Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Θεόδωρου Θεοδώρου, Aρ. Υπόθεσης: 28882/09, 6/6/2011

(2)(ε) του Περί Μηχανών Παιγνιδιού και Μηχανών Ψυχαγωγίας Νόμου, Ν. 32(Ι)/1996. Η κατηγορούσα αρχή και μέσω του μοναδικού μάρτυρα κατηγορίας, του αστυφ. 2599 Λ. Μαυρουδή (Μ.Κ.1), προώθησε τη θέση ότι και οι δύο μηχανές που παραλήφθηκαν από το λούνα παρκ είναι τύπου «γερανός», ενώ ο ίδιος ο κατηγορούμενος ο οποίος μετά την κλήση του σε απολογία, επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως, χωρίς να προσκομίσει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία, προέβαλε την εκδοχή ότι πρόκειται για «αυτόματους πωλητές», δηλαδή για μηχανές που απαραίτητα προμηθεύουν στον παίκτη αντικείμενα που βρίσκονται μέσα στις μηχανές αυτές. Η μαρτυρία όλων όσων παρήλασαν από το εδώλιο του μάρτυρα είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, γι' αυτό και δεν θα την επαναλάβω αλλά θα προχωρήσω αμέσως σε αξιολόγηση της. Ο Μ.Κ.1, υπηρετεί στον κλάδο τηλεπικοινωνιών της αστυνομίας και είναι το άτομο που εξέτασε τις δύο μηχανές που παραλήφθηκαν από το λούνα παρκ. Αυτός υποστήριξε ότι και οι δύο μηχανές, είναι τύπου «γερανός». Η υπεράσπιση αμφισβήτησε έντονα τόσο την εμπειρογνωμοσύνη του Μ.Κ.1, όσο βέβαια και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε. Θα πρέπει λοιπόν πρώτιστα να εξετασθεί κατά πόσον ο Μ.Κ.1 θα πρέπει να θεωρηθεί ως εμπειρογνώμονας. Στην υπόθεση Νικολάου v. Σταύρου, 2000

(1)ΑΑΔ 528, στην οποία αμφισβητήθηκε η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου να αποδεχθεί μάρτυρα ως εμπειρογνώμονα, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το παράπονο δεν ευσταθεί. Δεν εντοπίσαμε ο,τιδήποτε που να δημιουργεί την παραμικρή αμφιβολία ότι ο μάρτυρας δεν ήταν ο κατάλληλος εμπειρογνώμονας για τον προσδιορισμό του είδους και του μεγέθους των ζημιών της οροφής. Το θέμα της πραγματογνωμοσύνης του βρισκόταν στη σφαίρα της επιστημονικής του γνώσης και της πείρας που διέθετε. Η εμπειρογνωμοσύνη πάνω σε ένα θέμα δεν βασίζεται μόνο στα ακαδημαϊκά προσόντα αλλά και στην πραγματική εμπειρία που αποκτάται πάνω σ' αυτό. Βλ. Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 984. Το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι τα ακαδημαϊκά προσόντα και η πείρα του κ. Χρίστου τον καθιστούσαν κατάλληλο εμπειρογνώμονα για εκτίμηση των ζημιών. Το γεγονός ότι δεν έγινε διεξαγωγή ειδικής έρευνας και εργαστηριακός έλεγχος δειγμάτων δεν μειώνει το κύρος της πραγματογνωμοσύνης του μάρτυρα. Ο κ. Χρίστου προσδιόρισε με σαφήνεια το είδος και την έκταση των ζημιών της οροφής τις οποίες συνέδεσε με το ζημιογόνο γεγονός της πυρκαγιάς. Ο μάρτυρας εξήγησε πειστικά ότι ο εργαστηριακός έλεγχος ήταν αχρείαστος εκ του γεγονότος ότι θα επαυξανόταν η δαπάνη δυσανάλογα προς το πραγματικό κόστος αποκατάστασης και ότι η εκτίμηση μπορούσε να γίνει εμπειρικά, χωρίς ουσιαστική διάσταση προς την ακρίβεια. Το ποσό των £2000 που ο μάρτυρας υπολόγισε ότι θα κόστιζε η αποκατάσταση των ζημιών της οροφής έγινε δεκτό από το Δικαστήριο ως το ελάχιστο κόστος αποκατάστασης των εν λόγω ζημιών. Η διαπίστωση του Δικαστηρίου είναι ορθή και δεν υπάρχουν περιθώρια επέμβασης». (βλ. επίσης Fairways (Limassol) Ltd v. Α. Πέτσιας & Υιοί Λτδ, 2000

(1)ΑΑΔ 1387). Στην εξεταζόμενη περίπτωση ο Μ.Κ.1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ως εμπειρογνώμονας. Αυτός δεν διαθέτει ούτε την επιστημονική κατάρτιση που να τον καθιστά ειδικό σε σχέση με οιουδήποτε τύπου μηχανών και ειδικότερα τις μηχανές τύπου «γερανός», αλλά ούτε και οποιαδήποτε άλλα προσόντα ή εμπειρία, επί των οποίων θα μπορούσε να θεμελιωθεί η εμπειρογνωμοσύνη του. Κανένα ακαδημαικό προσόν δεν φάνηκε να διαθέτει, απλώς και μόνο και μετά την ένταξη του στο τμήμα στο οποίο υπηρετεί, αυτό του κλάδου τηλεπικοινωνιών του τμήματος Δ΄ της αστυνομίας, έτυχε κάποιας εκπαίδευσης από άλλους συναδέλφους του, οι οποίοι του έδειξαν τον τρόπο εξέτασης τέτοιων μηχανών. Σε σχέση δε με την κατάρτιση και το είδος της εκπαίδευσης αυτής, ο μάρτυρας είπε κατά λέξη ότι, «ούτε για τις μηχανές έκαμα μαθήματα, έτυχα εκπαίδευσης από άλλους συναδέλφους στο τμήμα για εξέταση μηχανών παιγνιδιών, πως τις εξετάζουμε, τι παρατηρούμε, πως αναγνωρίζουμε ότι είναι παράνομες ή όχι». Δεν επεξηγήθηκε όμως στο Δικαστήριο από ποιούς συναδέλφους του μάρτυρα του υποδείχθηκαν τα πιο πάνω και ειδικότερα εάν αυτοί από τους οποίους έτυχε εκπαίδευσης, είχαν οι ίδιοι τα προσόντα και τις γνώσεις να εκπαιδεύσουν άλλα πρόσωπα, πόσο καιρό διήρκησε η εκπαίδευση αυτή, αν δηλαδή ήταν μια εκπαίδευση που έγινε πάνω σε συστηματική, οργανωμένη και σωστή επιστημονικά βάση ή εάν απλώς μία , δύο, ή κάποιες φορές του υποδείχθηκαν τα πιο πάνω. H εμπειρία επίσης που διαφάνηκε να έχει ο Μ.Κ.1, δεν είναι τέτοιας έκτασης και φύσης ώστε να μπορεί να θεμελιωθεί σε αυτήν εμπειρογνωμοσύνη του. Ο ίδιος ο Μ.Κ.1 δέχθηκε ότι δεν διαθέτει καθόλου εμπειρία στην εξέταση μηχανών τύπου «γερανός». Περαιτέρω, την ημερομηνία που εξέτασε τις μηχανές, εργαζόταν στο τμήμα στο οποίο και σήμερα υπηρετεί, για τρία μόνο χρόνια και ήταν η πρώτη φορά όχι μόνο που εξέτασε, αλλά και που είδε τέτοιου είδους μηχανές. Μέχρι την ημερομηνία εκείνη, η εμπειρία του περιοριζόταν στην εξέταση παρόμοιων και όχι των ίδιων μηχανών τις οποίες και πάλι δεν προσδιόρισε πόσες φορές εξέτασε. Η εξέταση μηχανών, παρόλο που εμπίπτει μέσα στο ευρύτερο σύνολο των καθηκόντων του, δεν περιλαμβάνεται καν μέσα στα κύρια του καθήκοντα, τα οποία είναι άλλα και συγκεκριμένα η εγκατάσταση, συντήρηση και επιδιόρθωση συστημάτων συναγερμού κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης. Για τους πιο πάνω λόγους δεν μπορώ να αποδεχθώ τον Μ.Κ.1, ως εμπειρογνώμονα. Θα πρέπει πάντως να λεχθεί στο σημείο αυτό, ότι και ο ίδιος ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση δέχθηκε ότι δεν είναι ειδικός, προσδιορίζοντας ότι ο έλεγχος τέτοιων μηχανών, εντάσσεται μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του. Ακόμα όμως και εάν θεμελιωνόταν η εμπειρογνωμοσύνη του μάρτυρα, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό. Όπως είναι νομολογημένο, η αξιολόγηση της μαρτυρίας εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες οι μαρτυρίες και των κοινών μαρτύρων (βλ. Κώστας Ψάλτης v Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 113) και οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες, υπέχουν την υποχρέωση να δώσουν στο Δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους έτσι ώστε το δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με τη μαρτυρία (βλ. Cybarco Ltd v Kovascik

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 2013). Όπως σημειώνεται στο σύγραμμα Phipson on Evidence,14η έκδοση, παρ. 32-14, «An expert may give his opinion upon facts which are either admitted, or proved by himself, or other witnesses in his hearing, at the trial, or are matters of common knowledge as well as upon an hypothesis bases thereon». Στην υπόθεση Ανδρέας Θεοδούλου Μιχαήλ v. Γιαννάκη Ηλία Κυριάκου

(2004)1 ΑΑΔ 1825, η αντιμετώπιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να απορρίψει τη μαρτυρία εμπειρογνώμονα γιατί δεν είχε επεξηγήσει το μαθηματικό τρόπο με τον οποίο κατέληξε στα συμπεράσματα του και γιατί έλαβε υπόψη του τη κατάσταση της ασφάλτου όπως ήταν ένα χρόνο μετά τη σύγκρουση και γιατί είπε ψέματα ότι επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος κρίθηκε ως ορθή από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση, ο Μ.Κ.1 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι δύο μηχανές ήταν τύπου «γερανός» για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί οι μηχανές αυτές διέθεταν γάντζο και δεύτερον, γιατί δεν εξασφάλιζαν στον παίκτη απαραίτητα κάποιο δώρο με τη χρήση της μηχανής. Για το τελευταίο τούτο στοιχείο του συμπεράσματος του, βασίσθηκε στην εμπειρία που ο ίδιος είχε, όταν χειρίσθηκε τις δύο αυτές μηχανές, μία και μόνο φορά την κάθε μία. Περιέγραψε τον τρόπο που εξέτασε τις επίδικες μηχανές και με τον οποίο ήθελε όπως ανέφερε να δει τον τρόπο λειτουργίας τους, αφού όπως είπε, αυτή ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε τέτοιες μηχανές. Σύμφωνα με τη νομολογία και όπως πιο πάνω προαναφέρεται, ένας εμπειρογνώμονας έχει την υποχρέωση να δώσει στο Δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια στα οποία βασίσθηκε για την εξαγωγή του συμπεράσματος του, έτσι ώστε να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων του και το Δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με τη μαρτυρία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μ.Κ.1 κανένα απολύτως επιστημονικό κριτήριο δεν έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, έτσι ώστε να μπορεί να ελεχθεί από το Δικαστήριο η ορθότητα του συμπεράσματος στο οποίο κατέληξε. Ενώ επέμενε στη θέση ότι οι δύο μηχανές ήταν τύπου «γερανός», γιατί σύμφωνα με τη διαπίστωση του και οι δύο διέθεταν γάντζο και δεν προμήθευαν αυτόματα στον παίκτη, αντικείμενο ίσης χρηματικής αξίας, δεν εξήγησε στο Δικαστήριο αν τα δύο τούτα στοιχεία, ή οποιαδήποτε άλλα, είναι αυτά που προσδιορίζουν την κατηγορία της μηχανής και την εντάσσουν στις μηχανές του τύπου «γερανός». Δεν εξήγησε ποιές μηχανές είναι αυτές που περιγράφονται στο νόμο ως τύπου «γερανός», δεν τις περιέγραψε, δεν ανέφερε τα χαρακτηριστικά, τις ιδιότητες, τις λειτουργίες τους κ.λ.π., έτσι ώστε το Δικαστήριο αντιπαραβάλλοντας τα μεν και τα δε, να μπορεί να καταλήξει με ασφάλεια και πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ότι δηλαδή οι επίδικες μηχανές, εντάσσονται πράγματι στην κατηγορία των μηχανών τύπου «γερανός» είναι ορθό. Η απάντηση που έδωσε σε ερώτηση που του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση για το πώς ερμηνεύει και κρίνει την λέξη γερανός και κατά την οποία είπε κατά λέξη «είναι γερανός γιατί εκτός από γάντζο δεν σου εξασφαλίζει αυτόματα ότι θα πάρεις αντικείμενο από μέσα, συνεπώς είναι γερανός», δεν είναι ικανή για να θεωρηθεί ότι με αυτή έχουν δοθεί από τον μάρτυρα τα απαραίτητα εκείνα επιστημονικά κριτήρια για τεκμηρίωση της άποψης του η οποία δεν βασίσθηκε σε επιστημονική, αλλά μόνο εμπειρική θεώρηση του πράγματος. Για όλους τους πιο πάνω λόγους και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Μ.Κ.1, ότι δηλαδή οι δύο μηχανές που παραλήφθηκαν από το λούνα-παρκ που διατηρεί ο κατηγορούμενος είναι μηχανές τύπου «γερανός», δεν θα μπορούσε ακόμα και στην περίπτωση που ο μάρτυρας κρινόταν ως εμπειρογνώμονας να γίνει αποδεκτό και να αποτελέσει ασφαλές και στέρεο υπόβαθρο για απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας του συστατικού στοιχείου της κατοχής μηχανών τύπου «γερανός». Το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του και ενόψει της γενικότερης θετικής εντύπωσης που σχημάτισα για τον μάρτυρα, γίνεται αποδεκτό. Περαιτέρω θα πρέπει να λεχθεί ότι η θέση που προέβαλε ο μάρτυρας ότι κατά την εξέταση της λειτουργίας των δύο μηχανών διαπίστωσε ότι αυτές δεν προμήθευαν στον παίκτη αυτόματα κάποιο αντικείμενο δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή και για ακόμα ένα λόγο, καθότι δηλαδή αντιβαίνει σε μέρος της κατάθεσης του κατηγορούμενου της οποίας το περιεχόμενο έγινε παραδεκτό ως προς την αλήθεια του (Τεκμήριο 3) και συγκεκριμένα στο μέρος εκείνο όπου αναφέρεται ότι οι μηχανές με κάθε φίσια προμήθευαν στον παίκτη ένα μπούλουκο. Παρά το ότι μετά την πιο πάνω κατάληξη μου η τύχη της υπόθεσης είναι προδιαγεγραμμένη, θα προχωρήσω για την περίπτωση που κριθεί ότι λανθάνομαι, να αξιολογήσω την μαρτυρία που έδωσε και ο κατηγορούμενος και να προβώ σε ευρήματα. Ο κατηγορούμενος δεν με έπεισε ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο, αλλά η εντύπωση που σχημάτισα γι' αυτόν ήταν ότι προσπάθησε με τη μαρτυρία του να παρουσιάσει τα πράγματα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφύγει οποιαδήποτε τυχόν ποινική του ευθύνη. Ως αποτέλεσμα τούτου δεν υπήρξε σταθερή γραμμή στην προβολή των θέσεων της υπεράσπισης. Ενώ στην κατάθεση που ο κατηγορούμενος έδωσε στην αστυνομία (Τεκμήριο 3) και το περιεχόμενο μάλιστα της οποίας έγινε παραδεκτό ανέφερε ότι «με κάθε φίσια κερδίζεις ένα μπούλουκο», στην προφορική ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία είπε ότι και οι δύο μηχανές, λειτουργούν με την τοποθέτηση κερμάτων, 10 και 12 αντίστοιχα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη μηχανή, το μηχάνημα δεν σταματά αν δεν κερδίσει ο παίκτης, ο οποίος δικαιούται να παίζει ασταμάτητα μέχρι να κερδίσει ένα από τα αντικείμενα που βρίσκονται εντός των μηχανών, μία μπάλα ή ένα μπουλουκάκι αντίστοιχα. Εκτός της αντίφασης που υπάρχει μεταξύ της γραπτής του κατάθεσης και της ένορκης του μαρτυρίας, οι θέσεις αυτές που προέβαλε ο μάρτυρας, δεν συνάδουν και με υποβολές που έγιναν στον Μ.Κ.1 από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορούμενου κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης, ότι δηλαδή ο παίκτης δικαιούται να «παίξει» στην μηχανή τρείς φορές. Σπεύδοντας ο μάρτυρας να δικαιολογήσει την αντίφαση αυτή όταν του υποδείχθηκε με ερώτηση που του υποβλήθηκε από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής ισχυρίσθηκε, προφανώς για να μειώσει την αρνητική εντύπωση που πιθανό να προκαλείτο από την απάντηση του αυτή ότι, ένα μήνα πριν οι μηχανές κατασχεθούν από την αστυνομία, περιείχαν πλαστικές μπάλες και με ένα κέρμα η μηχανή έδιδε μία μπάλα και ότι οι μηχανές αυτές ρυθμίζονται από τους τεχνικούς σύμφωνα με τις οδηγίες του και ανάλογα με το προιόν που θα τοποθετηθεί στην μηχανή. Η απάντηση αυτή βέβαια δεν είναι δυνατό να δικαιολογήσει την αντίφαση που υπάρχει αφού δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι ο κατηγορούμενος θα περιέγραφε στην αστυνομία όχι τον τρόπο που λειτουργούσαν οι μηχανές κατά το χρόνο που η αστυνομία τις παρέλαβε και διερευνούσε εναντίον του κατηγορούμενου το αδίκημα που του αποδίδεται αλλά πως πιθανό αυτές να λειτουργούσαν ένα μήνα πριν παραληφθούν από την αστυνομία. Ενώ στο Τεκμήριο 3 αναφέρει ότι δεν θυμάται από πού προμηθεύθηκε τις συγκεκριμένες μηχανές, καταθέτοντας ενόρκως προέβαλε ότι τις εισήγαγε νόμιμα από το εξωτερικό, καταβάλλοντας τους σχετικούς δασμούς. Ενώ αρχικά ισχυρίσθηκε ότι κατέχει τις μηχανές για περίοδο 5 χρόνων, στην αντεξέταση προέβαλε ότι τις κατέχει περί τα 2 χρόνια. Και αυτό σε αντίθεση με τα όσα αναφέρει στην κατάθεση του και που έγιναν και παραδεκτά ότι δηλαδή κατείχε τις δύο αυτές μηχανές 6 με 7 μήνες πριν τη λήψη της κατάθεσης, που λήφθηκε στις 9/8/

1. Ενώ στο Τεκμήριο 5 που είναι η κατάθεση του αστυφ.1475 ο οποίος επισκέφθηκε το λούνα παρκ τη συγκεκριμένη ημέρα και το περιεχόμενο της οποίας έγινε παραδεκτό ως προς την αλήθεια του, αναφέρεται ότι τα τεκμήρια «παραλήφθηκαν και μεταφέρθηκαν» στο τμήμα μικροπαραβάσεων της ΑΔΕ Λεμεσού, ο ίδιος ο κατηγορούμενος καταθέτοντας ενόρκως ισχυρίσθηκε ότι λόγω της συμπεριφοράς της αστυνομίας και ειδικότερα του ότι αστυφύλακες μετέβησαν στο λούνα παρκ με πιστόλια σε χρόνο που αυτό ήταν γεμάτο παιδιά, ο ίδιος αναγκάσθηκε να μεταφέρει τις μηχανές στην αστυνομία. Ο ισχυρισμός επίσης που προέβαλε ότι οι αστυφύλακες βρέθηκαν στο λούνα παρκ με πιστόλια, δημιουργεί ερωτηματικά και για την αλήθεια του ισχυρισμού του αυτού, ενόψει του δηλωμένου στο Τεκμήριο 5 ως παραδεκτού γεγονότος ότι ο αστυφ. 1475, του έδειξε την αστυνομική του ταυτότητα καθότι βρισκόταν εκεί με πολιτική περιβολή. Ενώ σε κάποιο στάδιο της μαρτυρίας του προέβαλε ότι ο παίκτης των δύο μηχανών μπορεί να παίζει και μισή ώρα μέχρι να κερδίσει το δώρο, σε άλλο σημείο και σε υποβολή που του έγινε ότι ο χρόνος που έδιδε η μηχανή για να κερδίσει ήταν μόνο 20 δευτερόλεπτα, απάντησε κατά λέξη «Όχι. Πως δίδει 20 δευτερόλεπτα; Πως το συμπεράνατε; Μπορεί να δίδει 20 δευτερόλεπτα στην κάθε προσπάθεια, έτσι πρέπει να έγραψε ο εμπειρογνώμονας αν κοίταξε την μηχανή». Για όλους τους πιο πάνω λόγους, απορρίπτω τη μαρτυρία του, εκτός μόνο και σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχεται από τη νομολογία από τα ακόλουθα σημεία. Και οι δύο μηχανές τίθενται σε λειτουργία με την τοποθέτηση φίσιας που ο παίκτης προμηθεύεται από το λούνα παρκ και που αντιστοιχεί στο ποσό των 0.50 σεντ και ότι η αξία των μπουλούκων κυμαίνεται μεταξύ 0.30 σεντ μέχρι και 6 ευρώ. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Στις 9/8/09, μαζί με άλλους συναδέλφους του, ο αστυφ. 1475 Χριστόδουλος Χαραλάμπους, μετέβη στο «Galactica Luna Park», ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου στη Λεμεσό, όπου διαπίστωσε ότι σε αυτό υπήρχαν εγκατεστημένες μηχανές παιγνιδιών. Δύο από αυτές, βρίσκονταν σε λειτουργία και χρησιμοποιούνταν από παιδιά που βρίσκονταν στο μέρος. Παρακολουθώντας τη χρήση των μηχανών για δεκαπέντε περίπου λεπτά, ο αστυφύλακας διαπίστωσε ότι αρκετά παιδιά τις χρησιμοποίησαν, τοποθετώντας σε αυτές μεταλλικές φίσιες και προσπαθώντας στη συνέχεια με μοχλό να καθοδηγήσουν ένα γερανό πάνω από μπουλουκάκι ή μπάλα ανάλογα με τη μηχανή που χρησιμοποιούσαν και πατώντας ένα κομβίο. Ο γερανός τότε κατέβαινε προς τα κάτω προς τα παιγνίδια και η δαγκάνα του γερανού έκλεινε για να πιάσει ένα δώρο. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της παρακολούθησης, κανένα από τα παιδιά δεν κέρδισε οτιδήποτε. Στη συνέχεια τους πλησίασε ο κατηγορούμενος και αφού τους συστήθηκε ως ιδιοκτήτης του υποστατικού, τους ρώτησε τι ήθελαν. Αφού ο αστυφύλακας του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα καθώς βρισκόταν εκεί με πολιτική περιβολή καθώς και δικαστικό ένταλμα έρευνας, του εξήγησε τους λόγους της παρουσίας τους και του ζήτησε άδειες των μηχανών, αναφέροντας του επίσης ότι διαπράττει αδίκημα. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι οι μηχανές ήταν δικές του και ζήτησε από τους αστυφύλακες όπως μεταβούν στο μέρος για να παραλάβουν τις μηχανές την επόμενη μέρα, καθότι υπήρχε τη στιγμή εκείνη πολύς κόσμος στο μέρος. Στη συνέχεια ο αστυφύλακας και στην παρουσία του κατηγορούμενου, καταμέτρησε τα μπουλουκάκια, τις μπάλες και τις φίσιες που υπήρχαν στις μηχανές και τα πιο πάνω παραλήφθηκαν έναντι απόδειξης παραλαβής τεκμηρίων και μεταφέρθηκαν στο τμήμα μικροπαραβάσεων της ΑΔΕ Λεμεσού. Την ίδια ημέρα, ο αστυφ. 934 Μ. Νεοκλέους, παρέλαβε από τον αστυφ. 1475 τις δύο μηχανές, τις 25 μπάλες, τα 30 μπουλουκάκια και τις 1740 φίσιες, τα οποία την ίδια μέρα είχαν κατασχεθεί από το «Galactica Luna Park» στη Λεμεσό. Οι δύο μηχανές που κατασχέθηκαν, μαζί με τις 25 μπάλες που βρίσκονταν στη μια από τις μηχανές και τα 30 μπουλουκάκια που βρίσκονταν στην άλλη μηχανή, μαζί με τις 1740 φίσιες, βρίσκονται στα χέρια της αστυνομίας και είναι αυτές που έχουν αποτυπωθεί στις πέντε φωτογραφίες του Τεκμηρίου 1 και φωτογραφήθηκαν από τον Α/αστυφ.316 Γ. Γεωργίου την 1/7/
2. Την ίδια ημέρα ο αστυφ. 934, έλαβε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση. Στις 9/8/09 ο ίδιος αστυφύλακας, παρέλαβε από τον αστυφ. 1475 διάφορα τεκμήρια, μεταξύ αυτών και τις δύο μηχανές, που είχαν κατασχεθεί την ίδια μέρα από το "Galactica Luna Park" στη Λεμεσό. Την ίδια μέρα, κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο, αυτός απάντησε «δεν έχω να πω τίποτε». Ο Μ.Κ.1 εξέτασε τις εν λόγω μηχανές στις 27/8/09 και διαπίστωσε ότι αυτές τίθενται σε λειτουργία με την τοποθέτηση μίας φίσιας, που αντιστοιχεί στο ποσό των 0.50 σεντ και την οποία ο παίκτης προμηθεύεται από το κατάστημα του λούνα παρκ, με σκοπό να κερδίσει από το μηχάνημα ένα δώρο. Κατά την εξέταση διαπίστωσε ότι η μια μηχανή, ήταν χρώματος κίτρινου και έφερε την επιγραφή "soccer". Στο μπροστινό μέρος της μηχανής υπήρχαν ένα πλήκτρο κίτρινου χρώματος καθώς και ένας μοχλός χειρισμού μπλε χρώματος. Στο μπροστινό μέρος της μηχανής, υπήρχαν δύο κερματοδέκτες οι οποίοι λειτουργούν με ειδικά νομίσματα-φίσιες. Η μηχανή αυτή, αποτελείτο από μια γυάλινη βιτρίνα στο εσωτερικό της οποίας υπήρχαν διάφορα αρκουδάκια (μπουλουκάκια). Στο πάνω μέρος της γυάλινης βιτρίνας, υπήρχε ένας μηχανισμός ο οποίος χρησίμευε στο να αποσπά από τη γυάλινη βιτρίνα τα αρκουδάκια και η χρήση του καθίστατο δυνατή με τη χρήση του μοχλού χειρισμού, μπλε χρώματος. Στην αριστερή γωνία και μέσα στη γυάλινη βιτρίνα υπήρχε ειδική εισδοχή. Με τη χρήση της μηχανής και με κάθε φίσια κέρδιζες ένα μπούλουκο, των οποίων η αξία κυμαινόταν μεταξύ 0.30 σεντ μέχρι και 6 ευρώ. Η δεύτερη μηχανή, ήταν μία μηχανή χρώματος κίτρινου με την επιγραφή «Soccer». Στο μπροστινό μέρος της μηχανής, υπήρχε ένα πλήκτρο κίτρινου χρώματος καθώς και ένας μοχλός χειρισμού, μαύρου χρώματος. Στο μπροστινό μέρος της μηχανής υπήρχαν δύο κερματοδέκτες οι οποίοι λειτουργούσαν με ειδικές φίσσιες. Η μηχανή αυτή αποτελείτο από μια γυάλινη βιτρίνα στο εσωτερικό της οποίας υπήρχαν διάφορες μπάλες. Στο πάνω μέρος της γυάλινης βιτρίνας υπήρχε ένας μηχανισμός ο οποίος χρησίμευε στο να αποσπά από τη γυάλινη βιτρίνα τις μπάλες, η χρήση του οποίου καθίστατο δυνατή με τη χρήση του μοχλού χειρισμού μπλε χρώματος. Στην αριστερή γωνιά και μέσα στη γυάλινη βιτρίνα υπήρχε ειδική εισδοχή. Οι μηχανές αυτές δεν έφεραν οποιαδήποτε πινακίδα ή επιγραφή με διακριτικό αριθμό. Ο Μ.Κ.1, έθεσε σε λειτουργία και τις δύο μηχανές και τοποθέτησε σε αυτές ειδικό νόμισμα-φίσια. Αυτές του έδωσαν χρόνο 20 δευτερολέπτων ώστε με τη χρήση του μοχλού να αποσπάσει από τις μηχανές ένα αρκουδάκι και μια μπάλα αντίστοιχα. Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου, 2002

(2)ΑΑΔ 246: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την εκδοχή των μαρτύρων κατηγορίας. Η Κατηγορούσα Αρχή έχει την υποχρέωση να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του κατηγορούμενου. Το Δικαστήριο, πολύ ορθά, μετά την απόρριψη της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής, δεν μπορούσε να προσπαθήσει μέσα από τη συμπεριφορά του εφεσίβλητου να αντλήσει συμπεράσματα τα οποία δυνατόν να στοιχειοθετούσαν την ενοχή του...... Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσείοντα εγείρει, δεν θα ήταν δυνατό να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και αν είναι αυτές, δεν επιτρέπονται (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363).» Έτσι και στην παρούσα περίπτωση και μετά την απόρριψη του συμπεράσματος στο οποίο ο Μ.Κ.1 κατέληξε, ότι δηλαδή, οι δύο μηχανές που ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του, ήταν τύπου «γερανός», το βασικό αυτό συστατικό στοιχείο του αδικήματος, δεν έχει αποδειχθεί και γι' αυτό η κατηγορία είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: criminal/final Αναφορά: μηχανές τύπου «γερανός» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο