Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Laudatu Ghizdeanu, Αρ. Υπόθεσης 6024/11, 10.6.11 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B126 ΣTO ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης 6024/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Laudatu Ghizdeanu, από τη Ρουμανία Κατηγορούμενου ----------------------------------- Ημερομηνία: 10.6.11 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Αβρααμίδης Κατηγορούμενος παρών, γι' αυτόν: κα Σ. Αδάμου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες: Είσοδος σε περιουσία με σκοπό να ενοχλήσει, κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα (1η κατηγορία), αλήτες και περιπλανώμενοι, κατά παράβαση του άρθρου 189 (ε) του Ποινικού Κώδικα (2η κατηγορία) και τέλος, απερίσκεπτες και αμελείς πράξεις, κατά παράβαση των άρθρων 236(γ) και 35 του Ποινικού Κώδικα (3η κατηγορία). Η κατηγορούσα αρχή, προς απόδειξη της υπόθεσής της παρουσίασε ως μάρτυρες τους Ανώτερο Υπαστυνόμο Θ. Χαραλάμπους (Μ.Κ.1) και αρχιαστυφύλακα 1831 Χρ. Παπαδόπουλο (Μ.Κ.2). Ο κατηγορούμενος, αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση. Τα ακόλουθα γεγονότα είτε είναι παραδεκτά είτε αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών είτε τέλος, συντίθενται από ισχυρισμούς μαρτύρων που παρέμειναν αναντίλεκτοι. Ειδικότερα: Στον ουσιώδη χρόνο, η Αναστασία Βενιζέλου από τη Λεμεσό ήταν ιδιοκτήτρια εγκαταλειμμένης κατοικίας που βρίσκεται στην οδό Κιτίου Κυπριανού στη Λεμεσό. Η εν λόγω κατοικία ήταν ακατοίκητη και σε κακή κατάσταση. Σ' αυτή δε, ούτε εσωτερικές πόρτες υπήρχαν, ούτε εξώπορτα. Η ως άνω αναφερόμενη, δεν είχε τίποτα μέσα στην κατοικία, η οποία ήταν εντελώς άδεια. Στις 9.4.2011 και περί ώρα 12.15, o Αυγουστίνος Ποταμίτης από τη Λεμεσό στάθμευσε το αυτοκίνητό του στην οδό Κανάρη στη Λεμεσό, με πρόθεση να πάει πεζός στο παντοπωλείο. Μόλις κατέβηκε από το αυτοκίνητο μύριζε κάτι σαν καμένο οπότε πρόσεξε ότι κτίριο που βρίσκεται στη γωνία των οδών Κανάρη και Κιτίου Κυπριανού έπαιρνε φωτιά, ενώ έβγαινε καπνός από διάφορα σημεία της οροφής του καθώς και από τα παράθυρα. Τηλεφώνησε αμέσως στην Αστυνομία καθώς και στην Πυροσβεστική που έφθασαν στο μέρος σε λίγα λεπτά. Την ίδια μέρα και ώρα περίπου, κάποιος κύριος, ονόματι Αιμίλιος, ιδιοκτήτης παρακείμενου της κατοικίας της Αναστασίας Βενιζέλου, καταστήματος, της τηλεφώνησε και της ανάφερε ότι υπάρχει φωτιά στην κατοικία της οπότε μετέβη αμέσως στο μέρος όπου βρήκε την Πυροσβεστική, η οποία προσπαθούσε να σβήσει τη φωτιά. Εκεί, απ' ότι της είπε ο ιδιοκτήτης εργαστηρίου που βρίσκεται απέναντι από την κατοικία της, τα τελευταία βράδια, διαμένει σ' αυτή κάποιος άστεγος Ρουμάνος. Η ίδια, δεν του έδωσε συγκατάθεση να διαμένει στην κατοικία της. Ο Ανώτερος Υπαστυνόμος Θ. Χαραλάμπους (Μ.Κ.1) στον ουσιώδη χρόνο ήταν επαρχιακός υπεύθυνος στον Πυροσβεστικό Σταθμό Λεμεσού. Υπηρετεί 38 χρόνια στην Πυροσβεστική και έτυχε εκπαίδευσης στο εξωτερικό, σε σχέση με τη διερεύνηση των αιτιών πυρκαγιάς. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συμμετείχε μαζί με αριθμό άλλων συναδέλφων του πυροσβεστών, στην επιχείρηση κατάσβεσης της πυρκαγιάς στην επίδικη κατοικία. Ακολούθως διερεύνησε τα αίτιά της και ετοίμασε το σχετικό έντυπο με τίτλο «ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ 2011» (βλ. το τεκμήριο 7) επί του οποίου κατέγραψε ως πιθανή αιτία της υπό αναφορά πυρκαγιάς, το αποτσίγαρο. Στο Δικαστήριο ανάφερε και τους λόγους που τον οδήγησαν στο συγκεκριμένο συμπέρασμα. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευπαίδευτου εκπρόσωπου της κατηγορούσας αρχής, ισχυρίστηκε - χωρίς να έχει αμφισβητηθεί - ότι μετά την κατάσβεση της φωτιάς συνάντησε τον κατηγορούμενο απέναντι από την επίδικη κατοικία, ο οποίος, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις που του υπόβαλε, του έδειξε την εν λόγω κατοικία, ως τον τόπο διαμονής του, ενώ του ανάφερε ότι κοιμόταν στο υπνοδωμάτιο στο οποίο άρχισε η πυρκαγιά (όπως προέκυψε). Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, μεταξύ άλλων ανάφερε και τα εξής: Για λόγο που έχει αναφέρει, απέκλεισε το ενδεχόμενο η επίδικη πυρκαγιά να προκλήθηκε με τη χρήση εύφλεκτης ύλης. Η πυρκαγιά τέθηκε υπό έλεγχο στις 12:
- Δεν μπορεί να γνωρίζει τι ώρα ακριβώς άρχισε, ωστόσο, πιθανολογεί να άρχισε 10 με 15 περίπου λεπτά προτού ειδοποιηθεί σχετικά η Πυροσβεστική (στις 12:20 όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 7, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του Αυγουστίνου Ποταμίτη - βλ. το τεκμήριο 4 - που αποτελεί παραδεκτό γεγονός). Τέλος, για λόγους που επίσης ανάφερε, απέκλεισε το ενδεχόμενο η φωτιά να ξεκίνησε μεταξύ 07:00 και 07:
- Ο αρχιαστυφύλακας 1831 Χρ. Παπαδόπουλος (Μ.Κ.2) σύμφωνα με τη γραπτή του κατάθεση (βλ. το τεκμήριο 9), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε για σκοπούς κυρίως εξέτασης ήταν ο πρώτος αστυνομικός που μετέβη στο μέρος της πυρκαγιάς οπότε και απέκλεισε τη σκηνή. Μετά την κατάσβεση της φωτιάς συνάντησε τον κατηγορούμενο, ο οποίος έφτασε στο μέρος στις 14:
- Ο κατηγορούμενος του ανάφερε ότι διέμενε μόνος του στην επίδικη κατοικία, τις τελευταίες 15 μέρες και ότι αναχώρησε από αυτή το πρωί της ίδιας μέρας. Ισχυρίστηκε ακόμη, ότι, όταν αναχώρησε από την κατοικία, επισκέφθηκε πρώτα κατοικία άλλης ομοεθνούς του και μετά συναντήθηκε με άλλο φίλο του, ομοεθνής του κι αυτός, χωρίς ωστόσο να είναι σε θέση να προσδιορίσει πού τους συνάντησε, όταν του ζητήθηκε από το μάρτυρα να τους υποδείξει. Ήταν απεριποίητος και ατημέλητος στην εμφάνιση και φορούσε παλιά και λερωμένα είδη ένδυσης. Ανάφερε τέλος στο μάρτυρα, ότι είναι καπνιστής. Ο κατηγορούμενος καθώς ήδη έχει αναφερθεί αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του προέβηκε στην ακόλουθη ανώμοτη δήλωση: «Εντιμότατε, ό,τι είχα να πω το είπα στην κατάθεσή μου ακριβώς. Πιστεύω ότι έτσι συνέβηκαν όλα. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Πιστεύω ότι δεν έκαμα τίποτε. Δεν είχα σκοπό να κάμω αδίκημα. Είμαι αθώος.» Στην ανακριτική του κατάθεση (βλ. το τεκμήριο 6) αναφέρει τα εξής: «Κατάγομαι από την Ρουμανία και ήρθα στην Κύπρο το 2008 με σκοπό να εργαστώ. Εργάστηκα σε διάφορες δουλειές ως εργάτης αλλά από το τέλος του Μαρτίου φέτος δεν έχω δουλειά και είμαι άνεργος. Έμενα παλιά με κάποια κοπέλα από τη Ρουμανία στη Λεμεσό δεν θυμάμαι τη διεύθυνση αλλά πριν από δύο εβδομάδες έφυγα από εκεί και επειδή δεν είχα που να μείνω βρήκα ένα παλιό σπίτι στη Λεμεσό, δεν είχε πόρτα και πήγα και έμενα εκεί. Μέσα στο σπίτι κοιμόμουνα σε ένα παλιό στρώμα που βρισκόταν σε ένα μεγάλο δωμάτιο μέσα στο σπίτι. Δεν γνωρίζω ποιού είναι το σπίτι αλλά επειδή ήταν εγκαταλειμμένο έμενα εκεί. Στο σπίτι διέμενα μόνος μου. Δεν είχα συγκεκριμένες ώρες που πήγαινα και έφευγα από το σπίτι. Σήμερα το πρωί η ώρα επτά ξύπνησα και έφυγα από το σπίτι. Περίπου η ώρα επτάμιση πήγα στο σπίτι της φίλης μου της Φλωρίνας που βρίσκεται κοντά στο σπίτι που έμενα. Η Φλωρίνα ήταν σπίτι έπαιξα λίγο με το παιδί της και μετά η περίπου κατά τις δέκα πήγα περίπατο στην πόλη σε κάποιο πάρκο. Κατά η ώρα δεκάμιση βρέθηκα στο πάρκο μαζί με ένα φίλο μου από τη Ρουμανία τον Φλωρίν ο οποίος έφερε ποτά και ήπιαμε. Σε κάποια φάση δεν θυμάμαι τι ώρα ήταν πέρασα από το σπίτι που έμενα και το είδα να καίγεται. Εκεί είχε και πυροσβέστες και προσπαθούσαν να σβήσουν τη φωτιά. Μετά κάτι Αστυνομικοί που ήταν εκεί με μετέφεραν στο τμήμα. Δεν γνωρίζω οτιδήποτε για τη φωτιά, από ότι με πληροφοράς ήταν από αποτσίγαρο αλλά εγώ είχα φύγει από το πρωί και δεν κάπνισα μέσα στο σπίτι. Καπνίζω συνήθως ένα πακέτο τσιγάρα την ημέρα. Κάπνιζα και τσιγάρα μέσα στο σπίτι αλλά ήμουν προσεκτικός. Τα τσιγάρα τα έσβηνα στο πάτωμα του σπιτιού αλλά τα έσβηνα καλά. Για φαγητό τρώω ότι βρω και συνήθως από τους φίλους μου.» Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της μαρτυρίας στο σύνολό του. Το ίδιο ισχύει και με το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στο κατάλληλο στάδιο και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά και στη μαρτυρία - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες, καθ' ον χρόνο έδιναν μαρτυρία. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης ενός εκάστου αυτών αναφορικά με τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο καθώς και την ύπαρξη τυχόν προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση. Έχω επίσης κατά νου, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Σάββα ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391), όταν δεν υπάρχουν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου, αποδοχή μέρους μαρτυρίας ενός μάρτυρα είναι δυνατή στα πλαίσια της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Βλ. και την Εvpalia Trading Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ.162 και Akil v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ.149, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Σύμφωνα με τη νομολογία είναι επιτρεπτό για ένα δικαστήριο να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο.» Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στην Κυπριανού ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ.816: «Η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις και το Εφετείο επεμβαίνει, όταν διαπιστωθούν τέτοιες, μόνο όταν είναι ουσιαστικής μορφής και πλήττουν καίρια την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή καταδεικνύουν πρόθεση εκ μέρους του να πει ψέματα.» Τέλος, όπως αναφέρεται συναφώς στην Akil (ανωτέρω): «Αντιφάσεις που αφορούν μικρολεπτομέρειες, όχι μόνο δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία που γενικά έχει κριθεί ως αξιόπιστη, αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν.» Σε σχέση με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου και την αποδεικτική της αξία, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Θεοχάρους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ.22: «..Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το δικαστήριο ως αξιόπιστη. (βλ. μεταξύ άλλων Vrakas & Another v. Republic (1973 2 C.L.R. 139, 188 - 191, Anastasiades v. Republic
(1977)2 C.L.R. 97, σε. 113, 215, Khadar v. Republic
(1978)2 C.L.R. 152, 245 - 288, Δημοσθένους κ.α. ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 129 και Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195).» Ούτε και μου διαφεύγει το ανεπίτρεπτο σχολιασμού, ως σχετικού προς την ενοχή, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος επέλεξε να ασκήσει το συγκεκριμένο δικαίωμα (βλ. Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195 κ.ο.κ). Αναφορικά με το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη ότι το βάρος που θα δοθεί στα διάφορα μέρη της επαφίεται στη διακριτική μου ευχέρεια (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 109). Παραπέμπω τέλος και στην υπόθεση Aλ-Χάματ και άλλων ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ.117, σύμφωνα με την οποία, η προσφυγή στο ψεύδος δε στοιχειοθετεί θετικά τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Η εντύπωσή μου για την ποιότητα της μαρτυρίας του Υπαστυνόμου Θ. Χαραλάμπους (Μ.Κ.1) είναι εξαιρετική. Ο μάρτυρας, όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε σε σχέση με οτιδήποτε έχει αναφέρει αλλά, με έχει εφοδιάσει με όλα εκείνα τα αναγκαία στοιχεία και επιστημονικά κριτήρια, που μου επιτρέπουν, καταρχήν, να το θεωρήσω ως ειδικό, για ό,τι έκανε στον ουσιώδη χρόνο ή ανάφερε στο Δικαστήριο σ' αυτά τα πλαίσια και έπειτα, να καταλήξω στη δικαστική μου κρίση (βλ. Pouris and another v. The Republic
(1983)2 C.L.R.170, Philippou v. Odyseos
(1989)1 C.L.R.1 κ.ο.κ.). Ότι πρόκειται για ειδικό, έμμεσα, απορρέει και από τον τρόπο με τον οποίο το μεταχειρίστηκε η ευπαίδευτη δικηγόρος του κατηγορούμενου, η οποία, κατά το στάδιο αντεξέτασης, του υπόβαλε διάφορες ερωτήσεις και ζήτησε τη γνώμη του υπό τον ιδιότητα του ως ειδικού. Συγκρατώ από τη μαρτυρία του - γιατί έχει σημασία, όπως θα διαφανεί αργότερα - ότι, μετά από τη διερεύνηση των αιτίων της επίδικης πυρκαγιάς, για λόγους που έχει αναφέρει οδηγήθηκε στο συμπέρασμα, ότι, ως πιθανή αιτία της, μπορούσε να είναι το αποτσίγαρο. Δεκτή στο σύνολό της, βασικά, ως αναντίλεκτη είναι η μαρτυρία του Μ.Κ.2, αρχιαστυφύλακα 1831 Χρ. Παπαδόπουλου. Ο κατηγορούμενος, με την ανώμοτη του δήλωση, βασικά παραπέμπει στο περιεχόμενο της ανακριτικής του κατάθεσης. Δέχομαι από αυτή όσα αναφέρει που αποδεικνύονται από άλλη μαρτυρία ή που συνάδουν με το περιεχόμενο των παραδεκτών γεγονότων. Δέχομαι ακόμη και το μέρος εκείνο που υπέχει θέση δηλώσεων ενάντια στα συμφέροντά του, όπως για παράδειγμα, ότι επειδή δεν είχε που να μείνει, για δύο βδομάδες, διέμενε μόνος στην επίδικη κατοικία, όπου κοιμόταν σ' ένα παλιό στρώμα. Δέχομαι ακόμη, ότι στον ουσιώδη χρόνο ήταν άνεργος, ως επίσης ότι κάπνιζε μέσα στο σπίτι και ότι έσβηνε τα τσιγάρα στο πάτωμα. Τέλος, δέχομαι και τον ισχυρισμό του ότι έτρωγε ό,τι έβρισκε και συνήθως από τους φίλους του. Εκείνο που σίγουρα δεν μπορώ να δεχθώ είναι το ακόλουθο μέρος της κατάθεσής του, αφού, για λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια, θεωρώ ότι σε σχέση με αυτό είπε ψέματα στην Αστυνομία: «Σήμερα το πρωί η ώρα επτά ξύπνησα και έφυγα από το σπίτι. Περίπου η ώρα επτάμιση πήγα στο σπίτι της φίλης μου Φλωρίνας που βρίσκεται κοντά στο σπίτι που έμενα. Η Φλωρίνα ήταν σπίτι έπαιξα λίγο με το παιδί της και μετά η περίπου κατά τις δέκα πήγα περίπατο στην πόλη σε κάποιο πάρκο. Κατά η ώρα δεκάμιση βρέθηκα στο πάρκο μαζί με ένα φίλο μου από τη Ρουμανία τον Φλωρίν ο οποίος έφερε ποτά και ήπιαμε». Διερωτώμαι πώς μπορώ να πιστέψω του κατηγορούμενου σε σχέση με τους παραπάνω ισχυρισμούς του, όταν, κληθείς από το Μ.Κ.2 να υποδείξει τα δύο πρόσωπα με τα οποία υποτίθεται συναντήθηκε διαδοχικά ανάφερε πως δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει πού τα συνάντησε. Είναι δυνατό να ξέχασε τόσο γρήγορα το σπίτι που διέμενε πριν από 15 μέρες, σε σημείο που να μην μπορεί να υποδείξει το σπίτι της Φλωρίνας, που βρίσκεται κοντά στο πρώτο; Έπειτα, όταν του ζητήθηκε από το Μ.Κ.2 να υποδείξει τα δύο πρόσωπα που ανάφερε, δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με κάποιο τρόπο μαζί τους και να τα φέρει σε επαφή με το μάρτυρα; Είναι φανερό, ότι ο κατηγορούμενος ανάφερε στο μάρτυρα πως δεν μπορούσε να υποδείξει τη Φλωρίνα και το Φλωρίν, επειδή, ακόμη κι αν είναι υπαρκτά πρόσωπα αυτοί, δε συναντήθηκε μαζί τους στον ουσιώδη χρόνο. Τέλος, ούτε και τα ονόματα των δύο προσώπων που υποτίθεται συνάντησε στον ουσιώδη χρόνο, θεωρώ ότι είναι χωρίς σημασία. Διερωτώμαι, τόσο μεγάλη σύμπτωση; Να φύγει από τη Φλωρίνα και μετά να βρεθεί με το Φλωρίν; Δε νομίζω. Επειδή, όλα τα ουσιαστικά γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση έχουν ήδη παρατεθεί υπεισέρχομαι αμέσως στη νομική πτυχή της υπόθεσης. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την 1η κατηγορία, που αφορά στο αδίκημα της εισόδου σε περιουσία με σκοπό να ενοχλήσει. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος - έχοντας υπόψη και τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας - σύμφωνα με το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα είναι τα εξής: Πρώτο, η είσοδος κάποιου σε περιουσία, δεύτερο, που είναι στην κατοχή κάποιου άλλου, τρίτο, με σκοπό να ενοχλήσει. Θα είμαι σύντομος. Ο κατηγορούμενος δικαιούται να αθωωθεί στη συγκεκριμένη κατηγορία, επειδή δεν έχουν αποδειχθεί το 2ο και 3ο συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Ναι μεν η Αναστασία Βενιζέλου ήταν ιδιοκτήτρια της επίδικης κατοικίας στον ουσιώδη χρόνο, πλην όμως, καθ' ομολογία της επρόκειτο για εγκαταλελειμμένη κατοικία, στην οποία δε διέμενε η ίδια κατά τον ίδιο χρόνο. Η έννοια της κατοχής, για σκοπούς απόδειξης του συγκεκριμένου αδικήματος εξυπακούει πραγματική κατοχή, κάτι που δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση, αφού, κάτοχος της υπό αναφορά κατοικίας στον ουσιώδη χρόνο ήταν ο κατηγορούμενος και όχι η παραπονούμενη. Ότι απαιτείται απόδειξη πραγματικής κατοχής της περιουσίας αποδεικνύεται και από το γεγονός, ότι, σε αντίθετη περίπτωση, δε θα είχε νόημα να αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος και ο σκοπός της ενόχλησης. Είναι δυνατό, εξ' αντικειμένου, να εισέρχεται κάποιος σε περιουσία, με σκοπό να ενοχλήσει κάποιο που δε βρίσκεται σ' αυτή; Ασφαλώς όχι. Εν πάση περιπτώσει, ο κατηγορούμενος, στον ουσιώδη χρόνο εισήλθε στην επίδικη κατοικία, με σκοπό να διαμένει σ' αυτή και όχι να ενοχλήσει οποιοδήποτε. Ότι το ποινικό αδίκημα της εγκληματικής επέμβασης, κατά το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα είναι διαφορετικό από το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία, κατά το άρθρο 44 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου είναι προφανές. Με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας καταλογίζεται στον κατηγορούμενο, ότι στις 9 Απριλίου, 2011 ανευρέθηκε στην οδό Κιτίου Κυπριανού στη Λεμεσό, κάτω από τέτοιες περιστάσεις, ώστε να συμπεραίνετο ότι η παρουσία του εκεί οφείλετο σε παράνομο ή ταραχοποιό σκοπό. Σύμφωνα με το άρθρο 189(ε) του Ποινικού Κώδικα που δημιουργεί το αδίκημα αλήτες και περιπλανώμενοι που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος με τη 2η κατηγορία, τα συστατικά του στοιχεία είναι τα εξής: πρώτο, η ανεύρεση περιπλανώμενου προσώπου σε οδό, δεύτερο, σε χρόνο και κάτω από τέτοιες περιστάσεις, τρίτο, ώστε να συμπεραίνεται ότι η παρουσία του εκεί οφείλεται σε παράνομο ή ταραχοποιό σκοπό. Παρατηρώ τα εξής: Ο κατηγορούμενος, στον ουσιώδη χρόνο εντοπίστηκε από το Μ.Κ.2 στην οδό Κιτίου Κυπριανού, στο σημείο της πυρκαγιάς της κατοικίας στην οποία και διέμενε παράνομα για 15 μέρες, μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ήταν απεριποίητος και ατημέλητος στην εμφάνιση και φορούσε παλιά και λερωμένα είδη ένδυσης. Περαιτέρω, καθ' ομολογία του ήταν άνεργος, ενώ για φαγητό έτρωγε ό,τι έβρισκε και συνήθως από τους φίλους του. «Περιπλανώμαι» σύμφωνα με το Μεγάλο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, κατά μια ερμηνεία - τη 2η - σημαίνει «γυρίζω από δω κι από κει, πηγαίνω σε διάφορες περιοχές». Ότι αυτό έκανε ο κατηγορούμενος στον ουσιώδη χρόνο είναι ολοφάνερο. Στην καλύτερη γι' αυτόν περίπτωση, δηλαδή, που δεν είχε γνώση είτε ακόμη σχέση με την πυρκαγιά στην κατοικία όπου διέμενε είναι φανερό, ότι ο λόγος που επέστρεψε στο σημείο που το βρήκε ο Μ.Κ.2, ήταν επειδή, πρόθεσή του ήταν να εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί την κατοικία της παραπονούμενης ως χώρο διαμονής του. Με δεδομένο ότι κάτι τέτοιο γινόταν για 15 μέρες παράνομα και σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος θα εισέρχετο στην κατοικία της παραπονούμενης και πάλιν θα παρανομούσε αποδεικνύεται και το παράνομο του σκοπού του. Ακολουθεί ότι η ευθύνη του για τη διάπραξη του αδικήματος της 2ης κατηγορίας στοιχειοθετείται πλήρως. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 3ης κατηγορίας: «Ο κατηγορούμενος την 9η Απριλίου, 2011 στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού, με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο ή αμελή ώστε να ήταν ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη σε άλλο, άφησε αναμμένο τσιγάρο που βρισκόταν δίπλα από το κρεβάτι σε δωμάτιο εντός της κατοικίας που βρίσκεται στην οδό Κιτίου Κυπριανού αρ.63 και παρέλειψε να λάβει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου που απόρρεε από τη φωτιά.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος των απερίσκεπτων και αμελών πράξεων κατά το άρθρο 236(γ) του Ποινικού Κώδικα που το δημιουργεί - με αναφορά στις παραπάνω λεπτομέρειες αδικήματος - είναι τα εξής: Πρώτο, η με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο ή αμελή, δεύτερο, παράλειψη λήψης προφυλάξεων εναντίον πιθανού κινδύνου που απορρέει από φωτιά, τρίτο, με ενδεχόμενο την πρόκληση σωματικής βλάβης σε άλλο. Παρατηρώ τα εξής: Καταλογίζεται στον κατηγορούμενο με τις λεπτομέρειες αδικήματος της σχετικής κατηγορίας, ότι άφησε αναμμένο αποτσίγαρο δίπλα στο κρεβάτι. Κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί γιατί πολύ απλά, το συμπέρασμα του Μ.Κ.1, ότι ως πιθανή αιτία της πυρκαγιάς είναι το αποτσίγαρο, δεν αρκεί για να θεωρηθεί ως αποδεδειγμένο γεγονός κάτι τέτοιο σε επίπεδο ποινικής δίκης. Απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο, βεβαιότητα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, κάτι που δεν ισχύει επί του προκειμένου (βλ. τη Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ.363). Υπάρχει όμως και συνέχεια. Ακόμη κι αν αποδεικνυόταν στον αναγκαίο βαθμό το παραπάνω στοιχείο και πάλιν θα υπήρχε πρόβλημα για σκοπούς στοιχειοθέτησης της σχετικής κατηγορίας, γιατί πολύ απλά, δε θα είχε αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι είναι ο κατηγορούμενος που άφησε στην κατοικία το αναμμένο αποτσίγαρο. Αν ληφθεί υπόψη ότι αυτός, ουδέποτε κατά τον κρίσιμο χρόνο εντοπίστηκε εντός της επίδικης κατοικίας, περαιτέρω, ότι δεν έχει αποδειχθεί ο ακριβής χρόνος που άρχισε η φωτιά και τέλος, ότι η επίδικη κατοικία κατά τον ίδιο χρόνο, δε διέθετε εξωτερική πόρτα είτε ακόμη και εσωτερικές, πώς μπορώ να αποκλείσω το ενδεχόμενο, να εισήλθε κάποιος άλλος σ' αυτή και να άφησε εκείνος το αναμμένο αποτσίγαρο μέσα σ' αυτή; Στο κάτω κάτω και ο κατηγορούμενος, με τον ίδιο τρόπο εισήλθε στη συγκεκριμένη κατοικία, η οποία, για να επαναλάβω δε διέθετε εξωτερική πόρτα, δηλαδή πόρτα εισόδου. Υπάρχει όμως ακόμη ένας λόγος για τον οποίο θεωρώ έκθετη σε απόρριψη τη συγκεκριμένη κατηγορία, ακόμη και σε περίπτωση που οι προηγούμενες μου διαπιστώσεις ήταν διαφορετικές. Έχοντας υπόψη ότι στον ουσιώδη χρόνο ο κατηγορούμενος διέμενε μόνος του στην επίδικη κατοικία, εξ αντικειμένου, δεν υπήρχε ενδεχόμενο να προκληθεί σωματική βλάβη εξαιτίας της πυρκαγιάς, σε οποιοδήποτε άλλο, εκτός από τον ίδιο. Δε μου διαφεύγει ότι ο κατηγορούμενος είπε ψέματα στην ανακριτική του κατάθεση, σε ουσιώδη πτυχή της συγκεκριμένης κατηγορίας. Ωστόσο, καθώς προείπα, με αναφορά σε νομολογία (βλ. Αλ-Χάματ και άλλων, ανωτέρω) η προσφυγή στο ψεύδος, δε στοιχειοθετεί θετικά τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους, ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στη 2η κατηγορία, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, κάτι που δεν ισχύει για τις κατηγορίες 1 και 3. Κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στις κατηγορίες 1 και 3, ενώ στη 2η κατηγορία κρίνεται ένοχος. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Αναφορά: Εγκληματική επέμβαση, αλήτες και περιπλανώμενοι, απερίσκεπτες και αμελείς πράξεις - συστατικά στοιχεία. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο