Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Μαρίας Σάββα, Αρ. υπόθεσης: 5063/11, 19.12.2011

(1981)2 Α.Α.Δ. 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Ευγένιος Παναγιώτου & Ηλίας Μίτσιγκας ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 199, Νικολαΐδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 271 κ.λ.π). Περαιτέρω, όπως αναφέρεται συναφώς, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ 9: «Βέβαια πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το βάρος της απόδειξης που έχει η Κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιαστεί αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε να αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Και λίγο παρακάτω: «Στην υπόθεση R. v. Hipson

(1969)Cr. L. R. 85, αναφέρεται ότι ο δικαστής δεν πρέπει να αφήσει την υπόθεση να προχωρήσει αν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν θα είναι ασφαλές για τους ενόρκους να εκδώσουν καταδικαστική απόφαση στηριζόμενοι στη μαρτυρία που προσήγαγε η Κατηγορούσα αρχή.» Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές και με βάθρο της ενώπιόν μου μαρτυρία, περιλαμβανομένων των παραδεκτών γεγονότων παρατηρώ τα εξής: Οι κατηγορίες 1 και 2 είναι έκθετες σε απόρριψη, επειδή, καταρχήν, η μαρτυρία της παραπονούμενης Μ.Κ.2, που είναι και η μόνη που τείνει να συνδέσει την κατηγορούμενη με τα κατ' ισχυρισμό διαπραχθέντα αδικήματα είναι αντινομική και αναξιόπιστη στην πλέον ουσιαστική πτυχή της, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτήν την καταδίκη της κατηγορούμενης. Ακολουθεί το σκεπτικό: Η παραπονούμενη Μ.Κ.2, με την πρώτη της γραπτή κατάθεση στην αστυνομία, ημερομηνίας 16.3.2011 (βλ. το τεκμήριο 18 Α - πιστή μετάφραση στα ελληνικά - ), ισχυρίζεται ότι η κατηγορούμενη στον ουσιώδη χρόνο της έκλεψε το κολιέ της και 4 ρολόγια. Ένα Pasha Santos Cartier, ένα Rolex Daytona και άλλα δυο Pasha Cartier. Στο δικαστήριο, τα ρολόγια έγιναν τρία, τα οποία εμφαίνονται στη φωτογραφία (βλ. το τεκμήριο 20). Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι τη φωτογραφία που απεικονίζει τα ρολόγια της την έβγαλε η αστυνομία. Το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει είναι πώς μπορεί να απεικονίζει τα ρολόγια της η συγκεκριμένη φωτογραφία, τη στιγμή που την έβγαλε η αστυνομία; Πού τα βρήκε και τα φωτογράφησε η αστυνομία μετά την κλοπή τους; Το μέγεθος της αντίφασης είναι ολοφάνερο. Έπειτα, πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι η εν λόγω φωτογραφία απεικονίζει τα ρολόγια της και να επιμένει μάλιστα αντεξεταζόμενη, ότι σ' αυτήν υπάρχει ένα ρολόι Rolex και δύο Cartier, τη στιγμή που είναι ολοφάνερο, ότι και τα τρία ρολόγια της φωτογραφίας είναι Rolex; Και πώς συμβιβάζεται ο ισχυρισμός της, ότι πρόκειται για τα ρολόγια της, τα υπό αναφορά στη σχετική φωτογραφία, με τον άλλο ισχυρισμό της, ότι, μόνο το ένα από αυτά είναι δικό της, ενώ, τα άλλα δυο, για τα οποία δεν ξέρει, μας παρέπεμψε στην αστυνομία, η οποία πιθανόν να τα πήρε από το κατάστημα Rolex, όπως ανέφερε; Δεν νομίζω να χρειάζεται να επεκταθώ. Και η 20η κατηγορία είναι έκθετη σε απόρριψη, για το λόγο που προέβαλε ο δικηγόρος της κατηγορούμενης. Είναι γεγονός, ότι, τα διάφορα στοιχεία περιστατικής μαρτυρίας που υπάρχουν, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των παραδεκτών γεγονότων δημιουργούν εύλογη υποψία, ότι ενδεχομένως να είναι η κατηγορούμενη που έκλεψε από το σπίτι της παραπονούμενης Μ.Κ.1, την επίδικη περιουσία της. Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρά κενά στη μαρτυρία της εν λόγω παραπονούμενης και κατ' επέκταση στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής, τα οποία, εξ αντικειμένου, δεν μου επιτρέπουν να καταλήξω σε συμπέρασμα ενοχής, εκ πρώτης όψεως, εναντίον της κατηγορούμενης, ότι αυτή είναι ο δράστης της κλοπής. Ακολουθεί το σκεπτικό: Καταρχήν, ενώ σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ουσιώδης χρόνος είναι η 14η Μαρτίου, 2011, δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας, ότι τα χρυσαφικά της παραπονούμενης κλάπησαν εκείνη την ημέρα. Είναι σαφές, ότι, η παραπονούμενη, επειδή εκείνη τη μέρα η κατηγορούμενη βρισκόταν στο σπίτι της υπέθεσε ότι αυτή τα έκλεψε. Ωστόσο, προκύπτει από τη μαρτυρία, ότι τα είχε δει τελευταία φορά στις 12.3.2011, ενώ διαπίστωσε την κλοπή τους, μόλις στις 19.3.2011. Τίθεται το ερώτημα και τούτο, με δεδομένο ότι στο σπίτι της παραπονούμενης διέμεναν και άλλα πρόσωπα, ποιος αποκλείει να έκλεψε τα χρυσαφικά της, οποιοσδήποτε άλλος, από αυτούς που διέμεναν στο ίδιο σπίτι, είτε στις 12 είτε στις 13.3.20011 είτε ακόμη οποιαδήποτε μέρα μετά τις 14 μέχρι και τις 19 Μαρτίου που διαπίστωσε την κλοπή τους; Η απάντηση είναι κανείς. Έπειτα, ποιος αποκλείει να έγινε διάρρηξη, οποτεδήποτε κατά τις προαναφερθείσες ημερομηνίες, σε χρόνο που δεν βρισκόταν κανείς στο σπίτι της παραπονούμενης, έχοντας υπόψη, ότι, καθ' ομολογία της, η αστυνομία δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε επιστημονική εξέταση, προκειμένου να διαπιστώσει κατά πόσο στο εξωτερικό των παραθύρων ή πορτών του σπιτιού της υπήρχε άγνωστο γενετικό υλικό ή άγνωστα δακτυλικά αποτυπώματα, όπως ήταν η σχετική ερώτηση που της υποβλήθηκε από τον κ. Πουργουρίδη; Η απάντηση είναι και πάλιν η ίδια, δηλαδή, κανείς. Ούτε και θα πρέπει ασφαλώς να καλέσω την κατηγορούμενη σε απολογία, για να συμπληρώσει τα όποια κενά στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους, ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης, σ' οποιαδήποτε κατηγορία. Η σχετική εισήγηση επιτυγχάνει. Η κατηγορούμενη αθωώνεται στις κατηγορίες 1, 2 και 20. (Υπ.)............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Κλοπή από κατοικία / εκ πρώτης όψεως υπόθεση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο