Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Αβραάμ Σολομώντος, Αρ. Υπόθεσης: 11547/10, 14/12/2011

(1)/04, η εξ' ακοής μαρτυρία, δεν αποκλείεται πλέον γι' αυτό μόνο το λόγο. Η βαρύτητα όμως που θα της προσδοθεί, εναπόκειται στο Δικαστήριο το οποίο κατά την κρίση του, μπορεί να λάβει υπόψη του διάφορους παράγοντες οι οποίοι ενδεικτικά και μόνο εκτίθενται στο Νόμο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κρίνεται ότι θα πρέπει να προσδοθεί στην εξ' ακοής αυτή μαρτυρία, πλήρης βαρύτητα. Και αυτό λόγω της άριστης εντύπωσης που σχημάτισα για την μάρτυρα ως μάρτυρα της αλήθειας, γιατί αυτά αποτελούν πρώτου βαθμού εξ' ακοής μαρτυρία, γιατί επιβεβαιώνονται και από τη μαρτυρία της Μ.Κ.2 η οποία επίσης μου έκαμε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν μου δημιούργησε θετική εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Παρατηρώντας την όλη στάση και συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της ένορκης του κατάθεσης, σχημάτισα την εντύπωση ότι η μαρτυρία του δεν ήταν γνήσια και ειλικρινής, αλλά καλά προκατασκευασμένη και προωθούμενη με μόνο στόχο για να πείσει για τη γνησιότητα της εκδοχής του. Κατά τη διάρκεια της ένορκης μαρτυρίας του και στην προσπάθεια του να γίνει πιο πειστικός, χειρονομούσε έντονα και χρωμάτιζε με τρόπο επιτηδευμένο και έντονο αρκετές φορές τον τόνο της φωνής του. Κάποιες δε αντιφάσεις που εντοπίζονται είτε μεταξύ της κατάθεσης του και της ένορκης του μαρτυρίας, είτε στην τελευταία, ενισχύουν την αρνητική εντύπωση που σχημάτισα γι' αυτόν. Μερικές τέτοιες αντιφάσεις είναι οι ακόλουθες. Ενώ στην κατάθεση του προέβαλε ότι ο λόγος που ο μικρός Ηλίας θύμωσε το πρωί της 14/5/2010 και φώναζε ήταν γιατί ήθελε να παίξει με την φροντίστρια και αυτή δεν ανταποκρίθηκε στην επιθυμία αυτή του παιδιού, στην ένορκο του κατάθεση προέβαλε άλλους ισχυρισμούς. Είπε δηλαδή ότι ο λόγος που ο Ηλίας έβαλε τα κλάματα ήταν γιατί η φροντίστρια μπήκε μέσα στο σπίτι βρίσκοντας την πόρτα ανοιχτή, ενώ ο μικρός Ηλίας ήθελε ο ίδιος να της ανοίξει την πόρτα και ότι, παρά το ότι ο κατηγορούμενος παρακάλεσε την φροντίστρια να βγει έξω από το σπίτι και να ξαναμπεί για να της ανοίξει την πόρτα το παιδί και να ησυχάσει αυτή δεν δέχθηκε να το πράξει. Περιγράφοντας τα γεγονότα του περιστατικού δίδει και πάλι διαφορετικούς ισχυρισμούς. Ενώ στη γραπτή του κατάθεση ισχυρίζεται ότι η συμβία του την ώρα του επεισοδίου βρισκόταν στην κουζίνα, στην ένορκο ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ισχυρίσθηκε ότι βρισκόταν στον ίδιο χώρο μαζί τους. Δέχθηκε μάλιστα ότι αυτή χτυπήθηκε έστω και κατά λάθος όπως προέβαλε κατά την πτώση του ιδίου στο έδαφος. Ενώ και στην κατάθεση του στην αστυνομία αλλά και σε κάποιο σημείο της ένορκης του μαρτυρίας δέχθηκε ότι έδωσε ένα χαστούκι στον μικρό Ηλία σε άλλο σημείο της ένορκης του μαρτυρίας το αναίρεσε λέγοντας ότι δεν κτύπησε ούτε τον Ηλία, ούτε τη Ζήνα δεχόμενος μόνο ότι μπορεί να κτύπησε της συμβίας του αλλά και τούτο κατά λάθος και κατά την πτώση του κάτω στο έδαφος. Κατά την διάρκεια της ένορκης του κατάθεσης χρησιμοποίησε σε πολλές περιπτώσεις υπερβολικούς και αχρείαστους ισχυρισμούς ακόμα και χαρακτηρισμούς, στην προσπάθεια του να καταδείξει την αγανάκτηση ή την πικρία του για τη συμπεριφορά του κράτους, της φροντίστριας, του γραφείου ευημερίας, της αστυνομίας κ.λ.π., χαρακτηρίζοντας τα όλα «ψέματα». Δεν δίστασε καθόλου να καταφερθεί εναντίον του Κυπριακού κράτους γενικά, λέγοντας κατά λέξη «Εσείς και το κράτος σας, εσείς και η αστυνομία σας φταίουν για τα προβλήματα μου». Αναφερόμενος στο γραφείο ευημερίας είπε ότι στο παρελθόν προσπάθησαν να «πουλήσουν το μωρό» του, διορθώνοντας ευθύς αμέσως λέγοντας «δηλαδή να το δώσουν σε άλλη οικογένεια». Σε μια άλλη περίπτωση είπε ότι δεν έχει χρήματα να αγοράσει ούτε γάλα για τα παιδιά του, λέγοντας ότι «το γραφείο ευημερίας μου σκότωσε τα μωρά σιγά σιγά από πείνα». Κατά την αντεξέταση δε και με εμφαντικό τόνο στη φωνή είπε και πάλι για το ίδιο γραφείο ότι προσπάθησαν να επιτελέσουν τις υποχρεώσεις τους, αλλά τα έκαμαν «θάλασσα». Κατά το στάδιο της αντεξέτασης του και μιλώντας για την αστυνομία είπε ότι τον κυνηγά εδώ και 8 χρόνια καταχωρώντας εναντίον του διάφορες υποθέσεις. Στη συνέχεια δε είπε κατά λέξη «ήμουν περήφανος για την Κυπριακή αστυνομία για 25 χρόνια, αλλά ξαφνικά για την καταστροφή μου, η αστυνομία με κατάστρεψε», αποδίδοντας την κατ' εκείνον συμπεριφορά της αστυνομίας στο χωρισμό του από την πρώτη του σύζυγο η οποία σύμφωνα με τα όσα προέβαλε «φαίνεται να είχε αρκετόν μέσον στην αστυνομία και αρκέψαν να με ενοχλούν συνέχεια». Θα πρέπει στο σημείο αυτό να σχολιασθεί ότι η θέση του αυτή δημιουργεί τουλάχιστον ερωτηματικά σε σχέση με απάντηση που είχε δώσει προηγουμένως καταθέτοντας κατά τη διάρκεια της κύριας εξέτασης του κατά την οποία και στην προσπάθεια να πείσει για τον καλό του χαρακτήρα, επικαλέσθηκε όχι μόνο τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, αλλά και την πρώην σύζυγο του. Δεν δίστασε καθόλου να κατηγορήσει τη φροντίστρια λέγοντας ότι «ήθελε να πουλήσει τη γυναίκα μου», όπως δεν δίστασε επίσης να μιλήσει με μειωτικό τόνο ακόμα και για τη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής λέγοντας προς απάντηση υποβολής που του έκαμε κατά το τέλος της αντεξέτασης, «ο θεός να σε ελεήσει». Προσπαθώντας να δικαιολογήσει την ύπαρξη κοκκινίλας στο λαιμό του μικρού Ηλία είπε αρχικά ότι επρόκειτο για τσίμπημα. Σε άλλο όμως σημείο της μαρτυρίας του δεχόμενος και πάλι την ύπαρξη της κοκκινίλας, δέχθηκε ότι είδε στον Ηλία, ένα μικρό τσίμπημα όπως το χαρακτήρισε συνεχίζοντας όμως λέγοντας ότι το παιδί μπορεί να κτυπήθηκε μόνο του ή από το συρματόσχοινο που κρατούσε όπως ισχυρίσθηκε την ώρα του περιστατικού, ή στο σχολείο ή ακόμα ότι μπορεί να το προκάλεσε στο παιδί η φροντίστρια η οποία όπως ισχυρίσθηκε «τα έχει μαζί του», δηλαδή με τον κατηγορούμενο. Λόγω της αρνητικής εντύπωσης που σχημάτισα για τον κατηγορούμενο, απορρίπτω πλήρως τη μαρτυρία του εκτός μόνο και σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχεται από τη νομολογία από το σημείο όπου δέχθηκε ότι έδωσε ένα χαστούκι στον μικρό Ηλία και ότι εκείνη την ημέρα το παιδί παρουσίαζε κοκκινίλα στον λαιμό. Ο Μ.Υ.1 είναι κουμπάρος του κατηγορούμενου και διατηρούν μεταξύ τους στενές προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις. Παρακολουθώντας τον να καταθέτει από το εδώλιο του μάρτυρα σχημάτισα την εντύπωση ότι ο λόγος της παρουσίας του στο Δικαστήριο ήταν να βοηθήσει τον κατηγορούμενο, παρουσιάζοντας τον με τον καλύτερο τρόπο. Παρά το ότι η μαρτυρία του αφορούσε γενικότερα τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του κατηγορούμενου έναντι των παιδιών του χωρίς να συνδέεται ουσιαστικά με την υπόθεση αφού ο μάρτυρας δεν ήταν παρών κατά την ώρα του επίδικου περιστατικού, εν τούτοις ενόψει της εντύπωσης αυτής που σχημάτισα ότι δηλαδή αυτός παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο απλώς για να διευκολύνει τον κατηγορούμενο να αποφύγει οποιεσδήποτε τυχόν ποινικές ευθύνες τον βαρύνουν, δεν είμαι διατεθειμένη να βασισθώ στη μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω. Μ.Υ.2, ήταν η κλινική ψυχολόγος η οποία στο παρελθόν παρακολουθούσε την οικογένεια λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Αυτή κατάθεσε με σταθερό και θετικό τρόπο και μου έκαμε πολύ καλή εντύπωση ως επιστήμονας που κατέθεσε με τρόπο αντικειμενικό, αμερόληπτο και επιστημονικά τεκμηριωμένο, γι' αυτό και αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία της. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η μαρτυρία της δεν βοηθά την υπόθεση της υπεράσπισης η οποία προσπάθησε μέσω άλλων μαρτύρων και ειδικότερα μέσω των Μ.Υ. 1 να προωθήσει τη θέση ότι ο κατηγορούμενος είναι ένας πολύ καλός και ιδιαίτερα υπομονετικός πατέρας. Αντίθετα με την θέση που η υπεράσπιση προσπάθησε να προωθήσει, η συγκεκριμένη μάρτυρας ανέφερε ρητά και χωρίς περιστροφές ότι ο κατηγορούμενος σε συγκεκριμένη τουλάχιστο χρονική περίοδο αυτήν μεταξύ του Ιανουαρίου και του Οκτωβρίου του 2010, αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα και παραπέμφθηκε σε ψυχίατρο χωρίς να είναι βέβαιη αν του χορηγήθηκε ή όχι φαρμακευτική αγωγή. Είπε ακόμα ότι ο κατηγορούμενος κατά τον Φεβρουάριο του 2010 ήταν όπως τον χαρακτήρισε «εκρηκτικός», θύμωνε στον μικρό Ηλία και παραπονιόταν ότι δεν άντεχε την ένταση, ενώ και οι δύο γονείς την περίοδο εκείνη δεν είχαν τη δυνατότητα να απασχολήσουν τον μικρό Ηλία. Μ.Υ.3 ήταν στις 14/5/10 ο παιδοκόμος του Ηλία, ο οποίος όμως τη συγκεκριμένη ημέρα του επεισοδίου απουσίαζε από το σχολείο και ότι συνέβη το πληροφορήθηκε από άλλους δασκάλους και ήταν συνεπώς η μαρτυρία του ως επί το πλείστον εξ' ακοής. Μετά την τροποποίηση του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ.9 με το Νόμο 32

(1)/04, η εξ' ακοής μαρτυρία, δεν αποκλείεται πλέον γι' αυτό μόνο το λόγο. Η βαρύτητα όμως που θα της προσδοθεί, εναπόκειται στο Δικαστήριο το οποίο κατά την κρίση του, μπορεί να λάβει υπόψη του διάφορους παράγοντες οι οποίοι ενδεικτικά και μόνο εκτίθενται στο Νόμο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κρίνεται ότι δεν θα πρέπει να προσδοθεί στην εξ' ακοής αυτή μαρτυρία καμία βαρύτητα και αυτό παρά την καλή εντύπωση που σχημάτισα για τον μάρτυρα. Οι λόγοι που δεν την αποδέχομαι είναι γιατί δεν έχει διασαφηνισθεί, αν τα πρόσωπα από τα οποία πληροφορήθηκε το τι έγινε τη συγκεκριμένη ημέρα είχαν τα ίδια προσωπική γνώση για το τι συνέβη και για τα όσα μετέφεραν στον μάρτυρα, ή εάν τα είχαν πληροφορηθεί και αυτοί από άλλους, έτσι ώστε να διαφανεί ο βαθμός της εξ' ακοής μαρτυρίας. Η λοιπή μαρτυρία του η οποία όμως δεν σχετίζεται άμεσα με τα επίδικα ζητήματα, γίνεται αποδεκτή. Η Μ.Υ.4 εργάζεται ως νηπιαγωγός στο νηπιαγωγείο του Ηλία και βρισκόταν εκεί την επίδικη ημερομηνία. Αυτή έκαμε σε διάφορες περιπτώσεις εικασίες και εξέφρασε απόψεις για διάφορα θέματα όπως για παράδειγμα πως μπορεί να προκλήθηκαν οι κοκκινίλες στο λαιμό του μικρού Ηλία, εάν ο κατηγορούμενος είναι ή όχι καλός πατέρας, απόψεις που ως τέτοιες δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές και απορρίπτονται. Υποστήριξε ότι όταν είδε τον μικρό Ηλία την ώρα που αυτή μετέβη στο σχολείο περί τις 9.30 π.μ., αυτός έπαιζε με άλλα παιδάκια, ήταν χαρούμενος και δεν έφερε οποιαδήποτε τραύματα. Η απάντηση της αυτή και ενόψει άλλης απάντησης που έδωσε στη συνέχεια δημιουργεί κάποια ερωτηματικά. Πως δηλαδή μπορούσε να είναι βέβαιη ότι κατά το χρόνο αυτό ο Ηλίας δεν έφερε τραύματα, ενόψει του ότι και όπως ανέφερε στη συνέχεια οι κοκκινίλες ήταν πολύ ελαφράς μορφής και έπρεπε να τις ψάξεις για να τις εντοπίσεις; Ένεκα των πιο πάνω κρίνω ότι δεν μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία της την οποία και απορρίπτω, εκτός μόνο και σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχεται από τη νομολογία, από τα ακόλουθα σημεία. Ότι η ίδια εργαζόταν κατά τον επίδικο χρόνο στο νηπιαγωγείο που φοιτούσε ο Ηλίας, ότι όταν τη συγκεκριμένη ημέρα μετέβη στο νηπιαγωγείο στις 9.30 π.μ. είδε τον Ηλία να παίζει με άλλα παιδάκια, ότι όταν ρώτησε τον Ηλία πως προκλήθηκαν οι κοκκινίλες στο λαιμό του αυτός δεν ήθελε να μιλήσει για το θέμα, ότι σε άλλες περιπτώσεις ο Ηλίας έτυχε να τραυματισθεί στο σχολείο του παίζοντας, ότι εκείνη την ημέρα η μάρτυρας δεν αντιλήφθηκε οποιοδήποτε περιστατικό με άλλα παιδιά να τραυματίζουν τον Ηλία. Δεδομένων των πιο παραδεκτών γεγονότων και της αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Στις 14/5/2010 ο κατηγορούμενος διέμενε μαζί με την συμβία του Marziyeh Emadypour, άλλως Χριστίνα και τα δύο ανήλικα παιδιά τους Ηλία και Ζήνα, ηλικίας τεσσεράμιση και ενάμιση χρόνων αντίστοιχα, σε σπίτι στην οδό Γρίβα Διγενή 13 στο χωριό Τραχώνι. Επειδή η οικογένεια αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα είχε ορισθεί από το γραφείο ευημερίας όπως φροντίστρια του γραφείου, επισκέπτεται καθημερινά το σπίτι του κατηγορούμενου από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή για να βοηθά στην φροντίδα των παιδιών και στην καθαριότητα του σπιτιού. Στις 14/5/2010 και σύμφωνα με το πρόγραμμα η φροντίστρια που είχε ορισθεί από το γραφείο ευημερίας και ήταν η Μ.Κ.2 μετέβη στο σπίτι του κατηγορούμενου στις 7.00π.μ.. Ο κατηγορούμενος καθόταν έξω στην αυλή και ο μικρός Ηλίας στον καναπέ του σπιτιού και αρνιόταν να ετοιμαστεί για το σχολείο, φώναζε και αντιδρούσε. Ο κατηγορούμενος ακούοντας τον Ηλία μπήκε μέσα στο σπίτι και άρχισε να του φωνάζει και να τον κτυπά με το μπαστούνι που κρατούσε λόγω τραύματος που ο κατηγορούμενος είχε. Η Μ.Κ.2 παρακαλούσε τον κατηγορούμενο να σταματήσει, αλλά αυτός συνέχιζε να κτυπά τον μικρό Ηλία με το μπαστούνι του και να τον κλωτσά. Σε κάποια στιγμή τον άρπαξε από την πυτζάμα που φορούσε και τον κτυπούσε συνέχεια στο πάτωμα. Η Μ.Κ.2 προσπάθησε να τον σταματήσει και μπήκε στη μέση. Η μητέρα του Ηλία προσπάθησε επίσης να τον σταματήσει και τότε ο κατηγορούμενος την κτύπησε και αυτή με το μπαστούνι που κρατούσε. Χτύπησε επίσης την μικρή Ζήνα που εκείνη την ώρα η μητέρα της την κρατούσε στην αγκαλιά της. Η Μ.Κ.2 πήρε και τα δύο παιδιά στην αγκαλιά της και τότε ο κατηγορούμενος βγήκε έξω στην αυλή. Στη συνέχεια η Μ.Κ.2 έντυσε τον μικρό Ηλία και πρόσεξε ότι αυτός είχε στο λαιμό του τραύματα τα οποία και έδειξε στη μητέρα του. Ο κατηγορούμενος πήρε τον μικρό Ηλία και τον μετέφερε στο σχολείο του ενώ η Μ.Κ.2 βοήθησε τη μητέρα των παιδιών με την μικρή Ζήνα. Περί τις 9.30 π.μ. η Μ.Κ.2 έφυγε από το σπίτι του κατηγορούμενου και μετέβη στο γραφείο ευημερίας όπου και ενημέρωσε την Μ.Κ.3 για το τι είχε συμβεί και στη συνέχεια ενημερώθηκε το σχολείο του Ηλία. Όταν ο μικρός Ηλίας ρωτήθηκε από την Μ.Υ.4 πως προκλήθηκαν οι κοκκινίλες στο λαιμό του, αυτός δεν ήθελε να μιλήσει για το θέμα. Στη συνέχεια οι Μ.Κ.2 και 3 μετέβησαν στο νηπιαγωγείο όπου φοιτά ο Ηλίας και αφού τον παρέλαβαν μετέβησαν όλοι μαζί στον αστυνομικό σταθμό Επισκοπής όπου και κατήγγειλαν το περιστατικό στον Μ.Κ.

1. Κατάγγειλαν συγκεκριμένα ότι προηγουμένως την ίδια ημέρα και ενώ ο ανήλικος Ηλίας βρισκόταν στο σπίτι του στην οδό Γρίβα Διγενή 3 στο Τραχώνι, κτυπήθηκε από τον πατέρα του Αβραάμ Σολομώντος σε τέτοιο βαθμό που τον τραυμάτισε. Κατάγγειλαν επίσης ότι ο κατηγορούμενος κατά το επεισόδιο κτύπησε και την συμβία του καθώς και την ανήλικη Ζήνα, ηλικίας ενάμιση χρόνων καθώς και ότι και στο παρελθόν ο κατηγορούμενος μπροστά στην Μ.Κ. 2 κτύπησε σε μερικές περιπτώσεις τα ανήλικα παιδιά του. Πριν την μετάβαση των Μ.Κ. 2 και 3 μαζί με τον μικρό Ηλία στον αστυνομικό σταθμό Επισκοπής, η Μ.Κ. 3 επισκέφθηκε στο σπίτι της τη μητέρα του μικρού Ηλία και την παρότρυνε να καταγγείλει τον κατηγορούμενο στην αστυνομία. Αυτή αρνήθηκε να το πράξει, περιέγραψε όμως στη Μ.Κ.3 τα γεγονότα όπως εξελίχθηκαν και επιβεβαίωσε αυτά που της είχε διηγηθεί η Μ.Κ.
2. Ο μικρός Ηλίας επίσης είπε στην Μ.Κ.3 ότι ο πατέρας του τον έπιασε από το λαιμό και το κεφάλι. Στις 14/5/2010 ο αστυφ. 1835 μαζί με τις Μ.Κ.2 και 3 συνόδευσαν τον μικρό Ηλία στο τμήμα Α΄ Βοηθειών του γενικού νοσοκομείου Λεμεσού. Εκεί ο Ηλίας εξετάσθηκε από την Δρ Δαμιανού η οποία και διαπίστωσε ότι το παιδί έφερε εκχυμώσεις και εκδορές γύρω από το λαιμό του και μικρό αιμάτωμα στο οπίσθιο τμήμα της κεφαλής. Το παιδί υποβλήθηκε σε ακτινογραφία η οποία ήταν αρνητική για κατάγματα και αφού του δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες και οδηγίες απολύθηκε. Την ίδια ημέρα ο αστυφ. 1835 συνέλαβε τον κατηγορούμενο με βάση δικαστικό ένταλμα σύλληψης και αφού τον πληροφόρησε για τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, ο κατηγορούμενος του απάντησε «εν έκαμα έτσι πράμα». Την ίδια ημέρα δηλαδή στις 14/5/10 ο Μ.Κ.1 έλαβε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση. Κατά το 2010 η οικογένεια παρακολουθείτο από το γραφείο ευημερίας και από κλινική ψυχολόγο λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζαν ως οικογένεια. Εντός της περιόδου αυτής η μητέρα νοσηλεύθηκε σε ψυχιατρική κλινική, ο δε πατέρας τέθηκε υπό προφυλάκιση και επειδή και οι δύο γονείς απουσίαζαν από το σπίτι, ο Ηλίας φροντιζόταν τότε από «φιλοξενούσα μητέρα». Κατά την περίοδο μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου του 2010, ο κατηγορούμενος αντιμετώπισε και ψυχολογικά προβλήματα και παραπέμφθηκε σε ψυχίατρο. Κατά τον Φεβρουάριο του 2010 οι γονείς του Ηλία παρουσίαζαν αρκετές δυσκολίες και δεν είχαν κοινωνική ζωή παραμένοντας στο σπίτι πολλές ώρες. Ο κατηγορούμενος ήταν εξαιρετικά κουρασμένος και εκρηκτικός, αφού τα όρια της υπομονής του εξαντλούνταν εύκολα, παρουσίαζε εκρήξεις θυμού και θύμωνε στον μικρό Ηλία. Η μητέρα, παρουσιαζόταν πολύ καταθλιπτική, με αποτέλεσμα ψυχικά και οι δύο γονείς να μην έχουν τη δυνατότητα να απασχολήσουν το παιδί τους. Έτσι, δεν είχαν τη δυνατότητα να απασχολήσουν τον μικρό Ηλία και ο κατηγορούμενος, παραπονιόταν ότι δεν άντεχε την ένταση. Λόγω των προβλημάτων στο σπίτι και ο μικρός Ηλίας παρουσίασε διάφορα προβλήματα με δυσκολία στη γλώσσα, δεν μπορούσε να εκφρασθεί με λόγια, έκλαιγε έντονα και ήταν «χειριστικός» έναντι των γονιών του, δηλαδή επέμενε για κάτι, είχε δυσκολία στην κινητικότητα του χεριού του, ελλείμματα στο κοινωνικό παιγνίδι, άγχος αποχωρισμού και κτυπούσε το κεφάλι του με δυνατότητα να αυτοτραυματισθεί. . Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσον η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποσείσει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, το βάρος για απόδειξη της κάθε κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το οποίο βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γενικός Εισαγγελέας v. Σαζός

(2001)2 Α.Α.Δ. 18), ξεκινώντας από το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, το οποίο προκύπτει από το άρθρο 3

(4)του Περί της Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119(Ι)/2000 όπως τροποποιήθηκε και το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: « 3

(1)Βία, για τους σκοπούς του Νόμου αυτού, σημαίνει οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή συμπεριφορά με την οποία προκαλείται σωματική, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας από άλλο μέλος της οικογένειας και περιλαμβάνει και την βία που ασκείται με σκοπό την επίτευξη σεξουαλικής επαφής χωρίς την συγκατάθεση του θύματος καθώς επίσης και τον περιορισμό της ελευθερίας του.

(2). . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... ... ... ... ... .

(3). . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

(4)Οποιοσδήποτε ασκεί βία με βάση το εδάφιο

(1), διαπράττει αδίκημα δυνάμει του Νόμου αυτού που τιμωρείται εκτός από την περίπτωση της κοινής επίθεσης που τιμωρείται με δύο χρόνια φυλάκιση και στην περίπτωση που σε άλλο ή στον παρόντα Νόμο προβλέπεται αυστηρότερη ποινή, με ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια ή με χρηματική ποινή μέχρι τρεις χιλιάδες λίρες ή και με τις δύο ποινές». Ότι ο μικρός Ηλίας και ο κατηγορούμενος αποτελούν μέλη της ίδιας οικογένειας, είναι αναμφίβολο και προκύπτει από το ερμηνευτικό άρθρο 2 του νόμου σύμφωνα με το οποίο «μέλος της οικογένειας» συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων άντρα ή γυναίκα που συζούσαν ως ανδρόγυνο καθώς και τα παιδιά τους. Αναμφίβολα η συμπεριφορά του κατηγορούμενου έναντι του μικρού Ηλία να τον κτυπήσει με το μπαστούνι που κρατούσε, να τον κλωτσά, να τον αρπάξει από την πυτζάμα που φορούσε και να τον κτυπά στο πάτωμα αποτελεί άσκηση βίας που εμπίπτει εντός της έννοιας που καθορίζεται από το Νόμο. Απαραίτητο συστατικό στοιχείο του αδικήματος που πρέπει να αποδειχθεί είναι ότι από την βίαιη αυτή συμπεριφορά του κατηγορούμενου, προκλήθηκε στον μικρό Ηλία στη συγκεκριμένη περίπτωση, σωματική βλάβη. Σε σχέση με την έννοια της σωματικής βλάβης, δεν υπάρχει ακριβής ορισμός στον σχετικό νόμο. Σε αυτή όμως θα πρέπει να αποδοθεί η έννοια που της αποδίδεται από τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα σε σχέση με αδικήματα επίθεσης. Το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, προνοεί ότι «σωματική βλάβη» σημαίνει, σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή, είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Η έννοια δε της «πραγματικής σωματικής βλάβης», περιλαμβάνει εσωτερικό ή εξωτερικό τραύμα που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56, επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529. 534 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλ. σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Σύμφωνα με εύρημα του Δικαστηρίου το παιδί παρουσίαζε μετά την άσκηση της βίας που υπέστη από τον πατέρα του, εκχυμώσεις και εκδορές γύρω από το λαιμό και μικρό αιμάτωμα στο οπίσθιο τμήμα της κεφαλής, τραύματα που αποτελούν πραγματική σωματική βλάβη. Εκείνο που παραμένει να εξετασθεί κατά πόσον αποδείχθηκε είναι εάν τα τραύματα αυτά, προκλήθηκαν ως αποτέλεσμα της βίαιης αυτής συμπεριφοράς του κατηγορούμενου. Κρίνεται ότι το στοιχείο αυτό δεν έχει αποδειχθεί στον βαθμό που είναι απαραίτητο, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ναι μεν έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος έχει ασκήσει βία στο ανήλικο παιδί του και ότι ο μικρός παρουσίασε αμέσως μετά τις σωματικές βλάβες που πιο πάνω αναφέρονται, όμως δεν αποδείχθηκε ότι αυτές ήταν αποτέλεσμα της βίας που έχει υποστεί από τον πατέρα του. Καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιασθεί προς την κατεύθυνση αυτή, ότι δηλαδή αυτές οι σωματικές βλάβες προκλήθηκαν ως αποτέλεσμα της βίας αυτής και ότι το παιδί πριν την επίθεση δεν έφερε οποιαδήποτε τραύματα. Διότι ναι μεν παρουσίασε τα τραύματα αμέσως μετά την άσκηση βίας που υπέστη από τον πατέρα του, όμως από τη στιγμή που δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι πριν από αυτήν το παιδί ήταν απόλυτα υγιές και δεν παρουσίαζε κανένα απολύτως τραύμα, δεν είναι δυνατόν να καταλήξω σε ασφαλές εύρημα επί τούτου. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημανθεί και η απάντηση που η φροντίστρια έδωσε σε υποβολή που της έγινε κατά την αντεξέταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορούμενου ότι ο Ηλίας τραυματίσθηκε στο νηπιαγωγείο και στην οποία αυτή απάντησε κατά λέξη «τι να απαντήσω, δεν ήμουν εκεί να δω». Κρίνεται λοιπόν ότι δεν αποδείχθηκε στον απαιτούμενο βαθμό η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της βίας που του ασκήθηκε και των τραυμάτων που παρουσίασε ο μικρός Ηλίας και γι' αυτό κρίνεται ότι το αδίκημα της 1ης κατηγορίας δεν έχει στοιχειοθετηθεί. Ενόψει όμως του ότι έχει αποδειχθεί το αδίκημα της κοινής επίθεσης και ενόψει της ιδιαίτερης βιαιότητας με την οποία ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στο ίδιο το παιδί του, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο υπάρχει η εξουσία για τροποποίηση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη νέας κατηγορίας. Σύμφωνα με το άρθρο 85

(4)του Κεφ.155, «Αν στο τέλος της δίκης το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι έχει αποδειχτεί με μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα που δεν περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία δεν δύναται να καταδικαστεί χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία καταδικαζόμενος δεν θα υπόκειτο σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης στην οποία θα υπόκειτο αν καταδικαζόταν βάσει του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε κακουργιοδικείο και ότι ο κατηγορούμενος δεν θα επηρεαζόταν με αυτό δυσμενώς στην υπεράσπιση του, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την προσθήκη στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο κατηγορίας ή κατηγοριών εναντίον του κατηγορούμενου για τέτοιο ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα, και το Δικαστήριο αποφασίζει για αυτά ωσάν η κατηγορία αυτή ή οι κατηγορίες αποτελούσαν μέρος του αρχικού κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο». Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Mehmet v. The Police

(1970)2 CLR 62 ο σκοπός της θέσπισης των άρθρων 83-85 του Κεφ. 155 είναι η απονομή της δικαιοσύνης σε περιπτώσεις όπου τεχνικά κωλύματα (technicalities) δυνατόν να οδηγήσουν σε αθώωση παρά το ότι με την προσκόμιση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής αποδεικνύονται επαρκώς γεγονότα που μπορούν να στοιχειοθετήσουν μια κατηγορία, κάτι το οποίο συνέβηκε σε αρκετές περιπτώσεις πριν την τροποποίηση του Νόμου. Στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω, το αδίκημα της 1ης κατηγορίας δεν έχει αποδειχθεί, έχει όμως αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος έχει διαπράξει το αδίκημα της κοινής επίθεσης εναντίον του Ηλία, ασκώντας βία εναντίον του. Υπό το φως όλων των πιο πάνω και ασκώντας τις εξουσίες που παρέχονται από το άρθρο 85

(4)του Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε και του οποίου πληρούνται οι προυποθέσεις, κρίνω σκόπιμο για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης να διατάξω την τροποποίηση του κατηγορητηρίου με την προσθήκη της ακόλουθης νέας κατηγορίας, ως κατηγορίας 7. «Αρ. Κατηγορίας 7 Κοινή επίθεση, κατά παράβαση των άρθρων 3

(4)και 4

(2)(ιβ) του Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία των Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 212

(1)/2004 και του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Λεπτομέρειες αδικήματος Ο κατηγορούμενος στις 14/5/2010, στο Τραχώνι της επαρχίας Λεμεσού, παράνομα επιτέθηκε κατά του υιού του Ηλία Σολομώντος από τη Λεμεσό». Το αδίκημα αυτό της 7ης κατηγορίας, έχει αποδειχθεί αφού ο κατηγορούμενος άσκησε βία έναντι του μικρού Ηλία, μέλους της οικογένειας του, κτυπώντας τον με το μπαστούνι που κρατούσε, κλωτσώντας τον, αρπάζοντας τον από την πυτζάμα που φορούσε και κτυπώντας τον στο πάτωμα. Τα αδικήματα της 2ης και 3ης κατηγορίας έχουν επίσης αποδειχθεί. Η άσκηση βίας εναντίον της συμβίας του προκύπτει από το ότι ο κατηγορούμενος την κτύπησε με το μπαστούνι που κρατούσε όταν αυτή προσπάθησε να τον σταματήσει από το να χτυπά τον μικρό Ηλία. Την ώρα εκείνη ο κατηγορούμενος χτύπησε επίσης την μικρή Ζήνα που εκείνη την ώρα η μητέρα της, την κρατούσε στην αγκαλιά της. Και για τα πρόσωπα αυτά προκύπτει από το ερμηνευτικό άρθρο του Νόμου ότι ανήκουν και αποτελούν μέλη της ίδιας οικογένειας. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσον η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει τα αδικήματα της 4ης μέχρι και της 6ης κατηγορίας και με τα οποία καταλογίζεται στον κατηγορούμενο ότι με την βίαιη συμπεριφορά του, προκάλεσε στα παιδιά του Ηλία και Ζήνα καθώς και στη συμβία του ψυχική βλάβη. Συστατικό στοιχείο που θα πρέπει να αποδειχθεί για απόδειξη των τριών αυτών κατηγοριών είναι η πρόκληση ψυχικής βλάβης τόσο στα ανήλικα τέκνα του κατηγορούμενου όσο και στη συμβία του. Καμία απολύτως μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί για απόδειξη του συστατικού αυτού στοιχείου των αδικημάτων αφού ούτε καν η μητέρα των ανηλίκων και συμβία του κατηγορούμενου δεν μαρτύρησε στο Δικαστήριο αλλά και καμία άλλη μαρτυρία κανενός άλλου προσώπου δεν παρουσιάσθηκε. Δεν είναι δυνατό για τους λόγους αυτούς το Δικαστήριο να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα ότι η βίαιη συμπεριφορά του κατηγορούμενου προκάλεσε ψυχική βλάβη στη συμβία του και τα παιδιά τους. Κρίνεται λοιπόν ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες 4, 5 και
2. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην 1η, 4η, 5η και 6η κατηγορία και κρίνεται ένοχος στην 2η, 3η και 7η κατηγορία. (Υπ.)................. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής subject: criminal/final via stin ikogenia cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο