Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Πανίκου Γενεθλίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 9341/11, 25 Αυγούστου, 2011

(1)(λ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, όπως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο δεύτερος κατηγορούμενος, μεταξύ 28.11.2008 και 28.6.2011, στη Λεμεσό, ενώ ήταν αλλοδαπός, δηλαδή Σύριος υπήκοος, και βρισκόταν στην Κύπρο ως αιτητής συζύγου Ευρωπαίας πολίτη μέχρι τις 27.11.2008 όταν και απορρίφθηκε η αίτηση του, παρέμεινε στη Δημοκρατία μετά τη λήξη της άδειας του χωρίς να εξασφαλίσει την άδεια του Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Το σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε για την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής παρατίθεται στην εν λόγω ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 9.8.

1. Για τον σκοπό έκδοσης της παρούσας τελικής απόφασης του Δικαστηρίου, κρίνω σκόπιμο να περιοριστώ στη μαρτυρία που αφορά μόνο την εν λόγω κατηγορία. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της κατάθεσης του αστ. 529 Ανδρέα Κουζαρίδη, της ΥΑΜ Λεμεσού, ημερ. 28.6.2011, που αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του, στις 28.7.2011 και περί ώρα 16.20, κατόπιν σχετικής πληροφορίας, ο αστ 529, Μ.Κ.3, μετέβη μαζί με τους αστ. 329 και 75 στον παλιό δρόμο Λεμεσού - Πάφου παρά την περιοχή Φασιανοί σε υπό ανέγερση οικοδομή, και την έθεσαν υπό παρακολούθηση. Εκεί o Μ.Κ.3, αντιλήφθηκε ένα αλλοδαπό και πήγε προς το μέρος του, του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και του ζήτησε τα στοιχεία του. Ο αλλοδαπός του ανέφερε ότι είναι σύζυγος Ευρωπαίας και του παρουσίασε το δελτίο εγγραφής αλλοδαπού και διεφάνη ότι πρόκειται για τον δεύτερο κατηγορούμενο, του οποίου η αίτηση για άδεια παραμονής ως συζύγου Ευρωπαίας πολίτη που υπέβαλε στις 30.11.2007 απορρίφθηκε στις 27.11.2008 και έκτοτε παραμένει παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ακολούθως ο Μ.Κ.3 τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραττε, δηλαδή της παράνομης παραμονής, και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Είμαι παντρεμένος με Ευρωπαία». Ο Μ.Κ.3 τον συνέλαβε και αφού του επέστησε εκ νέου την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Έχω βίζα». Ο δεύτερος κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στον αστυνομικό σταθμό Πισσουρίου. Κατά την αντεξέταση του από τον συνήγορο του δεύτερου κατηγορούμενου, ο Μ.Κ.3 είπε ότι κατά την παραμονή του στην υπό ανέγερση οικοδομή πληροφορήθηκε τηλεφωνικώς από συνάδελφο του για το καθεστώς παραμονής του δεύτερου κατηγορούμενου στην Κύπρο, και ακολούθως έκανε και ο ίδιος έλεγχο μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή στον αστυνομικό σταθμό Πισσουρίου. Ο συνήγορος του δεύτερου κατηγορούμενου αμφισβήτησε ότι ο Μ.Κ.3 έκανε προσωπικά οποιοδήποτε έλεγχο και τη νομιμότητα της σύλληψης του δεύτερου κατηγορούμενου, και ο Μ.Κ.3 επανέλαβε ότι έκανε έλεγχο και δήλωσε ότι η σύλληψη του δεύτερου κατηγορούμενου ήταν νόμιμη. Σύμφωνα με τον Μ.Κ.3, η υπόθεση τελικά ενέπιπτε στη δικαιοδοσία του αστυνομικού σταθμού Αυδήμου, κι έτσι στις 28.6.2011 το βράδυ ο Α/Αστ. 445 Μιχάλης Ευθυμίου, Μ.Κ.1, του αστυνομικού σταθμού Αυδήμου, έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον δεύτερο κατηγορούμενο με τη βοήθεια διερμηνέα. Η εν λόγω κατάθεση του δεύτερου κατηγορούμενου στη μητρική του γλώσσα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2 και η πιστή μετάφραση αυτής κατατέθηκε ως Τεκμήριο
2. Το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 και το σύνολο της μαρτυρίας του Μ.Κ.2 δεν αφορούν την υπό κρίση κατηγορία. Η τελευταία μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν η Χριστίνα Σταύρου, του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Η Μ.Κ.4 είχε στην κατοχή της τον φάκελο του αλλοδαπού, δεύτερου κατηγορούμενου, και με βάση το περιεχόμενο αυτού, είπε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα. Ο δεύτερος κατηγορούμενος κατάγεται από την Συρία και αφίχθηκε στην Κύπρο από άγνωστο αερολιμένα σε άγνωστο χρόνο. Αποτάθηκε στο επαρχιακό κλιμάκιο αλλοδαπών Λευκωσίας, ως αιτητής ασύλου. Του εκδόθηκε επιβεβαιωτική επιστολή και του δόθηκε συμβουλή να προβεί σε ιατρικές εξετάσεις, και ακολούθως να αποταθεί για την εγγραφή και διευθέτηση της παραμονής του. Αυτός παρέλειψε να παρουσιαστεί και παρέμενε παράνομα σε άγνωστη διεύθυνση. Τα στοιχεία του καταχωρήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων. Στις 2.8.2007 ο δεύτερος κατηγορούμενος τέλεσε πολιτικό γάμο στον Δήμο Λύσης με την Πολωνέζα Υπήκοο Kamila Isabella Drejowicz. Στις 29.1.2007 ο φάκελος με αριθμό F - 07 έκλεισε από την Υπηρεσία Ασύλου. Στις 30.11.2007 η Ευρωπαία σύζυγος του δεύτερου κατηγορούμενου και ο ίδιος αποτάθηκαν για την εγγραφή του γάμου τους και στις 27.11.2008 οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από τη Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης για τον λόγο ότι το Τμήμα έλαβε πληροφόρηση ότι η σύζυγος του τον εγκατέλειψε, αφού εργαζόταν και διέμενε στη Δημοκρατία, εδώ και ένα χρόνο. Ο φάκελος στάληκε για διερεύνηση του γάμου, και από τη διερεύνηση αποδείχθηκε ότι η Ευρωπαία σύζυγος έφυγε από τη Δημοκρατία πριν από ένα χρόνο για σπουδές, ο δεύτερος κατηγορούμενος έφυγε από τη δηλωθείσα διεύθυνση χωρίς να ενημερώσει το Τμήμα και διέμενε σε νέα διεύθυνση. Το αποτέλεσμα της διερεύνησης ήταν ότι ποτέ δεν υπήρχε συμβίωση του ζεύγους αφού η Ευρωπαία σύζυγος εγκατέλειψε τη Δημοκρατία. Ο δεύτερος κατηγορούμενος διέμενε στη Δημοκρατία από τις 27.11.2008 μετά την απόρριψη της αίτησης του μέχρι και σήμερα παράνομα, δεν αποτάθηκε με άλλη αίτηση και δεν έλαβε υπόψη τις Οδηγίες της Διευθύντριας που του στάληκαν στις 27.11.
3. Τέλος, η Μ.Κ.4 κατέθεσε έγγραφο που δείχνει την τοποθέτηση του ονόματος του δεύτερου κατηγορούμενου στο Στοπ Λιστ, Τεκμήριο 7, τις Αιτήσεις του ζεύγους για εγγραφή του γάμου μαζί με πιστοποιητικό του γάμου, Τεκμήριο 8, Δήλωση της εργοδότριας της Ευρωπαίας συζύγου ότι αυτή εγκατέλειψε την εργασία της και έφυγε για τη χώρα της στις 21.12.2007, Τεκμήριο 9, καταθέσεις των αστυνομικών της ΥΑΜ για τις έρευνες τους για τον γάμο, Τεκμήριο 10, και αντίγραφο της απορριπτικής επιστολής της αίτησης του δεύτερου κατηγορούμενου ημερ. 27.11.2008, Τεκμήριο
4. Κατά την αντεξέταση της η Μ.Κ.4 επεξήγησε ότι οι Αιτήσεις, Τεκμήριο 8, είναι για να δοθεί άδεια παραμονής στη Δημοκρατία για τον σκοπό διαμονής και εργασίας στην Κύπρο, η αίτηση πρέπει να υποβάλλεται από Ευρωπαία υπήκοο εντός 3 μηνών από την είσοδο της στη Δημοκρατία και της παραχωρείται άδεια παραμονής για 5 χρόνια, ενώ για την αίτηση υπηκόου τρίτης χώρας λόγω γάμου με Ευρωπαία υπήκοο παραχωρείται άδεια παραμονής για ένα χρόνο. Η Μ.Κ. 4 δήλωσε ότι η ίδια δεν γνωρίζει κατά πόσο η επιστολή, Τεκμήριο 11, παραλήφθηκε από τον δεύτερο κατηγορούμενο, και ότι αυτή η επιστολή στάληκε στη δηλωθείσα στην Αίτηση διεύθυνση διαμονής του, και ενώ άλλαξε τόπο διαμονής και είχε υποχρέωση να δηλώσει αυτή την αλλαγή, παρέλειψε να το πράξει. Κατά την επανεξέταση της η Μ.Κ.4 κατέθεσε σελίδες από τις Αιτήσεις του δεύτερου κατηγορούμενου και της Ευρωπαίας συζύγου, Τεκμήριο 12, στις οποίες φαίνεται ως δηλωθείσα διεύθυνση αυτή στην οποία στάληκε η απορριπτική επιστολή. Αφού ο δεύτερος κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση με την οποία είπε ότι ό, τι έχει να πει το είπε στην κατάθεση του. Κατά την αγόρευση του ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι με βάση τη μαρτυρία της Μ.Κ.4 η τρίτη κατηγορία αποδείχθηκε στον απαιτούμενο βαθμό. Αντίθετη ήταν η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος ανέφερε ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της καθότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος έλαβε γνώση της απορριπτικής επιστολής από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Ο κ. Παύλου εισηγήθηκε ακόμα ότι, σύμφωνα με την υπάρχουσα μαρτυρία, η σύζυγος του δεύτερου κατηγορούμενου προέβη στη διαδικασία εγγραφής του γάμου, και ουδέποτε ενημερώθηκε για την έκβαση αυτής. Στο πλαίσιο αξιολόγησης της μαρτυρίας που προσάχθηκε για την Κατηγορούσα Αρχή, αρχικά αναφέρω ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.1 κρίνεται αξιόπιστη από το Δικαστήριο και γίνεται αποδεκτή ως μέρος των ευρημάτων του, για τον λόγο ότι ο εν λόγω μάρτυρας περιορίστηκε μόνο στη λήψη της κατάθεσης από τον δεύτερο κατηγορούμενο, η οποία ουδόλως αμφισβητήθηκε ως η κατάθεση που λήφθηκε από αυτόν. Επίσης οι Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 κρίνονται καθ΄ όλα αξιόπιστοι, καθότι και οι δύο μάρτυρες κατέθεσαν για τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης με βάση τα στοιχεία που είχαν στη διάθεση τους ο καθένας, χωρίς να έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων και αναφέροντας αυτό ευθαρσώς στο Δικαστήριο. Ειδικότερα, ο Μ.Κ.3 αναφέρθηκε στον έλεγχο του καθεστώτος του δεύτερου κατηγορούμενου στη Δημοκρατία μέσω του ελέγχου που έκανε τόσο τηλεφωνικώς όσο και ο ίδιος, μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή, επιμένοντας μάλιστα με σταθερότητα ότι και ο ίδιος έκανε τον σχετικό έλεγχο όταν πήγε στον σταθμό. Η μαρτυρία του επίσης επιβεβαιώνεται από τη Μ.Κ.4, η οποία ουδόλως αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, και η οποία κατέθεσε με σαφήνεια και λεπτομέρεια την όλη διαδικασία που αφορούσε την παραμονή του δεύτερου κατηγορούμενου στη Δημοκρατία. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι η μαρτυρία των Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 στηρίζεται στα στοιχεία που είναι καταχωρημένα στα αρχεία, ηλεκτρονικά και φακέλους, του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Αναφορικά με την αξιολόγηση της ανώμοτης δήλωσης του δεύτερου κατηγορούμενου, με την οποία ουσιαστικά υιοθέτησε την κατάθεση του, είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πώς ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν εξομοιώνεται όμως με ένορκη μαρτυρία που υπόκειται σε έλεγχο από αντεξέταση. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Vrakas and Another v. The Republic

(1973)2 C.L.R. 199, Anastasiades v. R.

(1977)2 C.L.R. 97, Καντάρ ν. Δημοκρατίας

(1978)2 C.L.R. 97, Ιωάννου και Σιμιανός ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195 και R. v. Frost

(1964)48 Cr. App. R. 284. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ

(1983)του Κακογιάννη, το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του ότι η δήλωση του κατηγορούμενου έγινε χωρίς όρκο και ότι, επομένως, δεν μπήκε στη δοκιμασία της αντεξέτασης. Το Δικαστήριο, όμως, έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεσή της. Στην R. v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11, λέχθηκε στη σελίδα 17 το εξής (σε ελεύθερη μετάφραση): «Αυτό που λέγεται σε μια τέτοια κατάθεση, δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα, αλλά η ενδεχόμενη αξία της είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική. Δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα, με μαρτυρία που βρίσκεται μπροστά στους ενόρκους, μπορεί όμως να κάμει τους ενόρκους να δουν τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως.» Πιο πρόσφατα, στην υπόθεση Πολύβιος Σίφουνας κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 91, επαναλήφθηκε η νομολογιακή αρχή ότι η αξία της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου είναι μάλλον περιορισμένη αφού δεν υποβάλλεται στη δοκιμασία της αντεξέτασης. Με βάση το περιεχόμενο της κατάθεσης της δεύτερου κατηγορούμενου, η ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου θεωρώ ότι παρέμεινε χωρίς οποιανδήποτε αποδεικτική ή πειστική αξία, ως μια απλή δήλωση, και χωρίς να προσκομιστεί οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία για να την επιβεβαιώσει. Επομένως, το σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε για την Κατηγορούσα Αρχή και η οποία υιοθετείται πλήρως από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη, αποτελεί τα ευρήματα του για τα γεγονότα της υπόθεσης, ως ακολούθως. Στις 28.7.2011 και περί ώρα 16.20, κατόπιν σχετικής πληροφορίας, ο αστ. 529 Ανδρέας Κουζαρίδης, της ΥΑΜ Λεμεσού, Μ.Κ.3, μετέβη μαζί με τους αστ. 329 και 75 στον παλιό δρόμο Λεμεσού - Πάφου παρά την περιοχή Φασιανοί σε υπό ανέγερση οικοδομή, και την έθεσαν υπό παρακολούθηση. Εκεί ο Μ.Κ.3 αντιλήφθηκε ένα αλλοδαπό και πήγε προς το μέρος του, του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και του ζήτησε τα στοιχεία του. Ο αλλοδαπός του ανέφερε ότι είναι σύζυγος Ευρωπαίας και του παρουσίασε το δελτίο εγγραφής αλλοδαπού και διεφάνη από τον έλεγχο μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή της ΥΑΜ Λεμεσού, ότι πρόκειται για τον δεύτερο κατηγορούμενο, του οποίου η αίτηση για άδεια παραμονής ως συζύγου Ευρωπαίας πολίτη που υπέβαλε στις 30.11.2007 απορρίφθηκε στις 27.11.2008 και, πάντα με βάση τα στοιχεία του ηλεκτρονικού υπολογιστή, έκτοτε παραμένει παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ακολούθως ο Μ.Κ.3 τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραττε, δηλαδή της παράνομης παραμονής, και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Είμαι παντρεμένος με Ευρωπαία». Ο Μ.Κ.3 τον συνέλαβε και αφού του επέστησε εκ νέου την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Έχω βίζα». Ο δεύτερος κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στον αστυνομικό σταθμό Πισσουρίου. Η υπόθεση τελικά ενέπιπτε στη δικαιοδοσία του αστυνομικού σταθμού Αυδήμου, κι έτσι στις 28.6.2011 το βράδυ ο Α/Αστ. 445 Μιχάλης Ευθυμίου, Μ.Κ.1, του αστυνομικού σταθμού Αυδήμου, έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον δεύτερο κατηγορούμενο με τη βοήθεια διερμηνέα. Η εν λόγω κατάθεση του δεύτερου κατηγορούμενου στη μητρική του γλώσσα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2 και η πιστή μετάφραση αυτής κατατέθηκε ως Τεκμήριο

1. Με βάση το περιεχόμενο του φακέλου του αλλοδαπού, δεύτερου κατηγορούμενου, που τηρείται στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, προκύπτουν τα ακόλουθα, τα οποία αποτελούν μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Ο δεύτερος κατηγορούμενος κατάγεται από την Συρία και αφίχθηκε στην Κύπρο από άγνωστο αερολιμένα σε άγνωστο χρόνο. Αποτάθηκε στο επαρχιακό κλιμάκιο αλλοδαπών Λευκωσίας, ως αιτητής ασύλου. Του εκδόθηκε επιβεβαιωτική επιστολή και του δόθηκε συμβουλή να προβεί σε ιατρικές εξετάσεις, και ακολούθως να αποταθεί για την εγγραφή και διευθέτηση της παραμονής του. Αυτός παρέλειψε να παρουσιαστεί και παρέμενε παράνομα σε άγνωστη διεύθυνση. Τα στοιχεία του καταχωρήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων. Σχετικό είναι το Τεκμήριο
2. Στις 2.8.2007 ο δεύτερος κατηγορούμενος τέλεσε πολιτικό γάμο στον Δήμο Λύσης με την Πολωνέζα Υπήκοο Kamila Isabella Drejowicz. Στις 29.1.2007 ο φάκελος με αριθμό F - 07 έκλεισε από την Υπηρεσία Ασύλου. Στις 30.11.2007 η Ευρωπαία σύζυγος του δεύτερου κατηγορούμενου και ο ίδιος αποτάθηκαν για την εγγραφή του γάμου τους, για τον σκοπό εξασφάλισης άδειας παραμονής και εργασίας στην Κύπρο, και στις 27.11.2008 οι αιτήσεις τους, Τεκμήρια 8 και 12, απορρίφθηκαν από τη Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης για τον λόγο ότι το Τμήμα έλαβε πληροφόρηση ότι η σύζυγος του τον εγκατέλειψε, αφού εργαζόταν και διέμενε στη Δημοκρατία, εδώ και ένα χρόνο. Ο φάκελος στάληκε για διερεύνηση του γάμου, και από τη διερεύνηση αποδείχθηκε ότι η Ευρωπαία σύζυγος έφυγε από τη Δημοκρατία πριν από ένα χρόνο για σπουδές, ενώ ο δεύτερος κατηγορούμενος έφυγε από τη δηλωθείσα διεύθυνση χωρίς να ενημερώσει το Τμήμα και διέμενε σε νέα διεύθυνση, στην οδό Νεοπόλεως αρ. 4, Πάφος. Το αποτέλεσμα της διερεύνησης ήταν ότι ποτέ δεν υπήρχε συμβίωση του ζεύγους αφού η Ευρωπαία σύζυγος εγκατέλειψε τη Δημοκρατία. Αναφορικά με τη διερεύνηση του θέματος, σχετικές είναι η Δήλωση της εργοδότριας της Ευρωπαίας συζύγου ότι αυτή εγκατέλειψε την εργασία της και έφυγε για τη χώρα της στις 21.12.2007, Τεκμήριο 9, και οι καταθέσεις των αστυνομικών της ΥΑΜ για τις έρευνες τους για τον γάμο, Τεκμήριο
3. Ο δεύτερος κατηγορούμενος διέμενε στη Δημοκρατία από τις 27.11.
4. Η εν λόγω απορριπτική επιστολή της αίτησης του δεύτερου κατηγορούμενου, ημερ. 27.11.2008, στάληκε στη διεύθυνση «2, Ikarou str. Flat 8, Crysiallo apts, 8103 Katos Paphos», που είναι η δηλωθείσα στην αίτηση διεύθυνση διαμονής του. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής κατατέθηκε ως Τεκμήριο
5. Η Μ.Κ.4 δεν γνωρίζει κατά πόσο η επιστολή, Τεκμήριο 11, παραλήφθηκε από τον δεύτερο κατηγορούμενο, όμως επιβεβαίωσε ότι αυτός άλλαξε τόπο διαμονής και παρέλειψε να δηλώσει αυτή την αλλαγή. Το άρθρο 19(λ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, όπως τροποποιήθηκε, προνοεί ότι πρόσωπο το οποίο, αφού έχει εισέλθει στη Δημοκρατία ως προσωρινός κάτοικος για περιορισμένη περίοδο, παραμένει στη Δημοκρατία μετά την εκπνοή της περιόδου αυτής χωρίς να έχει εξασφαλίσει άδεια από τον Διευθυντή, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος. Ο Διευθυντής, σύμφωνα με το άρθρο 2 του Νόμου, είναι ο Διευθυντής του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Σύμφωνα με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, στις 30.11.2007 ο δεύτερος κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για να του παραχωρηθεί άδεια παραμονής και εργασίας στην Κυπριακή Δημοκρατία ως σύζυγος Ευρωπαίας υπηκόου. Η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε στις 27.112008, για λόγους που δεν αφορούν το Δικαστήριο στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης και δεν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του. Εκ μέρους της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, στάληκε επιστολή στον δεύτερο κατηγορούμενο, στη διεύθυνση «2, Ikarou str. Flat 8, Crysiallo apts, 8103 Katos Paphos», που είναι η δηλωθείσα διεύθυνση που έδωσε ο ίδιος στην αίτηση του. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία από την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο κατηγορούμενος πράγματι παρέλαβε την εν λόγω επιστολή ή ότι αυτή περιήλθε σε γνώση του με οποιονδήποτε τρόπο. Μάλιστα, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 10 και τη μαρτυρία της Μ.Κ.4, ότι κατά την ημερομηνία απόρριψης της αίτησης του δεύτερου κατηγορούμενου και της απορριπτικής επιστολής της αίτησης του, δηλαδή στις 27.11.2008, ο κατηγορούμενος διέμενε σε άλλη διεύθυνση, και συγκεκριμένα στην οδό Νεοπόλεως αρ. 4, Πάφος. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως αυτά εκτίθενται πιο πάνω, το Δικαστήριο αδυνατεί να προβεί σε εύρημα ότι η εν λόγω απορριπτική επιστολή κοινοποιήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο στον κατηγορούμενο. Αυτό είναι καταλυτικής σημασίας για την όλη έκβαση της υπόθεσης. Και τούτο γιατί η γνωστοποίηση στον ενδιαφερόμενο της απόφασης της Διευθύντριας, η οποία αποτελεί διοικητική πράξη, είναι προυπόθεση για να καταστεί αυτή εκτελεστή και να αρχίσει να μετρά ο χρόνος για την άσκηση του δικαιώματος προσφυγής. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Επάρχου Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 128. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι το Κεφ. 105 δεν περιέχει πρόνοια για τον τρόπο κοινοποίησης τέτοιας απόφασης της Διευθύντριας στον ενδιαφερόμενο/αιτητή. Δεν μου διαφεύγει της προσοχής ότι ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του αναφέρει ότι ο ίδιος επισκέφθηκε τα γραφεία του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης αρχές του 2008, όμως βέβαια τότε δεν είχε ακόμα απορριφθεί η αίτηση του και ο ίδιος δεν κάνει αναφορά σε οποιαδήποτε ενημέρωση του για την έκβαση της αίτησης του. Λαμβάνω επίσης υπόψη ότι το άρθρο 36

(1)(ε) των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμοί του 1072, Κ.Δ.Π. 242/72, θέτει την υποχρέωση στον αιτητή να ενημερώνει τον Λειτουργό Καταγραφής για την αλλαγή της διεύθυνσης διαμονής του, όμως θεωρώ ότι αυτό δεν ενέχει σημασία καθότι αυτή η υποχρέωση εκ μέρους του αιτητή δεν υπερφαλαγγίζει ούτε εξουδετερώνει την υποχρέωση οριστικοποίησης της πράξης της διοίκησης με τη γνωστοποίηση της απόφασης της στον ενδιαφερόμενο. Επομένως, το Δικαστήριο καταλήγει ότι από την στιγμή που η απορριπτική απόφαση της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης δεν έχει κοινοποιηθεί ή περιέλθει σε γνώση του δεύτερου κατηγορούμενου, τότε αυτή δεν καθίσταται εκτελεστή διοικητική πράξη, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει ισχύ, και κατ΄ επέκταση ότι η παραμονή του δεύτερου κατηγορούμενου στη Δημοκρατία είναι παράνομη. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την τρίτη κατηγορία, και ως εκ τούτου ο δεύτερος κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται σε αυτή. (Υπ.)............... Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Παράνομη εργοδότηση αλλοδαπού cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο