ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΠΕΛΟΠΙΔΑ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 34444/10, 14 Δεκεμβρίου, 2011

(1)/07 και άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, επί του ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (ομού με άλλο πρόσωπο) την 4η Δεκεμβρίου 2010, στην τοποθεσία «Πάμπελα», περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά ενήλικο πρόσωπο, δηλαδή την THI TINH TRAN, από το Βιετνάμ, με τη χρήση βίας (πρώτη κατηγορία). (β) Σεξουαλική εκμετάλλευση ενηλίκων προσώπων, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 9(γ) του Περί Καταπολέμησης της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης Προσώπων και της Προστασίας των Θυμάτων Νόμου 87

(1)/07 και άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, επί του ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (ομού με άλλο πρόσωπο) την 4η Δεκεμβρίου 2010, στην τοποθεσία «Πάμπελα», περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά ενήλικο πρόσωπο, δηλαδή την THI TINH TRAN, από το Βιετνάμ, μέσω απαγωγής της (δεύτερη κατηγορία). (γ) Απαγωγή, κατά παράβαση των άρθρων 148 και 20 του Ποινικού Κώδικα, επί του ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (ομού με άλλο πρόσωπο) την 4η Δεκεμβρίου 2010 στην τοποθεσία «Πάμπελα» περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, απήγαγαν ή κατακράτησαν γυναίκα χωρίς την θέληση της, δηλαδή, την THI TINH TRAN, από το Βιετνάμ, με σκοπό τη συνουσία (τέταρτη κατηγορία) (δ) Απαγωγή με σκοπό να υποβληθεί πρόσωπο σε βαριά βλάβη, κατά παράβαση των άρθρων 251 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, επί του ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (ομού με άλλο πρόσωπο) την 4η Δεκεμβρίου 2010, στην τοποθεσία «Πάμπελα» περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού απήγαγαν την THI TINH TRAN, από το Βιετνάμ, με σκοπό να τύχει τέτοιας μεταχείρισης ώστε να τεθεί σε κίνδυνο να υποβληθεί στις παρά φύση ορέξεις τους (πέμπτη κατηγορία). (ε) Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, κατά παράβαση του άρθρου 371 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, επί του ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (ομού με άλλο πρόσωπο) την 4η Δεκεμβρίου 2010, στην τοποθεσία «Πάμπελα» περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, συνωμότησαν μεταξύ τους να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή βιασμό (ένατη κατηγορία). (στ) Βιασμός, κατά παράβαση των άρθρων 144 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, επί του ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (ομού με άλλο πρόσωπο) την 4η Δεκεμβρίου 2010, στην τοποθεσία «Πάμπελα» περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, ήλθαν σε παράνομο συνουσία με γυναίκα, δηλαδή, μετά της ΤΗΙ ΤΙΝΗ ΤΡΑΝ, από το Βιετνάμ, άνευ της συναινέσεως της (δέκατη κατηγορία) Να σημειώσουμε ότι το κατηγορητήριο περιλαμβάνει και άλλες κατηγορίες εναντίον του κατηγορούμενου 1 (για κατοχή όπλων και δη οι κατηγορίες 6 και 7) τις οποίες ο κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε μετά που κλήθηκε σε απολογία. Ταυτόχρονα η Κατηγορούσα Αρχή ανέστειλε την κατηγορία που αφορούσε κατοχή εκρηκτικών υλών (8η κατηγορία) καθώς και την κατηγορία της ληστείας (3η κατηγορία). Επίσης και για τους δυο κατηγορούμενους, οι κατηγορίες 3 και 13 έχουν ανασταλεί και για το θέμα αυτό θα ασχοληθούμε πιο κάτω. Β. Η 4η Κατηγορούμενη Η κατηγορούμενη 4 αντιμετωπίζει τις εξής κατηγορίες: (α) Συνέργεια μετά τη διάπραξη ποινικού αδικήματος, κατά παράβαση των άρθρων 23, 24, 243, 282 και 283 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, επί του ότι την 4η Δεκεμβρίου 2010 στην τοποθεσία «Πάμπελα» περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, εν γνώσει της ότι η Silvia Gagova, από τη Βουλγαρίαήταν ένοχη ποινικού αδικήματος, δηλαδή της επίθεσης προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, παρείχε βοήθεια σ΄αυτή με σκοπό να της παράσχει τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία (ενδέκατη κατηγορία). (β) Ψευδείς πληροφορίες σε αστυνομικό, κατά παράβαση του άρθρου 114 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 166/87, επί του ότι την 4η Δεκεμβρίου 2010 στην τοποθεσία «Πάμπελα» περιοχή του χωριού Ανώγυρα, της Επαρχίας Λεμεσού, ενώ γνώριζε ή είχε λόγο να πιστεύει ότι διαπράχθηκε ποινικό αδίκημα, δηλαδή επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, παρείχε πληροφορίες για αυτό σε αστυνομικό, τις οποίες γνώριζε ότι ήσαν ψευδείς, δηλαδή, ανέφερε ψευδώς ότι δεν γνώριζε την THI TINH TRAN, από το Βιετνάμ (δωδέκατη κατηγορία). Γ. Τα βασικά τεκμήρια - Αποδεκτά Γεγονότα επί αυτών Είναι αποδεκτό απ΄όλες τις πλευρές ότι τα τεκμήρια που κατατέθηκαν σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, έχουν ληφθεί και διακινηθεί νομότυπα. Μάλιστα έχουν κατατεθεί ως μέρος των γεγονότων που έχουν να κάνουν κυρίως με την λήψη τους από την Αστυνομία. Θα γίνεται δε αναφορά σ΄αυτά κατά την παράθεση του υπόλοιπου μαρτυρικού υλικού (βλ. Αποδεκτά Γεγονότα Α' και Τεκμήρια 1-44). Δ. Η μαρτυρία της παραπονούμενης THI TINH TRAN Είναι δεκτό ότι η παραπονούμενη έδωσε διάφορες καταθέσεις στην Αστυνομία, εκ των οποίων

(6)τουλάχιστον κατατέθηκαν ως μέρος της κυρίως εξέτασης της (Τεκμήρια 45-50). Η παραπονούμενη αντεξετάσθηκε εξαντλητικά από τους δικηγόρους των κατηγορούμενων 1 και 2 και περιφερειακά από τη συνήγορο της κατηγορούμενης 4 (αφού το εύρος των κατηγοριών σε σχέση με την κατηγορούμενη 4 ήταν πολύ πιο περιορισμένο). Θα επιχειρηθεί στη συνέχεια η παράθεση της μαρτυρίας η οποία βέβαια ως εκ της φύσης της έχει την δεσπόζουσα σημασία για την υπόθεση. Η παραπονούμενη είναι από το Βιετνάμ, ηλικίας 37 ετών, παντρεμένη με δυο παιδιά, ήρθε στην Κύπρο «μέσω ατζέντη» για να εργοδοτηθεί ως οικιακή βοηθός. Όταν έφθασε στη Κύπρο, την παρέλαβε μία κοπέλα επίσης από το Βιετνάμ με το όνομα Hung η οποία και τη φιλοξένησε στο σπίτι της στο Παραλίμνι, το οποίο ήταν δίπλα από το σπίτι του ατζέντη. Μετά από κάποιες απόπειρες εργοδότησης, κατέληξε να βρεθεί σ΄ένα χωριό στη προσπάθεια εργοδότησης μέσω μίας φίλης της. Η φίλη της διευθέτησε την 1.

1. και πήγε στο χωριό, όπου μια άλλη κοπέλα με το όνομα Yan την πήρε στο σπίτι όπου εργαζόταν και δείπνησαν. Η Yan - που βοηθούσε, όπως της είπε, πολλές κοπέλες να βρουν δουλειές - της βρήκε το νέο αφεντικό της (δηλαδή τον κατηγορούμενο 1) και διευθετήθηκε να την παραλάβει και να την πάρει στο σπίτι του και στη φάρμα του για να δουλεύει εκεί ως οικιακή βοηθός με €400, όπως συμφωνήθηκε μέσω της Yan, μιας και η παραπονούμενη δεν γνώριζε ούτε αγγλικά ούτε ελληνικά (πάρα μόνο λίγες σκόρπιες λέξεις). Κατάλαβε ότι τα καθήκοντα θα ήταν να καθαρίζει το σπίτι και το κήπο. Ξεκίνησε να δουλεύει από την επόμενη 2.
2. και έκανε πάρα πολλές δουλειές στο σπίτι, την φάρμα και το κήπο. Στις 4.12.10 το πρωί, η γυναίκα του αφεντικού της (δηλαδή η κατηγορούμενη 4), την ξύπνησε και της είπε να προσέχει το μωρό και έφυγε αφήνοντας τον άντρα της, τον κατηγορούμενο 1, να κοιμάται στο δωμάτιο του. Στις 8.00 αυτός ξύπνησε, ρώτησε την ΜΚ1 αν καθάρισε τον κήπο. Αυτή του είπε ότι πρόσεχε το μωρό και ο κατηγορούμενος 1 έφυγε. Στις 9.00 όταν επέστρεψε του είπε ότι δεν ήθελε να δουλεύει πια εκεί λόγω του ότι ήταν πολλές οι δουλειές. Της είπε εντάξει να μείνει μέχρι να έρθει η κόρη του (τελικά όπως είναι κοινό έδαφος πρόκειται για την νύφη της κατηγορούμενης 4 και όχι τη δική του ονόματι Sylvana (ή Sylvia)) για να προσέχει το μωρό και τότε θα την έπαιρνε στη στάση λεωφορείου για να πάει στη Λεμεσό. Γύρω στις 11.00 ήρθε η γυναίκα αυτή «μαζί με δυο άντρες». Η ΜΚ1 δεν είδε αν ήρθαν με το ίδιο αυτοκίνητο. Εκείνη στεκόταν στη πόρτα και κοντά της ήταν το μωρό. Εκεί, η γυναίκα αυτή άρχισε να την κτυπά, χαστουκίζοντας την στο πρόσωπο, σπρώχνοντας της, δίνοντας της γροθιές και κλωτσώντας την. Αυτό κράτησε για δυο λεπτά. Στη συνέχεια ηΜΚ1 αναφέρθηκε στο ότι της ζήτησε να κάμει καφέ, πράγμα που έκανε, και την ρώτησε αν ήρθε να δουλέψει ή για να κάμει σεξ με άντρες, όπως τουλάχιστον η ΜΚ1 αντιλήφθηκε αφού τα αγγλικά της δεν ήταν καλά. Σε αυτή την φάση επίσης του επεισοδίου ανέφερε ότι τους έδειξε την βαλίτσα με τα ρούχα της καθώς και το πορτοφόλι της με τα χρήματα που είχε. Ο κατηγορούμενος 1 της πήρε τα 8.000 Βιετναμέζικα Ντογκ που είχε και η Συλβάνα της πήρε το κινητό της. Στη συνέχεια οι δυο άντρες την έσυραν στο αυτοκίνητο τους, το οποίο οδηγούσε ο κατηγορούμενος 2 ενώ πίσω μαζί της κάθισε ο ΜΚ2 και την οδήγησαν σε ένα χώρο, κοντά στην φάρμα (το οποίο στη συνέχεια συγκεκριμενοποιήθηκε ως το τροχόσπιτο) και εκεί με τις λεπτομέρειες που δίδει στην κατάθεση της(Τεκμήριο 48) διαδοχικά την βίασαν αφού την κτύπησαν. Όταν τελείωσαν την έδεσαν, όπως επίσης περιγράφει στις καταθέσεις της και μετά από δυο ώρες περίπου κατάφερε να ελευθερωθεί με τον τρόπο που εξήγησε (χρησιμοποιώντας ακόμη και τα μακριά μαλλιά της) αφού έσπασε ένα παράθυρο (δημιουργώντας μία τρύπα) με αποτέλεσμα να βγει και στη συνέχεια να ζητήσει βοήθεια από τα πρόσωπα των οποίων η μαρτυρία τους είναι κοινό έδαφος. Η πιο λεπτομερής εξιστόρηση των γεγονότων από την παραπονούμενη θεωρούμε σκόπιμο να καταγραφεί σύμφωνα με τις καταθέσεις της στην αστυνομία, κατά την χρονολογική αυτών σειρά, οι οποίες καταθέσεις έγιναν σχετικά τεκμήρια στο Δικαστήριο, ξεκινώντας από το Τεκμήριο 45 που είναι η κατάθεση της ημερομηνίας 5.12.
3. Πρέπει να επισημάνουμε ότι στην κατάθεση αυτή η ΜΚ1 δεν ομιλεί για βιασμό αλλά για απόπειρα βιασμού της. Στη συνέχεια παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το Τεκμήριο 45, από το σημείο όπου η γυναίκα η Συλβάνα σταμάτησε να την κτυπά. «..Όταν σταμάτησε να με κτυπά μου είπε να πάω να κάμω καφέ και όταν το έκαμα αυτό με ρώτησε αν ήρθα για να δουλέψω ή για να κάμνω σεξ με άντρες όπως εκατάλαβα. Τα αγγλικά μου δεν είναι καλά αλλά εκατάλαβα τις λέξεις "sex" και "work" και απάντησα ότι ήρθα για δουλειά. Τότε η κόρη του αφεντικού μου έφυγε με το μωρό και οι δυο άντρες με βία με έβαλαν σε ένα άσπρο αυτοκίνητο όπου ο ένας οδηγούσε και ο άλλος με κρατούσε και με πήρε κοντά εκεί στην φάρμα που δουλεύω, αυτό ήταν γύρω στις
4. Με την βία με έβαλαν σε ένα μικρό δωμάτιο στην φάρμα. Ο πρώτος άντρας ήταν γύρω στα 34-35 χρονών, ψηλός, παχουλός με κοντά μαύρα μαλλιά, ήταν ξυρισμένος και φορούσε μπλε παντελόνι με άσπρη φανέλα. Ο άλλος άντρας ήταν περίπου στην ίδια ηλικία, το ανάστημα του ήταν κανονικό, πιο κοντός με κοντά μαλλιά ξυρισμένος και φορούσε μπλε παντελόνι και μπλε φανέλα. Εκεί στο δωμάτιο στην φάρμα ο ψηλός και παχουλός με βία μου έβγαλε τα ρούχα και όπως εκατάλαβα θα με βίαζε, ξεκίνησα να φωνάζω λέγοντας του όχι σεξ μόνο δουλειά και τότε ο άλλος άντρας με κολλητική ταινία κάλυψε όλο το πρόσωπο μου, μύτη και μάτια. Πριν μου καλύψει τα μάτια ο παχουλός κατέβασε κάτω το παντελόνι του και πήρε ένα προφυλακτικό στα χέρια του. Μετά που φώναζα συνεχώς λίγο πριν μου κλείσουν το στόμα σταμάτησαν να προσπαθούν να με βιάσουν και ξεκίνησαν να με κτυπούν δυνατά. Με κτύπησαν σε όλο μου το πρόσωπο, στην πλάτη και με κλωτσούσαν μαζί για περίπου μισή ώρα. Μου έδεσαν τα πόδια με σχοινί και τα χέρια μου με λεπτή σιδερένια αλυσίδα και έφυγαν από εκεί. Κουνούσα το κεφάλι μου μέχρι που κατάφερα να αφαιρέσω την τέλλα από το στόμα και τα μάτια μου και με την γωνιά ενός ραφιού ελευθέρωσα τα χέρια και τα πόδια μου, τα χέρια μου ήταν δεμένα στο πίσω μέρος. Αυτό μου πήρε περίπου δυο ώρες. Μετά που ελευθερώθηκα έσπασα το παράθυρο για να δραπετεύσω από το δωμάτιο αφού η πόρτα ήταν κλειδωμένη και έτρεξα μακριά μετά που έβαλα τα ρούχα μου. Βρήκα ένα σπίτι και ζήτησα βοήθεια και μια γυναίκα από την Κύπρο μου καθάρισε τις πληγές και από εκεί τηλεφώνησα του άντρα μου και μιας Βιετναμέζας φίλης μου στη Λεμεσό για βοήθεια με το όνομα Nhan 99265867, η οποία είναι από το τόπο στο Βιετνάμ όπως και εγώ. Η Κύπρια γυναίκα κάλεσε μια άλλη γυναίκα που μου είπε ότι θα με βοηθούσαν και με πήρα σε εστιατόριο όπου ήταν μια κοπέλα από το Βιετνάμ και δούλευε και τους εξήγησε για εμένα τι έγινε, αυτό ήταν γύρω στις 1730 με 1800 η ώρα. Κάλεσαν τον πρόεδρο του χωριού όπου η κοπέλα από το Βιετνάμ εκεί τους εξήγησε για εμένα και ειδοποίησαν την Αστυνομία. Μετά δυο αστυνομικοί ήλθαν και με ρωτούσαν τι έγινε και επειδή τα αγγλικά μου δεν είναι καλά με πήραν και μου έδειχναν διάφορους χώρους. Μου έδειξαν το χώρο όπου εδούλευα στην φάρμα και το σπίτι του αφεντικού μου όπου προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι ήταν ο χώρος εργασίας μου. Μετά στον Αστυνομικό Σταθμό μίλησαν με μια μεταφράστρια με την οποία μίλησα και εγώ όπου τους εξήγησε ότι ο χώρος που τους έδειχνα ήταν το σπίτι του αφεντικού μου και η φάρμα του. Την κόρη του αφεντικού μου την είδα την 02 και 04 του Δεκέμβρη, ενώ τους δύο άνδρες που με κτύπησαν και με κλείδωσαν δεν τους ξαναείδα πριν. Μετά μεταφέρθηκα στο νοσοκομείο από την Αστυνομία». Η μάρτυρας εξήγησε ότι έδωσε πολλές καταθέσεις στην Αστυνομία διότι λόγω του φόβου, της ντροπής και του σοκ που υπέστη δεν μπόρεσε να πει ευθύς εξ αρχής όλα ή όλα με λεπτομέρειες. Σιγά-σιγά, όταν ένιωθε ασφαλής και ένιωθε ότι μπορούσε να εμπιστευθεί την Αστυνομία έδιδε τις παραπέρα καταθέσεις της αφού επίσης η Αστυνομία την ρωτούσε διάφορα και η ίδια θυμόταν και άλλες λεπτομέρειες. Ενώ στην πρώτη κατάθεση της - Τεκμήριο 45, δίνει την βασική της εκδοχή δεν αναφέρει για βιασμό παρά μόνον στην κατάθεση της ημερομηνίας 15.12.10 (Τεκμήριο 48). Επειδή όλοι οι συνήγοροι Υπεράσπισης έδωσαν έμφαση στην σταδιακή αποκάλυψη γεγονότων μέσα από τις διάφορες καταθέσεις με σκοπό να πλήξουν την αξιοπιστία της, θεωρούμε σκόπιμο να σταθούμε σε κάθε επιπλέον κατάθεση πέραν του Τεκμηρίου 45 που ήδη μεγάλο μέρος του παραθέσαμε για να δούμε αν όντως είναι εύλογη η κατηγορία της Υπεράσπισης για «φτιαχτή υπόθεση». Κατάθεση ημερομηνίας 7.12.10 - Τεκμήριο 46 (από αυτή μάλιστα φαίνεται ότι και η παραπονούμενη αντιμετώπιζε «κατηγορία παράνομης εργοδότησης») Σ΄αυτή την κατάθεση δίδονται επιπρόσθετες πληροφορίες για το ζευγάρι που την εργοδοτούσαν και για την συνάντηση που είχαν η Yan με τον κατηγορούμενο 1 για την συμφωνία τους, όταν και ξεκίνησε δουλειά στις 4.
5. Επίσης για το συμβάν στις 4.
6. στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 πρόσθεσε τα ακόλουθα: «.Τώρα που είμαι πιο ήρεμη σου αναφέρω ότι όταν αυτή η γυναίκα με κτύπησε, ο κύριος Χριστάκης ο εργοδότης μου ήταν εκεί και έβλεπε. Δεν με κτύπησε. Όταν σταμάτησε να με κτυπά τους είπα ότι είχα την βαλίτσα μου με τα ρούχα, την άνοιξα τους έδειξα, τους έδειξα επίσης και το πορτοφόλι μου στο οποίο είχα εικοσιπέντε ευρώ και οκτώ χιλιάδες βιετναμέζικα Dong. Τα ευρώ ήταν: τρία χαρτονομίσματα των 5 ευρώ και τα υπόλοιπα νομίσματα. Μετά από αυτό, ο κύριος Χριστάκης έπιασε τα οκτώ χιλιάδες βιετναμέζια Dong και έβαλε το πορτοφόλι πίσω. Είπε κάτι στην γλώσσα του αλλά δεν κατάλαβα. Η «μαντάμ» δεν ήταν παρούσα όταν συνέβηκαν αυτά. Όπως είπα, την κόρη την είδα για δεύτερη φορά αυτή που είχε το μωρό, και τους άλλους δυο πρώτη φορά. Όταν αυτοί οι δυο άντρες ήρθαν, ο Χριστάκης και η κόρη του ήταν παρόντες. Το τηλέφωνο ήταν μαύρο, Nokia 99948197, γύρω στα εβδομήντα ευρώ. Όταν οι δυο άντρες με έβαλαν στο αυτοκίνητο ο κύριος Χριστάκης έβλεπε και δεν ξέρω για την κόρη του». (Ακολουθούν υποδείξεις στο χώρο του ισχυριζόμενου βιασμού καθώς και άλλες). Κατάθεση ημερομηνίας 11.12.10 - Τεκμήριο 47 Αφορά αναγνωρίσεις των ρούχων της (εξάλλου αυτά δεν αμφισβητήθηκαν). Κατάθεση ημερομηνίας 15.12.10 - Τεκμήριο 48 Με αυτή την κατάθεση θα ασχοληθούμε στη συνέχεια. Κατάθεση ημερομηνίας 19.12.10 - Τεκμήριο 49 Αφορά περισσότερες εξηγήσεις για τα τραύματα που υπέστη από τα κτυπήματα της γυναίκας (αίμα στα χείλη της). Κατάθεση ημερομηνίας 21.12.10 - Τεκμήριο 50 Περιγραφή του τι ακριβώς φορούσε στο συμβάν και σχετικές αναγνωρίσεις. Είναι γεγονός ότι στο Τεκμήριο 48 περιέχονται πιο πολλές λεπτομέρειες για το συμβάν στο τροχόσπιτο, ως εξής: «Την 04/12/2010 το πρωί και ενώ βρισκόμουν στην οικία του Χριστάκη Πελοπίδα μετά το επεισόδιο που έγινε, δυο άγνωστα νεαρά πρόσωπα με πήραν στο τροχόσπιτο που βρήκε η Αστυνομία και μου έδειξε και εκεί με έσπρωξαν και με έβαλαν εντός του τροχόσπιτου. Αμέσως ο ένας άνδρας εκ των δύο και συγκεκριμένα ο χονδρός μου μιλούσε Ελληνικά και μου ζήτησε να βγάλω τα ρούχα όπως είχα καταλάβει. Εγώ αρνήθηκα να το κάμω και έλεγα συνεχώς τη λέξη «Νο». Τότε ο χονδρός άνδρας άρχισε να με χαστουκίζει στο πρόσωπο και μετά μου έβγαλε όλα τα ρούχα μου. Τότε εγώ αντέδρασα και άρπαξα τα ρούχα μου για να τα φορέσω με αποτέλεσμα ο χονδρός άντρας να με σπρώξει προς το τοίχο. Εκείνη την ώρα άρχισαν να με κτυπούν και τα δυο πρόσωπα και συγκεκριμένα σε όλα τα μέρη του σώματος μου, κλωτσώντας με και δίνοντας μου γροθιές. Μετά ο χονδρός άντρας έβγαλε το παντελόνι του και αμέσως με έσπρωξε μπρούμυτα στο κρεβάτι. Εγώ αντιδρούσα και τον έσπρωχνα και παράλληλα γύριζα το κεφάλι μου προς το μέρος του για να δω τι θα μου έκανε. Εγώ αντιστάθηκα δυο-τρεις φορές γιατί κατάλαβα ότι θα με βίαζε. Αφού κατάφερε να με ακινητοποιήσει με τράβηξε από τα μαλλιά και με πίεζε στην πλάτη και αφού γύρισα ελαφρώς προς το μέρος του τον είδα να παίρνει ένα προφυλακτικό από το ράφι. Τότε είδα τον χονδρό άνδρα να τοποθετεί το προφυλακτικό στο πέος του. Μετά από αυτό μου άνοιξε τα πόδια και με γονάτισε πάνω στο κρεβάτι. .». Στη συνέχεια η ΜΚ1 αναφέρει ότι ο χοντρός άντρας την βίασε στο κόλπο και μετά στο πρωκτό. Όταν γινόταν αυτό, ο άλλος άντρας (δηλαδή ως εξήγησε ο κατηγορούμενος 2), βγήκε έξω και έκλεισε την πόρτα. Και συνεχίζει ως εξής: Μετά που ο χονδρός άντρας με βίασε εγώ αμέσως ντύθηκα άρχισα να τρέχω για να βγω έξω κατευθυνόμενη προς την πόρτα. Στην προσπάθεια μου να ανοίξω την πόρτα ο άλλος άντρας ήρθε προς το μέρος μου και με έσπρωξε για να μη βγω από το τροχόσπιτο. Μετά ο χονδρός άνδρας βγήκε έξω από το τροχόσπιτο και μέσα σε αυτό έμεινε ο άλλος άντρας. Τότε με άρπαξε με την βία και αφού κτύπησε με πήρε προς το κρεβάτι. Εκεί με γονάτισε και αφού έβγαλε τα ρούχα του ήρθε σε σεξουαλική επαφή μαζί μου από πίσω. Δηλαδή έβαλε το πέος του στον πρωκτό μου και με βίαζε για δυο-τρία λεπτά. Και αυτός ο άντρας έβαλε προφυλακτικό πριν με βιάσει, αλλά δεν είδα από πού το πήρε. Μετά από αυτό ξαναπροσπάθησα να τους ξεφύγω και να βγω από το τροχόσπιτο και άρχισα να φωνάζω βοήθεια.». Δίνει επίσης στη συνέχεια πιο πολλές λεπτομέρειες για το πώς της έβαλαν κολλητική ταινία, πώς την έδεσαν αλλά και πώς απελευθερώθηκε, ως εξής: «Αμέσως μετά οι δυο αυτοί άνδρες μου έβαλαν τα χέρια στο πίσω μέρος και με έδεσαν με αλυσίδα και επίσης μου τύλιγαν όλο το πρόσωπο με κολλητική ταινία και ανέπνεα από μια μικρή τρύπα που υπήρχε στο κάτω μέρος. Στη συνέχεια μου τοποθέτησαν και κολλητική ταινία στα χέρια και μου έδεσαν τα πόδια με σχοινί χρώματος άσπρου. Μετά με κλείδωσαν μέσα και έφυγαν. Μετά από δυο ώρες και μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερα να λυθώ πρώτα αφού έβγαλα την ταινία από το κεφάλι μου χρησιμοποιώντας τα πόδια μου και μετά από την τριβή σε ένα αντικείμενο κατάφερα να λύσω τα χέρια μου. Μετά κατάφερα να λύσω και τα πόδια μου και αφού έσπασα το αλουμινένιο παράθυρο κατάφερα να βγω από το τροχόσπιτο και προσπάθησα να ζητήσω βοήθεια όπως και έκαμα τελικά.». Σ΄αυτή την κατάθεση της επαναλαμβάνει ότι δεν είπε από πριν όλα τα πιο πάνω λόγω του φόβου και της ντροπής και γιατί φοβόταν μήπως όταν το μάθει ο άντρας της θα την χώριζε. Ακόμη σ΄αυτή την κατάθεση αναφέρει ότι ποτέ προηγουμένως στη ζωή της δεν είχε έρθει σε πρωκτική επαφή. Η Υπεράσπιση την αντεξέτασε με δυο βασικούς (κοινούς) πυλώνες. (α) της φτιαχτής υπόθεσης εναντίον όλων των κατηγορουμένων γι΄αυτό και ο μεγάλος αριθμός καταθέσεων. (β) της «ύποπτης», όπως μπορέσαμε να αντιληφθούμε, διασύνδεσης της ΜΚ1 με άλλες Βιετναμέζες κοπέλες, ειδικά της Yan και Nhan (αλλά και την Hung). Αναφορικά δε με την Υπεράσπιση του κατηγορούμενου 2 αποτελεί κύρια θέση του ότι η ΜΚ1 προέβη σε σεξουαλική πράξη με τους δύο άντρες (μεταξύ αυτών και ο κατηγορούμενος 2) με την θέληση της και με αμοιβή, αφού αυτό συμφωνήθηκε με την ίδια, τον κατηγορούμενο 1 και τους δύο άντρες, (μεταξύ των δυο ήταν ο κατηγορούμενος 2) ενώ έπιναν καφέ στο σπίτι του κατηγορούμενου 1, ως η υποβολή της κας Πιερούδη στην ΜΚ
7. Μάλιστα η υποβολή της κας Πειρούδη ήταν ότι είχε συμφωνηθεί από την αρχή και μέσω της Yan ότι θα πήγαινε με άντρες επ΄αμοιβή για λογαριασμό του κατηγορούμενου 1 και περαιτέρω ότι ξαναπήγε στο τροχόσπιτο αυτό και έκανε σεξ με άντρες. Η κα Πιερούδη επίσης έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα κατά την αντεξέταση της στην αντίληψη που είχε η ΜΚ1 της ελληνικής ή αγγλικής και πάλι στη προσπάθεια της να πλήξει την αξιοπιστία των λεγομένων της. Επιπρόσθετα, υπήρξε η θέση της Υπεράσπισης του κατηγορούμενου 2 σαν υποβολή στη ΜΚ1 ότι παρών στο τροχόσπιτο ήταν και ο εργοδότης της ΜΚ1 και μάλιστα είναι αυτός που την έδεσε. (Να σημειωθεί όμως ότι αυτή η θέση διαφοροποιήθηκε στη μαρτυρία του κατηγορούμενου 2). Η Υπεράσπιση του κατηγορούμενου 1 μέσω των σχετικών υποβολών του κ. Κακουλλή, προώθησε την θέση ότι ο ίδιος δεν συμμετείχε σ΄οποιαδήποτε βία κατά την απομάκρυνση της από το σπίτι του, μάλιστα δεν ήταν παρών όταν αυτό συνέβη. Παράλληλα προωθήθηκε η θέση ότι ήταν στην αντίληψη του ότι οι δυο άντρες θα την έπαιρναν στη Λεμεσό αν και είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο κατηγορούμενος 1 στην ένορκη του κατάθεση αναφέρει ότι ουσιαστικά την πήραν χωρίς να το αντιληφθεί. Ο κ. Κακουλλής δε, επιπρόσθετα, επίμονα αρνήθηκε τις θέσεις της ΜΚ1 ότι ο κατηγορούμενος 1 «της πήρε τα λεφτά της», όπως περιγράφει στο Τεκμήριο 46, όπου σαφώς αναφέρει ότι είδε τον κατηγορούμενο 1 να παίρνει τα λεφτά της. Στην αντεξέταση όμως η ΜΚ1 δέχθηκε ότι δεν τον είδε να κάνει κάτι τέτοιο, απλώς υπολόγισε ότι αυτό συνέβη διότι όταν η Αστυνομία της έδειξε μετά το πορτοφόλι της δεν ήσαν μέσα τα 8.000 Βιετναμέζικα Dong. Πάντως επέμενε ότι είδε τον κατηγορούμενο 1 «να κρατά» τα λεφτά αυτά. Μάλιστα πρέπει να λεχθεί η θέση της Υπεράσπισης του κατηγορούμενου 1, στη υποβολή προς αυτή, ήταν ότι τα λεφτά η ίδια τα έδωσε στον κατηγορούμενο 1 να της τα αλλάξει. Και αυτό μαζί με την θέση ότι δεν τα πήρε και δεν τα κατείχε ο ίδιος. Η κα Αδάμου στην αντεξέταση για λογαριασμό της κατηγορούμενης 4 υπέβαλε κάποιες ερωτήσεις σε σχέση με «τα κτυπήματα από την νύμφη της στο χώρο του σπιτιού». E. Η μαρτυρία των Αστυνομικών και της Διερμηνέως (ΜΚ13) Η εμπλοκή της Αστυνομίας στην υπόθεση και οι επιμέρους ενέργειες της Αστυνομίας δεν αμφισβητήθηκε κατά την παράθεση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Εξάλλου η μεγαλύτερη εμβέλεια του αστυνομικού και γενικά του ανακριτικού έργου έγινε αποδεκτό. Οι περιορισμένοι αστυνομικοί μάρτυρες που κατάθεσαν (ΜΚ6, 7, 11 και 12)) δεν αντεξετάσθηκαν παρά σε επουσιώδη σημεία μόνο από την υπεράσπιση του κατηγορούμενου 2 και μάλλον διευκρινιστικά θέματα ρωτήθηκαν. Η κα Πιερούδη αμφισβήτησε κάπως, την Αστυφ.939 Μαίρη Φράγκου (ΜΚ11), ως προς τις συνθήκες λήψης της κατάθεσης της παραπονουμένης, από την ίδια την 15.12.
8. Σχετική επίσης είναι η μαρτυρία επ΄αυτού της μάρτυρος διερμηνέως Tan (MK13). Παρά το γεγονός ότι η ΜΚ11 δεν θυμόταν ιδιαίτερα τα γεγονότα της λήψης της κατάθεσης και δεν μπόρεσε να καλύψει τις απορίες της κυρίας Πιερούδης επί συγκεκριμένων διευκρινιστικών θεμάτων, βρίσκουμε ότι δεν έχει πληγεί η αξιοπιστία της με οποιοδήποτε ουσιαστικό τρόπο, άλλωστε η βασιμότητα της κατάθεσης της παραπονουμένης (Τεκμήριο 48) κρίνεται κυρίως σε σχέση με την ίδια την ΜΚ1 που θα μας απασχολήσει πιο κάτω. Επίσης κατάθεσε ο αστυφύλακας Στέλιος Μιχαήλ (ΜΚ12) του οποίου επίσης η αντεξέταση κινήθηκε σε περιθωριακά θέματα, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη ότι η κατάθεση του αφορούσε την λήψη και κράτηση τεκμηρίων που αποτέλεσαν το βάθρο των κοινών αποδεκτών γεγονότων. Ο ΜΚ12 εξάλλου ως μέλος της ανακριτικής ομάδας έδωσε κάθε αναγκαία επεξήγηση για την κάθε μια των ενεργειών του και δεν άφησε καμία σκιά για τον τρόπο δράσης της Αστυνομίας. Δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε ότι είναι η κα Πιερούδη δια της αντεξέτασης που ζήτησε να καταθέσει ως τεκμήριο την ανακριτική κατάθεση που έλαβε ο ΜΚ12 από τον πελάτη της στις 17.12.2011 (Τεκμήριο 116), για να του υποβάλει στη συνέχεια ότι μέρη της κατάθεσης του κατηγορούμενου 2 αποδόθηκαν έτσι μετά από υπόδειξη του Λοχία Κυριάκου. Είναι άξιο απορίας ότι η ίδια η συνήγορος σε προηγούμενη ημερομηνία, ενώ ο εν λόγω Λοχίας (στον οποίο θα ήταν λογικό να θέσει αυτές τις υποβολές), ήταν έτοιμος να καταθέσει, δήλωσε ότι αποδέχεται ως αποδεκτό γεγονός το περιεχόμενο της κατάθεσης του. Με αυτό το σκεπτικό να πούμε ότι, απ' αυτό το στάδιο, η μαρτυρία των αστυνομικών γίνεται συνολικά αποδεκτή. Η μαρτυρία της διερμηνέος επίσης γίνεται αποδεκτή, ήταν απλή και σαφής και κατάθετε όσα θυμόταν χωρίς προσποίηση. Ήταν δε φυσικό ως εκ του ρόλου της να μην έχει ιδιαίτερη μνήμη επί των γεγονότων. ΣΤ. Η μαρτυρία του πρώην κατηγορούμενου 3 Ο πρώην 3ος κατηγορούμενος έχει καταθέσει στη δίκη ως ΜΚ
9. Είχε παραδεχθεί δύο κατηγορίες (5η και 13η ) και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ και 1 χρόνου με αναστολή εκτέλεσης σύμφωνα με το νόμο. Για τις άλλες κατηγορίες που αντιμετώπιζε καταχωρήθηκε αναστολή από τον Γενικό Εισαγγελέα. Οι καταθέσεις του ΜΚ2 στην Αστυνομία, καταχωρήθηκαν ως Τεκμήρια 51 και 52 και αποτέλεσαν μέρος της κυρίως του εξέτασης. Με βάση τις καταθέσεις του, ο ΜΚ2 (πρώην κατηγορούμενος 3) τοποθετεί τον εαυτό του στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 την επίδικη ημερομηνία και ώρα όπου φθάνουν μαζί με τον κατηγορούμενο 2 μετά από τηλεφώνημα του κατηγορούμενου 1 προς τον ίδιον τον ΜΚ
10. Αναφέρει ότι βλέπει την νύφη του κατηγορούμενου 1 (την μητέρα του παιδιού) να κτυπά την Βιετναμέζα και να της παίρνει το κινητό. Περιγράφει επιπρόσθετα ότι σε κάποια στιγμή η Βιετναμέζα έβγαλε τα πράγματα από την τσάντα της και ότι η πιο πάνω γυναίκα της πήρε το κινητό. Μας αφηγείται και το περιστατικό με τους καφέδες. Όταν έφυγε η γυναίκα με το μωρό, συνεχίζει, ο ίδιος είπε στη παραπονούμενη να πάνε για να κάνουν σεξ. Δεν του απάντησε και την έβαλαν μέσα στο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο κατηγορούμενος 2 ενώ ο ίδιος καθόταν στο πίσω κάθισμα με την παραπονούμενη. Διευκρίνισε ότι «την τράβηξαν δυνατά» για να την βάλουν μέσα στο αυτοκίνητο. Ο κατηγορούμενος 1 τους ακολούθησε περπατητός. Πρώτοι έφθασαν στο τροχόσπιτο που τους υπέδειξε να την πάρουν ο κατηγορούμενος 1 και μετά από λίγα λεπτά ήρθε και ο κατηγορούμενος 1, τους άνοιξε γιατί ήταν κλειδωμένο και πήγε στο πίσω μέρος του τροχόσπιτου. Στην αρχή έμεινε έξω και ο κατηγορούμενος 2, ενώ ο ΜΚ2 «έκανε σεξ με την κοπέλα μια φορά, χωρίς να την κτυπήσει και χωρίς εκείνη να αντισταθεί» χρησιμοποιώντας προφυλακτικό. Στη συνέχεια ο ίδιος βγήκε από το τροχόσπιτο και μπήκε ο κατηγορούμενος 2 για δέκα λεπτά και του είπε όταν βγήκε ότι είχε σεξουαλική επαφή με την παραπονούμενη. Όταν τελείωσαν, ο κατηγορούμενος 1 τους έδωσε οδηγίες να την δέσουν με τα αντικείμενα που τους υπέδειξε, μια αλυσίδα και της έδεσαν με αυτή τα χέρια και επίσης με υπόδειξη του κατηγορούμενου 1 της έβαλαν στα μάτια και στο στόμα τέλλα και με την ίδια τέλλα της έδεσαν τα πόδια. Ο κατηγορούμενος 1 παρέμεινε έξω από το τροχόσπιτο διότι δεν ήθελε να τον δει η παραπονούμενη. Εντέλει ο κατηγορούμενος 1 κλείδωσε την πόρτα και έφυγαν. Ενώ ήσαν έτοιμοι να ξεκινήσουν μέσα στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2, ο κατηγορούμενος 1 στάθηκε στο παράθυρο του αυτοκινήτου τους και τους είπε «θα τα κανονίσουν απόψε στο καφενείο». Ο ΜΚ2 κατάλαβε ότι θα πλήρωνε ο κατηγορούμενος 2 τον κατηγορούμενο 1 «για την κοπέλα». Την ίδια νύχτα ο ΜΚ2 βρέθηκε ξανά με τον κατηγορούμενο 1 και πήγαν μαζί στο τροχόσπιτο, όπου διαπίστωσαν ότι η παραπονούμενη έφυγε. Για τα τεκμήρια που βρέθηκαν (δηλαδή την τσάντα με τα προφυλακτικά, την τέλλα, το σχοινί, κ.α.) ανέφερε ότι τα πέταξαν στο χώρο σε μια τερατσιά, όπως φαίνεται στη φωτογραφία 1 του φ.115/10 στο Τεκμήριο 44, την ίδια νύκτα με τον κατηγορούμενο 1 όταν πήγαν να την δουν αργότερα, μετά το συμβάν, στο τροχόσπιτο και δεν την βρήκαν. Ο ΜΚ2 επίσης αναγνώρισε στη φωτογραφία 3 του ιδίου τεκμηρίου την τσάντα στην οποία ο ίδιος τοποθέτησε τα τεκμήρια αυτά. Σημείωσε ότι η υπόδειξη που έκανε ο ίδιος στην Αστυνομία σ΄άλλο μέρος τότε ήταν λάθος. Στη ρύμη του λόγου αναφέρει ότι «καρτερούσαμε τον Χριστάκη να μας ανοίξει» το τροχόσπιτο και μετά λέει «εγώ κατέβηκα με την Βιετναμέζα. Την έπιασα και την έβαλα (αλλού λέει «τράβηξα την») μέσα». Λεπτομερής ήταν αναφορικά με τις κινήσεις του κατηγορούμενου 1 κατά πάντα χρόνο. Δέχεται δε κατά πάντα χρόνο την μη αντίληψη της ΜΚ1 σ΄ότι Ελληνικά της έλεγαν. Παραδέχεται ακόμη ότι της τράβηξε την φανέλα. Και ότι μετά τις «επαφές» η κοπέλα δεν ήταν καλά. Πρόσθετα αναφέρει, ότι «ήσαν μαζί με τον κατηγορούμενο 2 στην πόρτα για να μεν φύει» διότι έτσι τους είπε ο Χριστάκης. Ζ. Η μαρτυρία των λοιπών μαρτύρων

(1)Το τροχόσπιτο Υπήρξε μέρος της θέσης της Κατηγορούσας Αρχής ότι το εν λόγω τροχόσπιτο μετακινήθηκε δύο φορές από την αρχική του θέση όπου έγινε το περιστατικό του ισχυριζόμενου βιασμού. Η πρώτη μετακίνηση αφορά πράξη του ίδιου του κατηγορούμενου 1 και είναι μετακίνηση εντός της μάντρας του. Για την δεύτερη μετακίνηση του τροχόσπιτου, κατέθεσαν τρεις μάρτυρες (ΜΚ3 Πέτρος και Χρίστος Πελοπίδα και ΜΚ5 αδελφότεχνοι του κατηγορούμενου 1 και ΜΚ4 Παναγιώτης Πελοπίδα, γιος του κατηγορούμενου 1), των οποίων η μαρτυρία συγκλίνει στα ακόλουθα: Στις 5.12.10 οι πιο πάνω βρέθηκαν πρωί στη μάντρα του κατηγορούμενου 1 που είχαν τους σκύλους τους για να πάνε κυνήγι. Τότε η κατηγορούμενη 4 προσέγγισε τον ΜΚ4 και του ζήτησε να μεταφέρει το τροχόσπιτο του πατέρα του από την μάντρα και να το πάρει κάπου αλλού. Ο ΜΚ4 ζήτησε από τους άλλους δύο να τον βοηθήσουν. Όντως με την βοήθεια τους και με χρήση συγκεκριμένου οχήματος (ενός Land-Rover του κατηγορούμενου 1) ξεκίνησαν για να το μεταφέρουν στη μάντρα του Κυριάκου Πελοπίδα, συγγενή επίσης του κατηγορούμενου 1, η οποία ήταν 500 μέτρα μακριά, στην ίδια όμως περιοχή «Πάμπελα». Καθώς κατευθύνοντο προς τα εκεί συνάντησαν τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος διατηρεί καμίνια 100 μέτρα μακριά από την μάντρα. Τους ρώτησε πού θα πάρουν το τροχόσπιτο. Αυτοί του απάντησαν θα το πάρουν όπου τους είπαν και τότε εκείνος τους απάντησε «φέρτε το να το πιττώσω με το τράκτορ». Οι ΜΚ3, 4 και 5 δεν δέχθηκαν και εν τέλει τοποθέτησαν το τροχόσπιτο στη μάντρα του Κυριάκου Πελοπίδα και πήραν τον Land-Rover του κατηγορούμενου 1 πίσω στην μάντρα του κατηγορούμενου 1. Η θέση της υπεράσπισης του κατηγορούμενου 2 ήταν ότι είναι τα τρία αυτά άτομα που ζήτησαν από τον κατηγορούμενο 2 να λυώσει το τροχόσπιτο και εκείνος δεν το αποδέχθηκε. Οι μάρτυρες αρνήθηκαν κατηγορηματικά αυτή την θέση.

(2)Εκ της κατάθεσης του Χρυσόστομου Λοττίδη (ΜΚ8), προέκυψε ότι στις 2.12.10 κάποια άτομα από την Βουλγαρία, τα οποία ο μάρτυρας δεν μπορούσε να θυμηθεί, ήρθαν στο ταξιδιωτικό γραφείο στο οποίο εργάζεται στην Πάφο και έκλεισαν αεροπορικά εισιτήρια για την Λάρνακα-Σόφια, επ΄ονόματι της νύφης της κατηγορούμενης 4 και του παιδιού της για την πτήση 26.12.

1. Στις 6.12.10 κάποιο άλλο άτομο, που επίσης δεν θυμόταν ο ΜΚ8, του ζήτησε να αλλάξει την ημερομηνία πτήσης για τα πιο πάνω άτομα, ώστε να αναχωρήσουν από την Κύπρο στις 7.12.
2. Πράγμα το οποίο έγινε. Ο μάρτυρας αυτός επίσης δεν αντεξετάστηκε, παρά σε περιφερειακά θέματα, η έλλειψη μνήμης του για τα πρόσωπα που έκαμαν τις πιο πάνω διευθετήσεις είναι φυσιολογική και στο βαθμό που αφορά την σχετική έκδοση για αλλαγή εισιτηρίων για τις συγκεκριμένες ήμερες και για τα συγκεκριμένα άτομα, η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή.

(3)Προσφέρθηκε για αντεξέταση και ως ΜΚ9 ο αδελφός του κατηγορούμενου 2, Γιώργος Γερμανός, πλην όμως η αντεξέταση του περιορίστηκε στην αντίληψη του ιδίου για το ότι ο αδελφός του δεν μπορούσε να κάμει αυτό που τον κατηγορούν. Εξηγήσαμε ήδη, ότι αυτό δεν μπορεί να είναι μέρος μαρτυρίας μάρτυρα, αποδεκτή στο σύστημα δικαίου της Κύπρου. Συνεπώς, η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού είναι άνευ σημασίας.

(4)Άλλη μάρτυρας που έχει κληθεί από την Κατηγορούσα Αρχή ήταν η Venkova Nadezhda (ΜΚ10). Η γραπτή κατάθεση της μάρτυρας στην Αστυνομία (Τεκμήριο 105) στο συντριπτικό της μέρος αφορούσε εξ ακοής μαρτυρία σε σχέση με τις δραστηριότητες και τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου 1 είτε από πληροφορίες που της έδινε η πεθερά της, κατηγορούμενη 4, είτε γενικά από «άλλους που άκουγε». Επίσης, περιέχει η μαρτυρία της στοιχεία για τις δραστηριότητες της άλλης νύφης της κατηγορούμενης 4, της Sylvia, τόσο τις επίδικες μέρες όσο και για άλλα χρονικά διαστήματα. Η μάρτυρας μας έχει αφήσει τόση αρνητική εντύπωση για όλα τα σημεία της μαρτυρίας της, η οποία, έν πάση περιπτώσει, εν πολλοίς περιέχει γνώμες και απόψεις είτε προερχόμενες από την ίδια είτε μέσω τρίτων, με συνέπεια να μην είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε κανένα σημείο της μαρτυρίας της. Η. Περαιτέρω αποδεκτά γεγονότα Μέρος αποδεκτών γεγονότων έγιναν και οι καταθέσεις των εξής μαρτύρων για τα ακόλουθα θέματα, τα οποία γίνονται ως εκ τούτου και ευρήματα του Δικαστηρίου - Τεκμήρια 53-56.

(1)Η αναζήτηση βοήθειας από την ΜΚ1 Η Sharon Fodey είναι κάτοικος Ανώγυρας στις 4.12.10 περί ώρα 6.00 η παραπονούμενη κτύπησε την πόρτα του σπιτιού της που βρίσκεται στο χωριό Ανώγυρα. Άνοιξε την πόρτα και οδήγησε την παραπονούμενη, η οποία ήταν πολύ φοβισμένη, μέσα στο σπίτι. Της μιλούσε αλλά δεν καταλάβαινε τι της έλεγε. Της έδωσε νερό και η παραπονούμενη της έδειξε τους καρπούς της που ήταν πληγωμένοι και προσπαθούσε να της δώσει να καταλάβει τι έγινε, κτυπώντας το πρόσωπο της. Μετά η ΜΚ1 τηλεφώνησε σε συγκεκριμένους αριθμούς αλλά και πάλι η Sharon δεν καταλάβαινε τι ελέχθη. Στη συνέχεια η Sharon τηλεφώνησε στη φίλη της Margaret, επίσης κάτοικο του χωριού, η οποία και έφθασε στο χώρο με την Ανθούλα Χαραλάμπους, υπάλληλο του Κοινοτικού Συμβουλίου Ανώγυρας. Στη συνέχεια οι δυο τους μετέφεραν την παραπονούμενη με το αυτοκίνητο της Margaret και αφού ενημέρωσαν τον Κοινοτάρχη, πήραν την κοπέλα στο καφενείο του Χριστόφορου και ο Κοινοτάρχης ειδοποίησε την Αστυνομία.

(2)Άλλα γεγονότα: Εκ της κατάθεσης του Γεώργιου Κλεάνθους (Τεκμήριο 54) προκύπτει ότι κούρεψε τα μαλλιά του κατηγορούμενου 2 κοντά στις 13 ή 14.12.10, ενώ πριν να κουρευτεί τα μαλλιά του ήταν μακριά και ίσια. Εκ της κατάθεσης του Μιχαλάκη Κώστα (Τεκμήριο 55) προκύπτει ότι στις 14.12.10 κούρεψε τα μαλλιά του ΜΚ2 κοντά, ενώ πριν τα είχε μακριά. Να πούμε από τώρα ότι η μαρτυρία αυτή δεν έχει οποιονδήποτε αποτέλεσμα «ευρήματος ενοχής» όπως η Κατηγορούσα Αρχή εισηγήθηκε. Ι. Επιστημονική μαρτυρία Η δαχτυλοσκοπική εξέταση, η εξέταση για γενετικό υλικό και η βαλλιστική έκθεση των επίδικων όπλων είναι ωσαύτως εγκριθέντα αποδεκτά γεγονότα και τα πορίσματα των ειδικών καθίστανται ομοίως ευρήματα του Δικαστηρίου (βλ. Τεκμήρια 88-90). Στα πλαίσια αυτής της μαρτυρίας ακούστηκε ο Ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους (ΜΚ14), ο οποίος κατέθεσε δύο εκθέσεις του για δυο αντίστοιχες εξετάσεις της παραπονούμενης. Η πρώτη την 5.12.10, ημερομηνία κατά την οποία δεν υπήρχε εκ μέρους της παραπονούμενης καταγγελία για βιασμό αλλά μόνο για κακοποίηση της και για απόπειρα βιασμού της (Τεκμήριο 118). Κατά αυτή την ημερομηνία, ο Δρ Σοφοκλέους διαπίστωσε τα εξής: «Θλαστική εκχύμωση 13 χ 5 εκ. στην ραχιαία επιφάνεια άνω και κάτω τριτημορίου αριστερού αντιβραχίονα. Εκδορές, εκχυμώσεις και εξοίδηση (πρήξιμο) ραχιαίας επιφάνειας πηχεοκαρπικής άρθρωσης αριστερά συνολικής διάστασης 7χ2 εκ. Εντυπώματα δακτύλων στην ραχιαία επιφάνεια κάτω τριτημορίου αριστερού βραχίονα. Εκδορές στην παλάμη του αριστερού χεριού. Εκδορές από 2 έως 8 εκ. και θλαστική εκχύμωση 30 χ 3 εκ. στην ραχιαία επιφάνεια του κορμού. Δύο θλαστικές εκχυμώσεις, εκδορές και εξοίδηση 2 χ 2 εκ. στο κάτω τριτημόριο ραχιαίας επιφάνειας δεξιού αντιβραχίονα. Εξοίδηση της ραχιαίας επιφάνειας του δεξιού χεριού. Αιτιάται πόνο. Εξοίδηση δεξιάς δελτοειδικής χώρας. Αιτιάται πόνο. Εκδορές και εκχυμώσεις στην πρόσθια χώρα αμφοτέρων των γονάτων. Εκδορές και εκχυμώσεις στον δεξιό γλουτό. Εκδορές από 1 έως 2 εκ. στην ραχιαία επιφάνεια δεξιού μηρού. Εκχύμωση και εξοίδηση αριστερού άνω χείλους. Εκδορά στην ραχιαία επιφάνεια αριστερού μηρού 1.5 εκ. Αιτιάται κεφαλαλγία και ζαλάδα.» Τα κτυπήματα αυτά, διευκρίνισε, προέρχονται από οποιοδήποτε «όργανο με πλατιά επιφάνεια» και τα δάχτυλα μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι. Στις 15.12.10, μετά από την αναφορά της ΜΚ1 πλέον σε βιασμό ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους την ξανα-εξέτασε με τα ακόλουθα ευρήματα: «Η πρωκτική και περιπτωκτική χώρα ελέγχονται φυσιολογικά. Τα γεννητικά όργανα ελέγχονται φυσιολογικά (χωρίς κακώσεις). Παλαιά ρήξη παρθενικού υμένα.». Όπως εξήγησε στην αντεξέταση δεν μπορούσαν, δέκα μέρες μετά το βιασμό, να γίνουν ευρήματα βιασμού ή όχι, τονίζοντας βέβαια ότι η μη ύπαρξη κακώσεων στα γεννητικά όργανα δεν σημαίνει ότι δεν συντελέσθηκε βιασμός αφού η σεξουαλική επαφή μπορεί να επιτευχθεί με χρήση απειλής ή άλλου λόγου. Σ΄αυτό τον τομέα μαρτυρίας εντάσσουμε και τον ιατροδικαστή Ματσάκη τον οποίο κάλεσε η υπεράσπιση του κατηγορούμενου 2 (ΜΥ1). Η μαρτυρία του μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Στην κυρίως εξέταση του ο ΜΥ1 αφού ερωτήθηκε ποια είναι τα ευρήματα κατόπιν ιατροδικαστικής εξέτασης θύματος βιασμού με σωματική βία, είτε αυτή η επαφή είναι κολπική είτε πρωκτική, απάντησε ότι τα ευρήματα ποικίλουν ανάλογα με την άσκηση βίας που γίνεται και τον τρόπο που συντελείται ο βιασμός. Επίσης μίλησε για ευρήματα που αφορούν το θύμα αλλά και τον βιαστή. Σε ερώτημα της κας Πιερούδη πόσο χρόνο μετά το χρονικό σημείο του βιασμού μπορούν να εντοπιστούν κακώσεις στο θύμα ο ΜΥ1 και πάλι ανάφερε ότι εξαρτάται από τις κακώσεις. Στη συνέχεια ανάφερε ότι ο βιασμός «είναι πιο δύσκολος πρωκτικά» εξηγώντας ότι «οι σφικτήρες του πρωκτού είναι πολύ πιο δυνατοί και για να γίνει κατορθωτή η διείσδυση πρέπει να χρησιμοποιηθεί περισσότερη βία». Κατά τον ΜΥ1 «συνήθως ανευρίσκουμε ρήξεις στο δακτύλιο οι οποίες αιμορραγούν σε διάφορο βαθμό και επουλώνονται δύσκολα λόγω της ανατομικής φύσης της περιοχής. Μάλιστα μετά την επούλωση υπάρχουν ουλές οι οποίες μπορεί να φαίνονται για χρόνια». Ερωτώμενος σχετικά από την κα Πιερούδη εάν η ιατροδικαστική εξέταση γίνει δέκα μέρες μετά τον πρωκτικό βιασμό ποια θα είναι τα ευρήματα του ιατροδικαστή, απάντησε «Αν υπήρξε ρήξη δακτυλίου θα βρίσκεται στο στάδιο της επούλωσης. Η ουλή είναι διαγνώσιμη εάν η εξέταση είναι προσεκτική». Ακόμα ο ΜΥ1 ανάφερε ότι είναι σχετικό για τα ευρήματα ενός ιατροδικαστή η δυσαναλογία του σωματότυπου του δράστη με το θύμα. Στην αντεξέταση του κατέστησε σαφές ότι τα ευρήματα εξαρτώνται απόλυτα από τον τρόπο και τις περιστάσεις της κάθε περίπτωσης. Είναι βέβαια δυνατή η ύπαρξη βιασμού χωρίς σωματική βία υπό την απειλή φόβου και απειλής. Θεωρούμε σκόπιμο να θέσουμε αυτούσια την ακόλουθη ερώτηση του κ. Αριστείδη και απάντηση του μάρτυρα: «E. Γίνεται σωματική βία, δέρνει κάποιος μία κοπέλα, η κοπέλα μετά λόγω φόβου μένει ακίνητη και αφήνει τον δράστη να ασελγήσει πάνω της χωρίς να φέρει αντίσταση κατά την διείσδυση, θα μείνουν κακώσεις αφού δεν ασκήθηκε βία στο συγκεκριμένο σημείο; A. Νομίζω απάντησα και είπα ότι στον πρωκτό θα μείνουν κακώσεις, που ανέφερα, δεδομένου ότι δεν είχε πρωκτική επαφή προηγουμένως και δεδομένου ότι υπάρχει δυσαναλογία για τον σωματότυπο του βιαστή και του θύματος. Όσον αφορά τις κακώσεις στο υπόλοιπο σώμα και την χρήση της βίας θα υπάρχουν οι κακώσεις από την βία που χρησιμοποιήθηκε πριν από την διείσδυση σίγουρα». Αυτή «η δυσαναλογία» του σωματότυπου ποτέ δεν διευκρινίστηκε, ειδικά σε σχέση με τις κακώσεις στο πρωκτό. Εν πάση περιπτώσει στην ερώτηση του κ. Αριστείδη αν ενδέχεται να υπάρξει βιασμός χωρίς κακώσεις απάντησε με την λέξη "σαφέστατα", ενώ δεν απέκλεισε επιστημονικά, να υπάρχει χαλάρωση του σφικτήρα σε πρωκτικό βιασμό και πάλι με την προϋπόθεση «δυσαναλογίας» του δράστη και του θύματος. Να πούμε από τώρα ότι τα πραγματικά ευρήματα του κ. Σοφοκλέους ως προς την εξέταση της ΜΚ1 στις 5.12.10 και 15.12.10 δεν αμφισβητήθηκαν. Ούτε και ο κ. Ματσάκης αμφισβητήθηκε. Ετέθη ότι υπάρχει διάσταση των δυο ιατροδικαστών στο κατά πόσο ο πρωκτικός βιασμός είναι πιθανόν ή είναι επιβεβλημένο να αφήνει «σημάδια» που να είναι διαγνώσιμα σε ιατροδικαστική εξέταση, ειδικά αν η εξέταση γίνει μετά από κάποιες μέρες. Έχουμε την εντύπωση ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διάσταση θέσεων. Και οι δυο ιατροδικαστές αναφέρθηκαν στους διάφορους τρόπους τέλεσης βιασμού και στα ευρήματα που διαφέρουν και ποικίλουν ανάλογα με τις περιστάσεις. Ο κ. Ματσάκης, είναι φανερό, ότι προέβαινε σε πιο γενικές διαπιστώσεις διότι δεν είχε εξετάσει την συγκεκριμένη περίπτωση και εν πολλοίς η μαρτυρία του παρέμεινε θεωρητική έναντι του κ. Σοφοκλέους που υπήρξε εκ των πραγμάτων πιο συγκεκριμένη. Μάλιστα θα λέγαμε ότι στην συντριπτική πλειονότητα των απαντήσεων που έδιδε ο κ. Ματσάκης χρησιμοποιούσε τις λέξεις εάν ή πιθανόν ή τόνιζε τις ποικίλες περιστάσεις. Έχουμε δε την αντίληψη ότι η θεώρηση του ΜΥ1 περί παραμονής κακώσεων στο πρωκτό μετά από βιασμό δεν συσχετίσθηκε επαρκώς με τα δεδομένα της μη ύπαρξης σωματικής βίας την ώρα του βιασμού (ως ήταν εδώ η εκδοχή της ΜΚ1), αλλά ούτε και διευκρίνισε επαρκώς και in cocreto τα δεδομένα με τα οποία θα ήταν επιστημονικά θεμιτό για να προβεί σε απόλυτη διατύπωση θέσης. Γι΄αυτό και κρίνουμε ότι η διατύπωση της θέσης του αυτής δεν ήταν απόλυτη ως θέλησε η κα Πιερούδη να μας την παρουσιάσει. Θα λέγαμε ότι η θέση του για ύπαρξη διαγνώσιμων κακώσεων και ουλών στο πρωκτό συσχετίσθηκε με την ρήξη δακτυλίου, κάτι που και πάλι είναι ένα ενδεχόμενο, ως φαίνεται από την χρήση του συνδέσμου ΑΝ από τον ΜΥ1. Όσον αφορά δε την θέση του ΜΚ Σοφοκλέους για ευκολότερη εισδοχή του πέους στο πρωκτό σε συνθήκες χαλάρωσης λόγω φόβόυ δεν αντιτάχθηκε σαφώς επ΄αυτού αντίθετη επιστημονική θεώρηση ώστε να το σχολιάσει περαιτέρω. Εξ άλλου ούτε και σ΄αυτό το σημείο μπορούμε να ομιλούμε για απόλυτη περί του αντιθέτου άποψη του κ. Ματσάκη. Θα καταλήγαμε να αποδεκτούμε πλήρως τον ΜΚ Σοφοκλέους ως πιο συγκεκριμένο επί της κρινόμενης περίπτωσης, στο βαθμό που θα νοείτο ότι υπήρχε τω όντι ουσιαστική διαφορά στις τοποθετήσεις τους. Όπως είπαμε ο κ. Ματσάκης υπήρξε γενικός στις τοποθετήσεις του και έθετε προϋποθέσεις υποθετικές στη βάση διαφόρων δεδομένων, οι οποίες και δεν μας εξηγήθηκαν πλήρως. Εν πάση περιπτώσει, βρίσκουμε πλήρως αποδεκτό τον ΜΚ Σοφοκλέους, τα πραγματικά ευρήματα του οποίου δεν αμφισβητήθηκαν ουσιαστικά. Θα επανέλθουμε επί της πτυχής αυτής σε συνάρτηση με την μαρτυρία της παραπονούμενης. Περαιτέρω, παρατηρούμε ότι είναι ορθές οι επισημάνσεις του κ. Αριστείδη σε σχέση με την ίδια την νομολογία επί του θέματος, οι οποίες αναλογικά ισχύουν εν προκειμένω και συνηγορούν στην ορθότητα του κ. Σοφοκλέους. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Κορέλη ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 12 έγινε δεκτή η θέση του ιατροδικαστή ότι η μη ανεύρεση κακώσεων ή ερυθρότητας στα γεννητικά όργανα δεν απέκλειε την άνευ συναίνεσης συνουσία αφού δεν αναμένονταν τα πιο πάνω σημάδια στην περίπτωση που η συνουσία διήρκησε μόνο για μερικά λεπτά και η εξέταση διενεργήθηκε μερικές ώρες αργότερα. Στην Χαράλαμπος Λοϊζου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 469, λέχθηκε ότι η εισήγηση, για να ενισχύετο η εκδοχή της παραπονούμενης, θα έπρεπε να υπάρχουν άλλες κακώσεις και ιδιαίτερα κακώσεις στον κόλπο είναι χωρίς υπόβαθρο - η Ιατροδικαστής δεν είπε ότι σε όλες τις περιπτώσεις βιασμού πρέπει να υπάρχουν κακώσεις στον κόλπο.». Αυτό κρίθηκε ορθό. Η Υπεράσπιση - Οι κατηγορούμενοι: Πριν να κάνουμε ειδική αναφορά στις επιμερούς καταθέσεις των κατηγορουμένων στην Αστυνομία, είναι καλό να θέσουμε την νομολογιακή προσέγγιση ως προς την αντιμετώπιση τους. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 109 έχει τονισθεί ότι το Δικαστήριο μπορεί να αποδώσει την βαρύτητα που κρίνει στην κατάθεση του κατηγορούμενου η οποιουδήποτε μέρους αυτής. Και δυνητικά μπορεί να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος το οποίο περιέχει παραδοχή ή δήλωση ενάντια του συμφέροντος του. Με τα πιο πάνω κατά νου προχωρούμε να δούμε κάπως αναλυτικά τις επιμέρους καταθέσεις των αντίστοιχων κατηγορούμενων στην Αστυνομία ομού με τις ένορκες τους μαρτυρίες στη δίκη αναφορικά με τους κατηγορούμενους 1 και 2 και την ανώμοτη δήλωση της κατηγορούμενης

1. Οι θέσεις - καταθέσεις του κατηγορούμενου 1 στην Αστυνομία Οι καταθέσεις του κατηγορούμενου 1 στην Αστυνομία ήταν πολλές, κατατέθησαν ως εξής: 7.12.10 (Τεκμήριο 102), 9.12.10 (Τεκμήριο 79), 10.12.10 (Τεκμήριο 78), 14.12.10 (Τεκμήριο 65), 15.12.10 (Τεκμήριο 64), 21.12.10 (Τεκμήριο 77). Στις πρώτες του καταθέσεις αρνείται καν ότι είχε εργοδοτούμενη ή ότι ήξερε καν την παραπονούμενη. Ενώ για το τροχόσπιτο του λέει ότι για τελευταία φορά το είδε προς το τέλος
2. Στην κατάθεση του 9.12.10 (Τεκμήριο 79), όταν η Αστυνομία βρίσκει τα Βιετναμέζικα λεφτά 8.000 στο αυτοκίνητο του και του υποβάλλει ερώτηση πού τα βρήκε, λέει ότι του τα έδωσαν δυο κοπέλες στον μόλο. Στις 10.
3. (Τεκμήριο 78) δέχεται την κατοχή του περιστρόφου και σφαιρών (αφού και η Αστυνομία το βρίσκει σε κρύπτη στο σπίτι του). Στο Τεκμήριο 65 δεν αποκαλύπτει τους δύο άντρες που ήρθαν σπίτι του και ούτε ότι έδωσε οδηγίες στη γυναίκα του να κρύψει τα ρούχα και υπάρχοντα της ΜΚ
4. Στο Τεκμήριο 64, κατάθεση ημερομηνίας 15.12.10 λέει τα ακόλουθα: «..Έκαμα την απόφαση να σου πω την αλήθκεια έφερα μου τζαι παπά σήμερα τζαι ξομολογήθηκα τζαι είπα του την αλήθκεια. Εγιώ εγνώριζα την Μαρία την Βιετναμέζα που την Πάχνα. Λίες ημέρες πριν να με συλλάβει η Αστυνομία είπα της Μαρίας να μου βρει καμιά Βιετναμέζα για να μου καθαρίσει έσσο. Την Τετάρη 1.12.10 εάν δεν κάμνω λάθος έπιαμε τηλέφωνο η Μαρία τζαι είπε μου ότι ήυρε μας κοπέλα τζαι επήα τζαι επια την νύκτα τζιαι πήρα την σπίτι μου. Είπα της να της δυώ 400 Ευρώ. Το Σάββατο 4.12.10 η γυναίκα μου επήγε δουλειά κατά η ώρα 0600 το πρωί τζαι έμεινα έσσο εγιώ με την Βιετναμέζα τζαι το μωρό. Η Βιετναμέζα είπε μου ότι ήθελε να φύει τζαι τηλεφώνησα της γυναίκας μου για να έρτει η νύφη της η Sylvana να πιάει το μωρό της γαιτί έχω δουλειές τζαι ότι η Βιετναμέζα ήθελε να κλήσει το μωρό μεστο αυτοκίνητο. Ύστερα έπιαα τζαι της η Βιετναμέζα ήθελε να κλήσει το μωρό μεστο αυτοκίνητο. Γύρω στο μεσημέρι δεν θυμούμαι ακριβώς να τσιακκάρουμε να έβρουμε το άλλο μου τηλέφωνο που εν σπίτι τζαι να σας πω ήντα ώρα ήταν; ήρταν έσσο μου ο Αντρέας Γερμανός που τον Άγιο Θωμά με το αυτοκίνητο του ένα ασημί σαλούν νομίζω Honda μαζί με τον Δημήτρη της Παναγιώας τζαι του Πανίκου που την Ανώγυρα. Ο Γερμανός ήρτε για να ξηγηθούμε να μου βκάλει κάτι τριμιθκιές με το τράκτορ του, ήρτε τζιαμέ τυχαία εν του τηλεφώνησα. Εμιλήσαμε λίες μέρες πριν νομίζω Δευτέρα ή Τρίτη. Τζήνη την ώρα που εσυντήχαμε τζαι οι τρεις έξω ήρτε η Sylvana με το αυτοκίνητο της το πρασινούϊ για να πιάει το μωρό της. Είπα του Γερμανού τζαι του Δημήτρη να πάμε σπίτι να πιούμε καφέ τζαι μετά να πάμε να τους δείξω τις τριμιθκιές. Την ώρα που πηέναμε να μπούμε έσσο ακούσαμε φωνές παουρκές, όταν εμπήκα με στην κουζίνα είδα την Sylvana να κραεί την Βιετναμέζα που τα μαλλιά τζαι να της διά πάτσους τζαι μια κλωτσιά στο πόδι. Εμπηαα μέσα τζαι είπα της να σταματήσει. Είδα ότι η Βιετναμέζα ήσιε αίμα πας τα σιήλη της τζιαι είπα της να πλυθεί τζαι να μας κάμει καφέ. Ερώτησα την Sylvana γιατί έδερε την Βιετναμέζα τζαι είπε μου ότι για το μωρό της σφάζει. Η Βουλγάρα εμούνταρε την Βιετναμέζα τζαι έπιασε της το τηλέφωνο. Η Βιετναμέζα μετά εμπήκε έσσο έβκαλε τα ρούχα της έξω που το σπίτι τζαι ελάλε "Limassol Limassol" τζαι κατάλαβα ότι ήθελε να φύει. Επολοήθηκε ο Γερμανός τζαι ρωτά την που ήθελε να πάει τζαι ρωτάμε για να του πάρει τζείνος. Την ώρα που έσαζε τα ρούχα της η Βιετναμέζα είδα ότι εκράτα κάτι Βιετναμέζικα ριάλια τζαι έπιασα τα να τα δω για να τις δώσω κυπριακά για να τα κρατήσω αντίκες αλλά έδωσα της τα πίσω. Μετά εξεκίνησε η Sylvana να φύει τζαι επήε που πίσω της η Βιετναμέζα τζαι ξαπόλυσε τα ρυάλια έπεσαν χαμέ τζαι έπιασα τα. Ο Δημήτρης είπε μου ρε έδωκε σου τα ρυάλια πιάστα. Τζην την ώρα έπιασα τα φλυτζάνια τζαι επήα να τα βάλω έσσο ώσπου να βκω έξω όμως εφύαν ούλλοι τους. Όπως εκατάλαβα ο Γερμανός με τον Δημήτρη επιάσαν την Βιετναμέζα να την πάρουν στη Λεμεσό. Ύστερα που λλίον είδα όμως ότι τα ρούχα τζαι τα πράματα της Βιετναμέζας ήταν έσσο μου. Έπιασα τηλέφωνο το Δημήτρη τζαι τον Γερμανό πας τα κινητά τους με το άλλο μου μόπαϊλ αλλά δεν απανατούσαν για να ρτουν να πιάσουν τα ρούχα της γιατί εξήασα τα. Αφού δεν απαντούσαν εκινηθήκαν μου υποψίες ότι κάτι συνέβηκε. Ύστερα που λίο δεν ξέρω τι ώρα ήταν έπιασε με τηλέφωνο ο Γερμανός πάστο κινητό μου τζαι ρώτησα τον τι εγίνηκε πού ήταν γιατί εξήασαν τα ρούχα της Βιετναμέζας. Είπε μου εννά τα πούμε πόψε στο καφενέ. Εγιώ το δείλις έκαμα κάτι δουλειές επήα Πλατανίσκια επήα τζαι τζιη κάτω στο χωράφι που ήταν το καραβάνι αλλά δεν κατάλαβα οτιδήποτε τζαι έκοψα ξύλα με το Χριστοφή τζαι το γιο του. Γύρω στις 6.00 -6.30 την νύχτα επήα στο καφενέ του Χρίστου του αδελφότεκνου μου τζην την ώρα ήρτε τζαμέ ο Πανίκος ο Αστυνομικός που την Αυδήμου τζαι ρωτά με εάν είχα Βιετναμέζα υπάλληλο τζαι αρνήθηκα του. Τζαμέ στο καφενέ ήταν ο Δημήτρης ο υιός της Παναγιώτας τζαι είπα του Χρίστου να του φωνάξει τζαι ήρτε έξω τζαι μιλήσαμε. Ερώτησα το τι έκαμαν την Βιετναμέζα τζαι είπε ότι επήρα την τζη κάτω στο καραβάνι τζαι γαμήσαν την δκυο βολές τζήνος που το κώλο τζαι μια ο Γερμανός με το κέφι της τζαι ερώταν με εάν ήθελα να πάω τζαι γιω να την γαμήσω αλλά είπα τους ότι εν χρειάζομαι. Ο Δημήτρης είπε μου ότι εδείσαν της με σχοινί τα πόδκια της τζαι τα σιέρκα της τζαι με τάλλα τα μάθκια τζαι το στόμα της να μην φωνάζει. Είπα του ότι έννε πρέπε να κάμουν έτσι πράμα τζαι να περτέψουμε τζαι τζηνος είπε μου εδαίσαμε της δκυο τρεις μερες να την γαμούμε τζαι να την αφήκουμε. Έπιασα τον Δημήτρη τζαι επήαμε τζη κάτω να την ξεδήσω την κοπελούα να φύει. Όταν εμπήκα μεστο καραβάνι με τα κλειδκιά γιατί ήταν κλειδωμένο είδαμε ότι η κοπελούα εν ήταν μέσα τζαι το παράθυρο του καραβανιού ήταν σπασμένο τζαι κατάλαβα ότι έφυε. Εκατάλαβα ότι έννα περτέψουμε τζαι να μας πιάει η Αστυνομία. Έπιασα την γυναίκα μου τηλέφωνο τζαι είπα της να χώσει τα ρούχα της Βιετναμέζας τζαι πήε τζαι έβαλε τα μεστο λάκκο. Μετά έπιαα τον Δημήτρη τζαι επήαμε στην Πάχνα να έβρω την Μαρία τζαι είπα της να μεν μιλήσει ότι μου ήβρε την Βιετναμέζα αλλά κατάλαβα ότι κάτι ήξερε γιατί μου είπε ότι εγιώ κτύπησα τζαι έδεσα την Βιετναμέζα. Ύστερα επήαμε στο καφενέ του Χρίστου με τον Δημήτρη τζαι έμιαν τζιαμέ μέχρι η ώρα 11.00-11.30 την νύκτα. Μετά όταν επήα έσσο τζαι άρπαξα το καραβάνι μου με το αυτοκίνητο μου το Land Rover τζαι επήρα το τζαι έχωσα το τζηπάνω που τα χωράφκια τζαι η μάντρα του ανηψιού μου του Κυριάκου Πελοπίδα. Που τζην την ώρα εκατάλαβα ότι ήταν να με συλλάβει η Αστυνομία τζαι το πρωί η ώρα 0500 ήρταν τζαι επιάσα με. Δεν είπα όμως την αλήθκεια στην αρχή γιατί εφοούμουν τζαι δεν ήξερα τι ήταν να κάμω, σήμερα όμως που ξομολογήθηκα στο παπά είπα σας την αλήθκεια». Στη κατάθεση του ημερομηνίας 21.
5. (Τεκμήριο 77) αρνείται την παρουσία του στο τροχόσπιτο την ώρα της σεξουαλικής πράξης των κατηγορούμενων 2 και 3 με την ΜΚ
6. Η ένορκη μαρτυρία του κατηγορούμενου 1: Στην ένορκη εκδοχή του ο κατηγορούμενος 1 δεν δέχθηκε την εγκυρότητα της κατάθεσης ημερομηνίας 15.12.10 (Τεκμήριο 64) σε αρκετά σημεία της, αλλά επίσης δέχθηκε ότι στις προηγούμενες καταθέσεις του έλεγε ψέματα. Μάλιστα το κυριότερο χαρακτηριστικό της ένορκης του παρουσίασης ήταν ότι το περιεχόμενο των καταθέσεων ήταν σε «άλλα σημεία ψέμα και σε άλλα αλήθεια». Αρχικά ανέφερε ότι την ΜΚ1 βασικά την φιλοξενούσε, ενώ δεν ήταν εργοδοτούμενη του, από αισθήματα φιλευσπλαχνίας όταν του το ζήτησε μία άλλη Βιετναμέζα ονόματι Μαρία. Για την επίδικη ημερομηνία αφού ανέφερε σχετικά με τις κινήσεις του και τις διάφορες εργασίες που είχε στο περιβόλι και αλλού, δέχθηκε ότι η ΜΚ1 του ανέφερε σε κάποιο στάδιο ότι ήθελε να πάει στη Λεμεσό, πράγμα το οποίο δεν της αρνήθηκε αλλά της ζήτησε να περιμένει να έρθει στο σπίτι η νύφη της γυναίκας του, Silvana για να πάρει το μωρό ώστε να μπορεί να φύγει. Ο ίδιος ξαναέφυγε για δουλειές στο περιβόλι και όταν επέστρεψε είδε τον κατηγορούμενο 2 και τον ΜΚ2 να είναι καθοδόν προς το σπίτι του. Τους ρώτησε τι ήθελαν και ο κατηγορούμενος 2 του ανέφερε ότι ήρθε για μια δουλειά που του είχε αναθέσει πριν καιρό. Εκείνη την ώρα έφθασε στον χώρο η Sylvana και ο ίδιος προσφέρθηκε να κεράσει καφέ στους δυο άντρες. Πριν να μπουν στο σπίτι είδε από το παράθυρο την Sylvana να κτυπά την ΜΚ
7. Επενέβη για να σταματήσει η Sylvana και η κοπέλα που αιμορραγούσε στο στόμα πήγε να πλυθεί. Ο ίδιος πήγε στην κουζίνα για να κάμει τους καφέδες, ωστότο τον πρόλαβε η ΜΚ1 και τους έκαμε αυτή. Σε συνομιλία που είχε ο ίδιος με την Sylvana του ανέφερε ότι είχε δείρει την ΜΚ1 επειδή άφησε το παιδί της και έβλεπε ακατάλληλο έργο στην τηλεόραση. Στην συνέχεια κάθισαν με τους δυο άντρες, συνομιλούσαν και έπιναν τον καφέ τους. Σε αυτή την φάση του επεισοδίου ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε ότι έγινε συνομιλία για την επιθυμία της ΜΚ1 να πάει στη Λεμεσό και όταν η ίδια αναζήτησε το κινητό της, διαπίστωσε ότι η Sylvana της το πήρε. Επίσης, σύμφωνα με τον λόγο του την ώρα που η κοπέλα βγήκε έξω, γονάτισε και έβγαλε όλα τα αντικείμενα από την τσάντα της, θεωρώντας ότι υπήρχε υποψία εναντίον της για κλοπή. Μετά άνοιξε την τσάντα και από το πορτοφόλι έβγαλε 8.000 Βιετναμέζικα λεφτά. Στην αρχή ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε ότι της πρότεινε να του τα δώσει για 50 ευρώ. Σε άλλη φάση του επεισοδίου αναφέρει ότι ενώ επέμενε ο ίδιος να την πάρει στη Λεμεσό, μη έχοντας εμπιστοσύνη στους δύο άνδρες, κατέληξε να πει ότι όταν ο ίδιος πήγε στην κουζίνα και επέστρεψε δεν βρήκε κανένα από τα δυο πρόσωπα στον χώρο. Ανησύχησε και δοκίμασε ανεπιτυχώς να πάρει τους δυο άντρες τηλέφωνο. Κατά τα λοιπά συνέχισε τις εργασίες του ώσπου του τηλεφώνησε ο ΜΚ2 και διευθέτησαν να βρεθούν στο καφενείο το βράδυ για να μιλήσουν, παρά το ότι τον διαβεβαίωσε ότι η κοπέλα είναι στο χωριό και να μην φοβάται. Το βράδυ μεταξύ 6.30 και 7.00 ενώ ήταν καθοδόν προς το καφενείο τον πήρε τηλέφωνο η Μαρία η Βιετναμέζα καθώς και μια συγγενής της ΜΚ1, οι οποίες ανησυχούσαν γι΄αυτήν. Όταν έφθασε στο καφενείο, φώναξε τον ιδιοκτήτη του καφενείου για να του φέρει τον ΜΚ2 για να μιλήσουν. Δεν ήθελε να μπει ο ίδιος μέσα. Ενώ περίμενε, τον προσέγγισε ένας αστυνομικός και τον ρώτησε εάν γνωρίζει για κάποια Βιετναμέζα και ο ίδιος αρνήθηκε. Όταν ο ΜΚ2 τον συνάντησε, του ανέφερε ότι πήραν την Βιετναμέζα στο καραβάνι και έκαναν σεξ μαζί της, δυο φορές ο ΜΚ2 και μετά ο κατηγορούμενος
8. Την έδεσαν, της έβαλαν τέλα και αλυσίδα, αφήνοντας την γυμνή στο κρεβάτι και κλεισμένη στο τροχόσπιτο. Ο ίδιος αντέδρασε και ανησύχησε ότι θα έχουν μπερδέματα, γι΄αυτό ξεκίνησαν για το τροχόσπιτο με την πρόθεση να απελευθερώσουν την κοπέλα. Καθοδόν πήρε τηλέφωνο την γυναίκα του και της ζήτησε να κρύψει (ή φυλάξει, όπως είπε μετά) τα ρούχα της Βιετναμέζας. Φτάνοντας στο τροχόσπιτο, αυτό ήταν κλειδωμένο, ενώ ο ίδιος, όπως ανέφερε επανειλημμένως δεν το κλείδωνε ποτέ και τα κλειδιά που είχε στην πόρτα έλειπαν. Τελικά χρησιμοποίησε το αντικλείδι που ήταν στα κλειδιά του αυτοκινήτου του, μπήκαν μέσα και αντιλήφθηκαν ότι η Βιετναμέζα είχε διαφύγει. Ο ΜΚ2 μάζεψε «τα τεκμήρια», μάλιστα ανέφερε ότι είχε και προφυλακτικά εκεί και δεν «θυμόταν αν ο ίδιος άγγιξε τίποτε». Πήγαν στην συνέχεια και πέταξαν τα τεκμήρια στο χώρο που υπέδειξε στην Αστυνομία. Δεν ανέφερε οτιδήποτε, στα αρχικά στάδια, για την εμπλοκή του κατηγορούμενου 2 και ΜΚ2 γιατί τους λυπήθηκε, όπως είπε στη κυρίως εξέταση του, ενώ στην αντεξέταση ανάφερε και για προσπάθεια του κατηγορούμενου 2 να «αγοράσει» την σιωπή του. Οι καταθέσεις του Α. Γερμανού - Κατηγορούμενου 2 στην Αστυνομία - κατάθεση 7.12.10 (Τεκμήριο 97) - κατάθεση 13.12.10 (Τεκμήριο 85) - κατάθεση 15.12.10 (Τεκμήριο 86) - κατάθεση 17.12.10 (Τεκμήριο 116) Στη κατάθεση του 7.12.10 (Τεκμήριο 97) ο κατηγορούμενος 2 αναφέρει ότι ποτέ δεν πήγε στο σπίτι και μάντρα του κατηγορούμενου
9. Στη κατάθεση του 13.12.10 (Τεκμήριο 85) δεν αποκαλύπτει και πάλι ο,τιδήποτε. Στις 15.12.10 (Τεκμήριο 86) και πάλι λέει ότι στις 4.12.10 ήταν με την γυναίκα του στα καμίνια. Πέρασε όμως μπροστά από το σπίτι-μάντρα του κατηγορούμενου
10. Δεν γνωρίζει, ακόμη, όπως είπε, αν ο κατηγορούμενος 1 έχει τροχόσπιτο. Δεν γνωρίζει την παραπονούμενη και ποτέ δεν ήρθε σε επαφή μαζί της. Στη κατάθεση του ημερομηνίας 17.12.10 (Τεκμήριο 116) το σκηνικό αλλάζει, παραδεχόμενος ότι στις 4.12.10 επισκέπτεται το σπίτι του κατηγορούμενου 1 και βλέπει (με τη δική του οπτική γωνία επεξήγησης) το περιστατικό που η νύφη του κατηγορούμενου 1 κτυπά την παραπονούμενη, της παίρνουν το κινητό και τα λεφτά αλλά και παράλληλα συμφωνεί με τον κατηγορούμενο 1 να τους «την πωλήσει», (στον ίδιο και στον ΜΚ2 για 20 Ευρώ έκαστος). Συνεχίζει ότι την βάζουν στο αυτοκίνητο, πάνε στο τροχόσπιτο όπου παρών ήταν και ο κατηγορούμενος 1, στο αρχικό στάδιο. Ακολουθούν οι σεξουαλικές επαφές του ΜΚ2 πρώτα και μετά του ιδίου με την ΜΚ1 αλλά με την θέληση της. Συνεχίζει ότι εμφανίζεται ο κατηγορούμενος 1 που τους περίμενε έξω και τους ζητά να δέσουν την ΜΚ1 «για να την τιμωρήσει για κάτι που έκανε στο παιδί». Στην αντίδραση του ιδίου ότι αυτό θα τους οδηγούσε στη φυλακή, ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε ότι θα ήταν μόνο για λίγο για να φοβηθεί. Ο κατηγορούμενος 1 της έβαλε την τέλλα στα μάτια και ο ίδιος στα χέρια και μετά έφυγαν με τον ΜΚ2 και «πέταξαν τα προφυλακτικά στο γκρεμό Σάκκου, στον Αγ. Θωμά». Η ένορκη μαρτυρία του κατηγορούμενου 2: Ο κατηγορούμενος 2 στη κυρίως εξέταση του, υιοθέτησε την πιο πάνω κατάθεση του (Τεκμήριο 116) με κάποιες διαφοροποιήσεις, τονίζοντας ότι η ΜΚ1 «φχαριστιόταν την πράξη» και έδωσε πιο αναλυτικά στοιχεία για τις οδηγίες που τους έδιδε ο κατηγορούμενος 1 ως προς πώς να την δέσουν. Όταν ρωτήθηκε γιατί το αποδέχθηκε, άφησε να φανεί η θέση ότι «η κοπέλα ήθελε δεύτερο γύρο». Διευκρίνισε ότι ήταν λάθος αυτό που ανέφερε στην κατάθεση του ότι ο κατηγορούμενος 1 έβαλε στην ΜΚ1 τέλλα. Τόνισε ότι ο κατηγορούμενος 1 μόνο οδηγίες τους έδιδε. Μάρτυρες Υπεράσπισης Ο κατηγορούμενος 2 προς υπεράσπιση του κάλεσε δύο μάρτυρες. Τον ιατροδικαστή Ματσάκη, για τον οποίον κάναμε αναφορά πιο πάνω και τον Γ. Χρίστου, η μαρτυρία του οποίου, μπορεί να συνοψιστεί ως ακολούθως: Ο ΜΥ2 Γ. Χρίστου ανάφερε ότι είναι συγγενής και των δύο κατηγορουμένων και φίλος του κατηγορούμενου
11. Είναι κάτοικος Ανώγυρας και όλο το χωριό γνώριζε ότι ο κατηγορούμενος «διέθετε γυναίκες». Μια μέρα του Νοέμβρη 2010 δε, που βρέθηκαν τυχαία με τον κατηγορούμενο 1 στο χωριό, του πρότεινε να του πωλήσει γυναίκα για 40 ευρώ και κείνος αρνήθηκε. Να πούμε ευθύς εξ αρχής ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να λάβουμε υπόψη την μαρτυρία αυτού του μάρτυρα. Εκτός του ότι η κύρια αναφορά του δεν αφορά, ούτε καν χρονικά τα επίδικα θέματα, το κυριότερο πρόβλημα έγκειται στο ότι η κα Πιερούδη παρέλειψε να υποβάλει στον κατηγορούμενο 1 το συγκεκριμένο περιστατικό, που ο ΜΥ2 επικαλέστηκε, ειδικά μάλιστα αφού το κατ΄ισχυρισμό γεγονός δεν κάλυπτε χρονικά αλλά και στο περιεχόμενο του αυτά καθ΄αυτά τα επίδικα θέματα που έχουν συγκεκριμένο πλαίσιο, ως προκύπτει από το κατηγορητήριο. Βέβαια, να προσθέσουμε ότι, ακόμη και εάν βασιζόμαστε πλήρως στον ΜΥ2 ουδόλως θα διαφοροποιείτο η κατάσταση αφού σίγουρα το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί αφ΄ενός σε «φήμες» στο χωριό αλλά και ούτε στο μεμονωμένο επεισόδιο που ο ΜΥ2 αναφέρθηκε. Οι καταθέσεις της Κατηγορούμενης 4 Αναφορικά με την κατηγορούμενη 4 έχουμε τις εξής καταθέσεις με χρονολογική σειρά: - Κατάθεση 5.12.2010 (Τεκμήριο 95) - Κατάθεση 6.12.2010 (Τεκμήριο 82) - Κατάθεση 8.12.2010 (Τεκμήριο 81) - Κατάθεση 10.12.2010 (Τεκμήριο 66) - Κατάθεση 12.12.2010 (Τεκμήριο 67) - Κατάθεση 6.12.10 (Τεκμήριο 98) (βλ. ακόμη και Τεκμήρια 63, 68, 70, 83, 87, 115 - έντυπα υπόδειξης ή συγκατάθεσης ή άλλα έντυπα της Αστυνομίας). Στο Τεκμήριο 66 η κατηγορούμενη 4 αναφέρει με σαφήνεια ότι (τουλάχιστον στις 5.12.10) ήταν γνώστης του περιστατικού μεταξύ της νύφης της και της ΜΚ1 και συνεχίζει ως εξής: ".Εμείς αγχωθήκαμε και εγώ σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερα να πάει Βουλγαρία. Την επόμενη μέρα εγώ επήγα στο τουριστικό γραφείο στην Πάφο και της άλλαξα τα εισιτήρια για να φύγει τις 7.12.10 και όχι της 26.12.10 που είχε κανονίσει από προηγουμένως.». Στο Τεκμήριο δε 98 - κατάθεση ημερομηνίας 6.12.10 προς τον Αστυφ. 1973 Π. Ονουφρίου η κατηγορούμενη 4 λέει τα ακόλουθα: «Εγώ δεν γνωρίζω καμία Βιετναμέζα από το τέλος του μήνα Νοεμβρίου μέχρι την ημέρα που συνελήφθηκε ο άντρας μου 5.12.». (Βλ. και κατάθεση του Αστυφ. Π. Ονουφρίου, Τεκμήριο 96, κατατεθέν ως αποδεκτό γεγονός). Ανώμοτη δήλωση της κατηγορούμενης 4: Η κατηγορούμενη 4 προέβη σε ανώμοτη δήλωση δηλώνοντας την αθωότητα της στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αγορεύσεις: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν επί των πτυχών της μαρτυρίας, η οποία ήταν αμφισβητούμενη, κυρίως επί της αξιοπιστίας της ΜΚ1 και του ΜΚ2, πρώην συγκατηγορούμενου
12. Επίσης, έγινε συσχετισμός με την νομική βάση, ειδικά της κατηγορίας του βιασμού και η κάθε πλευρά προώθησε την εκδοχή που εκπροσωπούσε. Έχουμε λάβει υπόψη όλα όσα έχουν εκτεθεί από τους ευπαίδευτους συνήγορους, χωρίς να χρειάζεται να εξειδικεύσουμε ένα προς ένα τα επιχειρήματα και τις θέσεις τους (Βλ. Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ σελ.490). Αξιοπιστία, εξαγωγή συμπερασμάτων και ευρημάτων: Είναι βέβαια σε γνώση μας ότι σε περιπτώσεις σεξουαλικών αδικημάτων, η προσοχή και η εγρήγορση του Δικαστηρίου πρέπει να βρίσκεται στη πλήρη του δυναμική ως προς την αντιμετώπιση μαρτυρίας παραπονούμένης στα πλαίσια των αρχών και αξιωμάτων τα οποία πρέπει να καθοδηγούν τα Δικαστήρια ως έχουν μέσα στα χρόνια εδραιωθεί στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο και έχουν μεταφερθεί και στο δικό μας δίκαιο. Το θέμα στη πλήρη του εμβέλεια εξετάζεται υπό άλλη προοπτική και παρακάτω στην εξέταση της μαρτυρίας συνεργού. Είναι αρκετό εδώ να πούμε ότι την μαρτυρία της παραπονούμενης την αντιμετωπίσαμε με την προσοχή και την εγρήγορση που επιτάσσει η νομολογία και προειδοποιήσαμε τους εαυτούς μας κατάλληλα ως προς το ενδεχόμενο και τον κίνδυνο να την δεχθούμε χωρίς ενίσχυση. Πέραν βέβαια από αυτή την προειδοποίηση η έννοια της γενικότερης εγρήγορσης στην αντιμετώπιση ουσιώδους μαρτυρίας και δη μαρτυρίας παραπονούμενης σε σεξουαλικό αδίκημα δεν είναι σχήμα λόγου. Προκύπτει ως αδήριτη ανάγκη ότι το σύνθετο έργο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας, η τελευταία δεν θα πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, ν΄αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Mustafa v. Κακουρή κ.α.

(1)(Α) ΑΑΔ 165). Μέσω της αυξημένης προσοχής που δώσαμε στη μαρτυρία της ΜΚ1, στις αναδιπλωμένες απ΄αυτή πτυχές των διαφόρων συμβάντων της ημέρας ως τα μετέφερε στο Δικαστήριο, έχουμε ακλόνητα διαπιστώσει την αδιαπραγμάτευτη θέση της ΜΚ1 να αναφέρει την αλήθεια και μόνο αυτήν, αρνούμενη πεισματικά να προσθέσει ο,τιδήποτε που δεν θυμόταν ή δεν ήταν σίγουρη ή δεν αντιλαμβανόταν, απλώς για να προωθήσει θέση που και ενδεχόμενα να την «ωφελούσε». Στάθηκε στο εδώλιο με αξιοπρέπεια και απαρασάλευτη στο καθήκον της να πει την αλήθεια, παρά την οξεία αντεξέταση που υπέστη από τους δικηγόρους. Το βασικό επιχείρημα της Υπεράσπισης των κατηγορούμενων 1 και 2, ξεχωριστά βέβαια έκαστου, ήταν ότι επρόκειτο για φτιαχτή υπόθεση καθότι στην πρώτη της κατάθεση δεν μίλησε για βιασμό αλλά για απόπειρα βιασμού και με την πρόσθετη επισήμανση ότι οι διάφορες καταθέσεις «πρόσθεταν» σταδιακά στην εκδοχή της. Το πρώτο θέμα που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι ότι η παραπονούμενη στην πρώτη της κατάθεση, ημερομηνίας 5.12.10 (Τεκμήριο 45) αναφέρεται απλώς σε απόπειρα βιασμού «που ανακόπηκε» ενώ στην κατάθεση της ημερομηνίας 15.12.10 (Τεκμήριο 48) ομιλεί για τους βιασμούς που υπέστη από δυο πρόσωπα, μεταξύ των οποίων, ο κατηγορούμενος

1. Είναι γεγονός ότι στην κατάθεση αυτή, ημερομηνίας 15.12.10 - Τεκμήριο 48, είναι που αποδίδει την πλήρη της εκδοχή ως και ενόρκως την προώθησε. Ερωτήθηκε επανειλημμένα και επαναληπτικά από την Υπεράσπιση γιατί δεν ανέφερε εξ αρχής τα πάντα και ήταν μέρος της θέσης των συνηγόρων των κατηγορουμένων για την διάτρητη της αξιοπιστία ότι δεν έθεσε ομοιογενώς και εξ αρχής την όλη εκδοχή της στη πρώτη της κατάθεση. Είναι βέβαια λογικό αυτό που εισηγείται η Υπεράσπιση. Ωστόσο το λογικό έχει θέση, θα λέγαμε, εκεί που ένα άτομο βιώνει φυσιολογικές συνθήκες και έχει να αντιμετωπίσει, ακόμη και ένα έγκλημα, μέσα, σε όσο γίνεται, συνθήκες που δεν του είναι απόλυτα άγνωστες. Στη κρινόμενη περίπτωση όμως έχουμε ένα άτομο ξένο σε ξένο τόπο με άγνωστους της ανθρώπους. Άλλη νοοτροπία και άλλες κοινωνικές συνθήκες. Ένα άτομο μάλιστα που, ως κοινό έδαφος, μόλις λίγο πριν τα γεγονότα στο τροχόσπιτο υπήρξε ήδη θύμα επίθεσης από την Sylvana, ως είναι κοινό έδαφος. Δεν βρίσκουμε ότι υπό τις περιστάσεις η στάση της ΜΚ1 ήταν ύποπτη· αντίθετα δεικνύει ένα άτομο φοβισμένο και ευάλωτο, το οποίο δείχνει και εκφράζει αφενός το φόβο, την ντροπή και την ταπείνωση, την περιορίζει όμως στα πιο «ανώδυνα» γιατί ντρέπεται κυρίως και δεν γνωρίζει αν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στους αρμοδίους. Δεν θεωρούμε αφύσικη την διστακτικότητα της. Θα λέγαμε μάλιστα ότι ακριβώς δείχνει την φιλαλήθεια της μιας και οι ίδιοι ο κατηγορούμενος 2 και ο ΜΚ2 (και έμμεσα ο κατηγορούμενος 1 που αναφέρει την ομολογία του ΜΚ2 σε αυτόν) ξεχωριστά ο καθένας ομιλούν ακριβώς για την συνουσία με την παραπονούμενη, αν και την θεωρούν να έγινε «με την θέληση της». Μα για ποια θέληση μπορούν να ομιλούν, διερωτάται κανείς, αφού επίσης είναι δεκτό, (από τον καθένα τους - με διαφορετικό βέβαια τρόπο, αλλά και ατράνταχτα από τα ανευρεθέντα τεκμήρια), ότι την «βάζουν» στο αυτοκίνητο τους ενώ προηγείται η κακοποίηση της από την Sylvana και το κυριότερο που όλοι το δέχονται (έκαστος από την δική του εκδοχή) ότι μετά την σεξουαλική πράξη την δένουν οι κατηγορούμενος 2 και ο ΜΚ2 και της βάζουν τέλλα στα μάτια και στο στόμα. Εντέλει δε, την κλείνουν στο επίδικο τροχόσπιτο και φεύγουν. Εύλογα τίθεται το ερώτημα σε μια ελεύθερης συναίνεσης συνουσία, γιατί θα έπρεπε η κοπέλα να δεθεί (ακόμα και με αλυσίδα) και μάλιστα να της δέσουν τα μάτια και το στόμα. Εκείνο που δεν προσεγγίζει καν την λογική είναι η εκδοχή των κατηγορουμένων ξεχωριστά του καθενός. Αντίθετα, έντονα και βίαια προσβάλει κάθε έννοια λογικής και πειστικότητας. Εκείνο μόνο που μπορούμε άνευ δισταγμού να πούμε είναι ότι τα έκδηλα ψέματα τους ως προερχόμενα από ανεξάρτητη πηγή ενισχύουν παντιοτρόπως την αυθεντικότητα της μαρτυρίας της παραπονούμενης. Για τα ψέματα αυτά θα ασχοληθούμε σε άλλο στάδιο της απόφασης πιο αναλυτικά. Για τις εφιαλτικές στιγμές που η παραπονούμενη βίωσε όχι μόνο όταν βιαζόταν αλλά και όταν προσπαθούσε να δραπετεύσει από το τροχόσπιτο βγάζοντας τρύπα πάνω σε αυτό με μεταλλικό αντικείμενο, θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε το σχετικό απόσπασμα από τη μαρτυρία της: «Α. Την πρώτη φορά που χτύπησα για να σπάσω να κάνω την τρύπα προσπάθησα να βγω. Δεν χωρούσε το κεφάλι μου να περάσει, έτσι χρησιμοποίησα αυτό το μεταλλικό αντικείμενο και την έκανα λίγο πιο μεγάλη για να χωρεί το κεφάλι μου και το σώμα μου για να βγω. Ε. Όταν έβγαινες από αυτή την τρύπα από το τροχόσπιτο ήταν δύσκολο ή εύκολο να βγεις; Α. Ήταν πολύ δύσκολο, δοκίμαζα με διάφορες θέσεις του σώματος μου να βγω. Στην αρχή προσπάθησα με το κεφάλι, δεν τα κατάφερα και μετά προσπάθησα να βγω πρώτα με τα πόδια. Τα κατάφερα αλλά με μεγάλη δυσκολία και είχα γρατσουνιστεί σε διάφορα σημεία του σώματος μου. Ε. Είχες γρατσουνιστεί και στην πλάτη; Α. Ναι είχα γρατσουνιστεί και στην πλάτη.». Σε σχέση με τους ισχυρισμούς ότι είχε τραυματιστεί στις 4.12.2010, θα πρέπει να τονίσουμε ότι αυτοί ουσιαστικά δεν αμφισβητούνται. Ως η ίδια ανέφερε, το τραύμα στα χείλη της από τα οποία έτρεχε αίμα και ο μώλωπας στο πόδι της, προκλήθηκαν από την επίθεση που δέχθηκε από την Silvana. Τα τραύματα στην πλάτη της προκλήθηκαν ως πιο πάνω αναφέρεται. Αυτά, βεβαίως, δεν ήταν τα μοναδικά τραύματα που παρουσίασε στις 4.12.2010 η παραπονούμενη αφού μεσολαβούν και τα κτυπήματα του κατηγορούμενου 2 και ΜΚ
2. Ακόμα να πούμε ότι η θέση της Υπεράσπισης του κατηγορούμενου 2 ότι η κοπέλα γνώριζε την γλώσσα (αγγλικά-ελληνικά) και προσποιείτο, καθόλου δεν ευσταθεί. Έχουμε πεισθεί ότι το αντίθετο συνέβαινε, όπως εξάλλου προκύπτει από τα αποδεκτά γεγονότα (βλ. κεφάλαιο αναζήτηση βοήθειας). Σ΄αυτό το στάδιο θέλουμε να τονίσουμε ότι η εικόνα της παραπονούμενης ως μάρτυρα έμεινε από την αρχή ως το τέλος άσπιλη - έδειχνε με το χαρακτηριστικό τρόπο που κατάθετε το θυμό της, με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια, έβαζε τα πράγματα στην σωστή τους θέση παρά την προσπάθεια της Υπεράσπισης συνεχώς να την αμφισβητεί. Αρκετές φορές φάνηκε ότι δεν αντιλαμβανόταν πλήρως την ερώτηση, μόλις όμως καταλάβαινε τι ακριβώς της ζητούσαν να απαντήσει το έκανε μ΄ένα ανυπόκριτο και πηγαίο τρόπο που επειδή ήταν αληθινός, έπειθε. Οι επουσιώδεις (και οι φαινομενικές θα λέγαμε) αντιφάσεις που υπέδειξαν οι συνήγοροι ειδικά για «τις φίλες της στην Κύπρο», παρέμειναν ως ισχυρισμός για φτιαχτή υπόθεση εντελώς επιφανειακός, άνευ βάσης και μάλιστα φαίνονται εντελώς μη σοβαροί μπροστά στα ακλόνητα γεγονότα της κακοποίησης της. Η παραπονούμενη αντιμετώπισε τις ερωτήσεις και τις γραμμές υπεράσπισης με ευθύτητα και θάρρος. Φάνηκε ακριβώς ένα άτομο που αν και πόνεσε και εξευτελίστηκε, δεν διαπραγματευόταν το καθήκον της να πει την αλήθεια, όπως την βίωσε. Όλες οι επιθέσεις επί της αξιοπιστίας παρέμειναν «χάρτινες» και άνευ ουσίας. Σε αντιπαράθεση αλλά και αυτόνομα κρίνοντας την μαρτυρία των κατηγορουμένων 1 και 2 εν αντιθέσει με τα πιο πάνω σχόλια μας για την ανόθευτη εικόνα της ΜΚ1 ως μάρτυρα της αλήθειας, πρέπει να πούμε ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 άφησαν σαθρή εικόνα ως μάρτυρες ως θα εξηγήσουμε αμέσως πιο κάτω. Η εικόνα που μας άφησε ο κατηγορούμενος 1 από την ένορκη του κατάθεση ήταν πέραν από αλγεινή. Με κανένα σεβασμό στην αλήθεια αλλά και στη νοημοσύνη οποιουδήποτε μέσου λογικού ανθρώπου, ανάλωνε τις ώρες της εξέτασης και της αντεξέτασης του στο να ανασκευάζει σενάρια από τις καταθέσεις του, στις οποίες, «άλλα ήταν ψέματα και αλήθεια» - ειδικά αυτό ίσχυε για την κατάθεση ημερομηνίας 15.12.10, η οποία σημειωτέον, κατατέθηκε χωρίς ένσταση αλλά και χωρίς καν οποιαδήποτε αντεξέταση του ΜΚ6 Αστυφ. Γιακουμή που την παρουσίασε. Κατά την θεώρηση του κατηγορουμένου, που ποτέ δεν ετέθη σαν υποβολή σε οποιοδήποτε μάρτυρα, η Αστυνομία άλλοτε τον πίεζε, άλλοτε τον κοροϊδευε, άλλοτε τον έβαζε να υπογράφει άδεια χαρτιά, ενώ ο ίδιος το μόνο που ήθελε ήταν δικηγόρο και δεν του παρείχαν. Για τις υποδείξεις ανάφερε ωστόσο ότι είναι ο ίδιος που υπέδειξε που πέταξαν τα τεκμήρια με τον ΜΚ2 γιατί «ο μικρός ξέχασε». Η όλη εικόνα που θέλησε να μας παρουσιάσει, «ενός φιλάνθρωπου» που «από ελεημοσύνη» φιλοξενεί την ΜΚ1 αλλά δεν την εργοδοτεί και που δεν μαρτυρά τους κατηγορούμενους 2 και ΜΚ2 σαν θέση αρχής, ενώ αυτοί κακοποίησαν (τουλάχιστον) και έδεσαν την ΜΚ1, στερείται οποιασδήποτε λογικής - θα λέγαμε ακόμη πως προσβάλλει την νοημοσύνη οποιουδήποτε ατόμου. Εξάλλου να παρατηρήσουμε ότι ο κ. Κακουλλής ουδέποτε της υπέβαλε ότι δεν ήταν εργοδοτούμενη του κατηγορούμενου
3. Παράξενη φαίνεται και η διατύπωση θέσης ότι ουσιαστικά η ΜΚ1 και οι δυο άντρες «εξαφανίστηκαν» ενώ ο ίδιος πήρε τα φλυτζάνια στην κουζίνα. Οι θέσεις αυτές, θα λέγαμε, αντιμάχονται τον τρόπο αντεξέτασης επ΄αυτού της ΜΚ1 από τον κ. Κακουλλή. Η δε συνεχής «ανατροπή» θέσεων και εξηγήσεων που παρουσίαζε καθώς η επαναλαμβανόμενη επωδός για «επέμβαση» της Αστυνομίας στα λεγόμενα του, όταν δεν μπορούσε να δικαιολογήσει ενόρκως τις διαφοροποιήσεις (όπως ότι δεν μετακινήθηκε το τροχόσπιτο, η θέση για κλειδωνιά και η «εξ απήνης εκδοχή» για το ξεκλείδωτο τροχόσπιτο ή ότι στην σύζυγο του είπε «να φυλάξει» και όχι να κρύψει τα ρούχα της Βιετναμέζας), θυμίζουν εφιαλτικό παραλήρημα ψεύδους, αυτοσχεδιασμού και προσπάθειας ανατροπής θέσεων που είτε ήσαν αποδεκτά γεγονότα ή μη αμφισβητούμενα. Στο ίδιο σκηνικό παραλογισμού εμφανίζεται και η παράλειψη υποβολής αντίστοιχων θέσεων στους σχετικούς μάρτυρες κατηγορίας, παράλειψη που ομοίως ενδυναμώνει την καθ΄όλα έκδηλη αναξιοπιστία του κατηγορούμενου σ΄όλες τις παραμέτρους της εκδοχής του. Είναι χαρακτηριστικό ότι η όλη αφήγηση του δεν είχε ειρμό και παρουσίασε γεγονότα σκόρπια και θολά με μόνο σκοπό την αλλοίωση της αλήθειας και την προσπάθεια του να αποποιηθεί οποιασδήποτε ουσιαστικής εμπλοκής από τα δρώμενα. Μπορούμε να φέρουμε ως παράδειγμα το πώς παρουσιάσθηκε η σχεδόν «τυχαία» κατοχή των λεφτών της κοπέλας από τον ίδιο, η προσπάθεια να μας πείσει ότι ευαισθητοποιήθηκε από τα κτυπήματα της Sylvana προς την κοπέλα, η άνευ βάσεως κατηγορία για κάθε αστυνομική ενέργεια, όπως επίσης και η απόπειρα στο να παρουσιάσει όλους τους άλλους ως κακοποιούς και τον ίδιο ως φιλεύσπλαχνο. Μάλιστα, είναι ενδεικτικό, ότι στη προσπάθεια να πείσει για την φιλαλήθεια του ανέφερε ότι αν ήθελε μπορούσε να κρύψει στοιχεία, ώστε να μην αποκαλυφθεί τίποτε. Μια θέση που δεικνύει τάση αλλοίωσης της αλήθειας. Εντελώς παράλογη υπήρξε η θέση του ότι το τροχόσπιτο παρέμεινε ξεκλείδωτο με τα κλειδιά πάνω, ώστε ο κάθε ένας να μπορεί να μπαίνει κατά το δοκούν σε αυτό. Θέση, που σημειωτέον, ποτέ δεν ετέθη προηγουμένως. Αξιοπρόσεκτη, ακόμη είναι, η προσπάθεια του να πει ότι δεν ξέρει αν άγγιξε οτιδήποτε σε σχέση με τα προφυλακτικά ώστε προφανώς να δικαιολογήσει το επιστημονικό εύρημα του κ. Καριόλου περί εναπόθεσης γενετικού υλικού του κατηγορούμενου 1 επί του εσωτερικού προφυλακτικού που ανευρέθη στο τροχόσπιτο. Κατά τα λοιπά, θέλησε να δείξει ότι το τροχόσπιτο ήταν μία αποθήκη, ανοικτή σε όλους. Όλα αυτά τα σενάρια είναι τόσο εξωπραγματικά που δεν στέκουν στη βάσανο της λογικής. Η εικόνα του είναι τόσο τρωτή ως μάρτυρα που τίποτε δεν μπορεί να σταθεί απ΄αυτή. Την ίδια τραγική εικόνα ψεύδους παρουσιάζει και η μαρτυρία του κατηγορούμενου
4. Και σε αυτόν ήταν συνειδητή η προσπάθεια αποχρωματισμού οποιασδήποτε ενέργειας ή στοιχείου που θα καταδείκνυε πιο ισχυρή εμπλοκή του στα γεγονότα. Παρά το ότι η κατάθεση (Τεκμήριο 116) περιέχει στοιχεία επιβαρυντικά για τον ίδιο, τα οποία επαναλαμβάνει και υιοθετεί ενόρκως, προσπάθησε να πείσει ότι η κοπέλα ευθύς εξ αρχής πήγε με την θέληση της μαζί τους, προσθέτωντας ακόμα ότι στο αυτοκίνητο ο μικρός «χαριεντίζετο» με την Βιετναμέζα, αρνούμενος την υποβολή του κ. Αριστείδη ότι ο λόγος που την είχαν στο πίσω κάθισμα ήταν για να την κρατούν ώστε να τους ακολουθήσει. Εντελώς, δυσνόητη ακόμα παρουσιάζεται η εικόνα μίας κοπέλας, που κατά τον κατηγορούμενο 2, απολάμβανε το όλο θέμα, ωστόσο να την δένουν, να της βάζουν αλυσίδα, τέλα στο στόμα και στα μάτια να την αφήνουν δεμένη και να φεύγουν. Το τελευταίο, ως ακλόνητο γεγονός, δεν είναι συμβατό με οποιαδήποτε λογική συναίνεσης και πολλώ μάλλον «ευχαρίστησης» ως εισηγήθηκε εν τέλει ο κατηγορούμενος 2 αφήνοντας innuendo για βίτσιο της κοπέλας. Ούτε γίνεται αποδεκτή η θέση του κατηγορούμενου 2 ότι είναι οι ΜΚ3, 4 και 5 που του ζήτησαν να «λιώσει» το τροχόσπιτο. Η επ΄αυτού εκδοχή του κατηγορούμενου 2 τόσο επιφανειακή, επιπόλαιη και χωρίς λογική, εμφανώς γίνεται για να καταρρίψει την θέση των ΜΚ3, 4 και 5 ότι είναι αυτός που τους έκανε την εισήγηση γιατί αυτό θα έδειχνε την ενοχή του. Εξ άλλου γενικά οι ΜΚ3, 4 και 5 στάθηκαν σταθεροί και ειλικρινείς επί της εξέτασης τους και γίνονται αποδεκτοί. Θα προβούμε ακόμα σε κάποια σχόλια ενδεικτικά της αναξιοπιστίας του κατηγορούμενου 2: Στην κατάθεση του που έδωσε στην Αστυνομία ημερομηνίας 7.12.2010 (Τεκμήριο 116) δεν ανέφερε ότι η Βιετναμέζα «απολάμβανε το δέσιμο των χεριών της και το κλείσιμο των ματιών της με τέλλα». Τουναντίον στην κατάθεση του αυτή ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 του ανέφερε ότι ο τελευταίος με τις πιο πάνω ενέργειες ήθελε να τιμωρήσει τη Βιετναμέζα για κάτι που του έκανε για την περίπτωση του παιδιού. Είχε επίσης αναφέρει στην κατάθεση του ότι τότε απευθύνθηκε προς τον κατηγορούμενο 1 και του ανέφερε τα ακόλουθα: «τι κάνεις ρε μαλάκα θα πάμε φυλακή». Ο ίδιος τότε στην κατάθεση του ανέφερε πως κρατούσε τα μάτια της Βιετναμέζας κλειστά για να καταστεί δυνατό το δέσιμο των χεριών και το κλείσιμο των ματιών της. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε άλλα. Ισχυρίστηκε ότι έδεσε ο ίδιος με τον ΜΚ2 (κατηγορούμενο 3) την Βιετναμέζα μετά που του το ζήτησε ο κατηγορούμενος 1 για να την τιμωρήσει. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Κακουλλή αρχικά ανέφερε πως οι πιο πάνω θέσεις είναι το ίδιο πράγμα για να παραδεχτεί στη συνέχεια ότι στην κατάθεση του Τεκμήριο 116 μπορεί να έκανε λάθος όταν έλεγε ότι την έδεσε ο κατηγορούμενος 1, για να προσθέσει τα ακόλουθα: «Ήταν παρών εκείνος που μας είπε τι να κάνουμε για δικούς του σεξουαλικούς σκοπούς που το θεωρούσε αυτός. Όταν πήγε να καθαρίσουν το τροχόσπιτο, υπήρχαν χειροπέδες, μαστίγιο και λιπαντικά και ένα κουτί προφυλακτικά..». Με άλλα λόγια τώρα ισχυρίστηκε ότι το δέσιμο είχε να κάνει με σεξουαλικές προτιμήσεις και όχι για τιμωρία της Βιετναμέζας. Σε άλλο μέρος της αντεξέτασης του ανέφερε ότι ο αστυνομικός του ανέφερε να πει ότι ο κατηγορούμενος 1 τοποθέτησε στην Βιετναμέζα τέλλα στα μάτια και στα χέρια για να διευκολύνει τη θέση του. Τέτοια υποβολή βεβαίως δεν έγινε σε κανένα αστυνομικό και η πιο πάνω θέση συνιστά σκέψη εκ των υστέρων. Αξιοπερίεργο είναι πάντως ότι η υποβολή της κας Πιερούδη στη ΜΚ1 ότι είναι ο κατηγορούμενος 1 που την έδεσε, αντιμάχεται ευθέως την θέση του κατηγορούμενου
5. Βρίσκουμε πως σε σχέση με το δέσιμο της Βιετναμέζας πρόβαλε ισχυρισμούς οι οποίοι δεν αντέχουν στη λογική. Για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίστηκε πως η Βιετναμέζα φαίνεται να απολάμβανε το δέσιμο της για το οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ο κατηγορούμενος 1 του ζήτησε να τη δέσει γιατί όπως του είπε αρέσει αυτό το πράγμα στη Βιετναμέζα. Μάλιστα, ήταν η θέση του ότι ο κατηγορούμενος 1 του ανέφερε «ότι εξαναέκαναν το δήμμα». Όταν ρωτήθηκε αν η Βιετναμέζα αντέδρασε όταν της έκλεισε τα μάτια έδωσε την ακόλουθη απαράδεκτη απάντηση «η κοπέλα νόμισε ότι πηγαίναμε για δεύτερο γύρο». Βεβαίως, τέτοιος δεύτερος γύρος δεν υπήρξε. Εκείνο που υπήρξε ήταν η εγκατάλειψη της Βιετναμέζας μετά που δέθηκε και από τον ίδιο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην κατάθεση του «Μετά πήγα σπίτι μου όπου συνέχισα τις εργασίες μου». Στην κατάθεση του Τεκμήριο 116 ανέφερε ότι ο ίδιος μαζί με τον κατηγορούμενο 3 πέταξαν τα προφυλακτικά στον γκρεμνό-σκυβαλότοπο «Σάκκος». Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια και ότι είπε ψέματα στην κατάθεση του μετά από υπόδειξη του λοχία Κυριάκου Κυριάκου. Τέτοια υποβολή βεβαίως δεν έγινε στον Κυριάκο Κυριάκου τον οποίο δεν ζήτησε να αντεξετάσει. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι παραδέχτηκε ότι είπε το ψέμα επειδή «δεν ήξερα ότι πήγε ο Χριστάκης και καθάρισε το τροχόσπιτο και τα πέταξαν. Το προφυλακτικό το άφησα μέσα στο τροχόσπιτο..». Στην προσπάθεια του να γίνει πειστικός ότι η Βιετναμέζα τους ακολούθησε με τη θέληση της και με τη θέληση της έκανε έρωτα μαζί τους, ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι καθοδόν προς το τροχόσπιτο ο κατηγορούμενος 3 με την Βιετναμέζα οι οποίοι κάθονταν στο πίσω κάθισμα «Κόλλησαν και παρολίγον να το κάνουν μέσα στο αυτοκίνητο». Τέτοια υποβολή βεβαίως δεν έγινε στην ΜΚ
6. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ακόμη ότι ενώ υποβλήθηκε στην παραπονούμενη από την κα Πιερούδη ότι μετά την επαφή με τον κατηγορούμενο 2 η παραπονούμενη έλεγε συνέχεια την λέξη «λεφτά, λεφτά», τέτοιο ισχυρισμό ο κατηγορούμενος 2 ουδέποτε πρόβαλε. Και στους δυο κατηγορούμενους έντονη υπήρξε η αντιπαράθεση μεταξύ τους ως προς το να μειώσει ο κάθε ένας τον ρόλο του, με διάχυτες κατηγορίες για απειλές, προσπάθεια εξαγοράς και άλλα τινά, τα οποία το μόνο που αποδεικνύουν είναι τον κοινό τρόπο σκέψης και αντίληψης των δύο αυτών ατόμων. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι και οι δυο θα πρέπει να απορριφθούν ως μάρτυρες. Αντίθετα, από τις καταθέσεις τους στην Αστυνομία θα γίνει στη συνέχεια χρήση συγκεκριμένων θέσεων ή αποσπασμάτων κάτω από το πλέγμα της νομολογιακής αντίκρυσης του θέματος ως έχουμε εκθέσει πιο πάνω (βλ Κωνσταντίνου ν. Αστυνομία ως πιο πάνω). Το ίδιο θα γίνει για τα σημεία τα οποία αναμφισβήτητα είναι ψέματα, πάντα σύμφωνα με την νομολογία. Παρά την αντίληψη μας ότι η μαρτυρία της ΜΚ1 είναι τόσο στέρεη και αληθινή, ώστε να είναι έγκυρη χωρίς ενίσχυση, θεωρούμε υποχρέωση μας να ανιχνεύσουμε, από την όλη θεώρηση της μαρτυρίας, στοιχεία που θα ενδυναμώσουν την πεποίθηση μας για το αξιόπιστο αυτής και εν γένει για την ποιότητα της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής αλλά και από πολλά σημεία τα οποία αποτέλεσαν αποδεκτά γεγονότα. Προχωρούμε να παραθέσουμε τέτοια στοιχεία. Εκτός από τα ίδια τα τραύματα της που είναι αδιαμφισβήτητα την επίδικη ημέρα και αποτελούν αυτοτελώς ενίσχυση, η αναστατωμένη κατάσταση της παραπονούμενης όπως αναδύεται από τις καταθέσεις της Sharon και Ανθούλλας πριν η τελευταία προσφύγει στον κοινοτάρχη του χωριού για να ειδοποιήσει την Αστυνομία, είναι, θα έλεγε κανείς, δεδομένη. H Sharon που ήταν στο πρώτο σπίτι (άρα και το πρώτο άτομο) που βρήκε στο διάβα της η παραπονούμενη μετά την απελευθέρωση της αναφέρει ότι αυτή ήταν φοβισμένη και κτυπημένη. Αυτό εξάλλου έγινε αποδεκτό γεγονός. Η κοπέλα ήταν ξένη και δεν μιλούσε τη γλώσσα για να συνεννοηθεί με την Sharon ή με οποιαδήποτε άλλη για τι ακριβώς της συνέβη. Η αναστάτωση της, αυτό που προσπάθησε να εξηγήσει για τα κτυπήματα της, η όλη της κατάσταση λειτουργούν ενδυναμωτικά της θέσης της για το ότι κάτι κακό της συνέβη. Οι συνθήκες δε ήσαν τόσο άμεσες στη κρινόμενη περίπτωση ώστε η αναστάτωση και η όλη της κατάσταση με τα κτυπήματα να αποκλείουν το θεατρινισμό και να αποτελούν ενίσχυση. (βλ. R. v. Okoye

(1984)Cr.L.R. 416, R. v. Redpah 46 Cr.App.R. 319 και R. v. Luisi

(1964)Cr.L.R.605 αλλά και R. v. Knight

(1966)50 Cr.App.R. 122 καθώς και την κυπριακή απόφαση Καϊλή ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ. 251). Η μαρτυρία της διερμηνέας και των αστυνομικών - στο βαθμό που αφορά - επίσης συμπλέει με την ΜΚ

1. Ανάγλυφα μας αποδόθηκε ο φόβος, η διστακτικότητα της, τόσο από την ίδια όσο και περιφερειακά από την λοιπή μαρτυρία ώστε να σταθεί δυνατή πια στις 15.12.2010 να πει όλο το φάσμα της τραγωδίας που βίωσε. Οι κακώσεις που υπέστη και τις οποίες αμέσως κατάγγειλε αποδίδονται στην έκθεση του Ιατροδικαστή Σοφοκλέους (Τεκμήριο 118). Εκείνη τη μέρα ο ΜΚ14 δεν την εξέτασε στα γεννητικά όργανα αφού δεν υπάρχει καταγγελία βιασμού. Όμως η σεξουαλική επαφή της με τους δυο άντρες είναι ακλόνητο εύρημα (το οποίο παραδέχονται). Το ίδιο ακλόνητο αποδεικνύεται και το εύρημα κακοποίησης της. Οπότε η εκδοχή της για την διστακτικότητα, το φόβο και την ντροπή παρουσιάζεται όχι μόνο ως λογική για τις περιστάσεις που η ίδια βίωνε αλλά παράλληλα αποδεικνύει ένα άτομο που δεν είχε οποιαδήποτε κακά κίνητρα αλλά απλώς ένα άτομο που φοβόταν και ντρεπόταν γι΄αυτά που βίωσε. Είναι σωστή δε η επισήμανση του κ. Αριστείδη ότι εκτός του συγκεκριμένου θέματος, τα λοιπά στοιχεία που αναδύονται από τις καταθέσεις της, Τεκμήριο 45 και 48 είναι πλήρως ταυτισμένα. Με όλο το σεβασμό στις θέσεις της Υπεράσπισης, η αργοπορία καταγγελίας-αναφοράς, ειδικά του βιασμού, κρίνουμε ότι τονίζει και δεν πλήττει την αξιοπιστία της, ειδικά αφού ο καθείς ξεχωριστά των κατηγορουμένων στις καταθέσεις του (με το δικό του τρόπο και την δική του προσέγγιση) δέχονται τις σεξουαλικές επαφές των δυο αντρών και την κακοποίηση της κοπέλας (έστω και με το δέσιμο μόνο). Εξάλλου βρίσκουμε πλήρως συμβατή την εκδοχή της με την ιατροδικαστική πτυχή της εξέτασης ως εξετέθη, αφού με την προηγηθείσα άσκηση βίας προς αυτή από τα δυο άτομα και το φόβο που βίωσε, πλέον «αφέθηκε» στα χέρια τους για την «σεξουαλική πράξη». Ενίσχυση των λεγομένων της ΜΚ1 αποτελούν και τα κάτωθι: - Τα ψέματα του κατηγορούμενου
2. (Η αρχική θέση του ότι ποτέ δεν πήγε στο σπίτι του κατηγορουμένου 1, ότι δεν γνώριζε για το τροχόσπιτο, ότι δεν γνώριζε την παραπονούμενη). - Τα ψέματα του κατηγορούμενου 1, ως θα αναλυθούν πιο κάτω (σε σχέση με τον ΜΚ2). - Τα ανευρεθέντα τεκμήρια και η προσπάθεια απόκρυψης τους από τους κατηγορουμένους. - Η αντικειμενική βεβαίωση της δραματικής της απόδρασης. Ο τρόπος απόδρασης που περιέγραψε συμπλέει με τον εντοπισμό τρύπας στο αλουμινένιο παράθυρο (την οποία έκαμε για να διαφύγει). - Η επιστημονική μαρτυρία από την έκθεση Καριόλου, εκ της οποίας συνάγεται η παρουσία και των τριών ατόμων στον χώρο του τροχόσπιτου, όπως επίσης και η σεξουαλική πράξη του κατηγορουμένου 2 και ΜΚ2 μ΄αυτή στο χώρο. - Το σχισμένο εσώρουχο της (Τεκμήριο 41), το οποίο ο ΜΚ2 και ο κατηγορούμενος 1 αποκρύπτουν. (Βλ. αποδεκτό γεγονός αρ.33). - Η προσπάθεια των κατηγορουμένων να αποπροσανατολίσουν τις αστυνομικές έρευνες. (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Μ. Ελευθερίου

(2007)2 ΑΑΔ σελ. 294). Για τα θέματα αυτά θα επεκταθούμε στη συνέχεια. Να θυμίσουμε όμως, σε αυτό το στάδιο, τις αρχές που διέπουν το θέμα του εντοπισμού ψέματος των κατηγορουμένων και τη σημασία που αυτό μπορεί να έχει. Κλασσική επ΄αυτού αυθεντία είναι η Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ σελ. 260, στην οποία τίθενται με σαφήνεια τα κριτήρια που πρέπει να συντρέχουν ώστε τα ψέματα να αποτελέσουν περιστατική μαρτυρία εναντίον κατηγορούμενου με την επισήμανση ότι το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είπε ψέματα δεν αποδεικνύει θετικά την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Τα κριτήρια αυτά είναι (α) ηθελημένο ψέμα, (β) αναφερόμενο σε ουσιώδες ζήτημα, (γ) το κίνητρο για το ψέμα πρέπει να είναι η επίγνωση της ενοχής και ο φόβος της αλήθειας. Το Δικαστήριο πρέπει να έχει κατά νου ότι είναι ενδεχόμενο κάποιος να λέει ψέματα στην προσπάθεια του, για παράδειγμα, να προβάλει μια δίκαιη υπόθεση ή από ντροπή ή από πανικό, (δ) το ψέμα πρέπει να αποδεικνύεται με ανεξάρτητη μαρτυρία, δηλαδή είτε με παραδοχή είτε με μαρτυρία από ανεξάρτητο μάρτυρα. Όλα τα ανιχνευθέντα ψέματα στον κατηγορούμενο 1 και 2 (ξεχωριστά του καθενός βεβαίως), φέρουν τα πιο πάνω χαρακτηριστικά που η νομολογία καθορίζει. Μαρτυρία Συναυτουργού - τρόπος αντιμετώπισης της Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΜΚ2 (πρώην κατηγορούμενος 3) είναι συναυτουργός, συνεπώς η μαρτυρία του αντιμετωπίζεται με αυξημένη εγρήγορση αλλά και επιφυλακτικότητα, περίσκεψη και καχυποψία, όπως επιβάλλει η φύση τέτοιας μαρτυρίας. Συνεπώς, συνεχώς είχαμε κατά νου τους κινδύνους εκ της αποδοχής της γενικά αλλά και τους κινδύνους εκ της αποδοχής χωρίς ενίσχυση (βλ. και Blackstone's Criminal Practice 2004 s.F4.8 και s.F5 σελ. 2070 κ.ε. υπό τον τίτλο Corroboration). Εκείνο που τονίζεται στο σύνολο της νομολογίας επί της μαρτυρίας γενικώς υπόπτων μαρτύρων είναι ότι η προειδοποίηση του Δικαστηρίου δεν αποτελεί απλώς σχηματική έννοια. Πρέπει ακριβώς να συντρέχει το ουσιαστικό αντίκρισμα από το Δικαστήριο ιδιαίτερης προσοχής επ΄αυτού καθώς και συσχετισμού με κάθε πτυχή της υπόθεσης. Η επισήμανση αυτή έχει τεθεί στην υπόθεση Spartak Petrosyan v. Αστυνομίας,

(2003)2 ΑΑΔ σελ.90, όπου και γίνεται αναφορά στην υπόθεση John Stewart

(1986)83 Cr. App. R. 327. Το νόημα βέβαια της προειδοποίησης και του περιεχομένου της δεν συναρτάται με το λεκτικό αυτό καθ΄εαυτό, αλλά ακριβώς με την παράθεση στοιχείων ως προς το όλο θέμα, είτε ως προς το γιατί το Δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να βασισθεί στη μαρτυρία συναυτουργού ή ύποπτου μάρτυρα χωρίς ενίσχυση, είτε αν αναζητήσει ενίσχυση να παραθέσει τα στοιχεία αυτά. Ερχόμενοι στη κρινόμενη περίπτωση παρατηρούμε ότι η εκδοχή που έδωσε ο ΜΚ2 για το τι συνέβη στον ουσιώδη χρόνο δίδεται με συνέχεια και κάποια, πρωτογενώς θεωρούμενα, ως αληθοφανή στοιχεία γι΄αυτό και δεν θα μπορούσαμε, παρά τις αδυναμίες της, να μας οδηγήσει να αποκλείσουμε a priori την μαρτυρία αυτή χωρίς συνυπολογισμό της με το σύνολο της μαρτυρίας, ακολουθώντας εν προκειμένω την υπόθεση Attorney General of Hong Kong v. Wong Muk Ping

(1987)2 All E.R. 488, όπου τονίσθηκε η δυνατότητα απόκλισης από την κλασσική αρχή ότι η ενίσχυση αναζητείται μόνον όταν υπάρχει αξιόπιστη μαρτυρία. Τονίζεται σ΄αυτή την υπόθεση ότι δεν υπάρχει νομικός κανόνας ότι είναι αναγκαίο για τον Δικαστή να καθοδηγήσει τους ενόρκους να εξετάσουν κατά πόσο οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία είναι ενισχυτική κατάθεσης γενικά υπόπτου μάρτυρα. Είναι ακριβώς επειδή η μαρτυρία ενός ύποπτου μάρτυρα μπορεί να είναι αμφισβητούμενης αξίας που οι ένορκοι πρέπει να προειδοποιούνται για τον κίνδυνο καταδίκης πάνω σ΄αυτή την μαρτυρία αν δεν ενισχύεται από άλλη. Τονίζεται ακόμη ότι η ενισχυτική μαρτυρία δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα καταστήσει αξιόπιστη την μαρτυρία του ύποπτου μάρτυρα, αλλά δυνατόν να βοηθήσει την εδραίωση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας. Εντούτοις, η μαρτυρία ενός ύποπτου μάρτυρα έστω και αν έχει ενισχυθεί από άλλη ανεξάρτητη μαρτυρία, δεν οδηγεί αφ΄εαυτής στην καταδίκη εάν δεν είναι αποδεκτή ως αληθής. Το θέμα αναλύεται στην πλήρη του διάσταση στην υπόθεση Ρόπας ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 628 στη σελ. 659 ".η αξιολόγηση της μαρτυρίας συνεργού διενεργείται ενιαία. Δεν πρόκειται για διαφορά ουσίας αλλά προσέγγισης. Μάρτυρας, εμφανώς αναξιόπιστος, δεν μπορεί να τύχει ενίσχυσης εφόσον ελλείπει το αντικείμενο της ενίσχυσης, το, κατ΄αρχήν, παραδεκτό της εκδοχής του. Σκοπός της ενισχυτικής μαρτυρίας είναι η άρση των εγγενών αμφιβολιών για την ποιότητα της μαρτυρίας του συνεργού, λόγω της συμμετοχής ή σύμπραξης του στο έγκλημα. Είναι προς άρση αυτών των αμφιβολιών, που αναζητείται ενισχυτική μαρτυρία για την ανάμειξη του κατηγορούμενου στο έγκλημα. Παραμένει, όμως, το δικάζον δικαστήριο κριτής του αξιόπιστου, της σημασίας και της βαρύτητας, που αποδίδεται στη μαρτυρία συνεργού και στην απουσία ενισχυτικής μαρτυρίας. Η απουσία της δεν αναιρεί το δικαίωμα του δικάζοντος δικαστηρίου να αποδεχτεί ως βάσιμη τη μαρτυρία συνεργού. Τι συνιστά ενισχυτική μαρτυρία και ποια μορφή μπορεί να πάρει, εξηγείται στο ακόλουθο απόσπασμα από την Ττοουλιάς ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Ενισχυτική είναι η μαρτυρία, η οποία έχει, ως αναφέρεται (σελ. 265): «...προέλευση ανεξάρτητη από το μάρτυρα τη μαρτυρία του οποίου αποβλέπει να ενισχύσει και να τείνει να καταδείξει ουσιωδώς ότι όχι μόνο διαπράχθηκε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο υπόδικος, αλλά επίσης ότι εκείνος που το διέπραξε ήταν ο κατηγορούμενος. Όπως υποδεικνύεται στην πρόσφατη δικαστική απόφαση Turner v. Blunden

(1986)2 All E.R.75, δεν απαιτείται όπως η ενισχυτική μαρτυρία αποδεικνύει αφ΄εαυτής τα αμφισβητούμενα γεγονότα ή τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Ό,τι απαιτείται είναι η μαρτυρία να έχει ανεξάρτητη προέλευση από το συνένοχο (accomplice) και να τείνει να καταδείξει σε μια ή περισσότερες ουσιώδεις λεπτομέρειες ότι διαπράχθηκε το κρινόμενο έγκλημα και ότι ο εγκληματίας είναι ο κατηγορούμενος». Έχουμε εξετάσει την μαρτυρία του ΜΚ2 υπό το πρίσμα των πιο πάνω αρχών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μάρτυρας αυτός έχει αφήσει κάποια κενά και ερωτηματικά που μας προβλημάτισαν. Ήταν ένα άτομο όχι μόνο νεαρής ηλικίας (17 ετών) αλλά και εμφανώς χαμηλής διανόησης που αποκαλύπτετο από την αδυναμία του στη ανάγνωση, στην έκφραση και την εν γένει αντίληψη του. Αυτό καθιστούσε το έργο μας πιο δύσκολο με δεδομένη και την εμπλοκή του στο έγκλημα. Όμως παρ΄όλα αυτά δεν θα λέγαμε ότι μπορεί ο ΜΚ2 να χαρακτηρισθεί εμφανώς αναξιόπιστος μάρτυρας. Αν θα τον χαρακτηρίζαμε έτσι βεβαίως το θέμα θα τελείωνε εδώ και δεν θα ψάχναμε εκ τούτου ενίσχυση. Όμως ακολουθώντας - πάντα με την αναγκαία εγρήγορση - τα λεχθέντα υπό της νομολογίας και ειδικά την Attorney General of Hong Kong - θα αναζητήσουμε στοιχεία ενίσχυσης σ΄όλα τα σημεία της μαρτυρίας του ΜΚ2 πριν αποφασίσουμε τελειωτικά τη αποδοχή ή μη της μαρτυρίας του. Θυμίζουμε ότι πρόκειται για πορεία σκέψης επί της αποδοχής ή μη που δεν διαφοροποιεί την ουσία της αντίκρυσης της μαρτυρίας αλλά τρόπο προσέγγισης, όπως ακριβώς επισημαίνεται από τον Πική, Δ πιο πάνω όπου καθορίζεται ότι ο σκοπός της αναζήτησης ενίσχυσης μπορεί να είναι η άρση εγγενών αμφιβολιών για ποιότητα μαρτυρίας συνεργού. Εγκύπτοντας λοιπόν στη μαρτυρία για το σκοπό αυτό παρατηρούμε τα εξής ενισχυτικά στοιχεία: (α) οι περιβάλλοντες χώροι αλλά και οι περιβάλλουσες συνθήκες σε διάσταση χρόνου, χώρου και ατόμων που δρούσαν στο σκηνικό των δρώμενων τον ουσιώδη χρόνο, παρουσιάζουν αξιοθαύμαστη σύμπτωση με την μαρτυρία του ΜΚ2, δηλαδή τα συμβάντα στο σπίτι του κατηγορούμενου 1, η διαδρομή ως το τροχόσπιτο, το ίδιο το τροχόσπιτο και η κατάσταση του. Η παρουσία της νύφης της γυναίκας του κατηγορούμενου 1, ο τρόπος που αυτή έδρασε στο σπίτι, δηλαδή το ότι σχεδόν που εμφανίσθηκε στο χώρο κτύπησε την παραπονούμενη, το περιστατικό με την τσάντα της παραπονούμενης, το ότι η Sylvana της πήρε το κινητό, ότι η παραπονούμενη τους έκανε καφέ και ότι την πήραν μέσα στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 2, μάλιστα ότι ο ίδιος κάθισε πίσω μαζί της. Όλα αυτά προκύπτουν με σχεδόν ταυτόσημο τρόπο και από την μαρτυρία της ΜΚ

1. Αξιοθαύμαστο επίσης είναι ότι ο ΜΚ2 περιγράφει τα τραύματα της κοπέλας εκ της επίθεσης της Sylvana με το ίδιο τρόπο με αυτή (ειδικά το τραύμα στα χείλη). (β) Το ότι το τροχόσπιτο ήταν του κατηγορούμενου 1 και ήταν κοντά στο σπίτι του. Περαιτέρω, προκύπτει ότι το τροχόσπιτο «είχε κλειδωνιά». Ο κατηγορούμενος 1 δέχεται ότι όταν επέστρεψαν την ίδια νύχτα στο τροχόσπιτο αυτό ήταν κλειδωμένο (βλ. πιο πάνω κατάθεση του Τεκμήριο 64) και ότι «το άνοιξε». Εύλογα τίθεται το ερώτημα ποιος το κλείδωσε με την αποχώρηση των κατηγορουμένων 2 και 3, αν δεν ήταν παρών ο κατηγορούμενος
2. (Η θέση του για ανοικτό τροχόσπιτο κρίθηκε καθόλα αναξιόπιστη). (γ) Η πραγματική ανεύρεση των τεκμηρίων στο χώρο που υποδείχθηκαν από τον κατηγορούμενο
3. Πρόκειται για σημαντικά τεκμήρια που εμπλέκουν και τον κατηγορούμενο 1 ως προς τις κατ΄ισχυρισμόν οδηγίες προς αυτούς να την δέσουν, όπως ο ΜΚ2 κατάθεσε. Αυτή η πραγματική τοποθέτηση των τεκμηρίων, έχει ιδιαίτερη δυναμική, κατά την κρίση μας. Βάσει των αποδεκτών γεγονότων (βλ. Τεκμήριο Α σημείο 33) ο κατηγορούμενος 1 υποδεικνύει στην Αστυνομία το χώρο απόκρυψης από τον ίδιο και τον ΜΚ2 των τεκμηρίων. Στις καταθέσεις του στην Αστυνομία δεν αναφέρει εξήγηση επ΄αυτού. Στο έντυπο υπόδειξης σκηνών που καταχωρήθηκε ο κατηγορούμενος 1 αναφέρει στις 20.12.2010 απλώς ότι είναι «ο τόπος που ο ΜΚ2 πέταξε τα πράγματα» (δηλαδή τα σημαντικά τεκμήρια που περιγράφονται στο σημείο 33 των αποδεκτών γεγονότων) ενώ ο ίδιος έμεινε μέσα στο αυτοκίνητο. Παρά την διαφορετική κατά τα λοιπά εκδοχή του κατηγορούμενου 1 σημασία έχει ότι η εύρεση των αντικειμένων στο χώρο αυτό που εν πάση περιπτώσει γνώριζε ο κατηγορούμενος 1, συμβαδίζει με την ένορκη εκδοχή του ΜΚ
4. (δ) Τα αλλεπάλληλα ψεύδη του Κατηγορούμενου 1 Θα σταθούμε μόνο στα πιο έκδηλα και σχετικά σημεία. Ο κατηγορούμενος 1 στις αρχικές του καταθέσεις ανέφερε ότι δεν γνωρίζει καν την παραπονούμενη και ότι δεν εργοδοτεί καμιά κοπέλα. Δηλώνει ακόμα ότι πρώτη φορά την βλέπει στην Αστυνομία στις 6.12.
5. Ψέματα λέει και για πότε βλέπει για τελευταία φορά το τροχόσπιτο (βλ. Τεκμήριο 102). Στον Αστυφ. 1973 λέει επίσης στις 4.12.10 ότι δεν εργοδοτεί καμία αλλοδαπή (Τεκμήριο 96). Σημειωτέον ότι ο αστυφύλακας αυτός συναντά τυχαία στο χωριό Ανώγυρα τον κατηγορούμενο 1, την επίδικη ημέρα μετά το συμβάν. Ο κατηγορούμενος 1 αρνείται ότι την εργοδοτεί ενώ μεταγενέστερα σε άλλη κατάθεση του το δέχεται και λέει ότι θα της κατέβαλλε €400 μισθό. Αρχικά για τα λεφτά της παραπονούμενης (τα 8.000 dong) λέει ότι δεν είχε ιδέα και σε άλλη κατάθεση του προβάλλει τη θέση ότι του έδωσαν δυο κοπέλες στο μόλο, ενώ μεταγενέστερα αναφέρει ότι του τα έδωσε η ΜΚ1 για να της τα αλλάξει. Σε άλλη κατάθεση λέει απλώς ότι της έπεσαν και τα πήρε από κάτω. Τα άλλα ψεύδη τα οποία ήδη εντοπίσθηκαν ως προς την ενίσχυση της παραπονούμενης σίγουρα λειτουργούν τόσο ενδυναμωτικά όσο και αυτόνομα υπέρ της μαρτυρίας και του ΜΚ
6. (ε) Τα τεκμήρια - η υπόδειξη από τον κατηγορούμενο
7. Ο ΜΚ2 λέει ότι βρίσκονται με τον κατηγορούμενο 1 στο καφενείο την ίδια νύχτα και αποφασίζουν να πάνε να δουν τι συνέβη με την Βιετναμέζα που έδεσαν ο ίδιος και ο κατηγορούμενος 2 με οδηγίες του κατηγορούμενου
8. Στη κατάθεση του ημερομηνίας 15.12.10 ο κατηγορούμενος 1 «όπου αποφασίζει να πει την αλήθεια» (Τεκμήριο 64) τοποθετεί τον εαυτό του και τον ΜΚ2 στο καφενείο και ότι εκεί μιλούν για το περιστατικό, στη συνέχεια δε πάνε στο τροχόσπιτο, το οποίο μάλιστα, ξεκλειδώνει αφού ήταν κλειδωμένο. Αξιοθαύμαστο είναι ότι την σωστή υπόδειξη των τεκμηρίων (τέλλων, σχοινιού, προφυλακτικών κ.α.) που ο ΜΚ2 λέει ότι απέκρυψαν, την κάνει ο κατηγορούμενος 1 (βλ. αποδεκτό γεγονός και φωτογραφία 7 του Τεκμηρίου 44). (στ) Ύποπτες και ενοχοποιητικές συμπεριφορές του κατηγορούμενου
9. Η αρχική μετακίνηση του τροχόσπιτου από τον ίδιο και η παροχή οδηγιών στην σύζυγο του, κατηγορούμενη 4, να κρύψει τα ρούχα της παραπονούμενης (αναμφισβήτητα γεγονότα και τα δύο). Η περαιτέρω απομάκρυνση του τροχόσπιτου σ΄άλλο σημείο με έμμεσες οδηγίες του ιδίου. Με τα πιο πάνω ισχυρά σημεία ενίσχυσης, ερχόμαστε να επαναξιολογήσουμε την συνολική ποιότητα του ΜΚ2 αφού, όπως είπαμε, δεν θα νιώθαμε ασφαλείς να βασισθούμε στη μαρτυρία του χωρίς ενίσχυση. Να παρατηρήσουμε βέβαια ότι για την εμπλοκή του κατηγορούμενου 2 δεν θα ήταν καν αναγκαία η μαρτυρία του ΜΚ2 αφού η καθ΄όλα αξιόπιστη μαρτυρία της παραπονούμενης αυτόνομα αλλά και σε συσχετισμό με πληθώρα στοιχείων είναι αρκετή για να στοιχειοθετήσει τις κατηγορίες εναντίον του. Για τον κατηγορούμενο 1 και το πλήρη ρόλο του για τα αδικήματα των κατηγοριών 1-5, 9 και 10, ωστόσο η μαρτυρία του ΜΚ2 ενέχει ιδιαίτερη αξία γιατί σε ορισμένα της σημεία περιέχει άμεση αναφορά για να ξεδιπλωθεί πλήρως ο ρόλος του κατηγορούμενου 1, παρά το ότι πληθώρα συντριπτικών στοιχείων περιστατικής μαρτυρίας εναντίον του κατηγορουμένου 1 υπάρχουν για να καταδείξουν την εμπλοκή του αλλά όχι το εύρος αυτής. Εκείνο που μας προβληματίζει στη μαρτυρία του ΜΚ2 σίγουρα ήταν η απροθυμία του να απαντά σε κάποιες ερωτήσεις που ήταν σχετικές με την δική του ανάμειξη στο έγκλημα όσο αφορά το μέρος που αφορούσε τη σεξουαλική του συνεύρεση με την παραπονούμενη και την βία που άσκησε σ΄αυτή. Ο δισταγμός και τα κενά που παρατηρήθηκαν αγγίζουν σχεδόν αποκλειστικά αυτό το θέμα. Δεν μας έχει διαφύγει, αντίθετα, έντονα μας προβλημάτισε η σημασία της παράλειψης του να αναφέρει τη βία που ασκεί στην παραπονούμενη στο τροχόσπιτο, την πρωκτική επαφή που είχε μαζί της και την αμφιλεγόμενη θέση του για ύπαρξη συναίνεσης για την κολπική επαφή. Σημεία που και τα δυο αντιφάσκουν με την καθ΄όλα αποδεκτή μαρτυρία της παραπονούμενης. Κατά τα λοιπά ο ΜΚ2 με τον πενιχρό του λόγο και την πενιχρή του εν γένει διανοητική του στάθμη απέδωσε τα δρώμενα με συνοχή, λογική και επάρκεια. Οι εξηγήσεις που έδωσε για την θέση του κατηγορούμενου 1 πίσω από το τροχόσπιτο, ότι η κοπέλα δεν μπορούσε να δει τον κατηγορούμενο 1, ότι ήταν φοβισμένη και ότι ο ίδιος και ο κατηγορούμενος 2 πήγαν στη πόρτα για να μην την αφήσουν να βγει, την εύλογη απορία του πώς θα έμπαιναν οι ίδιοι στο κλειδωμένο τροχόσπιτο αν δεν τους άνοιγε ο κατηγορούμενος 1, η λεπτομερής αναφορά για τις κινήσεις του κατηγορούμενου 1 έξωθεν του τροχόσπιτου, η παροχή οδηγιών από τον κατηγορούμενο 1 στους δυο τους να δέσουν την κοπέλα, η επιστροφή του στο χώρο του εγκλήματος με τον κατηγορούμενο 1 και η κοινή απόκρυψη τεκμηρίων, έχει μια τέτοια δυναμική που δεν μπορεί να μας κάνει να αποκλείσουμε τις θέσεις του, έστω και αν παρατηρούνται οι πιο πάνω αδυναμίες. Τα κτυπήματα προς την ΜΚ1 σίγουρα τα παραλείπει γιατί αυτά θα τον έβαζαν σε ένα πιο ενεργό ρόλο βίας, την συναίνεση την αφήνει να προκύπτει «ως υπάρχουσα» λόγω του ότι η Βιετναμέζα δεν φωνάζει. Τον πρωκτικό έρωτα τον αποφεύγει με μια ντροπή, που δεν εξηγείται βέβαια, αν ληφθούν υπόψη όλα τα υπόλοιπα που έκαμε. Μάλιστα την πρωκτική επαφή την έχει δεχθεί ως μέρος των γεγονότων της κατηγορίας που έχει παραδεχθεί και τιμωρηθεί. Αναρωτιέται όμως κανείς αν αυτές οι παραλείψεις, παρά το ότι «τεχνικά» είναι κενά, στην ουσία τους συμβαδίζουν με τις λοιπές του θέσεις για κακοποίηση της κοπέλας. Τόσο η έλλειψη βίας όσο και η τεκμαιρόμενη πεποίθηση του ότι δεν βίασε την ΜΚ1 γιατί αυτή δεν φώναζε (πριν τη πράξη), είναι καθαρά σχηματική και όχι ουσιαστική θέση. Όλη η άλλη εκδοχή του συμπαγής και ομοιογενής, έχει λογική διότι ακριβώς βασίζεται στη βία ή την απειλή βίας προς την παραπονούμενη με την σιωπηρή αποδοχή του κατηγορούμενου 1 ή την κραυγαλέα ανοχή του, πρώτιστα με το να την τραβούν στο αυτοκίνητο δυο άγνωστοι της άντρες, να την παίρνουν σε συγκεκριμένο χώρο που ανήκει αποκλειστικά στον κατηγορούμενο 1 με συνέχεια το όλο ξεδίπλωμα του δράματος να στέκουν στην πόρτα «φύλακες» για να μην φύγει, αλλά κυρίως η ακλόνητη του θέση που τους παρουσιάζει να την δένουν και να φεύγουν, δεν μπορεί να συμβιβασθεί με την σχηματική και αβέβαιη στην διατύπωση της θέση του ΜΚ2 ότι δεν χρησιμοποίησε βία για την σεξουαλική πράξη, άρα η συναίνεση της Βιετναμέζας ήταν δεδομένη. Η νομολογία μας, διαχρονικά, στα πλαίσια των αρχών με βάση τις οποίες τα πρωτόδικα Δικαστήρια ασκούν το καθήκον τους για αξιολόγηση της μαρτυρίας, καθιέρωσε το κανόνα ότι είναι επιτρεπτό για ένα Δικαστήριο να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο (βλ. μεταξύ άλλων Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56, 63, Νικολαϊδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 271, 285-286). Τα πιο πάνω, επιβεβαιώθηκαν και θα λέγαμε ότι ενισχύθηκαν με την υπόθεση Akill v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 148, 160 η οποία ομοίως αφορούσε υπόθεση βιασμού και απόπειρας βιασμού, στην οποία επικυρώθηκε η προσέγγιση του Κακουργιοδικείου ότι παρά το σκεπτικισμό του επί πτωχής μαρτυρίας μάρτυρα κατηγορίας, γενικά ικανοποιήθηκε ότι στο ουσιώδες μέρος της ο μάρτυρας είχε καταθέσει την αλήθεια. Και στην πρόσφατη απόφαση Λαζάρου v. Δημοκρατίας, Συν. Ποιν. Εφ. 172/2009 και 178/2009, ημερ. 21.12.2010 επαναλήφθηκε πως συνιστά πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να δεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει. Η ευχέρεια όμως αυτή δεν είναι ανεξέλεγκτη ούτε και είναι απόλυτη. Υπόκειται σε συγκεκριμένο περιορισμό. Υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης της σχετικής από το Δικαστήριο προσέγγισης του. Απουσία τέτοιας αιτιολόγησης αναπόφευκτα οδηγεί σε απόρριψη της αξιολόγησης λόγω εσφαλμένης καθοδήγησης (βλ. Αεροπόρος κ.ά. v. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 362 και Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ.

1. Στο τέλος της ημέρας είναι λοιπόν θέμα αιτιολογίας επί των ειδικών περιστάσεων της υπόθεσης. Εν προκειμένω, έχουμε εξηγήσει ότι με γνώμονα την ουσιαστική ενίσχυση των λεγομένων του ΜΚ2 από ουσιώδεις πτυχές ανεξάρτητης μαρτυρίας, δεχόμαστε την μαρτυρία του ως αληθή, εκτός επί των σημείων της μη άσκησης βίας και της μη πρωκτικής επαφής. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Με βάση την μαρτυρία που έχουμε αποδεχθεί, δηλαδή κυρίως την μαρτυρία της ΜΚ1 και του ΜΚ2, με την επισήμανση ότι στον βαθμό που διαφέρουν, επιλέγουμε την μαρτυρία της ΜΚ1, εκτός βέβαια για την παρουσία και την εμπλοκή του κατηγορούμενου 1 στον χώρο του τροχόσπιτου, για την οποία η ΜΚ1 δεν είχε αντίληψη, (ως εκ του τρόπου διακίνησης του κατηγορούμενου 1 στο χώρο έξωθεν του τροχόσπιτου). Συνεπώς, με βάση αυτή την μαρτυρία και τα αποδεκτά γεγονότα καθώς και την επιστημονική μαρτυρία που ήδη έχουμε αποδεχθεί, προβαίνουμε στα ακόλουθα ευρήματα: Η ΜΚ1 από την 1.12.10 μέσω μίας φίλης της Βιετναμέζας, εργοδοτείται (παράνομα βέβαια) στον κατηγορούμενο 1 - ειδικά στο σπίτι και φάρμα του - έξω από το χωριό Ανώγυρα στη Επαρχία Λεμεσού. Στο σπίτι διέμενε ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1, η σύζυγος του κατηγορούμενη 4 και από 1.12.10 και η ΜΚ
2. Την επίδικη ημέρα, δηλαδή στις 4.12.10, η ΜΚ1 ήταν επιφορτισμένη με διάφορες δουλειές, μεταξύ των οποίων και την φροντίδα της εγγονής της κατηγορούμενης
3. Η κατηγορούμενη 4 έφυγε από το πρωί λέγοντας της να προσέχει το παιδί ενώ ο κατηγορούμενος 1 κοιμόταν. Αργότερα αυτός ξύπνησε και έφυγε για δουλειές. Επέστρεψε στο σπίτι η ώρα 9.00 π.μ. οπότε και η ΜΚ1 του ανάφερε με σπασμένα αγγλικά και νοήματα ότι δεν ήθελε να δουλεύει πια εκεί γιατί ήταν πολλές οι δουλειές. Ο κατηγορούμενος 1 της είπε να περιμένει να έρθει η μητέρα του παιδιού (η Sylvana) να το πάρει. Γύρω στις 11.00 ήρθε η γυναίκα αυτή. Την ίδια ώρα ήρθαν στο σπίτι και οι δυο άντρες (ο κατηγορούμενος 2 και ο ΜΚ2 μετά το τηλεφώνημα του κατηγορούμενου 1 προς τον ΜΚ2). Η ΜΚ1 στεκόταν στη πόρτα και κοντά της ήταν το παιδί. Εκεί, η Sylvana άρχισε να την κτυπά, χαστουκίζοντας την στο πρόσωπο σπρώχνοντας την, δίνοντας της γροθιές και κλωτσώντας την. Αυτό κράτησε για δυο λεπτά. Την σκηνή αυτή παρακολουθούσαν οι δυο άντρες και ο κατηγορούμενος 1 χωρίς να επέμβουν. Σ΄αυτό το στάδιο του επεισοδίου, όταν η Sylvana σταμάτησε να κτυπά την ΜΚ1, η τελευταία τους είπε ότι είχε την βαλίτσα της με τα ρούχα της, την άνοιξε και τους την έδειξε, όπως επίσης και το πορτοφόλι της με τα λεφτά της 25 ευρώ και 8.000 Βιετναμέζικα dong. Ο κατηγορούμενος 1 της πήρε τα λεφτά ενώ η Sylvana της πήρε το κινητό. Στο ίδιο σκηνικό του επεισοδίου με τα ίδια πρόσωπα παρόντα, η Sylvana ζήτησε από την ΜΚ1 να τους κάνει καφέ, πράγμα που εκείνη έκανε. Η Sylvana μάλιστα την ρώτησε αν ήρθε για να δουλέψει ή για να κάμνει σεξ με άντρες όπως τουλάχιστον κατάλαβε η ΜΚ1, τα αγγλικά της δεν είναι καλά αλλά κατάλαβε τις λέξεις "sex" και "work" και απάντησε ότι «ήρθα για δουλειά». Τότε η Sylvana έφυγε με το παιδί και οι δύο άντρες με βία ενώ η ίδια αντιδρούσε και φώναζε την έβαλαν σε ένα άσπρο αυτοκίνητο όπου ο κατηγορούμενος 2 οδηγούσε και ο ΜΚ2 την κρατούσε στο πίσω κάθισμα. Ο κατηγορούμενος 1 ήταν παρών και δεν αντέδρασε. Ήταν γύρω στις
4. Με την βία την πήραν στο επίδικο τροχόσπιτο που βρισκόταν στο χώρο της μάντρας-φάρμας του κατηγορούμενου
5. Πίσω τους περπατητός σε λίγο κατέφθασε και ο κατηγορούμενος 1, η δε ΜΚ1 δεν αντελήφθηκε την παρουσία του, αφού ήταν στο αυτοκίνητο, όταν αυτός ξεκλείδωσε το τροχόσπιτο με τα κλειδιά του και στην συνέχεια πήγε στο πίσω μέρος του τροχόσπιτου. Όταν ο κατηγορούμενος 2 και ΜΚ2 έβαλαν την κοπέλα στο τροχόσπιτο, ο ΜΚ2 της ζήτησε να βγάλει τα ρούχα της. Η ΜΚ1 αρνήθηκε να το κάνει και συνεχώς έλεγε "No". Τότε ο ΜΚ2 την χαστούκισε και της έβγαλε τα ρούχα. Όταν αυτή αντέδρασε αρπάζοντας πίσω τα ρούχα της, ο ΜΚ2 την έσπρωξε προς τον τοίχο. Εκείνη την ώρα άρχισαν να την κτυπούν και οι δυο, κλωτσώντας την και δίνοντας τις γροθιές σε όλο το μέρος του σώματος της. Αφού ο ΜΚ2 την ακινητοποίησε, έβγαλε το παντελόνι του, φόρεσε προφυλακτικό στο πέος και την βίασε δυο φορές (στο κόλπο και στον πρωκτό) στο κρεβάτι που υπήρχε στο τροχόσπιτο. Όταν γινόταν αυτό, ο κατηγορούμενος 2 είχε βγεί έξω και έκλεισε την πόρτα του τροχόσπιτου. Μετά που ο ΜΚ2 την βίασε, η ΜΚ1 αμέσως ντύθηκε και άρχισε να τρέχει για να βγει έξω, κατευθυνόμενη προς την πόρτα. Στην προσπάθεια της να ανοίξει την πόρτα ο κατηγορούμενος 2 ήρθε προς το μέρος της και την έσπρωξε για να μην βγει από το τροχόσπιτο. Μετά ο ΜΚ2 βγήκε έξω από το τροχόσπιτο και μέσα σε αυτό έμεινε ο κατηγορούμενος
6. Τότε αυτός την άρπαξε με την βία και αφού την κτύπησε την πήρε προς το κρεβάτι. Εκεί την γονάτισε και αφού έβγαλε τα ρούχα του ήρθε σε σεξουαλική επαφή μαζί της πρωκτικά, αφού φόρεσε προφυλακτικό. Μετά από αυτό η ΜΚ1 ξαναπροσπάθησε να τους ξεφύγει και να βγει από το τροχόσπιτο και άρχισε να φωνάζει βοήθεια. Τότε, με οδηγίες που έδιδε ο κατηγορούμενος 1 που βρισκόταν έξω από το τροχόσπιτο στον κατηγορούμενο 2 και μέσω αυτού και στον ΜΚ2, οι δύο αυτοί άντρες της έβαλαν τα χέρια στο πίσω μέρος και την έδεσαν με αλυσίδα και επίσης της τύλιξαν όλο το πρόσωπο με κολλητική ταινία ενώ κατάφερε να αναπνέει από μια μικρή τρύπα που υπήρχε στο κάτω μέρος. Στη συνέχεια της τοποθέτησαν και κολλητική ταινία στα χέρια και της έδεσαν τα πόδια με σχοινί. Μετά την κλείδωσαν μέσα και έφυγαν. Συνάγεται από τα πιο πάνω, ότι οι ενέργειες του κατηγορούμενου 1 ήταν τέτοιες ώστε να μη γίνει αντιληπτός σε κανένα στάδιο από την παραπονούμενη αφού έφθασαν στο τροχόσπιτο και μετά. Μετά από δυο ώρες και μετά από πολλές προσπάθειες η ΜΚ1 κατάφερε να λυθεί, πρώτα αφού έβγαλε την ταινία από το κεφάλι της χρησιμοποιώντας τα πόδια της και μετά από την τριβή σε ένα αντικείμενο κατάφερε να λύσει τα χέρια της. Στη προσπάθεια της, όπως μας την περιέγραψε, χρησιμοποίησε για να βοηθηθεί τα μακριά της μαλλιά. Μετά κατόρθωσε να λύσει και τα πόδια της, έσπασε το αλουμινένιο παράθυρο κάνοντας μία τρύπα και κατάφερε να βγει από το τροχόσπιτο, αφού φόρεσε κάποια από τα ρούχα της, για να ζητήσει βοήθεια. (Η συνέχεια είναι αποδεκτά γεγονότα). Στη κατάθεση της στην Αστυνομία ανέφερε αρχικά για όλα τα γεγονότα της κακοποίησης αλλά λόγω των έντονων αισθημάτων ντροπής, φόβου και έλλειψης εμπιστοσύνης, ομιλεί μόνο για απόπειρα βιασμού από τους δυο άντρες στο τροχόσπιτο ενώ σταδιακά νιώθει ασφαλής και εντέλει στις 15.12.10 είναι έτοιμη να μιλήσει πια για το βιασμό της που μάλιστα ήταν πολλαπλός από τους κατηγορούμενους 2 και ΜΚ2 με την πολλαπλή συνέργεια του κατηγορούμενου
7. Μετά που ο κατηγορούμενος 2 και ΜΚ2 ολοκληρώνουν τις πιο πάνω ενέργειες τους να την δέσουν, ως πιο πάνω, με οδηγίες του κατηγορούμενου 1, ο τελευταίος κλειδώνει την ΜΚ1 στο τροχόσπιτο, ο κατηγορούμενος 1 φεύγει επίσης περπατητός ενώ οι άλλοι δυο με το αυτοκίνητο που ήρθαν. Αργότερα, ο ΜΚ2 και ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκαν και πήγαν μαζί στο χώρο του τροχόσπιτου για να δουν την κοπέλα που την είχαν δεμένη. Όταν δεν την βρήκαν πήραν τα τεκμήρια από το χώρο (τσάντα με προφυλακτικά, τέλλα, κάποια από τα ρούχα της κ.α.) και τα πέταξαν μαζί σε ένα σημείο «σε μία τερατσιά» στο γκρεμό Σάκκος. Μάλιστα ο κατηγορούμενος 1 την ίδια νύχτα ζήτησε από την κατηγορούμενη 4 να κρύψει τα ρούχα της ΜΚ1, που βρίσκονταν στο σπίτι τους, πράγμα που η τελευταία έκανε πετάσσοντας τα σ΄ένα λάκκο (όπου αργότερα τα υπέδειξε στην Αστυνομία). Επίσης ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 μετακίνησε το τροχόσπιτο σ΄άλλο σημείο στο χωράφι. Το ίδιο τροχόσπιτο μετακινήθηκε στις 5.12.10 σ΄άλλο πιο μακρινό σημείο από τους ΜΚ3, 4 και 5, μετά που η κατηγορούμενη 4 τους ζήτησε να το πράξουν. Εν τέλει το τοποθέτησαν στη μάντρα συγγενή του κατηγορούμενου 1 στην ίδια όμως περιοχή με το όνομα Πάμπελα. Καθώς κατευθύνοντο προς τα εκεί συνάντησαν τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος διατηρεί καμίνια 100 μέτρα μακριά από την μάντρα. Τους ρώτησε πού θα πάρουν το τροχόσπιτο. Αυτοί του απάντησαν θα το πάρουν όπου τους είπαν και τότε εκείνος τους απάντησε «φέρτε το να το πιττώσω με το τράκτορ». Οι ΜΚ3, 4 και 5 δεν δέχθηκαν και εν τέλει τοποθέτησαν το τροχόσπιτο στη μάντρα του Κυριάκου Πελοπίδα και πήραν το Land Rover του κατηγορούμενου 1 πίσω στην μάντρα του κατηγορούμενου
8. Τα ανευρεθέντα τεκμήρια, οι επιστημονικές εξετάσεις και το ανακριτικό έργο της Αστυνομίας είναι δεδομένα και έχουν ήδη εκτεθεί ως ευρήματα. Για την κατηγορούμενη 4 θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Νομική Πτυχή Πριν να ασχοληθούμε εν εκτάσει με την νομική πτυχή των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι, πρέπει να πούμε ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2, πρόσθετα των κατηγοριών που αναφέρθηκαν αντιμετώπιζαν ομοίως και κατηγορία εξευτελιστικής μεταχείρισης κατά παράβαση της περί της Σύμβασης κατά των Βασανιστηρίων και άλλων μορφών Σκληρής, Απάνθρωπης ή Εξευτελιστικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (Κυρωτικός) Νόμος 235/1990, ειδικά το άρθρο 5

(1)(β). (13η κατηγορία). Ακόμη ο κατηγορούμενος 1 αντιμετώπιζε κατηγορία ληστείας για το ποσό των 8.000 Βιετναμέζικα Dong, το οποίο σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της έκθεσης αδικήματος πήρε από την ΜΚ1 με την χρήση βίας, κατά παράβαση του άρθρου 282 του Ποινικού Κώδικα. Ο κ. Αριστείδης λίγο πριν να προχωρήσει στις αγορεύσεις του, ανέστειλε τις πιο πάνω κατηγορίες και στη συνέχεια μας ζήτησε να προσθέσουμε νέες κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων κατ΄επίκληση του άρθρου 85

(4)της Ποινικής Δικονομίας, εισηγούμενος ότι μπορούμε να το πράξουμε, προσθέτοντας κατηγορίες κλοπής και επίθεσης μετά πραγματικής σωματικής βλάβης, σε αντικατάσταση των κατηγοριών που ανέστειλε. Θεωρούμε εντελώς ανορθόδοξο το αίτημα του κ. Αριστείδη εν σχέσει με το χειρισμό του θέματος. Εάν η άποψη του ήταν ότι στοιχειοθετούνται τα πιο πάνω αδικήματα ή ελαφρότερα από τις συγκεκριμένες κατηγορίες δεν θα έπρεπε να προχωρήσει στην αναστολή αφού το Δικαστήριο θα είχε την εξουσία να προχωρήσει σε καταδίκη στη βάση του 85

(1)της Ποινικής Δικονομίας με την υπάρχουσα μορφή του κατηγορητηρίου. Η πορεία που εισηγείται ο κ. Αριστείδης, βρίσκουμε ότι δεν συνάδει με μία λογική αντίκρυση του θέματος αφού θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε υιοθέτηση ανακόλουθης πορείας. Ως εκ τούτου, απορρίπτουμε το αίτημα. Προχωρούμε στη νομική πτυχή. Βιασμός (10η κατηγορία) Το άρθρο 144 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προνοεί τα ακόλουθα γύρω από το αδίκημα του βιασμού που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (10η κατηγορία): «144. Όποιος έρχεται σε παράνομη συνουσία με γυναίκα, χωρίς τη συναίνεση της παθούσας ή με τη συναίνεσή της εφόσον η συναίνεση για αυτό δόθηκε υπό το κράτος βίας ή φόβου σωματικής βλάβης ή προκειμένου για παντρεμένη γυναίκα, με την πλαστοπροσωπία του συζύγου της, είναι ένοχος κακουργήματος το οποίο καλείται βιασμός». Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο, βιασμός συντελείται όταν υπάρχει παράνομη συνουσία χωρίς τη συναίνεση της παραπονουμένης ή με τη συναίνεση της, εφόσον η συναίνεση αυτή δόθηκε υπό το κράτος βίας ή φόβου σωματικής βλάβης. Δεν απαιτείται όπως η παραπονούμενη επιδείξει ή αναφέρει ρητά στον κατηγορούμενο ότι δεν συγκατατίθεται. Δεν χρειάζεται δε να αποδειχθεί οποιαδήποτε φυσική αντίσταση εκ μέρους της παραπονούμενης (βλ. Olugboja

(1982)Q.B. 320). Η Κατηγορούσα Αρχή όμως πρέπει να αποδείξει ότι η συγκατάθεση ή συναίνεση της παραπονούμενης δεν είχε δοθεί και ότι η σεξουαλική πράξη έλαβε χώρα στην απουσία τέτοιας συγκατάθεσης. Όσον αφορά στη νοητική κατάσταση ενός κατηγορούμενου (mens rea), πρέπει να αποδειχθεί πρόθεση για σεξουαλική επαφή με γνώση ότι η παραπονούμενη δεν συγκατατίθεται ή αδιαφορία για την ύπαρξη ή όχι συγκατάθεσης εκ μέρους της. Όσον αφορά την κατηγορία του βιασμού αλλά και την ομάδα των κοινών κατηγοριών, ο ρόλος του κατηγορούμενου 1 βέβαια διαφοροποιείται από τον κατηγορούμενο 2, αυτό ειδικά όσον αφορά το βιασμό και την απαγωγή. Είναι φανερό ότι η κατηγορούσα αρχή - και δη με την επίκληση του άρθρου 20 - προώθησε τη θέση του ρόλου του κατηγορούμενου 1 ως υποκινητή των αδικημάτων και του ανθρώπου που έδινε οδηγίες στον κατηγορούμενο 2 και στον ΜΚ2 αλλά και του ατόμου που παρείχε το χώρο, τον τρόπο και την ευκαιρία της δράσης των υπολοίπων. Είναι επίσης γεγονός ότι αυτός ο ρόλος δεν ξεχωρίζει στο κατηγορητήριο. Ωστόσο είναι σαφές ότι η Κατηγορούσα Αρχή έθεσε την κατηγορία στη βάση της κοινής δράσης ή του κοινού σκοπού (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 161/08 ημερ. 23.2.10). Εξάλλου η υπεράσπιση ουδέποτε ζήτησε λεπτομέρειες και ουδέποτε έθεσε θέμα βλάβης ή παραπλάνησης της (βλ. Loizou, Piki Criminal Procedure in Cyprus, σελ. 47, Azini κ.α. ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 319, Επίσημος Παραλήπτης και Εκκαθαριστής της Εταιρείας CH. Zakakiotis (Disco) Ltd v. KALAVAS & ASSOCIATES LTD κ.α.

(1999)2 AAΔ 523, Γ. Ιωσηφίδης (Ππαϊλας) ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ σελ.204). Αυτός ο ρόλος του υποκινητή για τον κατηγορούμενο 1, βρίσκουμε ότι έχει στοιχειοθετηθεί αφού ακριβώς είναι αυτός που έδιδε οδηγίες στον κατηγορούμενο 2 (και στον MK2) κατά πάντα χρόνο και του παρείχε το χώρο, τον τρόπο και την ευκαιρία δράσης, ως έχει αναλυθεί πιο πάνω. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μας, βρίσκουμε τους κατηγορούμενους 1 και 2 ένοχους για το αδίκημα αυτό. Απαγωγή (4η και 5η κατηγορία) Το άρθρο 148 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προβλέπει τα ακόλουθα γύρω από το πιο πάνω αδίκημα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (4η κατηγορία): «148. Όποιος με σκοπό το γάμο ή τη συνουσία με αυτό ή με άλλο απαγάγει ή κατακρατεί γυναίκα χωρίς τη θέλησή της, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων.» Το αδίκημα διαπράττεται όταν συντρέχουν κατά τον ίδιο χρόνο δύο στοιχεία. Το ένα είναι η με κάποιο τρόπο απομάκρυνση ή κατακράτηση της παραπονούμενης χωρίς τη θέληση αυτής. Και το άλλο είναι η πρόθεση του δράστη να επιτύχει ένα από τους σκοπούς που εξειδικεύει το πιο πάνω άρθρο. Η αναφορά στην έλλειψη θέλησης δεν περιορίζεται μόνο στην περίπτωση όπου το θύμα, έχοντας επίγνωση των περιστάσεων, εκδηλώνει αντίθεση, αλλά περιλαμβάνει και την περίπτωση όπου μια φαινομενικά συγκατάνευση δίδεται μόνο ως αποτέλεσμα παραπλάνησης με την απόκρυψη από το δράστη των πραγματικών του προθέσεων ή γενικότερα των περιστάσεων (δες υπόθεση Police v. Savvides

(1976)5 J.S.C. 857). Το αδίκημα διαπράττεται ακόμα και στην περίπτωση που η αρχική απομάκρυνση της παραπονούμενης έγινε με τη συγκατάθεση της αλλά αργότερα αυτή αρνείται να συνεχίσει με το δράστη και αυτός την κατακρατεί δια της βίας. Το άρθρο 251 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, προβλέπει τα ακόλουθα γύρω από το πιο πάνω αδίκημα το οποίο αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (5η κατηγορία): «251. Όποιος αρπάζει ή απαγάγει οποιοδήποτε πρόσωπο με σκοπό αυτό να υποβληθεί, ή να τύχει τέτοιας μεταχείρισης ώστε να τεθεί σε κίνδυνο να υποβληθεί, σε βαριά βλάβη, ή στις παρά φύση ορέξεις οποιουδήποτε ή γνωρίζει ότι είναι ενδεχόμενο το πρόσωπο αυτό να τύχει τέτοιας υποβολής ή μεταχείρισης είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δέκα χρόνων και σε χρηματική ποινή.» Εδώ η κατηγορία αφορά σε απαγωγή γυναίκας με σκοπό αυτή να τύχει τέτοιας μεταχείρισης ώστε να τεθεί σε κίνδυνο να υποβληθεί αυτή στις παρά φύση ορέξεις των κατηγορουμένων. Τα πιο πάνω ευρήματα μας, ειδικά ότι ο κατηγορούμενος 2 (ομού με τον ΜΚ2) πήραν με την βία την ΜΚ1 στη παρουσία και με οδηγίες του κατηγορούμενου 1 με σκοπό να την βιάσουν (τόσο κολπικά όσο και πρωκτικά) και την οδήγησαν στο επίδικο τροχόσπιτο, ως πιο πάνω, οδηγεί στην στοιχειοθέτηση των δύο αυτών κατηγοριών (4ης και 5ης κατηγορίας). Σεξουαλική εκμετάλλευση ενηλίκων προσώπων δυνάμει του Νόμου 87

(1)/2007, αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 (1η και 2η κατηγορία) Ο Νόμος 87

(1)/2007 κατάργησε τον περί Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων και περί Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Ανηλίκων Νόμο, Ν. 3

(1)/2000. Σκοπός του νόμου είναι η ποινικοποίηση της εμπορίας προσώπων, της εκμετάλλευσης προσώπων και της παιδικής πορνογραφίας, η λήψη μέτρων προστασίας και στήριξης των θυμάτων των εν λόγω αδικημάτων, καθώς και η δημιουργία μηχανισμού ελέγχου εφαρμογής των εν λόγω μέτρων (άρθρο 3 του Νόμου). Στην υπόθεση Κ.Κ. v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 ΑΑΔ 294, 315 το Ανώτατο Δικαστήριο σε σχέση με το Ν. 3

(1)/2000 που κατήργησε ο Νόμος 87

(1)/2007 ανέφερε πως αν και ο Νόμος 3

(1)/2000 αποβλέπει κατά κύριο λόγο στην πάταξη της οργανωμένης σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας ανθρώπων, αποβλέπει ταυτόχρονα και στην αυστηρότερη αντιμετώπιση μεμονωμένων περιπτώσεων σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Τα πιο πάνω ισχύουν και για το Νόμο 87

(1)/2007 ο οποίος καλύπτει περιπτώσεις ενηλίκων και ανηλίκων. Το άρθρο 9 του Νόμου 87

(1)/07 καθιστά πο