Αστυνομία ν. Γιάννης Παντελίδης κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 17038/08, 18 Φεβρουαρίου, 2011

(3), 68 του περί της Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου (Ν.48(Ι)/2008) καθώς επίσης και του άρθρου 244(β) του Ποινικού Κώδικα. Παράλληλα, οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 βρέθηκαν ένοχοι στην κατηγορία της χρησιμοποίησης επικίνδυνων αντικειμένων, κατά παράβαση των άρθρων 2, 57 και 59 και της επίθεσης εναντίον αστυνομικού, κατά παράβαση του άρθρου 244 του Ποινικού Κώδικα. Ο Κατηγορούμενος 2 κρίθηκε ένοχος στο αδίκημα της πρόκλησης ζημιάς σε αθλητικές εγκαταστάσεις, κατά παράβαση των άρθρων 2, 66 και 67 του Ν48(Ι)/

1. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα συγκεκριμένα αδικήματα έχουν τύχει ευρηματικής απόφανσης και ήταν οι ακόλουθες: Στις 08/11/2008 κατά τη διεξαγωγή του αγώνα ΑΕΚ-ΑΕΛ, στο νέο ΓΣΖ στη Λάρνακα, μερίδα οπαδών της ΑΕΛ εξοργίστηκαν μετά την επίτευξη του δεύτερου τέρματος της ομάδας της ΑΕΚ και άρχισαν να δημιουργούν επεισόδια στην ανατολική κερκίδα του γηπέδου. Φίλαθλοι έριχναν αντικείμενα όπως πυροσβεστήρες, μέταλλα, πέτρες καθώς και καρέκλες από τις κερκίδες στον αγωνιστικό χώρο και στους αστυφύλακες. Τα επεισόδια εξελίχθηκαν σε τέτοιο βαθμό που είχε πυρποληθεί το φυσιοθεραπευτήριο κάτω από την ανατολική κερκίδα του γηπέδου. Οι δύο αστυφύλακες, ο Αστ.634, κ. Ηρακλέους, Μ.Κ.6 και ο Α/Αστ.768, κ. Παπαχριστοφόρου, Μ.Κ.8, οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με το καθήκον βιντεογράφισης του αγώνα, όπως είναι η συνήθης πρακτική, βιντεογράφησαν τα συγκεκριμένα επεισόδια ενώ εξελίσσονταν εντός του γηπέδου και οι δύο βιντεοταινίες παραδόθηκαν στον Αστ.3274 του ΥΠΕΓΕ Αρχηγείου και στη συνέχεια στον Αστ.1162, κ. Παπαδόπουλο, Μ.Κ.1, ο οποίος τις έθεσε υπό τη φύλαξή του. Από τις συγκεκριμένες ταινίες δημιουργήθηκαν τα δυο DVD τα οποία παραδόθηκαν στον Αστ.2887, κ. Κόνσολο, Μ.Κ.2 και κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 7 και
2. Εντός του αγωνιστικού χώρου, κατά την εξέλιξη των επεισοδίων, ο Αστ.2887, Μ.Κ.2, είχε προσέξει στην ανατολική κερκίδα, της ΑΕΛ, ένα νεαρό ο οποίος φορούσε χαρακτηριστικό μπουφάν με κουκούλα ριγέ, χρώματος κίτρινου με μπλε, να ρίχνει ένα πυροσβεστήρα στους αστυνομικούς της ΜΑΑΔ. Το γεγονός αυτό καταγράφεται και στο 34.35 λεπτό του Τεκμηρίου
3. Ο φίλαθλος, ο συγκεκριμένος, κατά την έξοδό του από το γήπεδο, στο χώρο στάθμευσης της ανατολικής κερκίδας, αναγνωρίστηκε από τον Μ.Κ.2 και του ζητήθηκαν τα στοιχεία του αφού τον είχε αναγνωρίσει, λόγω και του χαρακτηριστικού ενδύματός του. Ο φίλαθλος τράπηκε σε φυγή και τότε τον υπέδειξε σε άντρες της ΜΑΑΔ, μεταξύ των οποίων και ο Μ.Κ.3, ο οποίος τον πλησίασε αρχικά για να του ζητήσει τα στοιχεία του και αυτός τον έσπρωξε και τράπηκε σε φυγή. Τον κυνήγησε και τον συνέλαβε και τότε διαπίστωσε ότι ήταν ο Κατηγορούμενος
4. Παράλληλα, στην είσοδο με αριθμό 4του γηπέδου εξελίχθηκε ομαδική επίθεση από οπαδούς της ΑΕΛ, οι οποίοι έριχνα αντικείμενα, καθίσματα και οχλαγωγούσαν. Εκεί ο Αστ. Φουκαρής, Μ.Κ.4, συνέλαβε τον Κατηγορούμενο 2 γιατί τον είχε δει με τα μάτια του να σπρώχνει και να παρεμποδίζει μέλη της ΜΑΑΔ κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Όμως, ο ίδιος φίλαθλος, ο Κατηγορούμενος 2, είχε προηγουμένως εντοπιστεί από τον Αστ.3550, κ. Κουσιάππα, Μ.Κ.7, εντός του αθλητικού χώρου να κλωτσά και να σπάζει καρέκλα στις κερκίδες. Τα γεγονότα αυτά επιμαρτυρούνται στο 20.20 λεπτό και στο 29.26 λεπτό του Τεκμηρίου
5. Τον είχε προσέξει και τον θυμόταν, τον είχε δει σε απόσταση 3-4 μέτρα μπροστά του, γιατί φορούσε μια πράσινη φανέλα με σκούφο και είχε μακριά ίσια μαλλιά. Η συγκεκριμένη φανέλα είχε ζητηθεί από τον Κατηγορούμενο 2 και παραδόθηκε. Την αναγνώρισε ο Μ.Κ.7 στο Τεκμήριο
6. Ο Αστ.3066, κ. Γιωργαλλής, Μ.Κ.11, ο οποίος βρισκόταν επίσης στην ανατολική πλευρά του γηπέδου, στο παρκινγκ, είχε δει τον Κατηγορούμενο 5 να τραβά από πίσω δύο συναδέλφους του της ΜΑΑΔ, για να αποτρέψει τη σύλληψη άλλου οπαδού της ΑΕΛ. Και οι δύο αστυφύλακες φορούσαν αντιοχλαγωγική εξάρτηση, αλλά ο ένας από αυτούς έπεσε στο έδαφος. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 5 είναι, σύμφωνα με τα αρχεία της Κατηγορούσας Αρχής, λευκού ποινικού μητρώου και έχουν προκληθεί έξοδα ύψους €650- στη διαδικασία. Ο κ. Ερωτοκρίτου αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής των Κατηγορούμενων 1 και 5, παραδέχθηκε ότι πρόκειται για σοβαρά αδικήματα αλλά εισηγήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος 5 θα πρέπει να τύχει διαφοροποίησης της ποινής, ενόψει της έκτασης της συμμετοχής του στη διάπραξη των συγκεκριμένων αδικημάτων. Ήταν η θέση του ότι ο συγκεκριμένος Κατηγορούμενος, ο Κατηγορούμενος 5, δεν συμπεριφέρθηκε με χουλιγκανισμό και ότι ενεπλάκει στα συγκεκριμένα επεισόδια τυχαία και μη καταλαβαίνοντας περί τίνος επρόκειτο. Σημειώνω εδώ ότι ο Κατηγορούμενος 5 δεν προώθησε οποιαδήποτε θέση όταν κλήθηκε σε απολογία. Εισηγήθηκε ότι αυτό καταδεικνύει και την έλλειψη προσχεδιασμού. Επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στο λευκό του ποινικό μητρώο, στο νεαρό της ηλικίας του καθώς επίσης και στις αλλαγές που επήλθαν στη ζωή του από την ημέρα διάπραξης των αδικημάτων, δηλαδή ότι συζεί με μια κοπέλα με την οποία έχει αποκτήσει και ένα τέκνο. Αναφέρθηκε εκτεταμένα στην κατάσταση της υγείας του και ήταν η θέση του ότι πάσχει από σοβαρή μορφή μυοκαρδίτιδας και ελέγχεται από ιατρικό κέντρο στην Νάξο κάθε 6 μήνες, ενώ μπορεί να συμβεί το μοιραίο ένα πάσα στιγμή. Κατέθεσε και ιατρικά πιστοποιητικά, ως Τεκμήρια Α-Δ, τα οποία καταγράφουν ως ημερομηνία ετοιμασίας τους το έτος
7. Κατατέθηκε επίσης αντίγραφο της έγκρισης του Κατηγορούμενου 1 για παροχή σύνταξης ανικανότητας που αφορά το έτος 2009, Τεκμήριο Ε καθώς επίσης και αντίγραφο του πιστοποιητικού γεννήσεως του τέκνου του, Τεκμήριο Ζ. Κατέληξε, ότι ο Κατηγορούμενος 5 διαμένει στο σπίτι και προσέχει το ανήλικο τέκνο του, οπόταν αν φυλακιστεί θα δημιουργηθεί σοβαρό πρόβλημα ποιος θα προσέχει το ανήλικο τέκνο του. Αναφορικά με τον Κατηγορούμενο 1, ανέφερε ότι αν του επιβληθεί ποινή φυλάκισης θα απολέσει την εργασία του στις Βρετανικές Βάσεις και οι συνέπειες θα είναι δυσβάστακτες. Κατέθεσε σχετικό πιστοποιητικό της εταιρείας στην οποία εργάζεται, η οποία είναι υπεργολάβος στις Βρετανικές Βάσεις ως Τεκμήριο Η και αντίγραφο της άδειας εισόδου του στις Βρετανικές Βάσεις ως Τεκμήριο Λ. Αναφέρθηκε επίσης στο γεγονός ότι είναι παιδί πολύτεκνης οικογένειας και η μητέρα του θα υποβληθεί σύντομα σε εγχείριση για ρήξη τένοντα και ο πατέρας του είναι καρκινοπαθής, Τεκμήρια Θ, Ι και Κ. Ο κ. Ερωτοκρίτου έκανε αναφορά στην καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της υπόθεσης, αφού τα αδικήματα ανάγονται στο έτος
8. Υποστήριξε την άποψή του με αναφορά στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μενελάου

(2004)2 Α.Α.Δ.223, καθώς και σε αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εισηγήθηκε ότι για να είναι αποτρεπτική η ποινή πρέπει να είναι έγκαιρη. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι κατάλαβαν οι Κατηγορούμενοι 1 και 5 τι σημαίνει εγκλεισμός στη φυλακή και έχουν πάρει το μάθημά τους και γι' αυτό θα μπορούσε να τους παρασχεθεί μια δεύτερη ευκαιρία με την αναστολή της ποινής. Ο κ. Νικηφόρου αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής του Κατηγορούμενου 2 ανέφερε τα ακόλουθα: Ότι στο μυαλό του Κατηγορούμενου 2 πιθανών να υπήρχε κάποια πρόκληση, όμως δεν υπήρχε στις πράξεις του οποιοδήποτε στοιχείο προσχεδιασμού. Είναι ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα, πλην όμως εργάζεται στην εταιρεία του θείου του με ένα σχετικά χαλαρό ωράριο, λόγω της κατάστασης της υγείας των γονέων του οι οποίοι τον έχουν άμεση ανάγκη. Ο πατέρας του Κατηγορούμενου 2 πάσχει από στεφανιαία νόσο, διαβήτη και υπέρταση, Τεκμήρια Μ και Ν, ενώ η μητέρα του από υπέρταση, σπονδυλαρθρίτιδα, οστεοπόρωση και σκολίωση, Τεκμήριο Ξ. Ήταν η θέση του ότι οι γονείς του Κατηγορούμενου 2 δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς την παρουσία του Κατηγορούμενου 2 λόγω του ότι είναι υπεύθυνος για αυτούς. Η αδελφή του διαμένει σε χωριό εκτός Λεμεσού και ο αδελφός του στο εξωτερικό. Εισηγήθηκε ότι οι συνέπειες από τυχόν φυλάκισή του θα είναι καταστρεπτικές, αφού βοηθά και οικονομικά του γονείς του. Επιπρόσθετα, ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος 2 έχει εδώ και 10 μήνες δεσμό με κάποια κοπέλα με την οποία σκέφτονται το γάμο μετά την λήξη της παρούσας υπόθεσης. Ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι ο Κατηγορούμενος 2 μετά τον εγκλεισμό του αντιμετώπισε πρόβλημα υγείας το οποίο τυγχάνει διερεύνησης από ιατρούς των φυλακών. Εξέφρασε την μεταμέλειά του και ζήτησε μια δεύτερη ευκαιρία για τον Κατηγορούμενο 2. Τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν και οι τρεις Κατηγορούμενοι είναι αναμφίβολα σοβαρά. Ενδεικτικές είναι οι ποινές που προβλέπονται. Για το αδίκημα της παρακώλυσης ομαλής διεξαγωγής του αγώνα προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και έξι μήνες ή ποινή προστίμου ύψους €1.000- ή και οι δύο αυτές ποινές. Το αδίκημα της παράνομης συνάθροισης τιμωρείται με ποινή φυλάκισης ενός έτους ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €2.000- ή και τις δύο ποινές. Ενώ το αδίκημα της ματαίωσης αγώνα και της πρόκληση ζημιάς σε εγκαταστάσεις αθλητικού χώρου τιμωρείται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο έτη ή με ποινή προστίμου ύψους €4.000- ή και τις δύο ποινές. Το αδίκημα της συμπλοκής και της επίθεσης τιμωρείται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη ή με ποινή προστίμου ύψους €5.000- ή και τις δύο ποινές. Το αδίκημα της χρησιμοποίησης επικίνδυνων αντικειμένων τιμωρείται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο έτη ή με ποινή προστίμου ύψους €2.000- ή και τις δύο ποινές. Το αδίκημα της εσκεμμένης παρεμπόδισης οργάνου τήρησης της τάξης και της επίθεσης εναντίον αστυνομικού τιμωρείται με ποινή φυλάκισης δυο χρόνων. Αδικήματα που διαπράττονται σε αθλητικούς χώρους θεωρούνται πολύ σοβαρά, λόγω της έξαρσης που παρουσιάζουν. Τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο της βίας στους αθλητικούς χώρους έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, σε βαθμό που έχει καταντήσει κοινωνικό πρόβλημα. Η βία στα γήπεδα είναι απόρροια της γενικότερης βίας και του φανατισμού που επικρατεί στην κοινωνία μας. Είναι ηλίου φαεινότερων, από τα επεισόδια που εξελίσσονται κάθε σαββατοκύριακο στους αγώνες ποδοσφαίρου, πως εάν δεν υπάρξει άμεση και ριζική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων θα βρεθεί η κοινωνία μας αντιμέτωπη με την περίπτωση να θρηνήσει θύματα σε χώρους που προορίζονται για τη διεξαγωγή αγώνων και την προώθηση της αθλοπαίδειας. Οι παραβάτες, στις πλείστες περιπτώσεις, είναι νεαρά άτομα, όπως και στην παρούσα περίπτωση, οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων. Η έξαρση που παρατηρήθηκε στη διάπραξη τέτοιας φύσης αδικημάτων, οδήγησε τον νομοθέτη στην θέσπιση ειδικής νομοθεσίας για τα αδικήματα αυτά, τον Ν.5(Ι)/94, ο οποίος προέβλεπε για τη δημιουργία σειράς αδικημάτων τα οποία διαπράττονταν σε αθλητικούς χώρους και προέβλεπε επίσης αυστηρότατες ποινές. Ο συγκεκριμένος Νόμος αντικαταστάθηκε με τον Περί της Πρόληψης και της Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμο (Ν.48(Ι)/08), ο οποίος εμπεριέχει αυστηρότερες πρόνοιες από τον καταργηθέντα. Η περιφρούρηση του αθλητισμού από πράξεις βίας αποτελεί καθήκον των Δικαστηρίων. Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αντωνίου

(1996)2 Α.Α.Δ. 1: «Τον τελευταίο καιρό το φαινόμενο της βίας στους αθλητικούς χώρους έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, εξελίσσεται σταθερά σε κύριο κοινωνικό πρόβλημα. Η ευπρεπής συμπεριφορά θα πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και τα γήπεδα αθλοπαιδιών θα πρέπει να γίνουν όπως ήταν στο παρελθόν, χώροι ψυχαγωγίας, ευγενούς άμιλλας και υγιούς ανταγωνισμού .. Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών είναι ιδιαίτερα εμφανής τον τελευταίον καιρόν που η βίαιη συμπεριφορά, είτε υπό μορφή μεμονωμένων περιστατικών είτε οργανωμένης αντικοινωνικής συμπεριφοράς έχει καταστεί ανησυχητικά συχνή. Τόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και το Εφετείο μπορεί να λάβει δικανική γνώση της συχνότητας παρόμοιων επεισοδίων κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικών, κυρίως, αγώνων (βλ. σχετικά The Attorney-General v. Mavrokefalos

(1966)2 C.L.R.93 και Police v. Ioannou

(1989)2 C.L.R.61). Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Theodorou v. The Police

(1979)2 C.L.R.191, τόσο οι συμμετέχοντες σε ποδοσφαιρικούς αγώνες όσο και οι θεατές, θα πρέπει να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση και να μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρασύρονται από ξεσπάσματα θυμού ή από φανατισμό οποιουδήποτε είδους (βλ. επίσης Hapsides v. The Police

(1969)2 C.L.R.64).» Η ποινή σε τέτοιου είδους υποθέσεις πρέπει να είναι αποτρεπτική. Η αποτροπή στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει δύο παραμέτρους. Η μια έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο σύγγραμμα του Thomas "Principles of Sentencing" και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων, το στοιχείο της αποτροπής είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους (βλ. σχετικά μεταξύ άλλων Πισκόπου ν. Δημοκρατία

(1999)2 Α.Α.Δ.342). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αντώνη Αντωνίου (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την αναστολή της ποινής φυλάκισης των 60 ημερών και την αντικατέστησε με άμεση φυλάκιση, ενώ στην Φουττής ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ.359, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινές φυλάκισης 3 και 5 μηνών στο αδίκημα της συμμετοχής σε οχλαγωγία και της πρόκλησης ζημιάς σε περιουσία. Όπως έχω ήδη αναφέρει, οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν αδικήματα τα οποία έχουν δυστυχώς καταντήσει καθημερινό φαινόμενο, αφού σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο εξελίσσονται επεισόδια στους αθλητικούς χώρους όπου διεξάγονται ποδοσφαιρικά παιγνίδια. Επεισόδια πολύ σοβαρά τα οποία προσβάλλουν τον φιλααθλητισμό και οδηγούν σε σοβαρούς τραυματισμούς, τόσο ανυποψίαστων πολιτών καθώς και αστυφυλάκων που είναι επιφορτισμένοι με το δύσκολο έργο της τήρησης της τάξης μέσα στα γήπεδα. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκαν τα συγκεκριμένα αδικήματα, τις οποίες περιέγραψα ανωτέρω, δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν ως πράξεις εξαιρετικής σοβαρότητας. Ο Κατηγορούμενος 1 έριξε στον αγωνιστικό χώρο πυροσβεστήρα, ενώ ο Κατηγορούμενος 2 πλαστικές καρέκλες, χωρίς να νοιάζονται για τις συνέπειες των πράξεών τους. Ενεπλάκησαν σε συμπλοκή και επιτέθηκαν σε αστυνομικούς. Αποτέλεσμα των πράξεών τους ήταν η ματαίωση του συγκεκριμένου ποδοσφαιρικού αγώνα. Είχα την ευχέρεια να παρακολουθήσω τους ψηφιακούς δίσκους που κατέγραψαν τα γεγονότα όπως εξελίχθηκαν. Οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 εμφανίζονται να συμμετέχουν ενεργά στην οχλαγωγία και στη συνέχεια να τραβούν αντικείμενα που ανήκουν στο χώρο, όπως πυροσβεστήρα και καρέκλες και να τα ρίχνουν στους αστυνομικούς και εντός του γηπέδου, χωρίς να νοιάζονται και χωρίς να απομακρύνονται ούτε μια στιγμή από τα επεισόδια, αλλά αντίθετα να ενώνονται με τον όχλο και να επιτίθενται εκ νέου στους αστυνομικούς της ΜΑΑΔ. Τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές. Η συμπεριφορά ιδιαίτερα των Κατηγορούμενων 1 και 2 είναι καταδικαστέα, κατακριτέα και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από οποιαδήποτε πολιτισμένη κοινωνία. Δεν παραβλέπω τη συμπεριφορά του Κατηγορημένου 5. Παραταύτα όμως, η κάθε ποινή που επιβάλλεται θα πρέπει να εξατομικεύεται, έτσι ώστε να αρμόζει στα περιστατικά, όχι μόνο της κάθε υπόθεσης, αλλά και του συγκεκριμένου παραβάτη. Στα πλαίσια αυτά, λαμβάνω υπόψη μου το πολύ νεαρό της ηλικίας όλων των Κατηγορούμενων, το λευκό ποινικό μητρώο τους, καθώς και όλα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με τις προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα περιστατικά όλων των Κατηγορούμενων συμπεριλαμβανομένης και της κατάστασης της υγείας τους. Όσον αφορά το θέμα της καθυστέρησης, πρέπει να πω ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση στη συγκεκριμένη υπόθεση. Τα επεισόδια εξελίχθηκαν τέλος του 2008, τον Νοέμβριο 2008 και κατηγορητήριο καταχωρίστηκε αμέσως. Υπήρχαν αρχικά έξι κατηγορούμενοι με διαφορετικούς δικηγόρους και διαφορετικά αιτήματα σε κάθε δικάσιμο. Οι τρεις από αυτούς παραδέχτηκαν ένοχη σε διαφορετικά στάδια της διαδικασίας και ενώ ήταν σε εξέλιξη η ακρόαση της υπόθεσης οπόταν αναβλήθηκε η συνέχιση της ακρόασης για να επιβληθεί ποινή και μετά να συνεχιστεί η ακρόαση. Υπήρξαν επίσης αιτήματα για αναβολές λόγω άλλων υποχρεώσεων των συνηγόρων υπεράσπισης, εξ ου και χρειάστηκαν ακριβώς 12 μήνες για ολοκλήρωση της ακρόασης. Με αυτά κατά νου και γνωρίζοντας τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος (βλ. Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ.22), θεωρώ ότι η όποια καθυστέρηση δεν επηρέασε την Υπεράσπισή τους οπόταν δεν μπορεί να θεωρεί ως τέτοια που να οδηγήσει σε αναποτελεσματικότητα της ποινή που θα επιβληθεί ( βλ. Παντελάκης Μεταξά ν Αστυνομία Ποιν Εφ. 203/08 ημερ. 23.

1. 10.) Λαμβάνω υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής τη γενικότερη κατάσταση της υγείας του Κατηγορούμενου 5, πλην όμως παρατηρώ ότι τα πιστοποιητικά που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και αφορούν τον Κατηγορούμενο 5 ανάγονται στο έτος
2. Δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει ότι η τυχόν φυλάκισή του θα επιδείνωνε την κατάστασή του (Σοφοκλέους ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ.144). Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου ότι ο Κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας μετά τον εγκλεισμό του στη φυλακή, για το οποίο δεν κατατέθηκε οποιοδήποτε πιστοποιητικό και λαμβάνει ιατρικής περιποίησης από ιατρό των φυλακών. Δεν βρίσκω στην παρούσα υπόθεση οτιδήποτε που να διαφοροποιεί την παρούσα από την πάγια νομολογία, που υπαγορεύει ότι τα οποιαδήποτε προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο για την αποφυγή επιβολής ποινής φυλάκισης όταν καθίσταται επιτακτική η αναγκαιότητα επιβολής τέτοιας ποινής και ότι τα προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου μπορούν να εξυπηρετηθούν, κατάλληλα, από τις ιατρικές αρχές των φυλακών οι οποίες αναμένεται, ανάλογα με τη φύση και τη σοβαρότητα της κατάστασης του κατηγορούμενου, να του παράσχουν κάθε δυνατή διευκόλυνση και κάθε αναγκαία και κατάλληλη θεραπεία (βλ. Κωνσταντίνου (άλλως Γιαλλουρής) ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ.282). Η απώλεια σταδιοδρομίας, ως συνέπεια της ποινής, έχει αναγνωρισθεί ως μετριαστικός παράγοντας κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. σχετικά Γιώργος Ιωάννου ν Αστυνομίας Ποιν Εφ. 242/09 ημερ. 11.05.10 David Riley v Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 335 Λουκάς Χαραλάμπους Αριστοτέλους ν Δημοκρατία

(1970)2 Α.Α.Δ. 174 και Πολύκαρπος Α. Πολυκάρπου ν Αστυνομία

(1970)2 Α.Α.Δ 111). Λαμβάνω υπόψη μου τα όσα αναφέρθηκαν από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 1 αναφορικά με το θέμα αυτό. Στο μέτρο του επιτρεπτού, έχω λάβει υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις κάθε ενός από του Κατηγορούμενους στο σύνολό τους, αλλά και κάθε μια ξεχωριστά, όπως έχουν αναλυθεί με προσοχή από τους ευπαίδευτους συνηγόρους τους, ήτοι την υγεία τους, την επίδραση της τυχόν ποινής φυλάκισης στην οικογένεια καθώς και την σταδιοδρομία τους (βλ. Gholi v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ.30 και Χ"Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ.123) καθώς επίσης και την απουσία προηγούμενων καταδικών. Με μέτρο τις καθιερωθείσες από την νομολογία αρχές θα συνυπολογίσω τις προσωπικές περιστάσεις του κάθε Κατηγορούμενου, προσθέτοντας ότι η εξατομίκευση δεν πρέπει να εκμηδενίζει ή να εξασθενίζει την προσπάθεια η οποία καταβάλλεται για την προστασία του κοινωνικού συνόλου από τη σύγχρονη μάστιγα των επεισοδίων εντός αθλητικών χώρων και τους τραυματισμούς, τόσο ανυποψίαστων πολιτών που πηγαίνουν για να παρακολουθήσουν τον αγώνα πολλές φορές μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους, καθώς και των αστυφυλάκων που βρίσκονται σε εντεταλμένο καθήκον. Θα ήθελα σ' αυτό το σημείο να κάνω σταθμό και να αναφερθώ στην εισήγηση για διαφοροποίηση της ποινής για τον Κατηγορούμενο 5. Στην απόφαση Σιδερένου v. Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. αρ.122/2009, ημερ.21/04/2010, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το Άρθρο 28.1 του Συντάγματος διασφαλίζει την ισότητα όλων των πολιτών ενώπιον της Δικαιοσύνης. Όπως προβλέπει το Άρθρο, ο κάθε πολίτης δικαιούται να τύχει ίσης προστασίας και μεταχείρισης. Σε ό,τι αφορά την επιβολή ποινής, η υποχρέωση του Δικαστηρίου συνίσταται στην υποχρέωση να μεταχειρίζεται με ομοιόμορφο τρόπο όλους όσους βρίσκονται στην ίδια θέση (βλ. Χρυσάνθου Ιωάννου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ.251). Η σημασία της ανισότητας στη μεταχείριση παραβατών που είναι στην ίδια θέση, έγκειται στο ότι δημιουργεί αίσθημα αδικίας και τείνει να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του κοινού στον ίδιο το θεσμό της δικαιοσύνης. Ωστόσο ο όρος «ίσοι ενώπιον του νόμου .. και της δικαιοσύνης» στο Άρθρο 28.1 του Συντάγματος, δεν σημαίνει και την ακριβή αριθμητική εξίσωση της ποινής δύο παραβατών, αλλά διασφαλίζει μόνο την ισότητα έναντι αυθαίρετων διακρίσεων και καθόλου δεν αποκλείει εύλογες διακρίσεις (βλ. Ευαγόρου v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ.593, Mikrommatis v. Republic 2 RSCC 125 και Λοΐζος Λοΐζου κ.α. v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ.546).» Η συμμετοχή του Κατηγορούμενου 5 δεν μπορεί να εξισωθεί με τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου 1 και 2 στα επεισόδια. Ο Κατηγορούμενος 5 απλός έμπαινε στον όχλο και δημιουργούσε φασαρία, χωρίς άμεση εμπλοκή στα επεισόδια. Αυτό διαφοροποιεί την δική του θέση από τους άλλους δυο Κατηγορούμενους ( βλ. Ανδρέου ν Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 337, R v Gianitto 2 Cr. App R 221, R v Fowler 6 Cr. App R 301 και Archbold 2003 , παρά. 5-172 ). Έχοντας συνεκτιμήσει όλα τα πιο πάνω, θεωρώ ότι η ποινή φυλάκισης είναι αναπόφευκτη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετώπισης αυτού του αποτρόπαιου φαινομένου. Να σημειώσω πως οι προσωπικές περιστάσεις σε αδικήματα για τα οποία απαιτούνται αποτρεπτικές ποινές, έχουν συνήθως μειωμένη σημασία σύμφωνα με τη νομολογία μας. Συνεπακόλουθα, επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές : Στην 1η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών στους Κατηγορούμενους 1 και

1. Στη 2η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών στους Κατηγορούμενους 1 και 2 και 3 μηνών στον Κατηγορούμενο
2. Στην 3η Κατηγορία καμιά ποινή ενόψει του ότι τα γεγονότα της προκύπτουν από τη 2η κατηγορία. Στην 4η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών στους Κατηγορούμενους 1 και
3. Στην 5η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών στους Κατηγορούμενους 1 και
4. Στην 6η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 4 μηνών στον Κατηγορούμενο
5. Στην 7η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 4 μηνών στον Κατηγορούμενο
6. Στην 9η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 4 μηνών στον Κατηγορούμενο
7. Στην 10η Κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών στον Κατηγορούμενο
8. Μελέτησα με προσοχή όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τα αδικήματα στην παρούσα υπόθεση. Έλαβα υπόψη, πάντα μέσα στα πλαίσια των αρχών που έχω εκθέσει πιο πάνω, τις προσωπικές περιστάσεις όλων των Κατηγορούμενων, τις επιπτώσεις που η ποινή θα έχει στους ίδιους καθώς και τις οικογένειές τους. Όμως δεν μπορώ να παραγνωρίσω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα. Ερχόμενη τώρα στο θέμα της αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε, έχοντας πάντα κατά νου τις πρόνοιες του Υφ΄ Όρων Αναστολής Εκτέλεσης της Ποινής Φυλάκισης Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 186(Ι)/
9. Σύμφωνα με την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ.161, τα κριτήρια που μπορούν να ληφθούν υπόψη συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, (α) τη σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξής του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου (γ) τη διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειάς του. Αντλώντας καθοδήγηση από τη νομολογία, όπως διατυπώθηκε στις αποφάσεις Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1974)2 C.L.R. 45, Γενικός Εισαγγελέας ν. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και την Τζιαουχάρη (ανωτέρω), κρίνω ότι τα γεγονότα είναι τέτοια και τα περιστατικά στην υπό κρίση υπόθεση είναι τέτοια, που δεν δικαιολογούν την αναστολή της εκτέλεσης της ποινής. Οι ποινές φυλάκισης θα είναι άμεσες και θα συντρέχουν η δε έκτιση τους θα αρχίζει από τις 11 Φεβρουαρίου, 2011 που οι Κατηγορούμενοι 1,2 και 5 τέθηκαν υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση. Τα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής τα οποία ανέρχονται στα €650 θα καταβληθούν από τους Κατηγορούμενους. (Υπ. .............) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο