Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Νίκος Μουλαζίμης, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 9926/10, 24 Μαρτίου 2011

(4)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72. Διεξήχθη ακροαματική διαδικασία για την προαναφερόμενη κατηγορία. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε τρεις μάρτυρες κατηγορίας τον αστ.3024 Μάριο Καβαλιέρο (ΜΚ1), την Παντελίτσα Αρέστη (ΜΚ2) και την Χριστίνα Καρπασίτη (ΜΚ3). Μετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ.155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε και έδωσε ένορκη κατάθεση και κάλεσε ένα μάρτυρα υπεράσπισης. Ο ΜΚ1 υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης που ετοίμασε για την υπόθεση (τεκμήριο 1) και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Ανέφερε ότι στις 19/3/10 μετέβηκε στη σκηνή τροχαίου δυστυχήματος που συνέβηκε περί ώρα 9:45 στη διάβαση πεζών στη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου με ενεχόμενο το όχημα με αριθμούς εγγραφής KVX245 που οδηγείτο από τον κατηγορούμενο και τη πεζή Παντελίτσα Αρέστη (ΜΚ2). Φτάνοντας στη σκηνή του δυστυχήματος βρήκε το όχημα του κατηγορούμενου στη τελική του θέση, ενώ η πεζή, είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Λάρνακας. Ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος (τεκμήριο 2) στο οποίο αφού έλαβε τις αναγκαίες μετρήσεις σημείωσε με το γράμμα Χ το σημείο σύγκρουσης μεταξύ του οχήματος και της πεζής καθώς και τις πορείες τους. Το όχημα του κατηγορούμενου υπέστη ζημιές στο μπροστινό δεξιό φανάρι. Κατά την ώρα του δυστυχήματος ο καιρός ήταν αίθριος και η άσφαλτος στεγνή. Η διάβαση πεζών όπου επεσυνέβηκε το δυστύχημα ελέγχεται από φώτα τροχαίας. Το πλάτος του δρόμου ήταν 9.7μ. Η ορατότητα του κατηγορούμενου ήταν πέραν των 100μ και το επιτρεπόμενο ανώτατο όριο ταχύτητας στον αναφερόμενο δρόμο ήταν 50χαω. Αριστερά και δεξιά του δρόμου υπήρχε πεζοδρόμιο πλάτους 2.6μ. Έλαβε γραπτή κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 4) και τον κατηγόρησε γραπτώς (τεκμήριο 5). Έλαβε επίσης κατάθεση από την πεζή (ΜΚ2) η οποία ανέφερε ότι δεν θυμάται πως έγινε το τροχαίο δυστύχημα, κάτι που ανέφερε και κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία της. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι όταν μετέβηκε στη σκηνή δεν έλεγξε κατά πόσο τα φώτα στη διάβαση πεζών λειτουργούσαν ορθά, είδε όμως, ότι άναβε και το πράσινο φως για τους πεζούς. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι, στη σκηνή βρισκόταν ένας αστυνομικός καθώς και μία μάρτυρας που είδαν το δυστύχημα αλλά δεν έλαβε ο ίδιος γραπτές καταθέσεις από αυτούς. Η ΜΚ3, υιοθέτησε τη γραπτή κατάθεση της (τεκμήριο 7) σαν μέρος της κυρίως εξέτασης της, απάντησε σε ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν και στη συνέχεια αντεξετάστηκε από την Υπεράσπιση. Ανέφερε ότι κατά τον πιο πάνω αναφερόμενο χρόνο βρισκόταν στη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου με πρόθεση να διασταυρώσει το δρόμο για να περάσει απέναντι. Για το σκοπό αυτό πήγε στη διάβαση πεζών όπου πίεσε το κουμπί για να ανάψει το πράσινο φως. Στη διάβαση βρισκόταν και μια κυρία, η οποία, όπως διαφάνηκε στη συνέχεια, ήταν η πεζή (ΜΚ2) που κτυπήθηκε από το όχημα του κατηγορούμενου. Είδε την ΜΚ2 να πιέζει και αυτή το κουμπί στα φώτα τροχαίας για να ανάψει το πράσινο φως για τους πεζούς και στη συνέχεια να στέκεται στο πεζοδρόμιο κοντά στη διάβαση ενώ η ίδια βρισκόταν περίπου ένα μέτρο πιο πίσω. Αφού άναψε το πράσινο φως για τους πεζούς είδε τη ΜΚ2 να εισέρχεται στη διάβαση και ενώ ήταν έτοιμη να την ακολουθήσει είδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου να την κτυπά και να την ρίχνει στην άσφαλτο. Αντεξεταζόμενη ανέφερε, πως, κατά τον αναφερόμενο χρόνο βρισκόταν με μία φίλη της η οποία είχε διασταυρώσει προηγουμένως το δρόμο από τη διάβαση πεζών. Η ίδια περίμενε στη διάβαση περίπου 3 με 4 λεπτά μέχρι να ανάψει το πράσινο φως, ενώ η ΜΚ2 είχε σταματήσει στη διάβαση για λιγότερο από ένα λεπτό. Επέμενε στη θέση της ότι η ΜΚ2 εισήλθε στη διάβαση αφού πρώτα το φώς άναψε πράσινο για τους πεζούς. Ισχυρίσθηκε πως τη στιγμή που πίεζε το κουμπί στα φώτα τροχαίας για να ανάψει το πράσινο για τους πεζούς είδε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας το οποίο κάποια δευτερόλεπτα πριν ανάψει το πράσινο σταμάτησε για να περάσει η ΜΚ

1. Ο κατηγορούμενος υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του (τεκμήριο 4) και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Ανέφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο οδηγούσε στη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου και πλησιάζοντας προς τη διάβαση πεζών ελάττωσε ταχύτητα διότι εκεί είδε κάποια άτομα να περιμένουν στο αριστερό πεζοδρόμιο, σύμφωνα με τη πορεία του, για να διασταυρώσουν το δρόμο. Επειδή το φως ήταν πράσινο για τα οχήματα συνέχισε την πορεία του χωρίς να σταματήσει. Όταν εισήλθε στη διάβαση πεζών είδε ξαφνικά μπροστά του τη ΜΚ2 και ενώ χρησιμοποίησε τα φρένα του οχήματος του δεν κατόρθωσε να την αποφύγει με αποτέλεσμα να την κτυπήσει ελαφριά με το μπροστινό δεξιό μέρος του αυτοκινήτου του. Αμέσως μετά αντιλήφθηκε ότι στη διάβαση απέναντι σταμάτησε ένα άσπρο αυτοκίνητο της αστυνομίας. Συμφώνησε με το σχέδιο της σκηνής και το σημείο σύγκρουσης που του υπέδειξε ο ΜΚ
2. Είδε από απόσταση 50μ. τους πεζούς που περίμεναν στη διάβαση πεζών και πριν να συμβεί το δυστύχημα έλεγξε δύο φορές και διαπίστωσε ότι στα φώτα τροχαίας της διάβασης πεζών ήταν αναμμένο το πράσινο φως για τα οχήματα. Πλησιάζοντας προς τη διάβαση το φως της πορείας του ήταν ακόμα πράσινο και εξακολουθούσε να είναι πράσινο μέχρι την ώρα που κτύπησε τη πεζή, την οποία δεν αντιλήφθηκε πότε προηγουμένως παρά μόνο την ώρα της σύγκρουσης. Ο ΜΥ, κατάθεσε και υιοθέτησε σαν μέρος της κυρίως εξέτασης του τη γραπτή κατάθεση που έδωσε για την υπόθεση (τεκμήριο 8) και στη συνέχεια απάντησε σε ερωτήσεις. Ανέφερε ότι κατά τον πιο πάνω αναφερόμενο χρόνο οδηγούσε το υπηρεσιακό όχημα με αριθμούς εγγραφής HPH058 στη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου με κατεύθυνση προς τη Πυροσβεστική. Πλησιάζοντας προς τη διάβαση πεζών η οποία ελέγχεται από φώτα τροχαίας, είδε τη ΜΚ2 να προσπαθεί να διασταυρώσει τη Λεωφόρο από δεξιά προς τα αριστερά, σύμφωνα με τη δική του πορεία, ενώ το φως ήταν πράσινο για τα οχήματα. Βλέποντας την να εισέρχεται στο δρόμο ακινητοποίησε το όχημα του πριν εισέλθει στη διάβαση πεζών. Ισχυρίσθηκε ότι η ΜΚ2 εισήλθε στο δρόμο απευθείας από το πεζοδρόμιο χωρίς να σταματήσει και χωρίς να ελέγξει τη τροχαία κίνηση. Αφού αυτή έφτασε σχεδόν στο μέσο του δρόμου, το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου, που ερχόταν από απέναντι, την κτύπησε με το δεξί μπροστινό του μέρος με αποτέλεσμα την πτώση της στην άσφαλτο. Αμέσως έτρεξε για βοήθεια ενώ παράλληλα ενημέρωσε τον αξιωματικό υπηρεσίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας και θεωρώ ότι η μαρτυρία του δεν κλονίσθηκε από την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε από το συνήγορο του κατηγορούμενου. Κατέθεσε με αντικειμενικό και σαφή τρόπο χωρίς να προσπαθήσει να παραποιήσει την αλήθεια και συνεπώς τη μαρτυρία του την αποδέχομαι στην ολότητα της. Όσον αφορά το τελικό σχέδιο που κατέθεσε ο ΜΚ1 ως τεκμήριο3, αυτό αποτελεί την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο Νομολογίας. Το σχέδιο, ως έχει νομολογηθεί, αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. Αντώνη Σωτηρίου v. Αστυνομίας,

(2000)2 AAΔ.307, Θεοφάνους v. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160, Κονναρή v. Κυριάκου,

(1996)1Α ΑΑΔ 267, Κυριάκου v. Δημητρίου,

(1997)1Γ ΑΑΔ 1362 Α/φοι Παπαλαζάρου Λτδ v. Σοφοκλή Μιχαήλ

(1997)1Γ ΑΑΔ 1388, Γενικός Εισαγγελέας v. Πότση

(2000)2 ΑΑΔ 252). Η ΜΚ2, όπως αναφέρεται και πιο πάνω στην απόφαση μου δεν μπόρεσε να διαφωτίσει το Δικαστήριο αναφορικά με τις συνθήκες του δυστυχήματος. Με ειλικρίνεια ισχυρίσθηκε πως δεν θυμάται τίποτα για το δυστύχημα. Το μόνο που θυμάται είναι ότι κατά τον επίδικο χρόνο είχε σκοπό να διασταυρώσει το δρόμο χρησιμοποιώντας τη διάβαση πεζών. Η ΜΚ3 δεν μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Περιέπεσε σε αντιφάσεις κατά τη μαρτυρία της οι οποίες κλόνισαν την αξιοπιστία της. Ο ισχυρισμός της ότι η ίδια βρισκόταν στη διάβαση πεζών για περισσότερο χρόνο από τη ΜΚ2 έρχεται σε αντίφαση με τη γραπτή κατάθεση της όπου αναφέρει ότι όταν πήγε στη διάβαση πεζών με σκοπό να διασταυρώσει απέναντι η ΜΚ2 βρισκόταν ήδη εκεί. Ο ισχυρισμός της ότι η ΜΚ2 άρχισε να διασταυρώνει το δρόμο αφού άναψε πρώτα το πράσινο φως για τους πεζούς και ότι το άσπρο αυτοκίνητο της αστυνομίας σταμάτησε για να περάσουν οι πεζοί, έρχεται σε αντίφαση με τον ισχυρισμό του ΜΥ ο οποίος ανέφερε ότι σταμάτησε διότι είδε τη ΜΚ2 να εισέρχεται στη διάβαση πεζών ενώ το φως για τα οχήματα ήταν πράσινο. Σε αντίφαση με τα πιο πάνω, ότι δηλαδή το αυτοκίνητο της αστυνομίας σταμάτησε επειδή άναψε το πράσινο φως για τους πεζούς, έρχεται και ο μετέπειτα ισχυρισμός της ΜΚ3 σύμφωνα με τον οποίο είδε το αυτοκίνητο της αστυνομίας να σταματά τη στιγμή που η ίδια πίεζε το κουμπί με σκοπό να ανάψει το πράσινο φως για τους πεζούς. Όλα τα πιο πάνω δεν μου επιτρέπουν να αποδεκτώ τη μαρτυρία της ΜΚ3 την οποία και απορρίπτω. Ο κατηγορούμενος πιστεύω ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και αποδέχομαι την εκδοχή του ότι πέρασε στη διάβαση πεζών όταν το φως ήταν πράσινο για τα οχήματα. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος υπήρξε ειλικρινής λέγοντας πως από απόσταση 50μ. είδε τους πεζούς στο πεζοδρόμιο που περίμεναν με σκοπό να διασταυρώσουν το δρόμο από τη διάβαση αλλά συνέχισε τη πορεία του επειδή στη δική του πλευρά ήταν αναμμένο το πράσινο φως. Ο ισχυρισμός του ότι πέρασε στη διάβαση με πράσινο φως, ενισχύεται και από τη μαρτυρία του ΜΥ. Ο κατηγορούμενος υπήρξε επίσης ειλικρινής όταν έλεγε ότι δεν είδε τη πεζή ποτέ πριν από τη σύγκρουση, έστω και εάν μια τέτοια δήλωση δεν συνηγορεί προς όφελος του. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του κατηγορούμενου γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της. Ο ΜΥ επίσης μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Ο μάρτυρας αυτός υπήρξε σαφής, σταθερός και αμερόληπτος και σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν προσπάθησε να παραποιήσει την αλήθεια. Υπήρξε σαφής και πειστικός όταν έλεγε ότι αντιλήφθηκε την πεζή να εισέρχεται στο δρόμο χωρίς να ελέγξει τη τροχαία κίνηση και ενώ το φως στη διάβαση πεζών ήταν πράσινο για τα οχήματα. Η μαρτυρία του ΜΥ γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της και σημειώνω ότι ο ίδιος όπως ανέφερε, αντιλήφθηκε έγκαιρα την είσοδο της πεζής στο δρόμο και σταμάτησε το όχημα του πριν από τη διάβαση πεζών. ΕΥΡΗΜΑ Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Στις 19/3/10 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KWX245 στη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου με ανατολική κατεύθυνση. Σε κάποιο σημείο του αναφερόμενου δρόμου υπάρχει διάβαση πεζών που ελέγχεται από φώτα τροχαίας. Καθώς ο κατηγορούμενος πλησίαζε τη διάβαση πεζών από απόσταση 50μ. είδε στο πεζοδρόμιο, αριστερά σύμφωνα με τη πορεία του, πεζούς να βρίσκονται σε αναμονή για να διασταυρώσουν το δρόμο. Επειδή το φως για τα οχήματα ήταν πράσινο συνέχισε τη πορεία του χωρίς να σταματήσει. Η ΜΚ2, κατά τον ίδιο πιο πάνω τόπο και χρόνο, χωρίς να ελέγξει τη τροχαία κίνηση και ενώ το φως για τα οχήματα ήταν πράσινο εισήλθε από το πεζοδρόμιο στη διάβαση πεζών και άρχισε να διασταυρώνει το δρόμο από αριστερά προς τα δεξιά σύμφωνα με τη πορεία του κατηγορούμενου, με αποτέλεσμα, να κτυπηθεί από το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο κατηγορούμενος και να τραυματισθεί. Το σημείο σύγκρουσης βρίσκεται πάνω στη διάβαση πεζών και απέχει 3.60μ. από την άκρη του αριστερού πεζοδρομίου από το οποίο ξεκίνησε η ΜΚ2 να διασταυρώσει το δρόμο. Ο κατηγορούμενος δεν αντιλήφθηκε τη ΜΚ2 πριν τη σύγκρουση. Ο δρόμος της Λεωφόρου Γρηγόρη Αυξεντίου είναι διπλής κατεύθυνσης με μία λωρίδα κυκλοφορίας για κάθε κατεύθυνση. Η λωρίδα κυκλοφορίας στη οποία εκινείτο ο κατηγορούμενος είχε πλάτος 4,7μ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το αδίκημα της αμελούς οδήγησης, στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 8 του Νόμου 86/72 και στο οποίο βασίζεται η κατηγορία έτυχε νομολογιακής ανάλυσης κατ' επανάληψη. Στην Αναστάση Παύλου v. Αστυνομίας,

(1998)2ΑΑΔ 68, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (βλ. Παναγιώτου v. Αστυνομίας

(1982)1 ΑΑΔ 585, Σωκράτους v. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 1 και Βασιλείου v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ. 202). Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ότι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως. Όπως αναφέρεται στην απόφαση Σωκράτους πιο πάνω: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης v. Τροχαίας

(1996)2 ΑΑΔ 300, Κυριάκου Βίττη v. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 30, Θεοφάνους v. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160 Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου v. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R. 188). H αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Panayiotis Nicolaides v. Georghios Economides

(1963)2 C.L.R. 78). Όπως έχει αναφερθεί όταν η πιθανότητα κινδύνου είναι εύλογα αντιληπτή, παράλειψη προφύλαξης συνιστά αμέλεια (βλ. Κυριάκος Αργυρού v. Αστυνομίας

(2002)2 AAΔ 378. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η αμέλεια είναι ζήτημα πραγματικό και κατά την εξέταση κατηγορίας για αμελή οδήγηση η προσοχή επικεντρώνεται κυρίως στην εξέταση του κατά πόσο ο οδηγός ενήργησε υπό τις περιστάσεις όπως θα ενεργούσε ένας σώφρονας, ικανός και λογικός οδηγός και κατά πόσο εκπλήρωσε το καθήκον της δέουσας φροντίδας και μέριμνας ως προς τα άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την ίδια με αυτόν οδό. Το καθήκον θα πρέπει να συγκεκριμενοποιείται στο πλαίσιο των γεγονότων της κάθε υπόθεσης για να αποφασισθεί η φύση του, και, όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του, κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει με μέτρο τον προσεκτικό και όχι το τέλειο οδηγό (βλ. Panayiotou v. Police

(1972)2 CLR 29 και Σωκράτους v. Αστυνομίας (πιο πάνω). Στην υπό εξέταση περίπτωση ο κατηγορούμενος από απόσταση 50μ. είδε στο αριστερό πεζοδρόμιο τους πεζούς που βρίσκονταν σε αναμονή για να διασταυρώσουν το δρόμο από τη διάβαση πεζών. Συνέχισε όμως την πορεία του επειδή τα φώτα που έλεγχαν τη διάβαση ήταν πράσινα από τη πλευρά του με αποτέλεσμα, να κτυπήσει τη ΜΚ2 που εισήλθε στη διάβαση πεζών και άρχισε να διασταυρώνει το δρόμο. Ο κατηγορούμενος δεν αντιλήφθηκε τη παρουσία της πεζής στο δρόμο ποτέ πριν τη σύγκρουση και ενώ αυτή είχε ήδη διανύσει απόσταση 3.60μ. από αριστερά προς τα δεξιά σύμφωνα με τη πορεία του. Τούτο σε αντίθεση με το ΜΥ, ο οποίος, οδηγώντας την ίδια ώρα από την αντίθετη κατεύθυνση αντιλήφθηκε την είσοδο της ΜΚ2 στο δρόμο και σταμάτησε πριν τη διάβαση πεζών. Η ομολογουμένως απρόσεκτη πεζή (ΜΚ2) έχει μερίδιο ευθύνης για το δυστύχημα. Με βάση όμως τις νομικές αρχές, όπως αυτές αναλύονται πιο πάνω, βρίσκω ότι, υπό τις περιστάσεις, ο κατηγορούμενος είναι επίσης ένοχος αμέλειας, κάτι που προκύπτει και από τη δική του μαρτυρία έστω και αν αυτή κρίθηκε αξιόπιστη (βλ. Χρίστος Κτωρίδης v. Αστυνομίας Ποιν.Εφ. 77/2009 ημ. 23.9.2010). Κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις, όφειλε να ήταν πιο προσεκτικός ούτως ώστε να αντιληφθεί έγκαιρα τη παρουσία της πεζής στο δρόμο και να λάβει όλα τα απαραίτητα προφυλακτικά μέτρα για αποτροπή της σύγκρουσης, αφού, δεν προέκυψε από τη μαρτυρία, αλλά ούτε και ο ίδιος ισχυρίσθηκε πως καθώς πλησίαζε προς τη διάβαση πεζών υπήρχε οποιοδήποτε εμπόδιο μπροστά του. Η παρουσία των πεζών στο πεζοδρόμιο που βρίσκονταν σε αναμονή για να διασταυρώσουν το δρόμο από τη διάβαση καθιστούσε εύλογα προβλεπτό γεγονός τη πιθανότητα εισόδου κάποιου πεζού στο δρόμο. Η μαρτυρία που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο, φανερώνει ότι, εάν ο κατηγορούμενος είχε τη δέουσα παρατηρητικότητα και ελάμβανε όλες τις απαιτούμενες υπό τις περιστάσεις προφυλάξεις θα είχε τη δυνατότητα να αντιληφθεί έγκαιρα την έστω και απρόσεκτη είσοδο της ΜΚ2 στο δρόμο. Αντίθετα, όπως ο ίδιος ισχυρίσθηκε, αντιλήφθηκε τη παρουσία της πεζής μόνο τη στιγμή που τη κτύπησε και ενώ αυτή είχε ήδη διανύσει σχεδόν τη μισή απόσταση του δρόμου από αριστερά προς τα δεξιά σύμφωνα με τη πορεία του. Όλα τα πιο πάνω δεδομένα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος παρέλειψε να ασκήσει τον απαιτούμενο υπό τις περιστάσεις έλεγχο, βασιζόμενος προφανώς, μόνο στο πράσινο φως της πορείας του, ενώ η παρουσία των πεζών στο πεζοδρόμιο στο σημείο της διάβασης μπορούσε εύλογα, να δημιουργήσει την αίσθηση κινδύνου από ενδεχόμενη απότομη είσοδο απρόσεκτου πεζού στο δρόμο και ο κατηγορούμενος κάτω από αυτές τις περιστάσεις είχε καθήκον λήψης προληπτικών μέτρων. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι, ο κατηγορούμενος παρέβη το καθήκον φροντίδας και μέριμνας προς τους άλλους χρήστες του δρόμου, μεταξύ των οποίων και της ΜΚ2, χωρίς να παραγνωρίζω βέβαια και το δικό της μερίδιο ευθύνης για το δυστύχημα, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο, εισήλθε στη διάβαση πεζών και άρχισε να διασταυρώνει το δρόμο χωρίς πρώτα να ελέγξει τη τροχαία κίνηση, κάτι, που είχε ως αποτέλεσμα, ούτε η ίδια να αντιληφθεί το ερχόμενο από τα δεξιά της όχημα του κατηγορούμενου. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.)............. Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο