ήταν μεν 98.1926 γραμμάρια, όμως αυτή δεν ήταν αμιγώς κοκαΐνη. Το γεγονός ότι δεν εξετάστηκε το σύνολο της ποσότητας δεν επηρεάζει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο το εύρημα της χημικού. Δεν αναμένεται υπό αυτές τις περιστάσεις να τυγχάνει χημικής εξέτασης το σύνολο της ποσότητας των ουσιών αυτών. Η κα Αυξεντίου ως εμπειρογνώμονας, καθόρισε τη μικρότερη δυνατή ποσότητα κοκαΐνης που περιείχετο στην ανευρεθείσα ποσότητα. Αυτή είναι η ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο προσέγγιση του θέματος και είναι η ελάχιστη ποσότητα κοκαΐνης που το Δικαστήριο είναι σε θέση να καταλήξει με την αναγκαία βεβαιότητα ότι υπήρχε εντός των σακουλιών στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν αποτελεί ένα εικονικό ή πλασματικό ποσό αλλά το κατώτερο ποσοστό κοκαΐνης που θα μπορούσε να περιέχεται στην ουσία των Τεκ. 9 και
- Σίγουρα επειδή πρόκειται για ποσοστά που καθορίστηκαν καθ΄ υπολογισμό από τη χημικό δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η ποσότητα της κοκαΐνης που περιείχετο στα Τεκ. 9 και 11 να ήταν μεγαλύτερη, αυτό όμως δεν καθιστά την κατάληξη της χημικού σε συγκεκριμένο ποσοστό εικονική. Κατά συνέπεια καταλήγουμε ότι το περιεχόμενο των δυο σακουλιών που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου ήταν ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α συνολικού βάρους 98.1926 γρ. Το ένα νάιλον σακούλι περιελάμβανε άσπρη σκόνη με τεμάχια άσπρης συμπαγούς ουσίας συνολικού βάρους 96.8432 γρ. που περιείχε κοκαΐνη σε ποσοστό το ολιγότερο 50% ενώ το δεύτερο περιελάμβανε άσπρη σκόνη βάρους 1.3494 γρ. που περιείχε κοκαΐνη σε ελάχιστο ποσοστό 20%. Ο κατηγορούμενος επίσης αντιμετωπίζει κατηγορία κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου με σκοπό τη προμήθεια σε άλλο πρόσωπο κατά παράβαση των άρθρων 5
(1)(β) και 6
(1)
(3)του σχετικού νόμου τα οποία προνοούν τα ακόλουθα. «5.
(1)Τηρουμένων οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 8 του παρόντος Νόμου, δε θα είναι νόμιμο για οποιοδήποτε πρόσωπο- ......... (β) να προμηθεύει, προσφέρει, προσφέρεται να προμηθεύει, προσφέρει προς πώληση, διανέμει, πουλεί, ή παραδίδει υπό οποιουσδήποτε όρους ελεγχόμενο φάρμακο ή ενεργεί ως μεσάζον για την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου σε άλλο πρόσωπο. 6.
(1)Τηρουμένων οιωνδήποτε δυνάμει του άρθρου 8 του παρόντος Νόμου εκάστοτε εν ισχύϊ κανονισμών, δεν είναι νόμιμον δι΄ οιονδήποτε πρόσωπον να προμηθεύεται ή να έχη ελεγχόμενον φάρμακον εν τη κατοχή αυτού. ...........
(3)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 32 του παρόντος Νόμου και του εδαφίου
(4)κατωτέρω, αποτελεί αδίκημα δι΄ οιονδήποτε πρόσωπον να αγοράζει ή να προμηθεύεται ή να έχη εν τη κατοχή αυτού ελεγχόμενον φάρμακον κατά παράβασιν του εδαφίου
(1)ανωτέρω.» Το Άρθρο 30 Α του Νόμου έχει θεσπίσει μαχητό τεκμήριο απόδειξης της κατοχής των ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Σύμφωνα με τη νομοθετική αυτή διάταξη εφόσον καταδειχθεί ότι πρόσωπο κατείχε ελεγχόμενο φάρμακο η ποσότητα του οποίου υπερβαίνει την υπό του νόμου καθοριζόμενη, τότε αυτός θεωρείται ότι κατείχε το φάρμακο με σκοπό να το προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο εκτός αν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για το αντίθετο. Στο εν λόγω άρθρο καθορίζεται σε πίνακα που ακολουθεί η ποσότητα των 10 ή περισσοτέρων γραμμαρίων για παράνομη κατοχή ή μεταφορά παρασκευασμένης κοκαΐνης ή παράγωγα αυτής και ποσότητα 20 ή περισσότερων γραμμαρίων για οποιοδήποτε ελεγχόμενο φάρμακο σε στερεή μορφή. Ο κ. Πουργουρίδης επιχειρηματολόγησε για την έλλειψη ερμηνείας του όρου «παρασκευασμένη κοκαΐνη ή παράγωγα αυτής» σε αντίθεση με τη φράση παρασκευασμένο όπιο ή παράγωγα αυτού που επίσης περιλαμβάνεται στον εν λόγω πίνακα και όπου η ερμηνεία του δίδεται στις ερμηνευτικές διατάξεις του ιδίου νόμου καθώς επίσης και στην έλλειψη μαρτυρίας με την απαιτούμενη βεβαιότητα κατά πόσο η ανευρεθείσα ουσία περιλαμβάνεται στον όρο αυτό. Είναι γεγονός ότι δεν δίδεται στο νόμο ερμηνεία του όρου «παρασκευασμένη κοκαΐνη ή παράγωγα αυτής» όπως γίνεται για το όπιο που επίσης αναφέρεται στον ίδιο πίνακα. Όμως κρίνουμε ότι σ΄ αυτήν την περίπτωση μόνο θεωρητική σημασία θα είχε η ερμηνεία του όρου αυτού λόγω του ότι η ποσότητα της κοκαΐνης που περιέχεται στην ουσία που ανευρέθηκε είναι μεγαλύτερη των 20 γραμμαρίων που προνοείται για οποιοδήποτε ελεγχόμενο φάρμακο σε στερεή μορφή όπως ήταν το επίδικο. Πέραν τούτου από τη θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου προκύπτει ότι αυτός ανέλαβε να μεταφέρει την ανευρεθείσα ουσία σε σταθμό βενζίνης και να την αφήσει σε κάλαθο αχρήστων που βρισκόταν εκεί και γι΄ αυτήν του την ενέργεια θα λάμβανε αμοιβή ύψους €300. Με αυτά τα δεδομένα το μόνο λογικό συμπέρασμα είναι ότι η εν λόγω ουσία αφέθηκε στον κάλαθο των αχρήστων για να παραληφθεί από άλλο πρόσωπο, κάτι που δεν μπορούσε παρά να ήταν σε γνώση του κατηγορούμενου. Άλλωστε θα ήταν παράλογο να καταλήξει κάποιος ότι ο κατηγορούμενος θα πληρωνόταν ποσό για να παραλάβει ένα ήδη εγκαταλελειμμένο αντικείμενο για να το αφήσει ως άχρηστο αντικείμενο σε κάλαθο σε συγκεκριμένο χώρο. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που απορρίπτουμε τη θέση του κατηγορούμενου στην ανώμοτη του δήλωση περί μη πρόθεσης του να προμηθεύσει τα ναρκωτικά σε τρίτο πρόσωπο. Υπήρξε εισήγηση της υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος υποκινήθηκε στη διάπραξη των όσων του αποδίδονται από την κατηγορούσα αρχή με στόχο τη σύλληψη του. Στην υπόθεση Καττής κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 262 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Οδυσσέα Κανάρη Αρ.
(1)
(2005)2 Α.Α.Δ. 105 αναλύθηκε το εγειρόμενο θέμα. Στην υπόθεση Κανάρη (πιο πάνω) η πλήρης ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου εφάρμοσε το σκεπτικό της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση Teixeira De Castro v. Portugal 44/1997/828/1034ECHR 533 και την απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση R. v. Loosely
(2001)4 ALL. ER.
- Tα γεγονότα των πιο πάνω υποθέσεων είναι ουσιωδώς διαφορετικά από την παρούσα υπόθεση και δεν κρίνουμε ότι οι αρχές που διατυπώθηκαν στις πιο πάνω υποθέσεις τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα. Εδώ σύμφωνα με τη μαρτυρία, άτομο την ταυτότητα του οποίου γνωρίζει ο κατηγορούμενος, άλλωστε όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην κατάθεση του πρόκειται για γνωστό του άτομο του οποίου επέλεξε να μην αποκαλύψει την ταυτότητα για λόγους ασφαλείας του εαυτού του και της οικογένειας του, του ζήτησε να μεταφέρει ένα σακούλι σε συγκεκριμένο χώρο και γι΄ αυτήν του την ενέργεια θα λάμβανε €
- Συνεπώς το άτομο που επικοινώνησε με τον κατηγορούμενο ήταν «γνωστός του» όπως λέγει ο ίδιος και κανένα στοιχείο δεν υπάρχει ενώπιον μας είτε ότι το άτομο αυτό είναι αστυνομικός είτε ότι ενεργούσε ως αντιπρόσωπος της αστυνομίας για να εξεταστεί η πιθανότητα να υποκινήθηκε ο κατηγορούμενος στην διάπραξη των αδικημάτων από την αστυνομία. Το Δικαστήριο δεν μπορεί στην απουσία μαρτυρικού υλικού ως αναγκαίου υπαρκτού υποβάθρου να καταλήξει σε στοιχειοθέτηση υποκίνησης όπως αναφέρεται στις πιο πάνω αναφερόμενες αποφάσεις. Το γεγονός ότι κανένας από τους αστυφύλακες δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πληροφοριοδότης της αστυνομίας και ότι ο Λοχίας 1450 που κατά γενική ομολογία ήταν το άτομο που οργάνωσε την επιχείρηση δεν έδωσε μαρτυρία, δεν αλλοιώνει την κατάληξη μας ότι ο ρόλος της αστυνομίας σ΄ αυτήν την υπόθεση περιοριζόταν σε μια παθητική παρακολούθηση της όλης επιχείρησης. Ο κατηγορούμενος ο οποίος γνώριζε το άτομο που επικοινώνησε μαζί του επέλεξε να μην αποκαλύψει το όνομα του προσώπου αυτού στην κατάθεση του ούτε να δώσει περαιτέρω στοιχεία, χωρίς βέβαια με αυτή την επισήμανση να θεωρούμε ότι ο κατηγορούμενος έχει οποιοδήποτε αποδεικτικό βάρος. Από την άλλη όμως με τα δεδομένα όπως παρέμειναν ενώπιον μας ελλείπει οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο ικανό να υποστηρίξει υποκίνηση του κατηγορουμένου ως καθορίζεται από τη νομολογία ή έστω να δημιουργείται οποιαδήποτε αμφιβολία στο μυαλό μας ως ανέφερε ο κ. Πουργουρίδης. Κατά συνέπεια η σχετική εισήγηση της υπεράσπισης απορρίπτεται. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνουμε ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και 2 πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας με τη διαφοροποίηση ως προς την περιγραφή του ελεγχόμενου φαρμάκου των κατηγοριών αυτών, που κρίνεται ότι είναι συνολικού βάρους 98.1926 γρ. εκ των οποίων τα 96.8432 γρ. περιείχαν κοκαΐνη σε ποσοστό το ολιγότερο 50% ενώ τα 1.3494 γρ. περιείχαν κοκαΐνη σε ποσοστό το ολιγότερο 20%. Με δεδομένο ότι η ποσότητα του ελεγχόμενου φαρμάκου που αναγράφεται στο κατηγορητήριο είναι ορθή με τη διαφοροποίηση να αφορά την περιεκτικότητα του σε κοκαΐνη, που σύμφωνα με το εύρημα μας περιορίζεται στα πιο πάνω ποσοστά, θεωρούμε ότι δεν απαιτείται οποιαδήποτε τροποποίηση του κατηγορητηρίου και ο κατηγορούμενος μπορεί να κριθεί ένοχος στις κατηγορίες 1 και 2 του κατηγορητηρίου τηρουμένης της πιο πάνω διαφοροποίησης (Άρθρο 85
(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, Issa and another v. The Republic
(1989)2 A.A.Δ. 39). Σε αυτό συνηγορεί επίσης το γεγονός ότι από το αρχικό στάδιο της διαδικασίας η θέση της υπεράσπισης ήταν ότι ο κατηγορούμενος κατείχε κοκαΐνη, άγνωστης όμως ποσότητας. Για τους πιο πάνω λόγους ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στις κατηγορίες 1 και 2 με τη διαφοροποίηση ως προς την ποσότητα της κοκαΐνης όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. (Υπ.) ............. Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Λ. Καουτζάνη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Μ. Αμπίζας, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Criminal/Assize Court/Final (Αναφορά: κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο