Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Χαράλαμπου Ιωάννου, Αρ. Υπόθεσης: 16150/10, 22.9.2011

(1)(α) και 2 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως εκτίθενται στο κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος στις 24/4/2010 στη Λεμεσό, ενώ του είχε παραχωρηθεί άδεια από τον Έπαρχο Λεμεσού για να χρησιμοποιεί μεγάφωνα σε δημόσιο χώρο, δηλαδή μέσα στο υποστατικό με την ονομασία «Library», παρέβηκε τους όρους της πιο πάνω άδειας χρησιμοποιώντας τα πιο πάνω μεγάφωνα μέχρι η ώρα 0145 αντί μέχρι η ώρα 0100. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορούμενου υπέβαλε δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει ο πελάτης της να κληθεί σε απολογία, ενώ αντίθετη υπήρξε η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας [βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133]. Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου [βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)]. Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου

(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC

1. Η κατηγορούσα αρχή για απόδειξη της υπόθεσης της, κάλεσε ένα μόνο μάρτυρα κατηγορίας, τον αστυφ. 1475 Χρ. Χαραλάμπους. Στη μαρτυρία του που ήταν πολύ σύντομη, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στις 24/4/2010 επισκέφθηκε το κέντρο αναψυχής «Library» στις 1.
2. Επειδή σε αυτό υπήρχε μουσική, ζήτησε να δει τον ιδιοκτήτη και ως τέτοιος του παρουσιάσθηκε ο κατηγορούμενος. Τότε ο μάρτυρας τον πληροφόρησε ότι θα κατηγορείτο για τη διάπραξη του συγκεκριμένου αδικήματος, γιατί η άδεια που υπήρχε, ίσχυε μέχρι τις 01.
3. Σε υποβολή που του έγινε κατά την αντεξέταση ότι ουδέποτε παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο οποιαδήποτε τέτοια άδεια γιατί ο τελευταίος, δεν έχει καμία σχέση με το συγκεκριμένο υποστατικό ο μάρτυρας απάντησε ότι ο κατηγορούμενος του παρουσιάσθηκε ως ιδιοκτήτης. Με βάση λοιπόν την προσκομισθείσα εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής μαρτυρία, η οποία περιληπτικά είναι αυτή που εκτίθεται πιο πάνω και η οποία βέβαια στο στάδιο αυτό δεν θα αξιολογηθεί, θα προχωρήσω να εξετάσω την εισήγηση της ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη της και γι' αυτό θα πρέπει από το στάδιο αυτό να απαλλαγεί. Η κατηγορία βασίζεται στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
4. Όπως προκύπτει από αυτό, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο είναι :
5. Η έκδοση άδειας στο όνομα του κατηγορούμενου για χρήση μεγαφώνων δυνάμει του εδαφίου

(1)του άρθρου.

1. Να υπάρχει όρος στην άδεια ότι ο κατηγορούμενος επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τα μεγάφωνα σε συγκεκριμένες ώρες.
2. Ότι ο κατηγορούμενος έχει παραβεί τον όρο αυτό και χρησιμοποίησε τα μεγάφωνα εκτός των ωρών που προβλέπονται στην άδεια. Στην παρούσα περίπτωση αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση η ύπαρξη του πρώτου συστατικού στοιχείου του αδικήματος, η ύπαρξη δηλαδή άδειας στο όνομα του κατηγορούμενου. Προς τούτο έγινε και στον μάρτυρα σχετική υποβολή. Ο τελευταίος, απαντώντας στην υποβολή αυτή είπε ότι, ο ίδιος ο κατηγορούμενος, του παρουσιάσθηκε ως ιδιοκτήτης, χωρίς όμως καν να αναφέρει ότι οποιαδήποτε άδεια είχε πράγματι εκδοθεί στο όνομα του κατηγορούμενου και χωρίς μάλιστα να παρουσιάσει την άδεια αυτή στο Δικαστήριο. Η έλλειψη οποιασδήποτε μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ύπαρξη τέτοιας άδειας στο όνομα του κατηγορούμενου η οποία μάλιστα να συμπεριλαμβάνει όρο για τις συγκεκριμένες ώρες κατά τις οποίες ο κατηγορούμενος δικαιούται ή όχι να χρησιμοποιεί τα μεγάφωνα είναι καταλυτική για την έκβαση της υπόθεσης. Θα πρέπει πάντως να λεχθεί ότι η γενική αναφορά του μάρτυρα ότι σύμφωνα με την άδεια μουσικής που παραχωρείται από τον Έπαρχο η μουσική επιτρεπόταν μόνο μέχρι τις 1.00, δεν είναι ικανοποιητική και επαρκής μαρτυρία για κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση αφού και όπως προαναφέρεται δεν έχει αποδειχθεί το 1ο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, η ύπαρξη δηλαδή τέτοιας άδειας στο όνομα του κατηγορούμενου. Από τη στιγμή που καμιά τέτοια μαρτυρία δεν έχει παρουσιασθεί με την οποία να αποδεικνύεται το συστατικό αυτό στοιχείο του αδικήματος, σε καμία περίπτωση το αδίκημα δεν θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί. Κρίνεται λοιπόν ότι ο κατηγορούμενος δεν θα πρέπει να κληθεί να προβάλει την υπεράσπιση του. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται στην κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. (Υπ.) ......... ..... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο