Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Νίκος Γεωργίου, Αρ. Υπόθεσης:1176/2009, 12 Οκτωβρίου, 2011

(4)του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου Αρ. 119

(1)/2000 όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 212

(1)/2004. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 19.10.2008 στην οδό Κ. Καλογερά στη Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας επιτέθηκε και κτύπησε την πρώην αρραβωνιαστικιά του Ντιάνα Χριστοδούλου από την Ορόκλινη με αποτέλεσμα να της προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Στη 2η κατηγορία αντιμετωπίζει το αδίκημα της επίδειξης συμπεριφοράς με την οποία προκαλείται άμεσα ψυχική βλάβη σε μέλος της οικογένειας κατά παράβαση των άρθρων 2,3

(4)του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου Αρ. 119

(1)/2000 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 212

(1)/2004. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία με τη συμπεριφορά του άσκησε βία εναντίον της πρώην αρραβωνιαστικιάς του Ντάνας Χριστοδούλου από την Ορόκλινη και προκάλεσε σ΄αυτήν ψυχική βλάβη. Πρόκειται για επεισόδιο μεταξύ δύο νεαρών προσώπων που η τύχη τους έφερε να γνωριστούν, να αρραβωνιαστούν και να αποκτήσουν μαζί ένα παιδί. Αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού τους επακολούθησε διάσταση στις σχέσεις τους και ο χωρισμός τους. Ο κατηγορούμενος έφυγε ή εκδιώχθηκε κατά τη δική του εκδοχή από τον πατριό της παραπονούμενης από το σπίτι των γονιών της όπου και διέμεναν μέχρι τότε. Ήταν επόμενο ότι αυτή η σχέση τους και κυρίως η ύπαρξη του παιδιού και τα ζητήματα που το αφορούσαν να απασχολούσαν και τους δύο και αναπόφευκτα να τους φέρνει σε επαφή όπου μερικές φορές εξελισσόταν σε αντιπαράθεση. Τέτοια ήταν και η περίπτωση της τυχαίας, όπως παρουσιάστηκε στο δικαστήριο, συνάντησης τους σε μια καφετέρια στη Λάρνακα τα γεγονότα της οποίας ακούστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και από όπου προέκυψαν αλληλοκατηγορίες μεταξύ τους για βίαιο επεισόδιο στο οποίο ενεπλάκησαν. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε τέσσερις μάρτυρες (Μ.Κ.) και κατά τη διάρκεια της παράθεσης της μαρτυρίας κατατέθηκαν συνολικά οκτώ έγγραφα ως τεκμήρια τα πλείστα των οποίων είναι οι καταθέσεις που λήφθηκαν από πρόσωπα που ενεπλάκησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο επεισόδιο κατά το οποίο προκλήθηκε το ισχυριζόμενο αδίκημα. Η ιατρική έκθεση για τα τραύματα της παραπονούμενης κατατέθηκε εκ συμφώνου και το περιεχόμενο της δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία επέλεξε όπως καταθέσει ο ίδιος ενόρκως. Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής για το επεισόδιο προέρχεται ουσιαστικά από την παραπονούμενη την κ. Ντιάνα Χριστοδούλου (Μ.Κ.1) καθώς από τη μαρτυρία της κ. Λαρίσσας Μηλιώτου (Μ.Κ.2) και του κ. Αντώνη Χαραλάμπους (Μ.Κ.4), οι οποίοι παρουσιάστηκαν ως αυτόπτες μάρτυρες, φάνηκε ότι είχαν αντιληφθεί μόνο ένα μέρος του επεισοδίου την κατάληξη του. Η μαρτυρία του Αστ.3823 Π. Κουμή (Μ.Κ.3) αφορά μόνο παρεμφερή ζητήματα της υπόθεσης, τη λήψη καταθέσεων και την έκθεση κατηγοριών και στους δύο εμπλεκόμενους καθώς όπως ανέφερα και πιο πάνω υπήρξαν αλληλοκατηγορίες μεταξύ τους για τα ίδια αδικήματα. Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής συνίσταται σε γενικές γραμμές στα ακόλουθα τα οποία προέρχονται από την κατάθεση της κατηγορούμενης που είχε δώσει τρεις μέρες μετά το επεισόδιο και η οποία αναπτύχθηκε και κατά τη προφορική της μαρτυρία και ενώπιον του δικαστηρίου: « Η παραπονούμενη βρισκόταν στη καφετέρια Bullevaro της Λάρνακας με φίλες και φίλους της. Κάποια στιγμή την πλησίασε ο κατηγορούμενος ο οποίος την έπιασε από το σβέρκο και της ζήτησε να βγουν έξω για να μιλήσουν. Της το είχε πει απειλητικά. Βγήκαν πράγματι οι δυο τους έξω. Της ζήτησε να απομακρυνθούν για να μην έχει κανένα, αλλά η ίδια αρνήθηκε. Κάθισαν έξω και κουβέντιαζαν για περίπου πέντε λεπτά για το μωρό τους. Η παραπονούμενη κάποια στιγμή νευρίασε και σηκώθηκε να φύγει και τότε ο κατηγορούμενος την κτύπησε στο κεφάλι με τα χέρια του και συνέχισε να την κτυπά στο κεφάλι, να την πιάνει από το λαιμό και να της σφίγγει δυνατά τα χέρια με τα δικά του. Αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών του ήταν να τη ρίξει κάτω. Όταν σηκώθηκε αυτός συνέχισε να την κτυπά και ταυτόχρονα την έβριζε με διάφορες λέξεις και φράσεις. Προσέτρεξαν στη σκηνή παριστάμενοι και απομάκρυναν τον κατηγορούμενο.» Η εκδοχή του ίδιου του κατηγορούμενου γι΄αυτό καθ΄εαυτό το επεισόδιο είναι η ακόλουθη όπως προκύπτει από την κατάθεση του την οποία επίσης είχε δώσει τρεις ημέρες μετά το επεισόδιο και φαίνεται μετά που είχε δώσει την κατάθεση της η παραπονούμενη στον ίδιο αστυνομικό: « Είχε πάει και ο ίδιος στην ίδια καφετέρια στη Λάρνακα στις 19.10.2008 και τυχαία συνάντησε εκεί την παραπονούμενη. Τη ρώτησε αν είναι καλά και της ζήτησε να βγουν έξω για να μιλήσουν. Πράγματι βγήκαν έξω και κάθισαν σε ξύλινους ανθώνες που βρίσκονταν εκεί. Την ρώτησε για ποιο λόγο για τις τρεις προηγούμενες βδομάδες δεν του επέτρεπε να δει τον γιό του. Τότε αυτή του ζήτησε €500,00 και σε σχέση με το μωρό θα έπρεπε όπως του είπε να της έπαιρνε ένταλμα από το Δικαστήριο, αλλιώς δεν θα το ξαναέβλεπε. Όταν την ρώτησε για δεύτερη φορά γιατί δεν τον αφήνει να δει το μωρό του, τότε αυτή άρχισε να τον βρίζει με διάφορες λέξεις και φράσεις. Της ζήτησε να ηρεμήσει και να σταματήσει να τον βρίζει, αυτή συνέχισε να τον βρίζει και άρχισε να τον χτυπά με τα χέρια της σε διάφορα μέρη του σώματος της και στο αριστερό του μάτι που είχε ως αποτέλεσμα να κοκκινίσει. Αναγκάστηκε να την πιάσει από τα χέρια για να την εμποδίσει να συνεχίσει να τον κτυπά. Επενέβησαν παριστάμενοι και μπήκαν στη μέση τους και τότε η παραπονούμενη με τη κίνηση που έκαμε να απελευθερωθεί από τα χέρια του και ξεφεύγοντας έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλησε να την κτυπήσει εφόσον σκοπός του ήταν να συζητήσουν τα προβλήματα τους για να βρουν και ένα τρόπο συνεννόησης τους για να έχει επαφή με το παιδί τους.» Σε σημεία επί της προφορικής μαρτυρίας τους όπως και των υπόλοιπων μαρτύρων θα αναφερθώ όπου χρειαστεί κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας που θα ακολουθήσει. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η κα Αβρααμίδου εισηγήθηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε τις κατηγορίες και έτσι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος. Κάλεσε το δικαστήριο να αποδεχθεί την εκδοχή της παραπονούμενης και να απορρίψει αυτή του κατηγορούμενου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης υιοθέτησε όσα είχε εισηγηθεί και στο στάδιο του εκ Α΄ όψεως και εισηγήθηκε προς το δικαστήριο να αθωώσει τον κατηγορούμενο εφόσον αβίαστα η σε βάθος μελέτη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής φανερώνει ότι αυτός βρισκόταν σε αυτοάμυνα και ό,τι έκαμε δεν συνιστούσε επίθεση εναντίον της κατηγορούμενης αλλά προσπάθεια εκ μέρους του να αμυνθεί με τον περιορισμό της. Επικαλέστηκε ακόμα και το ζήτημα του χρόνου που έχει διαρρεύσει από της καταγγελίας του μέχρι και σήμερα χωρίς αυτός να έχει καμιά ευθύνη για αυτή την καθυστέρηση. Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ & Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ: Το άρθρο 3

(1)του περί Βίας στην Οικογένεια προνοεί τα ακόλουθα: ¨Βία, για σκοπούς του Νόμου αυτού, σημαίνει οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή συμπεριφορά με την οποία προκαλείται, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας από άλλο μέλος της οικογένειας και περιλαμβάνει και τη βία που ασκείται με σκοπό την επίτευξη σεξουαλικής επαφής χωρίς τη συγκατάθεση του θύματος, καθώς επίσης και τον περιορισμό της ελευθερίας του.¨ Η δε παρ.

(4)του ίδιου άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: ¨Οποιοσδήποτε ασκεί βία με βάση το εδάφιο

(1)διαπράττει αδίκημα δυνάμει του Νόμου αυτού, που τιμωρείται, εκτός από την περίπτωση της κοινής επίθεσης που τιμωρείται με δύο χρόνια φυλάκιση και στην περίπτωση που σε άλλο ή στον παρόντα Νόμο προβλέπεται αυστηρότερη ποινή, με ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια ή με χρηματική ποινή μέχρι τρεις χιλιάδες λίρες ή και με τις δύο ποινές¨. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού εκτός από την οικογενειακή σχέση των εμπλεκομένων η οποία θα πρέπει να αποδεικνύεται αν αμφισβητείται είναι ίδια με αυτά του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Επομένως η νομολογία που διέπει και το πιο πάνω άρθρο είναι σχετική για το πώς αντικρίζονται και ενδοοικογενειακά αδικήματα αυτής της φύσης όπου ενυπάρχει το στοιχείο της επίθεσης. Εκείνο που τα διαφοροποιεί, κατά την άποψη μου είναι το ύψος των προβλεπόμενων ποινών όπου για αδικήματα βίας στην οικογένεια προνοείται μεγαλύτερη ποινή. Το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα στο οποίο βασίζεται η κατηγορία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: ¨Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.¨ Η έννοια της σωματικής βλάβης καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 στο οποίο προνοείται: ¨Σωματική βλάβη¨ σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή.¨ Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: 1. Η επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και 2. Η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης σε αυτό. Ο όρος ¨επίθεση¨ χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια ότι περιλαμβάνει ¨assault¨ και ¨battery¨. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία(recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788,794). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης (intended) χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. v. Rolphe

(1953)36 Cr. App. R. 4, και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner

(1988)3 ALL E.R. 445). Βλέπε επίσης τον Archbold Pleading and Practice, 39η Έκδοση παρ. 2634 σελ. 1071-2). Περαιτέρω δεν είναι απαραίτητο, η άδικη επίθεση να είναι άμεση. Στο σύγγραμμα Russell στη σελ. 729, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Scoot v. Shepherd

(1773)2 W.BI. 892 όπου ρίχτηκε από τον εναγόμενο ένα αντικείμενο σε κάποια αγορά το οποίο τινάχθηκε από χέρι σε χέρι από διάφορα άτομα και τελικά χτύπησε τον ενάγοντα βγάζοντας του το μάτι και ο εναγόμενος κρίθηκε υπόλογος για επίθεση και βιαιοπραγία. Το ίδιο κρίθηκε και στην υπόθεση Short v. Lovejoy

(1752)Bull.NP.16 όπου κάποιος έσπρωξε ένα μεθυσμένο προς άλλο πρόσωπο με αποτέλεσμα το τελευταίο πρόσωπο να τραυματιστεί. Επί πλέον για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα που προβλέπεται στο άρθρο 243, απαιτείται και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Κατά παρόμοιο τρόπο και ως προς τη στοιχειοθέτηση του παρόντος αδικήματος. Ως προς το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη παραπέμπω στις αποφάσεις R. v. Miller

(1954)2 ALL E.R. 529,534, Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61 και Georgiades v. Police

(1985)2 CLR

1. Στην τελευταία απόφαση επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου
2. Το τι συνιστά ¨πραγματική σωματική βλάβη¨ σχολιάζεται στον Archbold, 36η έκδοση παρ. 2634 όπου αναφέρεται ότι: ¨Actual bodily harm need not be an injury of a permanent character, nor need it amount to what could be considered to be grievous bodily harm¨. Ακόμα και επίθεση που προκαλεί υστερική νευρική κατάσταση θεωρείται ως πραγματική σωματική βλάβη (βλ. Miller (πιο πάνω). Η απουσία του συστατικού στοιχείου της προκλήσεως πραγματικής σωματικής βλάβης θα κατέτασσε το αδίκημα στο άρθρο 242 για απλή επίθεση (βλ. Αστυνομία v. Ιωάννου (πιο πάνω). ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής και τον κατηγορούμενο να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και εξέτασα τη μαρτυρία τους όπως και την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου με πολύ μεγάλη προσοχή. Είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία των μαρτύρων και του κατηγορούμενου με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν ή να γνωρίζουν τα διαδραματισθέντα ή τα γεγονότα γενικά που περιβάλλουν την υπόθεση, τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Β ΑΑΔ σελ. 1199, Αθανασίου και άλλων v. Κουνούνη,

(1997)1 (Β) ΑΑΔ σελ. 614 στην οποία έγινε αναφορά στην Benmax v. Austin Motor Co Ltd

(1955)1 All E.R. 326 όπου επικροτήθηκε η απόφαση του δικαστή Thankerton στην Watt or Thomas v. Thomas

(1947)1 All E.R. 582 (H.L.) ως αυθεντία όπου εκτίθενται με σαφήνεια οι αρχές, την Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 ΑΑΔ σελ. 447 και την Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 ΑΑΔ σελ. 506 όπου λέχθηκε ότι: ¨Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και με βάση τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Μέρος μαρτυρίας ενός μάρτυρα, ο οποίος κρίθηκε αξιόπιστος, δε μπορεί να απορρίπτεται χωρίς την παροχή αιτιολογίας με μέτρο κρίσης το συμπέρασμα για την αξιοπιστία άλλου μάρτυρα το οποίο - συμπέρασμα - ήταν το αποτέλεσμα της έντονης πεποίθησης του Δικαστηρίου ότι ο τελευταίος είπε την αλήθεια.¨ Η Κατηγορούσα Αρχή βασίζει την υπόθεση της βασικά στη μαρτυρία της κ. Ντιάνας Χριστοδούλου και κατά δευτερεύοντα λόγο στη μαρτυρία της κ. Μηλιώτου και του κ. Χαραλάμπους. Όμως διέκρινα καθοριστικές κατά την άποψη μου αποκλείσεις στη μαρτυρία της παραπονούμενης από αυτή των άλλων δύο μαρτύρων αλλά και αδυναμίες στην ίδια τη μαρτυρία της παραπονούμενης. Τις καταγράφω αμέσως στη συνέχεια: - Η παραπονούμενη αναφερόμενη στη πρώτη επαφή της με τον κατηγορούμενο εντός της καφετέριας αναφέρει: « . με πλησίασε ο πρώην αρραβωνιαστικός μου Νίκος Γεωργίου με έπιασε από το σβέρκο με κρατούσε δυνατά και μου ψιθύρισε να βγω έξω να μιλήσουμε.» Η κ. Μηλιώτου (Μ.Κ.2) αναφέρει στη δική της κατάθεση: « Ενώ μιλούσαμε ήρθε ο πρώην αρραβωνιαστικός της Νίκος Γεωργίου, τον οποίο γνωρίζω πολύ καλά, και πήγε κοντά στην Ντιάνα. Κάτι άρχισε να της λέει, χωρίς να κάνει οτιδήποτε. Και την κρατούσε από τον καρπό. Βγήκαν έξω μαζί, ενώ εμείς μείναμε μέσα.». Είναι φανερή η αντίφαση που υπάρχει στη περιγραφή των κινήσεων τους όταν πρωτοσυναντήθηκαν εντός της καφετέριας. Ο Α. Χαραλάμπους (Μ.Κ.4) παρόλο ότι ήταν πλησίον δεν αντιλήφθηκε πως η παραπονούμενη είχε βγει έξω με τον κατηγορούμενο. Εύλογα γεννιέται η απορία πως ο τελευταίος με τον οποίο είχε μεταβεί στην καφετέρια η παραπονούμενη δεν αντιλήφθηκε καν τον κατηγορούμενο και τον τρόπο που αυτοί βγήκαν έξω από την καφετέρια, όπου η παραπονούμενη αποδίδει την ίδια στιγμή βίαιη συμπεριφορά στον κατηγορούμενο. Γιατί η παραπονούμενη δεν ζήτησε βοήθεια ή γιατί δεν αρνήθηκε να βγει έξω μαζί με τον κατηγορούμενο ο οποίος την είχε πιάσει δυνατά από το σβέρκο και ο τρόπος που της ζήτησε να βγουν έξω ήταν απειλητικός; Επομένως σ΄αυτό το σημείο στο οποίο επέμενε και ενώπιον του δικαστηρίου καταθέτοντας ενόρκως, είναι φανερό ότι δεν είπε την αλήθεια. Δέχομαι επ΄αυτού τη θέση του κατηγορούμενου. - Ισχυρίζεται ότι όταν σηκώθηκε να φύγει από εκεί που συζητούσαν με τον κατηγορούμενο αυτός άρχισε να την κτυπά στο κεφάλι όπως συνέχισε και αργότερα και να την πιάνει μάλιστα από το λαιμό. Στο ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 2), το περιεχόμενο του οποίου δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός, δεν αναφέρεται σε τραύματα στο κεφάλι από κτυπήματα ούτε και σημάδια στο λαιμό. Επομένως φαίνεται ότι και σε αυτό το ζήτημα η παραπονούμενη δεν είπε την αλήθεια. Ούτε και ο Αστ. Κουμή (Μ.Κ.3) ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει την ύπαρξη τέτοιων τραυμάτων στο σώμα της παραπονούμενης. - Αναφέρει η παραπονούμενη στη κατάθεση της: « .και να μου σφίγγει τα χέρια μου με τα χέρια του. Ως αποτέλεσμα αυτών ήταν να με ρίξει κάτω. Εγώ σηκώθηκα και αυτός συνέχισε να με κτυπά.» Το ότι όμως η παραπονούμενη σε κάποια φάση, η οποία φαίνεται προηγήθηκε της εξόδου από την καφετέρια της κ. Μηλιώτου και του κ. Χαραλάμπους οι οποίοι δεν αναφέρουν στις καταθέσεις τους ότι την είχαν δει να πέφτει στο έδαφος, είχε πράγματι πέσει κάτω, το παραδέχεται και ο κατηγορούμενος, ο οποίος όμως αποδίδει αυτό το γεγονός στο ότι απότομα ξέφυγε από τα χέρια του όπως την κρατούσε από τους καρπούς για να μην τον κτυπά και έχασε την ισορροπία της. Δέχομαι επί του προκειμένου τη θέση του κατηγορούμενου καθώς αυτό συνάγεται και από τα όσα η παραπονούμενη περιέγραψε. Το ότι ο κατηγορούμενος την κρατούσε σφιχτά από τα χέρια το παραδέχεται και ο ίδιος, το ότι προσπάθησε όμως να απελευθερωθεί από τα χέρια του η παραπονούμενη το λέγει και η ίδια, αλλά σίγουρα το να την κρατεί από τα χέρια χωρίς να ισχυρίζεται ότι την έσπρωξε δεν συνάγεται ότι ήθελε ο κατηγορούμενος να την ρίξει στο έδαφος. Επομένως η πτώση της στο έδαφος δεν προήλθε από εσκεμμένη πρόθεση του κατηγορούμενου αλλά από την προσπάθεια της ίδιας να απελευθερωθεί από τα χέρια του με τα οποία κρατούσε τα δικά της χέρια. Γενικά η εντύπωση που αποκόμισα από την παραπονούμενη είναι πτωχή ως προς την ειλικρίνεια της. Ήταν φανερό ότι διακατεχόταν από εμπάθεια και εκδικητικότητα για το πρόσωπο του κατηγορούμενου. Ανεξάρτητα από τις διαφορές που είχαν οι οποίες προέρχονταν από την πρόσφατη διάσταση τους και τις συνεπαγόμενες διαφορές που είχαν σε σχέση με το παιδί τους, αυτή ήταν φανερό ότι ενεργούσε προκατειλημμένα και επιδίωκε να του προκαλέσει πρόβλημα στην επικοινωνία που αυτός επιθυμούσε να έχει με το παιδί του και να θέτει τους δικούς της όρους γι΄αυτήν όπως και για τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του κατηγορούμενου για όλες τις διαφορές που προέκυπταν σε σχέση με την μελλοντική επικοινωνία, επίβλεψη και διατροφή του παιδιού τους. Δεν με έπεισε ότι ήταν ειλικρινής στη περιγραφή του επεισοδίου. Παρουσίασε τα γεγονότα με τρόπο υπερβολικό τα οποία φανερά μεγαλοποίησε και αυτό συνάγεται και από την περιγραφή των τραυμάτων της τα οποία δεν συνάδουν με το ιατρικό πιστοποιητικό στο οποίο καταγράφονται ως διαπιστώσεις του ιατρού ότι έφερε εκχυμώσεις και στις δύο πηχειοκαρπικές περιοχές και μικρή πληγή στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού της ποδιού. Ήταν φανερό ότι τα λεγόμενα της απέκρυβαν σκοπιμότητα που δεν ήταν άλλη από του να πετύχει όπως ο κατηγορούμενος ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της. Δεν απέκρυψε ότι ¨νευρίασε¨ όταν βρισκόταν με τον κατηγορούμενο και συζητούσαν τα προσωπικά τους. Προκύπτει από τα ίδια τα λεγόμενα της ότι ήταν αυτή που προκάλεσε την ένταση παρόλο ότι δεν μας εξηγεί πως εκδηλώθηκε αυτός ο θυμός της. Ο κατηγορούμενος μου προκάλεσε εξαιρετική εντύπωση και κρίνω ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Κατάθεσε με τρόπο απλοϊκό, σεμνό και πειστικό. Σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του δεν διαφοροποιήθηκε από όσα ανέφερε και στην κατάθεση του στην αστυνομία. Παραδέχθηκε με ειλικρίνεια ότι δεν είχε σκοπό να καταγγείλει την παραπονούμενη για την επίθεση που δέχθηκε από αυτή. Το έκαμε όμως αναγκασμένος πλέον εφόσον διαπίστωσε ότι το είχε ήδη κάμει εκείνη και η καταγγελία του ήταν πλέον αναγκαία για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Κρίνω ότι η εκδοχή του σε συσχετισμό του τι είχε προηγηθεί στις σχέσεις τους, όταν του είχε αποστερηθεί η επικοινωνία με το παιδί του για πάνω από τρεις εβδομάδες πριν το επίδικο επεισόδιο, είχε αναβληθεί η βάπτιση του παιδιού τους όπως τον πληροφόρησε ο πατριός του της παραπονούμενης, είχαν αλλάξει ακόμα και το όνομα του παιδιού χωρίς να τον ρωτήσουν και εκβιαστικά η παραπονούμενη του έθετε όρους για τη μελλοντική επικοινωνία που θα είχε με το παιδί του ότι είναι η πειστική. Δεν μου διαφεύγει ακόμα ότι τότε ο κατηγορούμενος ήθελε να ξαναφτιάξουν τη σχέση τους με την παραπονούμενη και έτσι θα αναλάμβανε και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο παιδί τους, για δε τη μη επιτυχία του σ΄αυτό το ζήτημα μεμφόταν και την κ. Μηλιώτου (Μ.Κ.3), όπως αυτή λέγει στην δική της κατάθεση και όπως η ίδια η παραπονούμενη παραδέχεται στη δική της κατάθεση αλλά και ενώπιον του δικαστηρίου ανέφερε, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος την αγαπούσε ακόμα και επιδίωκε να ξαναφτιάξουν τη σχέση τους. Δεν βλέπω πως υπό αυτές τις συνθήκες ο παραπονούμενος θα ήθελε να της επιτεθεί σε ένα δημόσιο χώρο, να την προσβάλει και να της προκαλέσει σωματική και ψυχική βλάβη. Αυτά ισχυρίστηκε με πειστικό τρόπο και ενώπιον του δικαστηρίου και ότι τουλάχιστον μέχρι το επίδικο επεισόδιο επιθυμούσε να ξανασμίξουν με την παραπονούμενη και επομένως δεν είχε κανένα λόγο να της προκαλέσει πόνο και ταλαιπωρία. Τους Μ.Κ.2 και 4 πιστώνω με ειλικρίνεια σε σχέση με την περιγραφή που έκαμαν για όσο μέρος του επίδικου επεισοδίου είχαν αντιληφθεί, τα οποία δεν διαφέρουν από όσα ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανέφερε. Αποδέχομαι τη μαρτυρία τους σε όση έκταση έχει σχέση με αυτό καθ΄αυτό το επίδικο επεισόδιο. Η μαρτυρία του Αστ. Κ. Κουμή (Μ.Κ.3) κρίνω ότι ήταν αντικειμενική και την αποδέχομαι. Καταλήγω ότι η αποδοχή της εκδοχής του κατηγορούμενου την οποία κατέγραψα πιο πάνω στις σελ. 3 και 4 την οποία και επαναλαμβάνω, συνιστά ταυτόχρονα και τα ευρήματα μου σε σχέση με αυτό καθ΄αυτό το επεισόδιο. Ο κατηγορούμενος παίρνοντας από τα χέρια και κρατώντας την παραπονούμενη από τους καρπούς των χεριών της δυνατά, όπου της άφησε σημάδια όπως αυτά περιγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό όπως ήταν και η διαπίστωση του ιατρού του Νοσοκομείου, ενεργούσε αμυνόμενος και η βία πού άσκησε στην παραπονούμενη ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις για να τη συγκρατήσει και να σταματήσει να τον κτυπά. Είναι η κατάληξη μου ότι οι κατηγορίες παρέμειναν ατεκμηρίωτες και έκθετες σε απόρριψη. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα ήταν ακαδημαϊκή πλέον η συζήτηση και ενασχόληση με το ζήτημα της καθυστέρησης της εκδίκασης της υπόθεσης, η οποία εν πάση περιπτώσει ανατρέχοντας στα πρακτικά που κάθε φορά τηρούνταν και τους λόγους που η υπόθεση αναβαλλόταν και τον χρόνο που διήρκεσε η ακροαματική διαδικασία για τον οποίο δεν είχε την ευθύνη το δικαστήριο, αλλά προκλήθηκε συνεπεία διευκόλυνσης και των δύο πλευρών, κρίνω ότι δεν έχει ξεφύγει από εκείνα τα επιτρεπτά πλαίσια και να απολήγει σε παραβίαση του δικαιώματος του κατηγορούμενου για διάγνωση της ποινικής του ευθύνης εντός εύλογου χρόνου όπως επιτάσσει το Σύνταγμα μας αλλά και η νομολογία μας όπως και αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και από τις δύο κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο