ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΠΕΛΟΠΙΔΑ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 34444/10, 16 Δεκεμβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2011:34 ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Ι. Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 34444/10 Μεταξύ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν.
- ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΠΕΛΟΠΙΔΑ
- ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΡΜΑΝΟΥ
- ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
- ZLATKA KOSTANTINOVA Κατηγορουμένων .............................................. 16 Δεκεμβρίου, 2011 Για την Δημοκρατία: κ. Α. Αριστείδης με κα Α. Μιχαήλ Κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 παρόντες Για τον 1ον κατηγορούμενο: κ. Δ. Κακουλλής Για τον 2ον κατηγορούμενο: κα Κ. Πιερούδη Για την 4ην κατηγορούμενη: κα Σ. Αδάμου ΠΟΙΝΗ Στις σκοτεινές εποχές του μεσαίωνα, μας παρέπεμψαν τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής, όπως έχουν διατυπωθεί στη καταδικαστική για τους κατηγορούμενους απόφαση μας ημερομηνίας 14.12.
- Η πιο σοβαρή κατηγορία για την οποία οι κατηγορούμενοι 1 και 2 έχουν βρεθεί ένοχοι είναι αυτή του βιασμού. Δεν προτιθέμεθα να επαναλάβουμε τα ευρήματα μας και στη παρούσα. Είναι αρκετό να πούμε τα ακόλουθα: Η παραπονούμενη, Βιετναμέζα υπήκοος, 37 χρόνων, παντρεμένη με παιδιά, ήρθε στη Κύπρο στην προσπάθεια της να εργοδοτηθεί για μία καλύτερη ζωή. Τρεις περίπου ημέρες πριν από τα διαπραχθέντα αδικήματα εργοδοτήθηκε (παράνομα) από τον κατηγορούμενο 1 ως οικιακή βοηθός για να αντιμετωπισθεί από τους κατηγορούμενους 1 και 2 καθώς και τα λοιπά πρόσωπα του δράματος με μεγάλη σκληρότητα, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που δεν είναι συμβατή με κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Εκδήλωσε στον κατηγορούμενο 1 το πρωί της 4.12.2010 την πρόθεση της να εγκαταλείψει την εργασία της. Μετά από αυτό, επισκέπτεται το χώρο του σπιτιού η νύφη της γυναίκας του κατηγορούμενου 1 (δηλαδή της κατηγορούμενης 4) και απροκάλυπτα αρχίζει να την κτυπά στην παρουσία και με την ανοχή (τουλάχιστον) του κατηγορούμενου 1 και των επισκεπτών του, (δηλαδή του κατηγορούμενου 2 και ΜΚ2), οι οποίοι επίσης παρακολουθούν αμέριμνοι την σκηνή όπου ένας άνθρωπος κακοποιείται. Μάλιστα ακολούθως οι δυο αυτοί άντρες και παρά το ότι η κοπέλα αντιδρά, την αρπάζουν και την βάζουν στο αυτοκίνητο τους. Η κοπέλα φωνάζει και αντιστέκεται, πλην όμως ο κατηγορούμενος 1 απαθής όχι μόνον δεν αντιδρά, αλλά, όπως στη συνέχεια φαίνεται, παρέχει τα μέσα και τον τρόπο στους δυο άντρες για να την βιάσουν. Στη συνέχεια οι δυο άντρες την παίρνουν στο τροχόσπιτο του κατηγορούμενου 1 και αφού πρώτα την κακοποιούν για να κάμψουν την αντίδραση της, την βιάζουν με τις λεπτομέρειες που εκτίθενται στην απόφαση μας, δηλαδή τους διαδοχικούς βιασμούς κατά φύση και παρά φύση. Ακολουθεί το δέσιμο από τους δυο άντρες της κοπέλας γυμνής με σχοινιά, αλυσίδα και άλλα σύνεργα εντός του τροχόσπιτου πάντα με τις οδηγίες και την καθοδήγηση του κατηγορούμενου
- Μάλιστα της δένουν εξ ολοκλήρου τα μάτια και το στόμα με κολλητική ταινία. Καταφέρνει δε να αναπνέει από μια μικρή τρύπα. Από την σκηνή του δράματος οι τρεις άνδρες αποχωρούν αφού ο κατηγορούμενος 1 κλειδώνει την κοπέλα στο τροχόσπιτο του. Την ίδια νύχτα ο κατηγορούμενος 1 και ο ΜΚ2 πηγαίνουν στο τροχόσπιτο «για να δουν το θύμα τους» όχι γιατί βεβαίως ανησυχούν γι΄αυτό αλλά γιατί ακούσθηκε στο χωριό ότι μια Βιετναμέζα κατάγγειλε κακοποίηση της. Όταν δεν την βρίσκουν, μαζεύουν τα κατά την κρίση τους, ενοχοποιητικά τεκμήρια, και τα κρύβουν σε απόκρημνη περιοχή. Ακολουθούν τα ανακριτικά διαβήματα και οι αστυνομικές ενέργειες που επίσης διατυπώσαμε στην απόφαση μας και δεν θα τα επαναλάβουμε. Το αδίκημα του βιασμού είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα του Ποινικού Κώδικα και αυτό, αντανακλάται, ως εκ της προνοούμενης ποινής που είναι αυτή της ισόβιας φυλάκισης. Σοβαρό επίσης αδίκημα είναι αυτό της κατοχής πυροβόλου όπλου, «κατηγορίας που απαγορεύεται», δηλαδή ενός περιστρόφου καθώς και ενός μόκο χωρίς άδεια, κατηγορίες που αντιμετωπίζει επιπρόσθετα ο κατηγορούμενος
- (Βλ. Σουτζιής ν. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ σελ. 424, Αθηνής ν. Δημοκρατία
(1982)2 CLR 145 και Γαστεράτος ν. Δημοκρατίας
(1986)2 ΑΑΔ σελ. 178). Ο κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε τις πιο πάνω κατηγορίες. Προκύπτει δε από την βαλλιστική έκθεση ότι το περίστροφο ήταν σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους έκαναν αναφορά στους μετριαστικούς παράγοντες για τον κάθε κατηγορούμενο τονίζοντας όλοι το λευκό ποινικό μητρώο των πελατών τους. Προς βοήθεια δε της πιο πάνω παράθεσης χρησιμοποιήθηκαν οι εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας. Για τον κατηγορούμενο 1 Ο κατηγορούμενος 1 είναι 50 ετών, κατάγεται από φτωχή αγροτική οικογένεια της Ανώγυρας, έμαθε να διαβάζει και να γράφει ελάχιστα. Παντρεύτηκε από ηλικίας 17 ετών και απέκτησε τρία παιδιά από το γάμο του. Το 2000 χώρισε και παντρεύτηκε την κατηγορούμενη 4, την οποία αρχικά προσέλαβε ως οικιακή βοηθό. Το τελευταίο διάστημα εργαζόταν σε ιδιωτική εταιρεία. Ο κ. Κακουλλής έθεσε θέμα μικρότερης ευθύνης του κατηγορούμενου 1 σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2 με βάση τα ευρήματα μας, με το σκεπτικό ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν έκαμε ο ίδιος αυτή καθ΄αυτή την πράξη του βιασμού. Για τον κατηγορούμενο 2 Ο κατηγορούμενος 2 είναι 26 ετών, άνεργος ως ψυχικά ασθενής με τρία παιδιά, 6, 4 χρόνων και βρέφος. Η σύζυγος του ομοίως είναι άνεργη. Η οικογένεια συντηρείται από το κράτος, κυρίως γιατί το πρώτο παιδί του ζεύγους έχει πρόβλημα οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας από 2 χρονών και υποβλήθηκε σε εντατική χημειοθεραπεία, η οποία όμως προκάλεσε στο παιδί σοβαρό πρόβλημα ακοής (βλ. και τα σχετικά πιστοποιητικά). Η κα Πιερούδη επεσήμανε το θέμα της ανισότητας στην μεταχείριση των κατηγορουμένων, με κύριο πυρήνα το γεγονός ότι ο πρώην κατηγορούμενος 3 (ΜΚ2) έτυχε ευνοϊκής μεταχείρισης από τον Γενικό Εισαγγελέα με την καταχώριση αναστολής ποινικής δίωξης, ειδικά για το αδίκημα του βιασμού. Προς επίρρωση της θέσης της έχει επικαλεστεί το σύγγραμμα Καπαρδή, Σολομωνίδη και Στεφάνου Επιβολή Ποινών στην Κύπρο, Ποινολογία, Πτυχές, Αρχές και Νομολογία σελ.
- Για την κατηγορούμενη 4 Η κατηγορούμενη 4 εμφανώς αντιμετωπίζει ήσσονα αδικήματα σε σχέση με τα πιο πάνω, δηλαδή αυτό της 11ης (συνέργεια μετά την πράξη) και 12η κατηγορίας (παροχή ψευδών πληροφοριών σε αστυνομικό). Οι προσωπικές περιστάσεις της κατηγορούμενης 4 έχουν εκτεθεί επίσης από την συνήγορο της με την βοήθεια της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας. Είναι Βουλγαρικής υπηκοότητας, 47 ετών, βρίσκεται δε στην Κύπρο από το 1998, παντρεύτηκε τον κατηγορούμενο 1 το 2000 ενώ από τον πρώτο της γάμο έχει δυο γιους. Ο ένας εξ αυτών διαμένει στην Πάφο με την οικογένεια του όπου κατέφυγε και η κατηγορούμενη 4 μετά την έναρξη της ποινικής αυτής υπόθεσης. Τώρα, όπως μας εξήγησε η κα Αδάμου, διαμένει μόνη της στην Πάφο. Τόνισε ότι η κατηγορούμενη 4 έχει ήδη τιμωρηθεί με τις μέρες που έμεινε υπό κράτηση. Εξάλλου μας υπέδειξε ότι λόγω του ότι είναι αλλοδαπή η επιβολή ποινής φυλάκισης θα οδηγήσει σε απέλαση της, επικαλούμενη κυρίως το άρθρο 6(δ) του ΚΕΦ.
- Ακόμη, εισηγήθηκε ότι, είναι η πρέπουσα περίπτωση για αναστολή της ποινής φυλάκισης αν το Δικαστήριο επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας. Θεωρούμε ορθό να παραθέσουμε ενδεικτικά την νομολογιακή κάλυψη επί του βιασμού. Ως προς τη συγκριτική τοποθέτηση του αδικήματος σε κλίμακα σοβαρότητας, καθοδήγηση παρέχει η απόφαση στην υπόθεση Keith Billam & Others
(1986)3 Crim. App. Rep. (S) 48. Ο Lord Chief Justice στις σελ. 50-51 αναφέρει τα ακόλουθα (σε μετάφραση): «Για βιασμό ο οποίος διαπράττεται χωρίς οποιονδήποτε επιβαρυντικό ή ελαφρυντικό παράγοντα, σε μία υπόθεση μετά από ακρόαση πρέπει να λαμβάνεται ως σημείο αφετηρίας ποινής τα πέντε χρόνια φυλάκισης. Όταν ο βιασμός διαπράττεται από δύο ή περισσότερα πρόσωπα από κοινού, ή όταν υπήρξε παραβίαση εισόδου στον τόπο διαμονής του θύματος ή από πρόσωπο που είχε ευθύνη απέναντι του θύματος ή από πρόσωπο που έχει απαγάγει το θύμα και το κρατά αιχμάλωτο, η αφετηρία ποινής πρέπει να είναι οκτώ χρόνια. Στο ύψιστο σημείο της κλίμακος ποινής κατατάσσεται συμπεριφορά κατηγορουμένου η οποία μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πολλαπλός βιασμός (campaign of rape) έναντι αριθμού γυναικών. Αντιπροσωπεύει ασυνήθη κίνδυνο και ποινή 15 χρόνων είναι πιο κατάλληλη. Όταν η συμπεριφορά του κατηγορούμενου παρουσιάζει ψυχοπαθητικές τάσεις ή σοβαρή διατάραξη προσωπικότητας και είναι εν δυνάμει κίνδυνος για τις γυναίκες για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, η ποινή ισόβιας κάθειρξης δεν είναι ακατάλληλη. Το έγκλημα, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να θεωρείται ότι ενέχει επιβαρυντικά στοιχεία, όταν συντρέχει ένας από τους πιο κάτω παράγοντες:
(1)Η βία που χρησιμοποιήθηκε είναι υπερβολική
(2)Όταν χρησιμοποιείται όπλο (weapon) για εκφοβισμό ή πρόκληση βλάβης στο θύμα
(3)Όταν ο βιασμός επαναλαμβάνεται
(4)Όταν έχει προσεκτικά σχεδιασθεί
(5)Όταν ο κατηγορούμενος έχει προηγούμενες καταδίκες για βιασμό ή άλλα σεξουαλικά αδικήματα ή αδικήματα βίας
(6)Όταν το θύμα έχει υποβληθεί σε σεξουαλικό εξευτελισμό
(7)Το θύμα είναι πολύ νεαρό είτε πολύ ηλικιωμένο
(8)Οι επιπτώσεις στο θύμα (ψυχικές ή σωματικές) είναι ιδιαζούσης σοβαρότητας Εφόσον, ένας ή περισσότεροι από τους πιο πάνω παράγοντες συντρέχουν, η ποινή πρέπει να είναι ουσιωδώς υψηλότερη από το αφετηριακό σημείο. Η περαιτέρω ταλαιπωρία (distress) του θύματος όταν αυτό δίδει μαρτυρία, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η παραδοχή, ίσως περισσότερο από άλλα αδικήματα, θα πρέπει υπό κανονικές συνθήκες να έχει ως αποτέλεσμα κάποια έκπτωση από την ποινή που θα επιβαλλόταν. Το ύψος της έκπτωσης αυτής βεβαίως ερείζεται σ΄όλα τα περιστατικά της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας καταδίκης σε περίπτωση ακρόασης. Το γεγονός ότι το θύμα δύναται να θεωρηθεί ότι είχε εκθέσει τον εαυτό της στον κίνδυνο με το να συμπεριφερθεί ασύνετα (όπως να αποδεχθεί από άγνωστο πρόσωπο να την μεταφέρει με το αυτοκίνητο) δεν είναι ελαφρυντικό στοιχείο. Οι προηγούμενες σεξουαλικές εμπειρίες του θύματος επίσης δεν είναι σχετικός παράγοντας. Αλλά εάν το θύμα έχει συμπεριφερθεί με τρόπο ο οποίος είχε υπολογισθεί να οδηγήσει τον κατηγορούμενο στο να πιστεύει ότι θα αποδεχόταν την συνουσία, τότε αυτό είναι ελαφρυντικό για την ποινή. Προηγούμενος καλός χαρακτήρας δεν είναι παρά περιορισμένης σχετικότητας.» Ενδεικτικά αναφέρουμε Κυπριακή νομολογία ως εξής: Στη Σοφοκλέους v. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 259, ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο διάπραξης του βιασμού ήταν 20 περίπου ετών και λευκού ποινικού μητρώου. Του επιβλήθηκε πρωτόδικα ποινή φυλάκισης 5 ετών. Το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεση, έκρινε ότι η ποινή δεν ήταν έκδηλα υπερβολική και συνεπώς δεν παρείχετο περιθώριο για παρέμβαση προς μείωση αυτής. Στη Γιάγκου (Μογγόλος) v. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 67 ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες και κατηγορίες βιασμού μητέρας και κόρης. Το Κακουργιοδικείο του επέβαλε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 20 ετών. Το Εφετείο, αφού αναφέρθηκε στις ιδιαίτερα δυσμενείς για τον κατηγορούμενο περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων και στις συνέπειες αυτών στα θύματα, επεκύρωσε τις ποινές αφού έκρινε πως αυτές δεν ήταν έκδηλα υπερβολικές. Με βάση την υπόθεση αυτή λήφθηκαν υπόψη οι δυσμενείς συνέπειες που τα αδικήματα αυτής της μορφής προκαλούν στο ίδιο το θύμα, το οποίο ακόμη και μέσα στο Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να αναβιώσει τις εμπειρίες του, ως συμβαίνει και εν προκειμένω. Στην υπόθεση Zulfigar Ali Rana κ.ά. v. Δημοκρατίας,
(2004)2 ΑΑΔ 489, οι κατηγορούμενοι, ηλικίας 23 ετών και λευκού ποινικού μητρώου, καταδικάστηκαν για το αδίκημα του βιασμού Ιρλανδής ηλικίας 24 ετών. Πρωτόδικα τους επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινή, ανέφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 13 της απόφασης: «Βάσει του άρθρου 145 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, το έγκλημα του βιασμού τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι και δια βίου. Η μέγιστη αυτή ποινή αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα που προσδίδεται στο συγκεκριμένο έγκλημα από το νόμο και αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες επιπτώσεις του. Όπως τονίστηκε στη Σοφοκλέους v. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 259, σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή για την καταστολή τους ενόψει της ιδιαίτερης σοβαρότητας τους ως εγκλημάτων τα οποία όχι μόνο στρέφονται κατά των ηθών αλλά και γιατί προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος. Στην προκειμένη περίπτωση, η δραστηριότητα των εφεσειόντων, όπως ορθά τόνισε το Κακουργιοδικείο, ήταν βάναυση. Η παραπονούμενη ξυλοκοπήθηκε και κακοποιήθηκε. Απειλήθηκε ακόμα και με τη ζωή της προκειμένου να συγκατανεύσει στις ορέξεις των εφεσειόντων.» Στην Hamieh v. Γενικού Εισαγγελέα
(2006)2 ΑΑΔ 259 ο κατηγορούμενος, ηλικίας 24 ετών, βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε τρεις κατηγορίες, ανάμεσα σε αυτές σε κατηγορία βιασμού. Για την κατηγορία αυτή του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών. Εφεσίβαλε την ποινή ως έκδηλα υπερβολική. Το Εφετείο παρόλο που συμφώνησε με την εισήγηση του συνηγόρου του κατηγορουμένου ότι η κρινόμενη περίπτωση δεν ήταν από τις χειρότερες υποθέσεις βιασμού κυρίως λόγω της μικρής έκτασης βίας που χρησιμοποιήθηκε και του χρόνου που χρειάστηκε για να συντελεστεί η πράξη επικύρωσε την επιβληθείσα ποινή. Στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 577 λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια με την ανύψωση δηλαδή των ποινών. Δεν δυνάμεθα να μην σχολιάσουμε ότι τα αδικήματα αυτού του τύπου έχουν δραματικά αυξηθεί ως μπορούμε να διαγνώσουμε από το πινάκιο των εκκρεμουσών ενώπιον μας υποθέσεων στο οποίο η συντριπτική πλειονότητα αφορά σεξουαλικά αδικήματα και κυρίως βιασμούς. Πραγματικά μας έχει ανησυχήσει η αυξητική τάση στα αδικήματα βιασμού, αδικήματα που στοχεύουν άμεσα και καταστρεπτικά στον κοινωνικό ιστό. Βρίσκουμε ότι η παρούσα υπόθεση έχει ιδιαίτερα επιβαρυντικά στοιχεία: Η εξευτελιστική μεταχείριση μιας φτωχής και ξένης στο τόπο μας κοπέλας με τον τρόπο που οι κατηγορούμενοι λειτούργησαν έναντι αυτής, αφήνει κάθε πολιτισμένο άνθρωπο άφωνο ως προς τις συνθήκες που μπορεί να έχει ένα άτομο στη Κύπρο του 21ου αιώνα. Εκτός των εφιαλτικών στιγμών που η κοπέλα έζησε στα χέρια των βιαστών της και αφού ο κατηγορούμενος 2 και το άλλο πρόσωπο ικανοποίησαν τις σεξουαλικές τους ορέξεις, ο δε κατηγορούμενος 1 μερίμνησε για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, την έδεσαν με τον φρικτό τρόπο που περιγράφεται. Δεν μπορούμε να αναλογιστούμε αλήθεια ποιες τρομερές περαιτέρω συνέπειες θα είχε το έγκλημα αυτό αν το ένστικτο επιβίωσης της κοπέλας δεν λειτουργούσε τόσο δυναμικά, ώστε να καταφέρει να αποδράσει από τα δεσμά των βασανιστών της. Ήδη έχουμε αναφέρει ότι η όλη εικόνα του δράματος που παίχθηκε στη ύπαιθρο της επαρχίας Λεμεσού, μόνο στα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα παραπέμπει, σε χρόνια κατά τα οποία το υπηρετικό προσωπικό αντιμετωπιζόταν περίπου ως «πράγμα» και η βαναυσότητα και η βία ήταν το αυθαίρετο προνόμιο των ισχυρών. Η συμπεριφορά των κατηγορουμένων 1 και 2 ήταν καθ΄όλα βάναυση και αποτελεί προσβολή κάθε έννοιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ως τέτοια θα αντιμετωπισθεί από το Δικαστήριο. Ως εκ τούτου το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου έντονα υπερτερεί. Πρέπει να πούμε ότι δεν μας βρίσκει σύμφωνους η εισήγηση που έγινε από τους ευπαιδεύτους συνηγόρους ότι η ευθύνη μεταξύ των δυο κατηγορουμένων είναι διαφορετική, για τους λόγους που εξήγησε ο καθένας με διαφορετικό πλαίσιο. Το θέμα της ποινικής αντιμετώπισης των δυο αυτών ατόμων σε σχέση με τον πρώην κατηγορούμενο 3, το επιλαμβανόμαστε αμέσως πιο κάτω, αφού λάβαμε υπόψη αυτά που λέχθηκαν. Είναι ένα σημείο που έντονα μας προβλημάτισε, ως προς την αντιμετώπιση της ποινής, η εξέλιξη δηλαδή της υπόθεσης για τον πρώην κατηγορούμενο 3 (ΜΚ2). Για αυτόν τον κατηγορούμενο υπήρξε αναστολή ποινικής δίωξης κατηγοριών (μεταξύ των οποίων ο βιασμός) με αποτέλεσμα η ποινή που του επιβλήθηκε να μην αντανακλά την σοβαρότητα των ενεργειών του. Δεν αγνοούμε ότι ο κατηγορούμενος 3 ήταν ανήλικο άτομο όταν έγινε η πράξη. Ως εκ τούτου η ποινική του μεταχείριση δεν θα ήταν η ίδια. Θεωρούμε ωστόσο επιβεβλημένο να λάβουμε υπόψη την παράμετρο αυτή στα πλαίσια του καθήκοντος μας για ικανοποίηση της συνταγματικά επιβεβλημένης αρχής της ισότητας, όπως το θέμα προσδιορίστηκε στην υπόθεση Χριστόδουλου Δημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 141, η οποία έχει κοινά στοιχεία με την παρούσα παρά το ότι για τους εκεί συγκατηγορούμενους υπήρξε αναστολή δίωξης για όλες τις κατηγορίες. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση αυτή «.η αναστολή της δίωξης ενός ή περισσοτέρων των συνεργών στο έγκλημα λαμβάνεται υπόψη στον καθορισμό της ποινής εκείνων που διώκονται, ως παράγοντας που άπτεται της ίσης μεταχείρισης των παραβατών. Η ισονομία και η ισοπολιτεία που κατοχυρώνει το άρθρο 28 του Συντάγματος, καθιστούν αυτό υποχρέωση και καθήκον του Δικαστηρίου». Στη βάση αυτής της αρχής θα λάβουμε υπόψη την ενέργεια του Γενικού Εισαγγελέα να αναστείλει σοβαρές κατηγορίες εναντίον του κατηγορούμενου 3 παρ΄ότι αυτός τιμωρήθηκε κατόπιν δικής του παραδοχής για μέρος του κατηγορητήριου. Αν ο παράγοντας αυτός απουσίαζε, η προσέγγιση μας επί της ποινής θα ήταν αυστηρότερη. Έχουμε περαιτέρω προβληματιστεί αν πρέπει η ποινή για τον βιασμό να διαφοροποιηθεί για τους δυο κατηγορούμενους. Έχουμε, μετά από μελέτη των δεδομένων, καταλήξει ότι οι προσωπικές, οικογενειακές περιστάσεις, ειδικά το θέμα της υγείας του παιδιού του και η ηλικία του κατηγορούμενου 2, επιτρέπουν μικρή διαφοροποίηση προς τα κάτω της ποινής σε σχέση με τον κατηγορούμενο 1. (Θυμίζουμε ότι η έννοια της ισότητας της ποινής, δεν είναι θέμα αριθμητικής ισότητας όπως εξηγείται στη Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 354). Για την κατηγορούμενη 4 θα πούμε ότι αν και καταφανώς πρόκειται για ελάσσονα αδικήματα σε σχέση με τις λοιπές κατηγορίες, ωστόσο ενέχουν την σοβαρότητα τους διότι πράξεις όπως της κατηγορούμενης 4 ευθέως αντιστρατεύονται την έννομη τάξη αφού αποσκοπούν άμεσα ή έμμεσα να εμποδίσουν την απονομή της δικαιοσύνης. Δεν βρίσκουμε ότι στοιχειοθετείται η θέση της κας Αδάμου για υποχρεωτική απέλαση της κατηγορούμενης 4 λόγω της καταδίκης της σε φυλάκιση. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, επιβάλλουμε στους κατηγορούμενους τις κάτωθι ποινές: • Στο κατηγορούμενο 1 • στην κατηγορία 6 (κατοχή περιστρόφου) ποινή φυλάκισης 4 χρόνων και στην κατηγορία 7 (κατοχή μόκο) ποινή φυλάκισης ενός χρόνου. • Στους κατηγορούμενους 1 και 2 • Στις κατηγορίες 4 και 5 (απαγωγές) ποινή φυλάκισης 2 και 3 χρόνων αντίστοιχα στον καθένα. • Στην κατηγορία 10 (βιασμού) ποινή φυλάκισης 13 χρόνων στον κατηγορούμενο 1 και 11 χρόνων φυλάκισης στον κατηγορούμενο 2 • Στην κατηγορούμενη 4 • Στην κατηγορούμενη 4 στην 11η κατηγορία επιβάλλουμε ποινή φυλάκισης 60 ημερών και στην 12η κατηγορία 30 ημερών. Η εισήγηση της κας Αδάμου για αναστολή της ποινής φυλάκισης δεν μας βρίσκει καθόλου σύμφωνους. • Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν για τον κάθε κατηγορούμενο για τις κατηγορίες που τον αφορούν. • Στη περίοδο φυλάκισης να συνυπολογισθεί και η περίοδος που ο κάθε κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση, δηλαδή του κατηγορουμένου 1 από την 5.12.10 μέχρι σήμερα, του κατηγορουμένου 2 από 15.12.10 μέχρι 12.2.11 και από 14.12.11 μέχρι σήμερα και της κατηγορούμενης 4 από 6.12.10 μέχρι 13.12.10 και από 23.12.10 μέχρι 26.1.11 και από 14.12.11 μέχρι σήμερα. €250 έξοδα να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα χρήματα, (Τεκμήριο 20) να παραδοθούν στον νόμιμο δικαιούχο. Τα υπόλοιπα τεκμήρια να κατασχεθούν και καταστραφούν. Νοείται ότι στις υπόλοιπες κατηγορίες δεν επιβάλλεται ποινή ως εκ της συνάφειας τους. (Υπ.) ............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............ Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΙΜ Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά - Βιασμός - Απαγωγή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο