Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Σωτήριος Παπαδόπουλος, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 10790/10, 31 Ιανουαρίου 2011

(14)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π 66/84 όπως τροποποιήθηκε από την Κ.Δ.Π. 189/2008 και του άρθρου 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου ο κατηγορούμενος στις 16/3/10 στη Λεωφόρο Φανερωμένης στη Λάρνακα οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής HXX988 και δεν έλαβε κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε τα χέρια του να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, δηλαδή χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με τα χέρια. Διεξήχθη ακροαματική διαδικασία για την προαναφερόμενη κατηγορία και η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας τον αστυφύλακα 2432 Μ. Ττεραλλή. Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ.155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε και έδωσε ένορκη μαρτυρία. Όλα τα πιο πάνω είναι καταγραμμένα στα πρακτικά, γι' αυτό δεν θα τα επαναλάβω και θα προχωρήσω στην εξέταση του κατά πόσο έχει αποδειχθεί ή όχι η διάπραξη του αδικήματος για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος. Όπως διαφάνηκε μέσα από τη μαρτυρία, ο κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε ότι κατά τον επίδικο χρόνο χρησιμοποίησε τηλέφωνο με τα χέρια. Συγκεκριμένα, κατά τη μαρτυρία του ισχυρίσθηκε ότι κατά τον επίδικο χρόνο οδηγούσε το αναφερόμενο όχημα στη Λεωφόρο Αρτέμιδος και όταν σταμάτησε στα φώτα τροχαίας που ελέγχουν τη συμβολή με τη Λεωφόρο Φανερωμένης, με πρόθεση να στρίψει δεξιά, τότε χρησιμοποίησε το κινητό τηλέφωνο με τα χέρια. Υποστήριξε, ότι, όταν οδηγός μηχανοκίνητου οχήματος σταματά σε φώτα τροχαίας, τότε, οι ενέργειες του παύουν να εμπίπτουν στην έννοια της οδήγησης. Aναμφίβολα, ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος, είναι η οδήγηση, όπως προκύπτει άλλωστε και από το λεκτικό του Κανονισμού 58

(14)των περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών 66/84. Η θέση όμως του κατηγορούμενου ότι δηλαδή δεν οδηγούσε κατά τον επίδικο χρόνο δεν με βρίσκει σύμφωνη. Όλες οι ενέργειες του κατηγορούμενου, κατά τον επίδικο χρόνο, ότι δηλαδή ενώ χρησιμοποιούσε σε δρόμο μηχανοκίνητο όχημα που εξακολουθούσε να βρίσκεται σε λειτουργία και υπό τον έλεγχο του, σταμάτησε σε διασταύρωση που ελέγχεται από φώτα τροχαίας με πρόθεση να στρίψει δεξιά, δεν μπορούν να συνιστούν οτιδήποτε άλλο παρά οδήγηση. Ανατρέχοντας και στις διατάξεις του Κανονισμού 66Β, των Κανονισμών 66/84, που προνοούν για το τρόπο ρύθμισης της τροχαίας κίνησης από φωτεινούς σηματοδότες και καταγράφουν με λεπτομέρεια τα καθήκοντα των οδηγών που βρίσκονται στα φώτα τροχαίας, θα έλεγα μάλιστα, πως, στην υπό εξέταση περίπτωση, ο κατηγορούμενος είχε αυξημένο καθήκον να έχει τα χέρια του ελεύθερα σε οποιανδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματος του, αφού, αυτός, βρισκόταν σε διασταύρωση δρόμων ελεγχόμενη από φώτα τροχαίας και με πρόθεση να στρίψει δεξιά. ΕΥΡΗΜΑ Δεδομένων των πιο π άνω αποτελεί εύρημα μου ότι στις 16/3/10 ο κατηγορούμενος ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΧΧ988 στη Λεωφόρο Αρτέμιδος στην Λάρνακα κρατούσε με το δεξί του χέρι κινητό τηλέφωνο. Ο μάρτυρας κατηγορίας ανέκοψε τον κατηγορούμενο και αφού τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραξε του επέδωσε εξώδικο το οποίο όμως δεν πληρώθηκε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ O Κανονισμός 58

(14)των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 αναφέρει τα ακόλουθα: «Κάθε οδηγός, κατά την οδήγηση μηχανοκίνητου οχήματος, οφείλει να λαμβάνει κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε τα χέρια του πέρα από το ασφαλές κράτημα του τιμονιού, να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματος. Ειδικότερα ο οδηγός απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος να κρατά οποιοδήποτε αντικείμενο άσχετο με την οδήγηση, περιλαμβανομένου και κινητού τηλεφώνου.» Στον Κανονισμό 72 αναφέρεται ότι οιοσδήποτε παραβαίνει τις διατάξεις των εν λόγω Κανονισμών ή οποιονδήποτε όρο χορηγηθείσας άδειας είναι ένοχος αδικήματος. Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο Νομοθέτης έχει δημιουργήσει αδίκημα αυστηρής ευθύνης. Σε τέτοια αδικήματα η συγκεκριμένη ενέργεια ή παράλειψη αποτελεί το αδίκημα χωρίς να καθίσταται αναγκαία η νοητική κατάσταση του αδικοπραγούντα κατά την τέλεση της ενέργειας ή παράλειψης. Το κατά πόσο δημιουργείται τέτοιας φύσεως αδίκημα, όμως, πρέπει να προκύπτει ξεκάθαρα από το λεκτικό της σχετικής νομοθετικής διάταξης, χωρίς να παραμένει οποιοδήποτε περιθώριο αμφιβολίας σε σχέση με το ποια ενέργεια ή παράλειψη συνιστά το αδίκημα (βλ. Yiannakis Shistris v. Cyprus Tourism Organization

(1982)2 C.L.R Criminal Appeal 4307, ημερ. 21.12.1982, Sewage Board v. Anastasia Demosthenous

(1982)2 C.L.R 252, Ακκελίδου v. Αστυνομίας Π.Ε.7897 ημερ. 28.4.2005). Στην περίπτωση του Κανονισμού 58

(14)προκύπτει ότι το αδίκημα είναι η χρήση τηλεφώνου με τα χέρια. Είναι δε ενδεικτικό ότι το θέμα διασαφηνίζεται πλήρως με την τελευταία πρόταση του σχετικού Κανονισμού. Συνεπώς, από το λεκτικό του Κανονισμού εξάγεται ως συμπέρασμα ότι το αδίκημα διαπράττεται όταν γίνεται χρήση τηλεφώνου με τα χέρια κατά την οδήγηση και το αδίκημα είναι αυστηρής ευθύνης. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως αυτά παρατίθενται πιο πάνω και με βάση τις νομικές αρχές, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος, ενώ οδηγούσε χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με τα χέρια. Αυτό που θα απασχολήσει το Δικαστήριο στη συνέχεια, είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος μπορεί να κριθεί ένοχος του αδικήματος που αντιμετωπίζει, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, με την εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 85

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και συνεπώς να μην επέλθει οποιαδήποτε μεταβολή του υφιστάμενου κατηγορητηρίου ή να κριθεί ένοχος άλλου αδικήματος δια της προσθήκης επί του κατηγορητηρίου, δυνάμει του άρθρου 85

(4)του Κεφ. 155, νέας κατηγορίας, στην οποία να αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος οδηγούσε στη Λεωφόρο Αρτέμιδος αντί τη Λεωφόρο Φανερωμένης. Έχοντας κατά νου τις αρχές που διατυπώθηκαν στις Sammy Imbrahim Imbrahim Issa and another v. The Republic

(1989)2 CLR και Ανδρέας Κυριάκου v. Αστυνομίας

(1992)2ΑΑΔ 458 είμαι της άποψης και ως εκ τούτου κρίνω ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί ένοχος στη κατηγορία που αντιμετωπίζει ότι δηλαδή ενώ οδηγούσε στη Λεωφόρο Αρτέμιδος χρησιμοποίησε τηλέφωνο με τα χέρια χωρίς να προκύπτει αναγκαιότητα μεταβολής του κατηγορητηρίου δια της προσθήκης οποιασδήποτε άλλης κατηγορίας. Κρίνω, ότι, στην παρούσα περίπτωση, η ονομασία της οδού επί της οποίας οδηγούσε ο κατηγορούμενος δεν αφορά συστατικό στοιχείο του αδικήματος, με αποτέλεσμα, να τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 85

(1)του Κεφ.155, χωρίς την αναγκαιότητα οποιασδήποτε τροποποίησης. Η αναφορά στις λεπτομέρειες του αδικήματος, ότι ο κατηγορούμενος οδηγούσε στη Λεωφόρο Φανερωμένης, δεν αποτελεί ουσιώδες συστατικό στοιχείο, η μη απόδειξη του οποίου, να επηρεάζει την καταδίκη του κατηγορούμενου (βλ. Μιχαήλ Θωμά v. Αστυνομία

(1995)2 ΑΑΔ 255, Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 134, Νικολαίδης v. Αστυνομίας (αρ.2)

(2001)2 ΑΑΔ 645). Υπό το φως των πιο πάνω αποτελεί, κατάληξη μου ότι, η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στη κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο