Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. TOMASZ PIOTR DRZYMALA, Αρ. Υπόθεσης 19735/11, 25 Οκτωβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B197 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης 19735/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. TOMASZ PIOTR DRZYMALA, από την Πολωνία Κατηγορούμενου ------------------------------- Ημερομηνία: 25 Οκτωβρίου, 2011 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα; Δανιηλίδου Κατηγορούμενος παρών, γι' αυτόν: κα Αδάμου Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος, κατόπιν παραδοχής του, κρίνεται ένοχος στην κατηγορία για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από την συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, είναι τα ακόλουθα. Στις 11.9.2011 και περί ώρα 02.10, δόθηκε πληροφορία στην αστυνομία ότι στην περιοχή Δασούδι (Κ.Ο.Τ.) στη Γερμασόγεια, υπάρχει τραυματισμένο ένα πρόσωπο. Αμέσως μετέβησαν στη σκηνή αστυνομικοί όπου εντόπισαν σε πεζόδρομο πλησίον της παραλίας τον παραπονούμενο, Damian Janusz Ceglinski, ο οποίος ήταν τραυματισμένος στο κεφάλι. Εκεί βρίσκονταν ακόμα δύο άτομα από την Πολωνία που συνόδευαν τον παραπονούμενο. Ειδοποιήθηκε ασθενοφόρο, το οποίο μετέφερε τον παραπονούμενο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Κατόπιν ιατρικής εξέτασης, αυτός έφερε παραμόρφωση προσώπου και τριχωτού της κεφαλής και παρουσίαζε παρεκτοπισμένο κάταγμα κάτω γνάθου. Παρέμεινε για νοσηλεία στο χειρουργικό τμήμα. Την ίδια μέρα λήφθηκαν καταθέσεις από τα δύο προαναφερόμενα πρόσωπα που βρίσκονταν με τον παραπονούμενο, οι οποίοι ανέφεραν ότι ο παραπονούμενος βρισκόταν με φίλους του στην παραλία και διασκέδαζαν, καταναλώνοντας οινοπνευματώδη ποτά. Σε κάποια στιγμή τα δύο αυτά πρόσωπα πήγαν σε περίπτερο με σκοπό να αγοράσουν ποτά και όταν επέστρεψαν πίσω είδαν το θύμα να βρίσκεται τραυματισμένο στην παραλία ενώ οι άλλοι δύο Πολωνοί που ήταν εκεί προηγουμένως είχαν φύγει. Στις 12.9.2011 λήφθηκε κατάθεση από τον παραπονούμενο, ενώ αυτός νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο, στην οποία ανέφερε ότι το βράδυ της 10.9.2011 γύρω στις 20.00 μετέβη με ομοεθνείς φίλους του στην παραλία κοντά στο Δασούδι για να γιορτάσουν τα γενέθλια του. Έπιναν διάφορα οινοπνευματώδη ποτά και έψηναν φαγητό στα κάρβουνα. Από κάποιο χρονικό διάστημα και μετά δεν θυμάται τι έγινε, λόγω προφανώς του υπερβολικού αλκοόλ που κατανάλωσε, και το μόνο που θυμάται μετά είναι όταν άνοιξε τα μάτια του στο Νοσοκομείο. Δεν θυμάται ποιοι τον κτύπησαν ή τι έγινε εκείνο το βράδυ. Στις 13.9.2011 κλήθηκε στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού η θεία του παραπονούμενου, η οποία είπε ότι αυτή πήγε μαζί του στην παραλία στην περιοχή Δασούδι μέχρι τις 21.
- Εκεί ήρθαν ο κατηγορούμενος και ακόμα ένα πρόσωπο, φίλοι του παραπονούμενου, τους οποίους γνώρισε εκείνο το βράδυ. Όταν πληροφορήθηκε για τον τραυματισμό του παραπονούμενου και έτρεξε στο μέρος, βρήκε τα δύο προαναφερόμενα πρόσωπα αλλά όχι τον κατηγορούμενο και το άλλο πρόσωπο που γνώρισε εκείνο το βράδυ. Τελικά, στις 17.9.2011, λήφθηκε κατάθεση από ένα πρόσωπο που κατονόμασε τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που κτύπησε τον παραπονούμενο. Την ίδια μέρα εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του και αυτός εντοπίστηκε στη διεύθυνση διαμονής του την επομένη, 18.9.
- Πληροφορηθείς για τον λόγο της σύλληψης του και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο, αυτός δεν έδωσε απάντηση. Ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στα γραφεία του ΤΑΕ, όπου ανακρινόμενος προφορικά, ομολόγησε τη διάπραξη του αδικήματος. Κατόπιν δικής του επιθυμίας, ο κατηγορούμενος προέβη σε θεληματική κατάθεση, στην οποία και πάλι ομολόγησε τη διάπραξη του αδικήματος, αναφέροντας και τον λόγο που το έκανε. Στις 19.9.2011 εκδόθηκε διάταγμα προσωποκράτησης του για 4 μέρες. Τέλος, η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Κατά την αγόρευση της για μετριασμό της ποινής η συνήγορος του κατηγορούμενου αρχικά υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας. Σε αυτή αναφέρονται τα ακόλουθα. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 20 ετών, από την Πολωνία. Προέρχεται από οικογένεια μέτριας κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, και οι γονείς του χώρισαν πριν από 6 χρόνια περίπου. Ο ίδιος διέμενε με τη μητέρα του και τη μικρότερη αδελφή του, ενώ ο πατέρας του βρίσκεται στη φυλακή. Ο κατηγορούμενος διέκοψε τη φοίτηση του σε σχολείο για να εργαστεί και βοηθήσει οικονομικά τη μητέρα του και την αδελφή του που έχει άσθμα και υποβάλλεται σε θεραπεία. Ο ίδιος εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος. Τον Ιούλιο 2011 ήρθε στην Κύπρο για να εργαστεί μαζί με ένα φίλο του, εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό και εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος μέχρι τη σύλληψη του. Επιθυμεί να παραμείνει στη Κύπρο μετά την ολοκλήρωση της παρούσας διαδικασίας για να συνεχίσει να εργάζεται. Η κα Αδάμου επεσήμανε το νεαρό της ηλικίας του κατηγορούμενου και το λεπτό έργο του Δικαστηρίου στην επιβολή ποινής σε νεαρά άτομα, την άμεση παραδοχή και συνεργασία του με την αστυνομία και το λευκό ποινικό μητρώο του. Τέλος, η συνήγορος του κατηγορούμενος κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει σοβαρά υπόψη την πρόκληση που δέχθηκε ο κατηγορούμενος και που τον ώθησε να προβεί στην αξιόποινη πράξη του, καθότι ήταν τα γενέθλια του την επίδικη μέρα και τα γιόρταζε, και ο παραπονούμενος πρόσβαλε τον ίδιο και τους φίλους του αποκαλώντας τους «άστεγους» καθώς επίσης το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος τελούσε υπό μέθη κατά τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος, όπως άλλωστε και ο παραπονούμενος ο οποίος δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί το συμβάν. Η σοβαρότητα του αδικήματος της βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, αντικατοπτρίζεται από το ανώτατο όριο ποινής όσο και από τη σχετική νομολογία που εισηγείται την επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα χρήσης βίας κατά των ανθρώπων. Το Ανώτατο Δικαστήριο σε αρκετές αποφάσεις του έχει χαρακτηρίσει τη χρήση βίας εναντίον ανθρώπων ως αδίκημα «ιδιάζουσας σοβαρότητας» που «πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Αυτά λέχθηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τόκκαλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95. Θεώρηση της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου δείχνει ότι τέτοιας φύσης αδίκημα αντιμετωπίζεται με αυστηρή και αποτρεπτική ποινή, που είναι συνήθως η ποινή φυλάκισης, η οποία κυμαίνεται από μερικούς μήνες μέχρι και 6 χρόνια, χωρίς να μου διαφεύγει ότι η παρούσα υπόθεση εκδικάζεται συνοπτικά. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Αεροπόρος v. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 275, Ηλιάδης v. Δημοκρατίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 6, Θεοκλείτου v. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 164, Χαραλάμπους v.Δημοκρατίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 241, Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 463, και Γενικός Εισαγγελέας v. Evans
(2005)2 Α.Α.Δ. 639 και στην πιο πρόσφατη υπόθεση Σακαρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 21/2011 και 25/2011, ημερ. 14.7.2011. Όπως σε κάθε περίπτωση, βέβαια, το ορθό μέτρο τιμωρίας συναρτάται πάντοτε με τις συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Σχετικά παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 143, το οποίο είναι αρκετά διαφωτιστικό: «Δεν υποστηρίζεται από τη νομολογία η άποψη ότι για το αδίκημα του άρθρου 231 υπάρχει η οροφή των 3 ή 4 ετών. Ας σημειωθεί ότι, κατ΄ ανώτατο όριο, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 7 χρόνων. Για παράδειγμα, στην υπόθεση Demetris M. Kontos v. The Police
(1965)2 C.L.R.115, που ήταν περίπτωση διανοητικά ανισόρροπου εγκληματήσαντος με προηγούμενα, επικυρώθηκε φυλάκιση 6 ετών. Από ένα γενικό βλέμμα στη νομολογία, μπορεί να διαπιστωθεί πως οι ποινές φυλάκισης κυμαίνονται από μερικούς μήνες μέχρι 6 χρόνια. Υπήρχαν περιπτώσεις που αγγίζουν ουσιαστικά το ανώτατο όριο. Σημασία για το μέγεθος της ποινής έχουν οι συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης...» Παρόλο που υπάρχει η ανάγκη απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή σε τέτοιας φύσης αδίκημα, το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί. Το Δικαστήριο έχει καθήκον, ακόμα και σε τέτοιες περιπτώσεις, να εξισορροπήσει και να εξατομικεύσει την ποινή κατά τρόπο ούτως ώστε αυτή να συνάδει με το πρόσωπο του δράστη και των ιδιαίτερων περιστάσεων του. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Φιλίππου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 245. Στρεφόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνω υπόψη τη φύση του τραυματισμού που ο κατηγορούμενος προκάλεσε στον παραπονούμενο, και μάλιστα το γεγονός ότι μετά το συμβάν ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε το μέρος, αφήνοντας τον παραπονούμενο πληγωμένο και αβοήθητο, μέχρι που επέστρεψαν οι φίλοι του από το περίπτερο και τον βρήκαν εκεί. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι τόσο ο κατηγορούμενος όσο και ο παραπονούμενος είχαν καταναλώσει υπερβολική ποσότητα αλκοόλ, σε σημείο μάλιστα που ο παραπονούμενος να μη θυμάται τι έγινε εκείνο το βράδυ. Παρόλο που η μέθη δεν αποτελεί δικαιολογία για την αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορούμενου, εν τούτοις μπορεί να ληφθεί υπόψη ως ελαφρυντικός παράγοντας κατά το στάδιο επιβολής ποινής. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Zak κ.ά. v. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ 6 και Γενικός Εισαγγελέας v. Τσιολή
(1991)2 Α.Α.Δ 194. Ακόμα, λαμβάνω υπόψη ότι ο κατηγορούμενος δέχθηκε κάποιου είδους πρόκληση από τον παραπονούμενο, ο οποίος εκστόμισε λόγια που έθιξαν τον κατηγορούμενο. Η πρόκληση αποτελεί μετριαστικό παράγοντα της σοβαρότητας του αδικήματος. Στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342, η απώλεια αυτοελέγχου κάτω από το βάρος της πρόκλησης, προσδιορίστηκε ως μετριαστικός παράγοντας κατά την επιβολή ποινής. Ως ελαφρυντικούς παράγοντες για τον κατηγορούμενο λαμβάνω υπόψη την άμεση παραδοχή και συνεργασία του με την αστυνομία, την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου και το λευκό ποινικό μητρώο του. Τέλος, λαμβάνω υπόψη τις προσωπικές του συνθήκες, όπως εκτίθενται πιο πάνω, και ειδικότερα το νεαρό της ηλικίας του. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω δεδομένα, και με κύριο γνώμονα τη σοβαρότητα του αδικήματος και το στοιχείο της αποτροπής που χαρακτηρίζει τέτοιας φύσης αδίκημα, καταλήγω ότι η μόνη κατάλληλη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες που αναφέρονται πιο πάνω δεν είναι ικανοί να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής αλλά θα αντανακλούνται στην έκταση αυτής. Ως εκ τούτου στον κατηγορούμενο επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 6 μηνών στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής έκτισης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενο. Η ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί από την τελευταία τροποποίηση του Νόμου 95/72 με τον τροποποιητικό Νόμο 186(Ι)/03, όπου το νέο άρθρο 3
(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου». Θεωρώ χρήσιμο ν' αναφερθώ αρχικά στις υποθέσεις Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ 240 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Βασιλείου
(2003)2 Α.Α.Δ. 21, στις οποίες η ποινή φυλάκισης που είχε επιβληθεί αναστάληκε ενόψει των ιδιαιτέρων περιστάσεων των εν λόγω υποθέσεων κατά χρόνο μάλιστα που η ευχέρεια του Δικαστηρίου ήταν πολύ πιο περιορισμένη. Σε σχέση με το άρθρο 3
(2)του τροποποιητικού Νόμου 186(Ι)/03, αντλώ καθοδήγηση αναφορικά με την εφαρμογή του από τις υποθέσεις Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 323 και ειδικότερα Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 148 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 2)
(2005)2 Α.Α.Δ. 327. Χρήσιμη αναφορά γίνεται επίσης στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161, στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο ο συνήγορος του κατηγορούμενου, και στο ακόλουθο απόσπασμα: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing In Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)». Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω νομικές αρχές, δεν ικανοποιούμαι ότι οι συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και/ή οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου είναι τέτοιες που να δικαιολογούν την αναστολή έκτισης της ποινής φυλάκισης που του έχει επιβληθεί. Η έκτιση της ποινής φυλάκισης θα αρχίζει από τις 18.9.2011. (Υπ.) ............ Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Ποινή Αναφορά: Βαριά σωματική βλάβη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο