Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Αλεξάνδρας Δημητριάδου, Αρ. Υπόθεσης: 14398/09, 10 Ιουνίου 2011

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Αλεξάνδρας Δημητριάδου, Αρ. Υπόθεσης: 14398/09, 10 Ιουνίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B124 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14398/09 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Αλεξάνδρας Δημητριάδου, από τη Λεμεσό Κατηγορουμένης --------------------- Ημερομηνία: 10 Ιουνίου 2011 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Αργυρού Κατηγορουμένη παρούσα γι' αυτή ο κ. Κονναρής Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κατηγορουμένη αντιμετωπίζει 3 κατηγορίες για τα αδικήματα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και της απόπειρας απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις, κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε. Στις λεπτομέρειες αδικήματος των εν λόγω κατηγοριών αναφέρονται τα ακόλουθα. Η κατηγορουμένη, μεταξύ των ημερομηνιών 25 και 28 Ιουλίου 2008, στη Λεμεσό, συνωμότησε με τον Fuad Sadeh Mustafa, από την Παλαιστίνη, να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή κυκλοφορία πλαστού εγγράφου. Επίσης, η κατηγορουμένη, στις 28.7.2008, στη Λεμεσό, εν γνώσει της και δολίως έθεσε σε κυκλοφορία πλαστό έγγραφο, δηλαδή την επιταγή της Τράπεζας Κύπρου με αριθμό 77885296 για το ποσό των 70.000 ευρώ, περιουσία του Ξενοφώντος Κλεάνθους από τη Λεμεσό. Περαιτέρω, η κατηγορουμένη, μεταξύ των ημερομηνιών 25 και 28 Ιουλίου 2008, στη Λεμεσό, με ψευδείς παραστάσεις και με σκοπό την καταδολίευση, αποπειράθηκε να αποσπάσει από τη Μαρία Χριστοφή, ταμία της Τράπεζας Κύπρου, το χρηματικό ποσό των 70.000 ευρώ, και οι ψευδείς παραστάσεις συνίστανται στο ότι η κατηγορουμένη έδωσε την πιο πάνω επιταγή ψευδώς προσποιηθείσα ότι αυτή ήταν γνήσια ενώ στην πραγματικότητα γνώριζε ότι ήταν κλοπιμαία και πλαστογραφημένη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσάχθηκε για την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής, και η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, αλλά και αποτέλεσε κοινό έδαφος και από τις δύο πλευρές, διαφαίνεται ότι η υπόθεση εντοπίστηκε με την εξέλιξη των ακόλουθων γεγονότων. Στις 28.7.2008, η Μαρία Χριστοφή, Μ.Κ.3, εργαζόταν στο ταμείο του υποκαταστήματος της Τράπεζας Κύπρου στην οδό Αρχ. Μακαρίου, αριθμό 258, Εφτάπατο στη Λεμεσό. Εκεί προσήλθε η κατηγορουμένη και της παρουσίασε την επίδικη επιταγή, Τεκμήριο 6, για το ποσό των 70.000 ευρώ και με δικαιούχο την ίδια, δηλαδή την Αλεξάνδρα Δημητριάδου. Εκδότης της επιταγής ήταν η εταιρεία X&P KLEANTHOUS DEVELOPERS LTD. Η Μ.Κ.3 ζήτησε από την κατηγορουμένη να της παρουσιάσει την ταυτότητα της, πράγμα το οποίο και έπραξε. Η κατηγορουμένη ζήτησε από τη Μ.Κ.3 όπως της εξαργυρώσει την εν λόγω επιταγή αλλά η ίδια της είπε ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει λόγω του ύψους του ποσού, το οποίο υπερέβαινε το όριο που δικαιούνταν να εξαργυρώσουν στο ταμείο, και η Μ.Κ. 3 ενημέρωσε αμέσως τον υπεύθυνο συναλλαγών της Τράπεζας, τον κ. Άγγελο Παναγιώτου, Μ.Κ.2, ο οποίος έδωσε οδηγίες στη Μ.Κ.3 ότι το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν να ανοιχθεί λογαριασμός στο όνομα της κατηγορουμένης και το ποσό να κατατεθεί εκεί μέχρι την εκκαθάριση της επιταγής. Η Μ.Κ.3 το ανέφερε στην κατηγορουμένη, η οποία συμφώνησε, κι έτσι η Μ.Κ.3 άνοιξε τον λογαριασμό με αριθμό 0342-00-007499-00 στο όνομα της τελευταίας και έκανε κατάθεση το εν λόγω ποσό. Σχετικό είναι το βιβλιάριο Ταμιευτηρίου του εν λόγω λογαριασμού που ανοίχθηκε και στον οποίο φαίνεται η κατάθεση του ποσού των 70.000 ευρώ στις 28.7.2008, Τεκμήριο

1. Όταν η επίδικη επιταγή παρουσιάστηκε στη Μ.Κ.3 από την κατηγορουμένη, στο μπροστινό μέρος της ήταν γραμμένα από προηγουμένως τα ονοματεπώνυμο της, το ποσό ολογράφως, η ημερομηνία, η υπογραφή και το ποσό αριθμητικά. Η Μ.Κ.3 σφράγισε την επιταγή στο μπροστινό μέρος, ενώ στο πίσω μέρος έγραψε τον αριθμό του λογαριασμού που ανοίχθηκε στο όνομα της κατηγορουμένης. Η Μ.Κ.3 έστειλε αυθημερόν την επιταγή στην Υπηρεσία Εκκαθάρισης Επιταγών στη Λευκωσία, μέχρι την εκκαθάριση της που χρειάζεται μερικές μέρες. Η επιταγή σφραγίστηκε από την εν λόγω Υπηρεσία στις 30.7.2008 με ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής STOP PAYMENT». Η κατηγορουμένη διατηρούσε ακόμα ένα λογαριασμό ταμιευτηρίου με αριθμό 0110-05-102343 και υπόλοιπο 165 ευρώ, και για πρώτη φορά πήγε στο εν λόγω υποκατάστημα της Τράπεζας. Ο Ξενοφών Κλεάνθους, Μ.Κ.4, διαμένει στη Λεμεσό και είναι εργολάβος οικοδομών. Γνώρισε την κατηγορουμένη το 1983 όταν μετέβη στο Σουδάν για επαγγελματικούς λόγους σε σχέση με την επιχείρηση που διατηρούσε εκεί, και αυτή του ανέφερε ότι ήθελε να έρθει στην Κύπρο για να γνωρίσει την οικογένεια της που βρισκόταν στην Κύπρο. Τον Φεβρουάριο 1985 ήρθαν μαζί στην Κύπρο και η κατηγορουμένη διέμενε στο σπίτι του πατέρα του Μ.Κ.4 στην Πάφο, και αφού είδε τους δικούς της, μετά από 10 μέρες, επέστρεψε στο Σουδάν. Περί το 2004-2005 η κατηγορουμένη τηλεφώνησε στον Μ.Κ.4 όταν βρισκόταν στη Λεμεσό και διέμενε σε συγγενικό της πρόσωπο. Περίπου μία βδομάδα πριν τις 29.7.2008, η κατηγορουμένη τηλεφώνησε στον Μ.Κ.4 και του είπε ότι συζεί με κάποιον Παλαιστίνιο ο οποίος είναι κτίστης και έψαχνε δουλειά και τον παρακάλεσε να τον προσλάβει. Ο Μ.Κ.4 της είπε ότι δεν χρειαζόταν υπαλλήλους, όμως η κατηγορουμένη του ζήτησε να τον δει και αν ήθελε να τον προσλάβει. Τρεις μέρες πριν τις 29.7.2008, το εν λόγω πρόσωπο πήγε στον Μ.Κ.4 στο εργοτάξιο του στην Πάφο αλλά ο Μ.Κ.4 του είπε ότι προσλαμβάνει άτομα που έχουν άδεια να εργάζονται. Αυτός του είπε ότι είναι πολιτικός πρόσφυγας και έφυγε. O M.K.4 αναγνώρισε ότι το εν λόγω πρόσωπο είναι αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία του εγγράφου που κατατέθηκε ως Τεκμήριο
2. Εκεί στο εργοτάξιο ο Μ.Κ.4 είχε το αυτοκίνητο του ανοικτό και εντός αυτού τον χαρτοφύλακα του και το βιβλιάριο επιταγών στη μπροστινή θέση του συνοδηγού. Στις 29.7.2008 ο Μ.Κ.4 έλαβε ένα τηλεφώνημα από την Τράπεζα Κύπρου κατά πόσο είχε εκδώσει επιταγή για το ποσό των 70.000 ευρώ στην Αλεξάνδρα Δημητριάδου ημερ. 28.7.
3. Ο Μ.Κ.4 αρνήθηκε κάτι τέτοιο και αφού έλεγξε το βιβλιάριο επιταγών του, αντιλήφθηκε ότι το φύλλο με τον επίδικο αριθμό επιταγής έλειπε από το βιβλιάριο. Επομένως ο Μ.Κ. 4 έδωσε οδηγίες στην υπάλληλο της Τράπεζας να μην εξαργυρώσει την επιταγή, και αφού μετέβη στη Λεμεσό, επισκέφθηκε το υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου και είδε την επίδικη επιταγή όπου αναγνώρισε ότι τα γράμματα επ΄ αυτής και η υπογραφή στη θέση του εκδότη δεν είναι δικά του. Ο Μ.Κ.4 βεβαίωσε ότι ουδέποτε η κατηγορουμένη είχε πρόσβαση στο βιβλιάριο επιταγών του ούτε και της έδωσε το δικαίωμα να έχει γνώση της υπογραφής του. Από τότε ο Μ.Κ.4 δεν έχει επαφή, προσωπική ή τηλεφωνική, με την κατηγορουμένη. Ο Μ.Κ.4 είπε ότι από το βιβλιάριο επιταγών του έλειπε όλο το φύλλο με το απόκομμα της επίδικης επιταγής, και ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι έλειπε η εν λόγω επιταγή όταν ειδοποιήθηκε από την Τράπεζα. Ο ίδιος επικοινώνησε με την κατηγορουμένη όμως αυτή του είπε ότι δεν ήθελε να έχουν οποιαδήποτε επαφή, μεσολάβησε κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο για να την συγχωρέσει, όμως από τότε δεν έχουν επαφή. Ο Μ.Κ.4 διευκρίνισε κατά την αντεξέταση του ότι δεν ήταν βέβαιος πότε ο Παλαιστίνιος πήγε στο εργοτάξιο του στην Πάφο, όμως πρέπει να ήταν περί τις 22 ή 25 του Ιουλίου. Ο ίδιος έμαθε από την Τράπεζα για την επιταγή και ο διευθυντής του είπε να πάει να δώσει κατάθεση στην αστυνομία, και πληροφορήθηκε από την αστυνομία ότι η επιταγή είχε κατατεθεί σε λογαριασμό της κατηγορουμένης. Ο Μ.Κ.4 είπε τέλος ότι, παρόλο που δεν έχουν επαφή, πάντα δικαιολογούσε την κατηγορουμένη ότι το έκανε ίσως από άγνοια. Έτσι, ο αστ. 3936 Φίλιππος Ανδρέου, του ΤΑΕ Λεμεσού, Μ.Κ.1, ανέλαβε τη διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης. Στις 29.7.2008 ο Μ.Κ.1 έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορουμένη, Τεκμήριο 1, και ακολούθως την συνέλαβε. Αφού της επέστησε την προσοχή στο Νόμο, η κατηγορουμένη απάντησε «Εγώ ξεγελάστηκα». Λήφθηκαν δείγματα γραφής, με την συγκατάθεση της, Τεκμήριο 4, στις 22.8.2008 ο Μ.Κ.1 έλαβε την επιταγή από την Τράπεζα, Τεκμήριο 6, και στις 24.8.2008 έλαβε δείγματα γραφής από τον Μ.Κ.4, με την συγκατάθεση του, Τεκμήριο
4. Την 1.9.2008 ο Μ.Κ.1 παρέδωσε τα Τεκμήρια 4, 5 και 6 στη Γ/Αστ. Μ. Αττεσλή του ΤΑΕ Λεμεσού, η οποία με την σειρά της τα παρέδωσε αυθημερόν στο Εργαστήριο Γραφολογίας της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών της Αστυνομίας. Ο αστ. 3284 Στ. Νικολάου εξέτασε τα επίδικα τεκμήρια και ετοίμασε Έκθεση Πραγματογνώμονα, ημερ. 9.9.2008, Τεκμήριο 8, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα. Η γραφή στις θέσεις «ΠΛΗΡΩΣΤΕ» και «ΕΥΡΩ» έγινε από την Αλεξάνδρα Δημητριάδου. Οι αριθμοί που φαίνονται στο μπροστινό μέρος της επιταγής του ποσού και της ημερομηνίας δεν ανήκουν ούτε στην Αλεξάνδρα Δημητριάδου ούτε και στον Ξενοφώντα Κλεάνθους. Η υπογραφή στο πίσω μέρος της επιταγής είναι γνήσια υπογραφή της Αλεξάνδρας Δημητριάδου. Η υπογραφή του εκδότη δεν είναι γραμμένη με ταχύτητα αλλά παρουσιάζει στοιχεία προσπάθειας αντιγραφής ή απομίμησης της γνήσιας υπογραφής του Ξενοφώντα Κλεάνθους από πρόσωπο που γνώριζε ή είχε στην κατοχή του γνήσια υπογραφή του, γεγονός που καθιστά αδύνατο τον καθορισμό του προσώπου που την έκανε. Στις 28.9.2008 ο Μ.Κ.1 έλαβε συμπληρωματική ανακριτική κατάθεση από την κατηγορουμένη, Τεκμήριο 2, και ακολούθως την κατηγόρησε γραπτώς. Αφού της επέστησε την προσοχή στο Νόμο, η κατηγορουμένη απάντησε «Δεν το ήξερα και ξεγελάστηκα από τον Mamoun». Η γραπτή κατηγορία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
5. Τέλος, κατατέθηκαν υπό τη μορφή παραδεκτών γεγονότων, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, κατάθεση του χειρούργου οφθαλμίατρου Δρα Νεοκλή Α. Ραζή ημερ. 29.12.2008 και σχετική Ιατρική Βεβαίωση του ημερ. 22.12.2008, ως Τεκμήρια 10 και 11 αντίστοιχα, αναφορικά με την κατάσταση των ματιών και κατά συνέπεια της όρασης της κατηγορουμένης. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, και αφού το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης, αυτή κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση της και της εξηγήθηκαν τα δικαιώματα της. Η κατηγορουμένη επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Κατά την κύρια εξέταση της η κατηγορουμένη είπε τα ακόλουθα. Κατάγεται από το Σουδάν, ο πατέρας της είναι Κύπριος και η μητέρα της από την Ελλάδα. Ήρθε στην Κύπρο όπου και ζει μόνιμα από το
6. Γνώρισε τον Μ.Κ.4 το 1983 όταν είχε πάει για ένα διάστημα στο Σουδάν, και ήρθε μαζί του στην Κύπρο το 1985, όταν και φιλοξενήθηκε από την οικογένεια του. Περί τον Ιούλιο 2008 η κατηγορουμένη γνώρισε τον Παλαιστίνιο Μamoun Fuad, ο οποίος δεν είχε ούτε στέγη ούτε εργασία. Έτσι η κατηγορουμένη του πρόσφερε στέγη και τον βοήθησε για να βρει δουλειά. Συγκεκριμένα θυμήθηκε τον Μ.Κ.4 και έδωσε το τηλέφωνο του στον Μamoun για να τον βοηθήσει. Η ίδια δεν γνωρίζει για την εταιρεία του Μ.Κ.4 ή το όνομα αυτής, ούτε και κατά πόσο ο Μamoun είχε βρει δουλειά στον Μ.Κ.
7. Η επίδικη επιταγή, Τεκμήριο 6, περιήλθε στην κατοχή της ένα μήνα αργότερα όταν ο Μamoun είχε πάει στην Πάφο και γύρισε πίσω λέγοντας της ότι είναι άρρωστος και κρατώντας την επιταγή. Η επιταγή είχε μόνο το ποσό αριθμητικά γραμμένο και την υπογραφή, και η ίδια έγραψε το όνομα της και το ποσό ολογράφως, κατόπιν παράκλησης του Μamoun. Τότε ο Μamoun την πήρε στο κατάστημα της τράπεζας στο Εφτάπατο για να πάρει όλο το ποσό της επιταγής. Ο Μamoun φαινόταν αρκετά άρρωστος και ίδρωνε, και έτσι η κατηγορουμένη τον λυπήθηκε και πήγε μαζί του στην τράπεζα. Η ίδια δεν είχε ξαναδεί επιταγή ούτε και γνώριζε τι είδους επιταγή ήταν η επίδικη και για ποιο ποσό, και ρώτησε τον Μamoun αν δούλευε με τον Μ.Κ.4 και αυτός της απάντησε θετικά και της είπε ότι τον απέλυσε. Τον ρώτησε πώς βρέθηκε η επιταγή στα χέρια του, και αυτός της είπε ότι έκανε ένα καινούργιο συμβόλαιο με ένα Εγγλέζο για να κτίσει ένα ξενοδοχείο στην Πάφο με πισίνα, και επειδή είναι καλός στα τούβλα, του έδωσε την επιταγή για να αναλάβει το κτίσιμο και να βρει 10 ανθρώπους να εργοδοτήσει. Η κατηγορουμένη ρώτησε για το συμβόλαιο και ο Μamoun της είπε ότι το είχε στην Πάφο. Η κατηγορουμένη χαρακτήρισε τον εαυτό της ως επιπόλαιη, λέγοντας ότι δεν ήξερε ποιανού ήταν η επιταγή ούτε και τη διάβασε. Όταν πήγε στην τράπεζα, δεν της έδιναν το ποσό επειδή ήταν μεγάλο, και η κοπέλα της τράπεζας της είπε να την καταθέσει σε λογαριασμό, όμως ο Μamoun δεν μπορούσε να ανοίξει λογαριασμό στο όνομα του επειδή δεν είχε pink form, και έτσι η κατηγορουμένη άνοιξε λογαριασμό στο όνομα της. Η κατηγορουμένη πήγε στο σπίτι και, κατόπιν παράκλησης του Μamoun, πήγε στην τράπεζα στον Πεντάδρομο για να πάρει 50.000 ευρώ από τον λογαριασμό στον οποίο κατατέθηκε το ποσό της επιταγής και να τα πάρει ο Μamoun μαζί του στην Συρία. Στην τράπεζα δεν την άφησαν να τραβήξει το εν λόγω ποσό επειδή ήταν μεγάλο και έπρεπε να ερευνηθεί το θέμα. Η ίδια έμαθε ότι η επιταγή δεν ήταν εντάξει τη δεύτερη μέρα, όταν πήγε στο γραφείο του διευθυντή που είναι γνωστός της, και αυτός μίλησε τηλεφωνικώς στην παρουσία της με τον Μ.Κ.4, ο οποίος ανέφερε ότι ουδέποτε έκδωσε τέτοια επιταγή. Ο διευθυντής είπε στον Μ.Κ.4 ότι η κατηγορουμένη θα έπαιρνε το ποσό και ότι ήταν εκεί μαζί του. Τότε ο διευθυντής είπε στην κατηγορουμένη να πάει στην αστυνομία να παραδώσει τον εαυτό της, και αυτή πήγε στην αστυνομία και έδωσε κατάθεση. Ο Μamoun εν τω μεταξύ εξαφανίστηκε. Η κατηγορουμένη τον έπαιρνε τηλέφωνο αλλά αυτός δεν ανταποκρινόταν, και αργότερα η αστυνομία της είπε να συνεργαστούν για να βρουν τον Μamoun. Σε κάποιο στάδιο η κατηγορουμένη μίλησε τηλεφωνικώς μαζί του, και, με οδηγίες της αστυνομίας, δεν του είπε για την υπόθεση αλλά του ζήτησε να διευθετήσουν ραντεβού. Αυτός της είπε ότι τον συνέλαβαν και βρισκόταν στην Συρία. Η κατηγορουμένη τον ρώτησε τι έκανε με την επιταγή και του είπε ότι είναι ένας μεγάλος κλέφτης και την έβαλε σε μπελάδες γιατί δεν ήξερε ότι η επιταγή ήταν κλεμμένη. Η ίδια δεν αποκόμισε οποιοδήποτε όφελος, αλλά θα έπαιρνε το ποσό των 400 ευρώ που είχε προηγουμένως δώσει στον Μamoun από τον δικό της λογαριασμό και της είπε ότι θα της έδινε ακόμα 500 ευρώ για τη βοήθεια που του πρόσφερε. Κατά την αντεξέταση της η κατηγορουμένη αρχικά υιοθέτησε τις 2 καταθέσεις που έδωσε στην αστυνομία, Τεκμήρια 1 και
8. Είπε ακόμα ότι την επίδικη μέρα ο Μamoun της ζήτησε δύο πράγματα την ίδια ώρα, τον γιατρό και την επιταγή, και έτσι ενεργώντας βιαστικά και επιπόλαια, της έδειξε την επιταγή γρήγορα και αυτή δεν φορούσε τα γυαλιά της για να βλέπει από κοντά ούτε και σκέφτηκε εκείνη την ώρα να τα φορέσει για να τη διαβάσει. Η κατηγορουμένη ανέφερε επίσης ότι η ίδια είναι λήπτρια δημόσιου βοηθήματος, λόγω αδυναμίας εργασίας της και ασθενείας, και λυπήθηκε τον Μamoun που ήταν χωρίς φαγητό και στέγη και σκέφτηκε να τον φιλοξενήσει και να κάνει μία καλή πράξη. Είχε ενημερώσει μάλιστα το Γραφείο Ευημερίας και το Γραφείο Εργασίας για την περίπτωση του για να τον βοηθήσουν. Σε υποβολή του συνηγόρου υπεράσπισης ότι στην κατάθεση της η κατηγορουμένη αναφέρει ότι όταν ο Μamoun της έδωσε την επιταγή, σε αυτή αναγραφόταν το ποσό αριθμητικά, η υπογραφή και η ημερομηνία, ενώ στην προφορική της μαρτυρία κατά την κύρια εξέταση της είπε ότι μόνο το ποσό και η υπογραφή ήταν συμπληρωμένα, η κατηγορουμένη είπε ότι ήταν συγχυσμένη για το τι είπε στην κατάθεση της, θυμάται ότι είπε για το ποσό και την υπογραφή, αλλά είπε τέλος ότι πρέπει να έχει αναφέρει αυτά που περιέχονται στην κατάθεση της. Επίσης, υποβλήθηκε στην κατηγορουμένη ότι στην κατάθεση της είπε ότι πήγε μόνη στην τράπεζα, ενώ στην κύρια εξέταση της ανέφερε ότι πήγε με τον Μamoun, εμμένοντας ότι ο Μamoun την πήρε στην τράπεζα με το αυτοκίνητο του, και προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι δεν θυμάται τι είπε στην αστυνομία, καθότι έχει αμνησία, αλλά έκλαιγε με λυγμούς, ήταν σοκαρισμένη και δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έδινε κατάθεση εκείνη τη μέρα. Ακόμα η κατηγορουμένη επέμενε ότι ο Μamoun την επισκέφθηκε το μεσημέρι, και όχι νύκτα, όπως αναφέρεται στην κατάθεση της, αναγνωρίζοντας ότι πιθανόν να έκανε λάθος όταν το είπε αυτό στην κατάθεση της. Επέμενε ακόμα ότι ο Μamoun την είδε το μεσημέρι της μιας μέρας, αλλά την επομένη πήγαν στην τράπεζα και μετά στον γιατρό. Η κατηγορουμένη επανέλαβε ότι δεν γνώριζε ότι η επιταγή ανήκε στον Μ.Κ.4, και ούτε τον πήρε τηλέφωνο όταν το έμαθε, λέγοντας ότι ένιωθε προσβεβλημένη και έκλαιγε για 3-4 ώρες. Σύμφωνα με την κατηγορουμένη, αυτή δεν τηλεφώνησε στον Μ.Κ.4 για να ρωτήσει κατά πόσο είχε εργοδοτήσει τον Μamoun, ο οποίος της είχε πει ότι θα πήγαινε στην Πάφο για να δουλέψει με τον Μ.Κ.4 ή αλλού. Στην κατάθεση της η κατηγορουμένη δεν αναφέρει τις λεπτομέρειες για το τι αφορούσε η επίδικη επιταγή, όπως της είχε πει ο Μamoun για τον Εγγλέζο κ.λ.π., καθότι ήταν συγχυσμένη και ταραγμένη και δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί τα γεγονότα. Μετά όμως ηρέμησε και μπορούσε να θυμηθεί τι έγινε. Η κατηγορουμένη είπε ότι είδε το όνομα της εταιρείας την ώρα που πήγε στην τράπεζα. Παραδέχθηκε ότι η ίδια έγραψε το ποσό ολογράφως και το όνομα της στην επιταγή, όταν πήγε στο κατάστημα της τράπεζας στο Εφτάπατο, δεν φορούσε τα γυαλιά της, αλλά κατάφερε να γράψει το ποσό και το όνομα της λέγοντας ότι ξέρει να τα γράφει αυτά. Αρνήθηκε ότι γνώριζε ότι η επιταγή ήταν του Μ.Κ.
9. Τέλος, η κατηγορουμένη αναφέρθηκε στο τηλεφώνημα της με τον Μamoun, που έγινε στις 30.4.2008, όπως είπε και στην κύρια εξέταση της. Ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής της υπέβαλε τη θέση ότι στις 31.7.2008 και ώρα 09.30 υπάρχει καταχώρηση στο ημερολόγιο ενεργείας του σταθμού από τον αστ. 3936 ότι αυτή του είπε ότι έλαβε τηλεφώνημα από τον Μamoun και της είπε ότι βρίσκεται στην Συρία, τη ρώτησε αν άνοιξε τον λογαριασμό και τα χρήματα είναι κατατεθειμένα εκεί, και της ζήτησε να του στείλει πρόσκληση για να έρθει στην Κύπρο. Η κατηγορουμένη είπε ότι δέχθηκε τηλεφώνημα πριν από τις 31.7.2008, αλλά δεν θυμόταν την αναφορά σε πρόσκληση, λέγοντας ότι δεν θυμόταν λεπτομέρειες για το τι είπε στην αστυνομία και ίσως έχει αμνησία. Κατά την αγόρευση του ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί και στηριχθεί στη μαρτυρία που προσάχθηκε για την Κατηγορούσα Αρχή, η οποία είναι καθόλα συνεπής και ολοκληρωμένη. Ήταν η θέση του κ. Αργυρού ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει τη μαρτυρία της κατηγορουμένης, καθότι αυτή παρουσιάζει αντιφάσεις με τις καταθέσεις της προς την αστυνομία και δεν παρουσιάζει λογική και συνοχή. Ο κ. Αργυρού εισηγήθηκε ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης, διαφαίνεται ότι η κατηγορουμένη επέδειξε αμέλεια ή γνώριζε οπωσδήποτε ότι η επιταγή προέρχεται από τον Μ.Κ.4 ή ότι δεν είχε νόμιμο λόγο να την εξαργυρώσει, έτσι ώστε οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει να έχουν αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Αντίθετη ήταν η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος εξέφρασε τη θέση ότι η μαρτυρία της κατηγορουμένης συνάδει πλήρως με τις 2 καταθέσεις της, και η ίδια εξ αρχής παραδέχθηκε ότι έγραψε το όνομα και το ποσό ολογράφως επί της επιταγής, όμως η ίδια δεν συνδέεται με επιστημονική μαρτυρία με την υπογραφή ή το ποσό αριθμητικά. Μάλιστα, όταν έμαθε ότι η επιταγή ήταν κλοπιμαία, μόνη της πήγε στην αστυνομία και έδωσε κατάθεση για το τι έγινε. Ο κ. Κονναρής ισχυρίστηκε ότι η κατηγορουμένη ενήργησε με αφέλεια, και δεν είναι λογικό να κατέθετε την επιταγή αν γνώριζε ότι αυτή ήταν κλοπιμαία. Ήταν η θέση του κ. Κονναρή ότι αυτή η μαρτυρία δεν είναι ικανή να αποδώσει γνώση στην κατηγορουμένη ότι η επίδικη επιταγή που κυκλοφόρησε ήταν πλαστή, και επομένως θα πρέπει να απαλλαγεί και αθωωθεί και στις 3 κατηγορίες που αντιμετωπίζει. 'Όπως αναφέρεται πιο πάνω, μεγάλο μέρος της μαρτυρίας που προσάχθηκε για την Κατηγορούσα Αρχή κατατέθηκε εκ συμφώνου από τις δύο πλευρές, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, και επομένως δεσμεύει τόσο τις δύο πλευρές όσο και το Δικαστήριο. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Γιαννίδης v. Αστυνομίας