Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Λάμπρος Χ΄΄Πέτρου, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 15925/10, 24 Μαρτίου 2011

(1)/2000. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε δύο μάρτυρες κατηγορίας τον αστυφύλακα 1472 Χ. Βιολάρη (ΜΚ1) και τον αστυφύλακα 2344 Α. Φιλίππου (ΜΚ2). Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ.155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε και έδωσε ένορκη κατάθεση. Σύμφωνα με τη μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΝΤ454, το οποίο ανήκει στον κατηγορούμενο και κατά τον επίδικο χρόνο βρισκόταν υπό τη φύλαξη του, στις 27/6/10 στη Τόχνη της επαρχίας Λάρνακας οδηγήθηκε από τον 16χρονο γιο του ενώ αυτός δεν ήταν κάτοχος άδειας οδήγησης και δεν καλυπτόταν από πιστοποιητικό ασφάλειας. Όλα τα πιο πάνω δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση αλλά ήταν η θέση του κατηγορούμενου ότι δεν παρέλειψε να λάβει όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα ώστε το όχημα του να μην οδηγηθεί από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο και συγκεκριμένα από τον ανήλικο γιο του. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι το αυτοκίνητο βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού του και τα κλειδιά μέσα στο ερμάρι του υπνοδωματίου του. Σε σχετικές ερωτήσεις απάντησε ότι το ερμάρι δεν ήταν κλειδωμένο και ο γιος του είχε πρόσβαση στο υπνοδωμάτιο του. Ανέφερε επίσης ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο ίδιος μετέβηκε σε άλλη επαρχία και ο γιος του βρισκόταν μόνος στο σπίτι. Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου προφορική του μαρτυρία πρόσθεσε ότι τα κλειδιά μέσα στο ερμάρι τα είχε τοποθετήσει μέσα σε ένα από τα σακάκια του. Οι μάρτυρες κατηγορίας μου έκαναν καλή εντύπωση σαν μάρτυρες της αλήθειας. Η μαρτυρία τους παρέμεινε αναντίλεκτη και ως τέτοια την αποδέχομαι. O κατηγορούμενος εξέθεσε με απλοϊκό τρόπο τα γεγονότα αναφέροντας πως δεν υπολόγισε ότι ο γιός του θα έπαιρνε τα κλειδιά για να οδηγήσει το αυτοκίνητο χωρίς την συγκατάθεση του. Ανέφερε πως αν έκανε λάθος απολογείται. Σημειώνω πως από τη μαρτυρία του κατηγορούμενου δεν γίνεται αποδεκτός ο ισχυρισμός του ότι τα κλειδιά μέσα στο ερμάρι ήταν μέσα σε ένα από τα σακάκια του. Τούτο διότι δεν αναφέρεται τέτοιος ισχυρισμός στη γραπτή κατάθεση του (τεκμήριο 4), κάτι, που λογικά θα το έλεγε όταν για πρώτη φορά βρέθηκε αντιμέτωπος με τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Συνεπώς πλην του πιο πάνω ισχυρισμού η υπόλοιπη μαρτυρία του κατηγορούμενου γίνεται αποδεκτή. Σημειώνω, ότι, ο κατηγορούμενος δεν ισχυρίσθηκε πως ο ανήλικος γιος του δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει που βρίσκονταν τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Εκείνο που ανέφερε ήταν ότι «δεν υπολόγισε» ότι ο γιος του θα οδηγούσε το αυτοκίνητο. Το άρθρο 14 Α εδάφιο

(1)του περί Μηχανοκινήτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε έχει ως εξής: «Ο ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου οχήματος έχει υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα εύλογα μέτρα για αποτροπή χρησιμοποίησης του οχήματος του από οποιοδήποτε μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο». Δυνάμει του εδαφίου

(4)του ίδιου άρθρου στον όρο «ιδιοκτήτης» περιλαμβάνεται και οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο έχει στη κατοχή και υπό τον έλεγχο του μηχανοκίνητο όχημα. Σύμφωνα με το άρθρο 14 Α

(3)σε ποινική δίωξη ιδιοκτήτη οχήματος για αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(2), η απόδειξη από τη κατηγορούσα αρχή της χρησιμοποίησης του οχήματος από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη ενοχής του ιδιοκτήτη αυτού, εκτός αν αυτός ήθελε αποδείξει ότι έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή τέτοιας μη εξουσιοδοτημένης χρησιμοποίησης. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος για τα οποία ο κατηγορούμενος κατηγορείται και τα οποία οφείλει η Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει είναι: (α) η ιδιοκτησία, κατοχή ή η φύλαξη του μηχανοκίνητου οχήματος (β) η χρησιμοποίηση από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο Όπως προκύπτει από το πιο πάνω άρθρο, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι δύο. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου και αποτέλεσε και παραδεκτό γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και ο έχων τη φύλαξη του αναφερόμενου οχήματος, όπως επίσης, και ότι αυτό οδηγήθηκε από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, δηλαδή τον ανήλικο γιο του που δεν ήταν κάτοχος άδειας οδήγησης και δεν καλυπτόταν από πιστοποιητικό ασφάλισης. Με την απόδειξη των πιο πάνω, το βάρος απόδειξης μετατίθεται πλέον στους ώμους του κατηγορούμενου να αποδείξει, ότι, αυτός έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα για αποτροπή της χρησιμοποίησης αυτής. Με τη χρήση της φράσης «όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα» ο Νομοθέτης έχει καθορίσει και το βάρος που επιφορτίζεται έκαστος ιδιοκτήτης μηχανοκίνητου οχήματος. Δεν είναι αρκετό να ληφθούν εύλογα μέτρα, αλλά πρέπει να ληφθούν όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα. Το κατά πόσο κάτι τέτοιο έχει γίνει είναι θέμα που εξετάζεται με βάση τα γεγονότα και περιστατικά της κάθε υπόθεσης ξεχωριστά. Στη παρούσα περίπτωση το αυτοκίνητο βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού του κατηγορούμενου και τα κλειδιά μέσα στο ερμάρι του υπνοδωματίου του το οποίο δεν ήταν κλειδωμένο και ο γιός του είχε πρόσβαση σε αυτό. Επίσης ο γιος του ηλικίας 16 χρονών κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν μόνος του στο σπίτι. Τα πιο πάνω, κρινόμενα με βάση τη κοινή εμπειρία και τη λογική, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν έλαβε όλα τα αναγκαία εύλογα μέτρα ούτως ώστε το αυτοκίνητο του να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον ανήλικο γιο του. Τα όσα παρέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, περί της ειλικρινούς πεποίθησης του ότι ο γιος του δεν θα μπορούσε να εντοπίσει τα κλειδιά εκεί που τα είχε τοποθετήσει και να οδηγήσει το αυτοκίνητο χωρίς τη συγκατάθεση του, αποτελούν, ενδεχομένως, μετριαστικό παράγοντα σε αγόρευση για μετριασμό της ποινής, αλλά όχι υπεράσπιση. Των πιο πάνω δεδομένων, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο