Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Αντώνης Πελεκάνος, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 12971/10, 23 Μαρτίου 2011

(1)/2000. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας τον αστ.2644 Λοίζο Μολέσκη (ΜΚ1). Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ.155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του μάρτυρα κατηγορίας το όχημα με αριθμούς εγγραφής JHQ625, το οποίο, κατά τον επίδικο χρόνο βρισκόταν υπό τη κατοχή και φύλαξη του κατηγορούμενου, στις 15/4/2010 στην Αραδίππου της επαρχίας Λάρνακας οδηγήθηκε από τον γιο του ενώ αυτός δεν ήταν κάτοχος άδειας οδήγησης και δεν καλυπτόταν από πιστοποιητικό ασφάλειας. Όλα τα πιο πάνω δεν αμφισβητήθηκαν από τον κατηγορούμενο αλλά ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη και ως τέτοια την αποδέχομαι. Όπως έχει προαναφερθεί, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, επιλογή η οποία αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση μπορεί η επιλογή του αυτή να ληφθεί εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία της είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η δήλωση του κατηγορούμενου χωρίς όρκο εξετάζεται και αξιολογείται μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πώς ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Είναι υποχρέωση του Δικαστηρίου να της δώσει τη βαρύτητα που της αρμόζει και να την λάβει υπόψη του πριν φθάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της (βλ. R. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είπε με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο με την αντεξέταση. (βλ. Vroukos v. Republic

(1973)2 CLR 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 CLR 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (βλ. R. V. Coughlan

(1978)64 Cr. App. R.11). Ο κατηγορούμενος κατά την ανώμοτη του δήλωση αναφέρθηκε στα μέτρα που έλαβε για να μη χρησιμοποιηθεί το αναφερόμενο αυτοκίνητο από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 14 Α εδάφιο

(1)του περί Μηχανοκινήτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε και έχει ως εξής: «Ο ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου οχήματος έχει υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα για αποτροπή χρησιμοποίησης του οχήματος του από οποιοδήποτε μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο». Δυνάμει του εδαφίου

(4)του ίδιου άρθρου στον όρο «ιδιοκτήτης» περιλαμβάνεται και οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο έχει στη κατοχή και υπό τον έλεγχο του μηχανοκίνητο όχημα. Σύμφωνα με το άρθρο 14 Α

(3)σε ποινική δίωξη ιδιοκτήτη οχήματος για αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(2), η απόδειξη από τη κατηγορούσα αρχή της χρησιμοποίησης του οχήματος από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη ενοχής του ιδιοκτήτη αυτού, εκτός αν αυτός ήθελε αποδείξει ότι έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή τέτοιας μη εξουσιοδοτημένης χρησιμοποίησης. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος για τα οποία ο κατηγορούμενος κατηγορείται και τα οποία οφείλει η Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει είναι: (α) η ιδιοκτησία, κατοχή ή η φύλαξη του μηχανοκίνητου οχήματος (β) η χρησιμοποίηση από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο Όπως προκύπτει από το πιο πάνω άρθρο, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι δύο. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου και αποτέλεσε και παραδεκτό γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ο έχων τη κατοχή και φύλαξη του αναφερόμενου οχήματος, όπως επίσης, και ότι αυτό οδηγήθηκε από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο δηλαδή τον γιο του κατηγορούμενου που δεν ήταν κάτοχος άδειας οδήγησης και δεν καλυπτόταν από πιστοποιητικό ασφάλισης. Με την απόδειξη των πιο πάνω, το βάρος απόδειξης μετατίθεται πλέον στους ώμους του κατηγορούμενου να αποδείξει, ότι, αυτός έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή της χρησιμοποίησης αυτής. Με τη χρήση της φράσης «όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα» ο Νομοθέτης έχει καθορίσει και το βάρος που επιφορτίζεται έκαστος ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου οχήματος. Δεν είναι αρκετό να ληφθούν εύλογα μέτρα, αλλά πρέπει να ληφθούν όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα. Το κατά πόσο κάτι τέτοιο έχει γίνει είναι θέμα που εξετάζεται με βάση τα γεγονότα και περιστατικά της κάθε υπόθεσης ξεχωριστά. Με βάση τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο, έχει αποδειχθεί ότι το αναφερόμενο όχημα ενώ ήταν υπό την κατοχή και φύλαξη του κατηγορούμενου χρησιμοποιήθηκε από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Λαμβάνοντας υπόψη την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου στην έκταση που ορίζει η νομολογία, κρίνω πως, αυτή δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είπε με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία αλλά ούτε και να δώσει μια άλλη υφή στα γεγονότα που προκύπτουν από τη δοθείσα μαρτυρία. Των πιο πάνω δεδομένων, ο κατηγορούμενος δεν απέσεισε το βάρος που μετατέθηκε στους ώμους του να αποδείξει ότι έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή της χρησιμοποίησης του αναφερόμενου οχήματος από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο