ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Δημήτρη Σωφρονίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7042/11, 6 Ιουλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2011:21 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Λ. Καουτζάνη, Α.Ε.Δ. Μ. Αμπίζα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 7042/11 Μεταξύ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Εναντίον
- Δημήτρη Σωφρονίου
- Στέλιου Αδάμου Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 6 Ιουλίου, 2011 Εμφανίσεις: Για την Δημοκρατία: κ. Κανναουρίδης Για τους Κατηγορούμενους: κ. Καλλής Κατηγορούμενοι παρόντες ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με βάση το κατηγορητήριο οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν την κατηγορία της πράξης που στοχεύει στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228 (α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν την κατηγορία που αντιμετωπίζουν και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 7.11.
- Η κατηγορούσα αρχή ζήτησε την κράτηση και των δύο κατηγορουμένων μέχρι τη δίκη τους και η εξέταση του αιτήματος αποτέλεσε το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας. O εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής στήριξε το αίτημα του στον κίνδυνο οι κατηγορούμενοι να μην εμφανιστούν στο Δικαστήριο κατά τη δίκη τους και καθόσον αφορά τον κατηγορούμενο 1 στον επιπρόσθετο λόγο του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μεσοδιάστημα. Σε συνάρτηση με τον πρώτο λόγο ο κ. Κανναουρίδης εισηγήθηκε πως η σοβαρότητα του αδικήματος και η επιβολή αυστηρής ποινής είναι αυταπόδεικτη ενώ για την πιθανότητα καταδίκης παρέπεμψε το Δικαστήριο στο μαρτυρικό υλικό που περιλαμβάνεται στο φάκελο του Δικαστηρίου επισύροντας την προσοχή του Δικαστηρίου στη μαρτυρία του παραπονούμενου, ενός αυτόπτη μάρτυρα, και του ιατρού ο οποίος χειρούργησε το θύμα αμέσως μετά. Ο συνήγορος έκανε επίσης αναφορά στη μαρτυρία του υπαστυνόμου ο οποίος μετέβη στη σκηνή μετά το συμβάν, είδε τον παραπονούμενο και μίλησε με αυτόν. Αναφορικά με τον κίνδυνο διάπραξης στο μεταξύ άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο 1 ο ευπαίδευτος συνήγορος υποστήριξε την εισήγηση του με αναφορά σε προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου 1 στην οποία λήφθηκαν υπόψη άλλες τρεις υποθέσεις. Από την πλευρά του ο κ. Καλλής εισηγήθηκε πως οι κατηγορούμενοι πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι με οποιουσδήποτε όρους ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο παραθέτοντας μάλιστα και σχετική εισήγηση από τον ίδιο. Σε συνάρτηση με τον κίνδυνο μη εμφάνισης των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο κατά τη δίκη τους ο συνήγορος επικαλέστηκε την συνέπεια του κατηγορουμένου 1 να εμφανίζεται στο Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της προηγούμενης του υπόθεσης ενώ και για τους δύο κατηγορούμενους ισχυρίστηκε πως η σύλληψη τους κατέστη δυνατή από την αστυνομία μετά που οι ίδιοι ειδοποίησαν την αστυνομία ενημερώνοντας την πού βρίσκονταν, κάτι που ισοδυναμεί με παράδοση. Χωρίς να αμφισβητεί τη σοβαρότητα του αδικήματος ο κ. Καλλής εισηγήθηκε ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν υπάρχει πιθανότητα επιβολής αυστηρής ποινής, έχοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης που σύμφωνα με την υπεράσπιση ο κατηγορούμενος 1 δέχτηκε βάναυση επίθεση από τον παραπονούμενο. Περαιτέρω ο συνήγορος αναφέρθηκε στους δεσμούς και των δύο κατηγορουμένων με την Κύπρο και τις προσωπικές τους συνθήκες. Ο κατηγορούμενος 1 είναι πατέρας ενός ανηλίκου τέκνου το οποίο λόγω της κράτησης του παραμένει με τη μητέρα του κατηγορούμενου 1 ενώ ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και λόγω της κράτησης του αναγκάστηκε να διακόψει την θεραπεία απεξάρτησης του από ναρκωτικές ουσίες. Τέλος ο συνήγορος αναφέρθηκε στο χρόνο κράτησης τον οποίο χαρακτήρισε ως αρκετά μεγάλο αναφέροντας παράλληλα ότι η νομολογία έχει αποδεχθεί και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ως μη υπερβολικό. Η νομολογία μας αναγνωρίζει σαν θέμα αρχής συνταγματικά κατοχυρωμένης ότι η απόλυση του υποδίκου με εγγύηση αποτελεί την πρώτη επιλογή. Ο κανόνας ότι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχει κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου κατά τη δίκη του. Η πιο πάνω αρχή έχει αναφερθεί στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά Αντωνίου ν Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 393, Παρασκευά ν Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 607) και δίδει πιστεύουμε το στίγμα και ταυτόχρονα την παράμετρο μέσα στην οποία το Δικαστήριο εξετάζει αίτημα όπως το παρόν. Άλλοι λόγοι όπως ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων ή η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μεσοδιάστημα είναι ανεξάρτητοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε διάταγμα κράτησης του κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη. Η ύπαρξη οποιουδήποτε από τους πιο πάνω λόγους είναι αρκετή. Κατά την εξέταση του κινδύνου μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο εξετάζεται, μεταξύ άλλων, η σοβαρότητα του αδικήματος, η πιθανότητα καταδίκης και η ποινή που δυνατόν να επιβληθεί σε περίπτωση καταδίκης (Χριστοφόρου ν Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 415). Η σοβαρότητα του αδικήματος που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι αντικατοπτρίζεται από την ποινή που προβλέπει ο νομοθέτης που στη προκειμένη περίπτωση είναι διά βίου φυλάκιση. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 ΑΑΔ 757, όσο σοβαρότερη είναι μια κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο ενός κατηγορουμένου να αποφύγει τη δίκη. Αναφορικά με την αξιολόγηση της πιθανότητας καταδίκης θεωρούμε ότι το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μας για σκοπούς της διαδικασίας εκτιμάται στην όψη του και μόνο χωρίς να είναι δυνατό να εξαχθούν τελικά συμπεράσματα και να δοθούν οριστικές απαντήσεις σε ερωτήματα (βλ. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω)). Έχοντας εξετάσει το μαρτυρικό υλικό που βρίσκεται στο φάκελο του δικαστηρίου, χωρίς να προβαίνουμε σε αξιολόγηση του καθ΄οιονδήποτε τρόπο, καταλήγουμε ότι για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας ικανοποιείται το στοιχείο της πιθανότητας καταδίκης. Ενόψει της φύσεως του αδικήματος σε συνάρτηση με τα όσα λέχθηκαν πιο πάνω, προβάλλει το ενδεχόμενο επιβολής αυστηρής ποινής σε περίπτωση καταδίκης. Συνακόλουθα καταλήγουμε ότι πληρούνται τα αντικειμενικά δεδομένα από τα οποία προβάλλει ο κίνδυνος να μην προσέλθουν οι κατηγορούμενοι στη δίκη τους. Η διακριτική εξουσία όμως του Δικαστηρίου ασκείται αφού ληφθούν υπόψη και συνεκτιμηθούν τα υποκειμενικά δεδομένα του κατηγορουμένου όπως π.χ. οι προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές συνθήκες του κατηγορουμένου, οι δεσμοί του με τη Κύπρο, η κατάσταση της υγείας του κ.λ.π. Παράλληλα επισημαίνεται ότι οι παράγοντες αυτοί δεν θα πρέπει να υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 7, Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 48, Α. Θεοδώρου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 189, Μαλά ν. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 135 ). Όσον αφορά τον ισχυρισμό της υπεράσπισης ότι οι κατηγορούμενοι ουσιαστικά παραδόθηκαν στην αστυνομία όταν έμαθαν ότι αναζητούνταν, είναι γεγονός ότι η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι η στάση του κατηγορούμενου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ενδεικτική της πρόθεσης του να εμφανιστεί στο Δικαστήριο συνεκτιμούμενη με τους υπόλοιπους σχετικούς παράγοντες (Βλ. Παρασκευά (ανωτέρω)). Στην παρούσα περίπτωση όμως ο εν λόγω ισχυρισμός της υπεράσπισης δεν φαίνεται να υποστηρίζεται από το μαρτυρικό υλικό που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφορικά με το ενδεχόμενο διάπραξης στο μεταξύ άλλων αδικημάτων, στην υπόθεση Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130 λέχθηκε ότι κατάληξη σε συμπέρασμα για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία από το ιστορικό του υποδίκου ή της υπόθεσης ή τις εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Τονίστηκε δε στην απόφαση ότι η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ΄ ανάγκη στο συσχετισμό της με τον επηρεασμό μαρτύρων και την προσέλευση ή μη του κατηγορουμένου στη δίκη του, αλλά επεκτείνεται και στην επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Η πιθανότητα δε διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα (βλ. Rodosthenous and another v. The Police
(1961)CLR 50, Κυριάκου ν. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 432). Στην παρούσα περίπτωση, δεδομένης της φύσης της υπόθεσης, η ύπαρξη της προηγούμενης καταδίκης στην οποία λήφθηκαν υπόψη και άλλες υποθέσεις, μία εκ των οποίων αφορούσε αδίκημα πυροβολισμού, όπως εκτέθηκε από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής και είναι παραδεκτό από την υπεράσπιση καθιστά την πιθανότητα διάπραξης από τον κατηγορούμενο 1 στο μεταξύ και άλλων αδικημάτων ορατή. Συνεκτιμώντας τα συγκεκριμένα δεδομένα της υπόθεσης, τόσο τα αντικειμενικά όσο και τα υποκειμενικά, καταλήγουμε ότι λόγω του κινδύνου μη προσέλευσης των κατηγορουμένων κατά τη δίκη τους και του κινδύνου διάπραξης στο μεταξύ και άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο 1 και έχοντας υπόψη ότι ο χρόνος κράτησης δεν είναι υπερβολικός (βλ. Σωτηρίου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 442) η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Συνακόλουθα οi κατηγορούμενοι 1 και 2 να παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την ημερομηνία ορισμού της υπόθεσης για ακρόαση. (Υπ.) ................ Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Λ. Καουτζάνη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Μ. Αμπίζας, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Assize/Interim Αναφορά: Eνδιάμεση απόφαση -κράτηση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο