Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Τζιώρτζης Ανδρέου, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 5112/10, 9 Μαρτίου 2011

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ.155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε και έδωσε ένορκη κατάθεση. Ο ΜΚ1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του τη γραπτή κατάθεση που ετοίμασε για την υπόθεση (τεκμήριο 1) και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Ανέφερε ότι εξέτασε το δυστύχημα που επεσυνέβηκε στις 20/8/09 στη συμβολή των δρόμων Τιμίου Προδρόμου και Ομονοίας στη Δρομολαξιά με ενεχόμενα οχήματα το υπ' αριθμούς εγγραφής KQV100 που οδηγείτο από τον κατηγορούμενο και το όχημα υπ' αριθμούς εγγραφής ΚΗF898 που οδηγείτο από τον ΜΚ

1. Κατά τη διερεύνηση του δυστυχήματος διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος αποπειράθηκε να προσπεράσει το όχημα του ΜΚ2 στη συμβολή των πιο πάνω αναφερόμενων δρόμων. Ο ΜΚ1 κατάθεσε ως τεκμήριο 2 σχεδιάγραμμα που ετοίμασε της σκηνής του δυστυχήματος αναφέροντας ότι δεν κατέστη δυνατό να εντοπίσει επ' ακριβώς το σημείο σύγκρουσης των δύο οχημάτων ούτε να καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα σε σχέση με το δυστύχημα επειδή πριν την άφιξη του στη σκηνή είχαν μετακινηθεί από τη θέση τους διάφορα τεκμήρια μεταξύ των οποίων και το όχημα με αριθμούς εγγραφής KHF
2. Από τη σύγκρουση το όχημα του κατηγορούμενου υπέστη ζημιά στο μπροστινό αριστερό μέρος και το όχημα του ΜΚ2 στο πίσω δεξί φτερό. Ο ΜΚ2, υιοθέτησε το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης που του λήφθηκαν για την υπόθεση (τεκμήριο 4) σαν μέρος της κυρίως εξέτασης του και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Ανέφερε ότι ενώ οδηγούσε το αναφερόμενο όχημα στην οδό Τιμίου Προδρόμου σταμάτησε στη συμβολή με την οδό Ομονοίας με πρόθεση να στρίψει δεξιά να εισέλθει στη πάροδο και να κάνει επαναστροφή. Έδειξε με το δείκτη του οχήματος του και περίμενε για να περάσει κάποιο όχημα που ερχόταν από απέναντι. Όταν κινήθηκε προς τα δεξιά πριν προλάβει να εισέλθει στην πάροδο συγκρούσθηκε με το όχημα του κατηγορούμενου και στη συνέχεια το όχημα του κινήθηκε ευθεία. Αντεξεταζόμενος μετά από σχετική ερώτηση διευκρίνισε πως λέγοντας στη κατάθεση του «έκανα τιπ να πάω δεξιά» εννοούσε ότι έδειξε με το δείχτη του οχήματος του την πρόθεση του να στρίψει δεξιά. Ο κατηγορούμενος κατά την ένορκη μαρτυρία του υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης που έδωσε για την υπόθεση (τεκμήριο 3) και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Στο τεκμήριο 3, αναφέρει ότι, καθώς οδηγούσε στην οδό Τιμίου Προδρόμου αντιλήφθηκε στην ίδια κατεύθυνση το όχημα του ΜΚ2 το οποίο ήταν σταματημένο παρά τη συμβολή με την οδό Ομονοίας στο μέσο του δρόμου και συγκεκριμένα στο μέσο της λωρίδας που οδηγεί στη Λεωφόρο Ελευθερίας. Καθώς προσπάθησε να το προσπεράσει αυτό κινήθηκε προς τα δεξιά με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν μεταξύ τους. Απαντώντας σε ερωτήσεις της υπεράσπισης, ανέφερε ότι, αντιλήφθηκε τη παρουσία του οχήματος του ΜΚ2 από απόσταση 50μ και προσπάθησε να το αποφύγει «περνώντας από δεξιά». Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι το δυστύχημα έγινε στη συμβολή των πιο πάνω αναφερόμενων δρόμων και ισχυρίστηκε ότι το όχημα του ΜΚ2 ήταν σταματημένο στα αριστερά και ο αριστερός του τροχός άγγιζε την αριστερή άκρη του δρόμου. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Παρέθεσε με αντικειμενικότητα τα όσα περιήλθαν σε γνώση του και η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε. Ως εκ τούτου αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της. Ο ΜΚ2, δεν μπορώ να πω ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Η μαρτυρία του δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε. Τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο συνάδουν και με το περιεχόμενο της κατάθεσης του τεκμήριο 4, πλην του ισχυρισμού του ότι κοιτάζοντας από το καθρεφτάκι του οχήματος του είδε «φώτα από μακριά», ισχυρισμός που δεν αναφέρεται στην ανακριτική κατάθεση του, όπου σε σχετική ερώτηση, αναφέρει μόνο, ότι, κοίταξε από το καθρεφτάκι και μετά κινήθηκε δεξιά. Ως εκ τούτου πλην του πιο πάνω ισχυρισμού η υπόλοιπη μαρτυρία του ΜΚ2 γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της. Ο κατηγορούμενος πιστεύω ότι δεν είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου προσπάθησε να δώσει μια άλλη εκδοχή στα γεγονότα η οποία έρχεται σε αντίφαση με τη γραπτή κατάθεση που έδωσε για την υπόθεση το περιεχόμενο της οποία αρχικά υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου. Υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με την βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να δώσει στη κατάθεση του κατηγορούμενου (βλ. Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 109 στην οποία υιοθετήθηκε η αγγλική απόφαση Findlay Ducan, 73 Crim. App. R. 359). Στην υπόθεση Ducan (ανωτέρω) αποφασίσθηκε ότι κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψη και εκτιμάται και ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που προβάλλονται και όπως είναι φυσικό μπορεί να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο που συνθέτει παραδοχή σε αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια στο συμφέρον του κατηγορούμενου. Σύμφωνα με τη νομολογία και τις αρχές της απόδειξης όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα «Η Απόδειξη» του Κακογιάννη, 1983 «αν τέτοιες καταθέσεις (του κατηγορουμένου προς την αστυνομία) είναι δυσμενείς για τον κατηγορούμενο, τότε, αν έγιναν θεληματικά, γίνονται δεχτές ως μαρτυρία εναντίον του». Πρέπει δε να σημειωθεί ότι ακόμα και τότε που βρισκόταν σε ισχύ ο αποκλειστικός κανόνας της εξ' ακοής μαρτυρίας, τέτοιες δηλώσεις προς την Αστυνομία, γίνονταν αποδεχτές ως μαρτυρία εναντίον του καταθέτοντος, ως εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Σύμφωνα με την απόφαση στην Αγγλική υπόθεση R.V. Storey

(1968)52 Cr. App Rep. 334 όταν μια τέτοια κατάθεση παρουσιάζεται από την Κατηγορούσα Αρχή δεν αποτελεί απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της, αλλά απόδειξη της αντίδρασης του κατηγορουμένου όταν για πρώτη φορά αντιμετωπίζεται με τα ενοχοποιητικά γεγονότα ως και απόδειξη συνέπειας του κατηγορουμένου όταν αργότερα στη δίκη καταθέσει ενόρκως και δώσει μαρτυρία στην ίδια γραμμή όπως και η κατάθεση του . Στην υπό εξέταση υπόθεση ενώ ο κατηγορούμενος στη γραπτή κατάθεση του αναφέρει ότι το αυτοκίνητο του ΜΚ2 βρισκόταν σταματημένο παρά τη συμβολή των δρόμων στο μέσο του δρόμου και συγκεκριμένα στο μέσο της λωρίδας με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Ελευθερίας, κατά τη προφορική του μαρτυρία ισχυρίστηκε, ότι, το αναφερόμενο αυτοκίνητο ήταν σταματημένο αριστερά και ο αριστερός του τροχός άγγιζε την αριστερή άκρη του δρόμου. Ενώ δε στη γραπτή κατάθεση του αναφέρει ξεκάθαρα ότι προσπάθησε να προσπεράσει το αναφερόμενο αυτοκίνητο, κατά την προφορική του μαρτυρία, ισχυρίσθηκε ότι προσπάθησε να το αποφύγει. Όλα τα πιο πάνω δεν μου επιτρέπουν να αποδεκτώ την εκδοχή που πρόβαλε ο κατηγορούμενος ενώπιον του Δικαστηρίου την οποία και απορρίπτω. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα. Ο κατηγορούμενος στις 20/8/09 οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KQV100 στην οδό Τιμίου Προδρόμου. Παρά τη συμβολή της πιο πάνω οδού με τη οδό Ομόνοιας, αποπειράθηκε να προσπεράσει το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KHF898 που οδηγείτο από το ΜΚ2 στην ίδια κατεύθυνση και βρισκόταν σε αναμονή με πρόθεση να στρίψει δεξιά και να εισέλθει στη πάροδο. Την ίδια ώρα το όχημα του ΜΚ2 κινήθηκε δεξιά με αποτέλεσμα τη σύγκρουση μεταξύ των δύο οχημάτων. Η απόδοση ευθύνης για τη πρόκληση του δυστυχήματος δεν θα απασχολήσει το Δικαστήριο στη παρούσα υπόθεση, όπου, εκείνο που καλείται να αποφασίσει είναι κατά πόσο έχει διαπραχθεί το αδίκημα που αποδίδεται στο κατηγορούμενο με βάση τον Κανονισμό 58

(4)(α). Σημειώνω επίσης ότι, παρά τη σχετική αναφορά στις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, η πρόκληση δυστυχήματος δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του υπό εξέταση αδικήματος. Ο Κανονισμός 58

(4)(α) προνοεί τα ακόλουθα:

(4)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει- (α) Να μην προσπερνά ούτε να αποπειράται να προσπεράσει όχημα κινούμενο προς την ίδια κατεύθυνση σε κάθε σημείο που υπάρχει στη μέση του οδοστρώματος συνεχής άσπρη γραμμή, σχετικό απαγορευτικό σήμα τροχαίας, σε στροφή με ορατότητα μικρότερη των εκατό μέτρων, σε συμβολή δρόμων εντός δημοτικών ορίων ή ορίων κοινότητας, όταν προσεγγίζει κυρτή γέφυρα, διάβαση πεζών ή κορυφή ανάβασης ή όταν προσεγγίζει όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση οπότε παρέχει δικαίωμα προτεραιότητας σε αυτό. Ήταν η θέση των ευπαίδευτων συνήγορων της υπεράσπισης ότι με βάση τις πρόνοιες του πιο πάνω Κανονισμού, για να διαπραχθεί το αδίκημα, θα πρέπει, το αυτοκίνητο που προσπερνάται να βρίσκεται σε κίνηση, κάτι, που όπως εισηγήθηκαν δεν ισχύει στην παρούσα υπόθεση όπου το αυτοκίνητο του ΜΚ2 είχε σταματήσει στη συμβολή των δρόμων. Η πιο πάνω θέση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Το αυτοκίνητο του ΜΚ2 σταμάτησε στη συμβολή των δρόμων και βρισκόταν σε αναμονή για να στρίψει δεξιά και να εισέλθει στη πάροδο. Αυτό δεν το θέτει εκτός της έννοιας του «κινούμενου οχήματος» κάτω από τις πρόνοιες του Κ.58

(4)(α). Αντίθετα η απαγόρευση αυτή του Κανονισμού αποσκοπεί στην αποφυγή μεταξύ άλλων και αυτού που συνέβηκε στη παρούσα υπόθεση, όπου, το όχημα του ΜΚ2 κινήθηκε δεξιά για να εισέλθει στη πάροδο με αποτέλεσμα να προκληθεί δυστύχημα. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.)............. Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο