Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Xριστάκη Μιχαήλ, Αρ. υπόθεσης: 20081/10, 27.10.2011

(6)(α) του περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομικών Υπηρεσιών Νόμου του 2004 (Ν.112

(1)/04) όπως τροποποιήθηκε. Ο παραπονούμενος Σωκράτης Μεταξάς είναι ο μόνος που κατάθεσε ως μάρτυρας για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Ο μάρτυρας για σκοπούς κυρίως εξέτασης υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης στην Αστυνομία (βλ. το τεκμήριο 1) ενώ αντεξετάστηκε εκτενώς από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του κατηγορούμενου. Η ουσία της μαρτυρίας του έγκειται στον ισχυρισμό του, ότι στις 23.3.2010 και περί ώρα 20:30, ενώ βρισκόταν στο σπίτι, τηλεφώνησε ο κατηγορούμενος στο σταθερό τηλέφωνο, το οποίο απάντησαν ταυτόχρονα η σύζυγός του και ο γιος του Ανδρέας. Ο κατηγορούμενος, αφού ανάφερε στη σύζυγό του ποιος ήταν, ζήτησε να μιλήσει μαζί του. Όταν πήρε το τηλέφωνο ο ίδιος, ο κατηγορούμενος του είπε τα εξής: «Είμαι ο Χριστάκης ο άντρας της Ροδοθέας, που τα σήμερα και να πάει να την αφήσεται ήσυχη και έχετε να κάμετε μαζί μου, τώρα τζιαι να πάει αναλαμβάνω εγώ, ήδη ήρτα δυο φορές έξω που το σπίτι σου και είδα τον γιο σου τον μιτσή αλλά εδίστασα, την επόμενη φορά εν θα διστάσω και θα δράσω και όταν λέω θα δράσω εννοώ φόνο.» Μετά το πέρας της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής υποβλήθηκε εισήγηση εκ μέρους της υπεράσπισης ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στη σχετική κατηγορία. Η ουσία της εισήγησης, έγκειται στην κεντρική θέση, ότι η τηλεφωνική κλήση δεν μπορεί να εξομοιώνεται με το «μήνυμα» που αναφέρεται στη σχετική πρόνοια του νόμου και αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο ότι διέπραξε. Ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ήταν λακωνικός. Στην εισήγηση της υπεράσπισης, απλώς αντέτεινε, ότι θα πρέπει να ερμηνεύσω διασταλτικά το σχετικό νόμο, έτσι ώστε - όπως αντιλαμβάνομαι ήθελε να πει - να υπαγάγω στην έννοια της λέξης «μήνυμα» και τις τηλεφωνικές κλήσεις ή συνδιαλέξεις. Θα είμαι σύντομος. Έχοντας κατά νου πότε δικαιολογείται η απαλλαγή του κατηγορούμενου από αυτό το στάδιο και με βάθρο την ενώπιόν μου μαρτυρία παρατηρώ τα εξής: Καταρχήν, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με το άρθρο 149

(6)(α) του σχετικού νόμου (Ν. 112

(1)/04, ανωτέρω), είναι τα εξής: πρώτο, η αποστολή διά δημόσιου δικτύου επικοινωνιών μηνύματος ή οτιδήποτε άλλου, δεύτερο, το οποίο είναι (για σ' ό,τι μας αφορά) απειλητικού χαρακτήρα. Ο κατηγορούμενος δικαιούται να αθωωθεί από αυτό το στάδιο στη σχετική κατηγορία γιατί πολύ απλά δεν έχει αποδειχθεί το πρώτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, υπό την εξής έννοια: Η τηλεφωνική συνομιλία που φέρεται να είχε με τον κατηγορούμενο στον ουσιώδη χρόνο, κατ' ουδένα λόγο αποτελεί ή ισοδυναμεί με αποστολή μηνύματος τη έννοια του Νόμου. Επί του προκειμένου υιοθετώ πλήρως τη σχετική ανάλυση στην οποία έχει προβεί η ευπαίδευτη συνάδελφος στην υπόθεση Αστυνομία v. Κορομίας, Αρ. Υπόθεσης 24683/08, ημερομηνίας 13.1.2011, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Έχοντας υπόψη ότι το πιο πάνω άρθρο* αναφέρεται σε μήνυμα θα πρέπει να ερμηνευτεί αν διέπει και περιλαμβάνει και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις αφού, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας, καταλογίζεται στον κατηγορούμενο ότι τηλεφώνησε στην παραπονούμενη. Προς υποβοήθηση του έργου αυτού πρέπει να ανατρέξουμε στις ερμηνευτικές διατάξεις του Νόμου που περιλαμβάνονται στο άρθρο 4. Η ερμηνεία όμως της λέξης «μήνυμα» δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως η ερμηνεία της λέξης "κλήση". Η "κλήση" ερμηνεύεται ως "η σύνδεση που επιτυγχάνεται μέσω δημόσια διαθεσίμων τηλεφωνικών υπηρεσιών που επιτρέπουν την αμφίδρομη επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο", με άλλα λόγια την απευθείας και ζωντανή τηλεφωνική συνδιάλεξη. Η αυτοτελής ερμηνεία της λέξης "κλήση" ενισχύει πιστεύω την άποψη πως η λέξη "μήνυμα" διακρίνεται και δεν καλύπτει και τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, εξού και ο Νομοθέτης προσέδωσε συγκεκριμένη ερμηνεία στη λέξη "κλήση" και δεν άφησε αμφότερες τις λέξεις ανερμήνευτες και κατ' επέκταση επιδεκτικές συγχωνευτικής ερμηνείας. » Mε προσεχτική μελέτη της εντελώς πρόσφατης απόφασης στην υπόθεση Mαυρομμάτη v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 85/09, ημερομηνίας 7.10.2011, έστω έμμεσα, επιβεβαιώνεται πλήρως η ορθότητα της παραπάνω ανάλυσης και ερμηνείας, αφού και το εφετείο διακρίνει τα μηνύματα από τα τηλεφωνήματα. Μολονότι μετά την έκδοση της παραπάνω απόφασης είναι φανερό πως δεν υπάρχει περιθώριο για το παρόν Δικαστήριο στο να προβεί σε διαφορετική ερμηνεία της λέξης «μήνυμα», εντούτοις, επειδή ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ζήτησε να ερμηνεύσω αυτή διασταλτικά και να περιλάβω και τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, δηλώνω ευθέως πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει και ως θέμα κοινής λογικής, συν τοις άλλοις, υπό την εξής έννοια: Η λέξη «μήνυμα» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ρήμα αποστέλλω (βλ. τη φράση «πρόσωπο το οποίο - αποστέλλει. μήνυμα.. » - άρθρο 149

(6)(α) του Νόμου 112

(1)/04 - ). Προφανώς δεν μπορεί βάσιμα να γίνεται λόγος για αποστολή τηλεφωνήματος είτε τηλεφωνικής συνδιάλεξης ή ομιλίας. Η εισήγηση επιτυγχάνει. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους, ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στη σχετική κατηγορία. Ακολουθεί ότι ο κατηγορούμενος αθωώνεται. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΜΠ Αναφορά: Αποστολή μηνύματος διά τηλεφώνου το οποίο ήταν απειλητικού χαρακτήρα (Νόμος 112

(1)/04 - εκ πρώτης όψεως υπόθεση) * άρθρο 149

(6)του Νόμου 112

(1)/04 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο