Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χρίστος Μιχαήλ, Αρ. Υπόθεσης: 5796/08, 19.1.2011

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός κατέθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας τόσο των μαρτύρων κατηγορίας όσο και του κατηγορούμενου βρίσκεται καταγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Αρχιαστυφύλακας 1783 Σωτήρης Ζαχαρίου, του Αρχηγείου Αστυνομίας. Ο μάρτυρας αυτός στις 11.2.08 στα πλαίσια επιχείρησης για πάταξη του ηλεκτρονικού τζόγου, με τη βοήθεια συναδέλφων του διενήργησε δυνάμει δικαστικού εντάλματος, έρευνα στο σωματείο της «Αθλητικής Ένωσης Πάφου 2000» στο εξής (ΑΕΠ). Κατά την έρευνα στην παρουσία του κατηγορούμενου, ο οποίος ανέφερε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης του μέρους, ο μάρτυρας βρήκε μέσα σε συρτάρι γραφείου 22 κροτίδες μάρκας «MEGA Χ2». Επέστησε την προσοχή του κατηγορούμενου στο Νόμο και εκείνος απάντησε «Δεν έχω να πω τίποτε». Ακολούθως κλήθηκε και έφτασε στο μέρος το Τμήμα Mικρoπαραβάσεων Πάφου και ο μάρτυρας παρέδωσε στον Μ.Κ.1 τις κροτίδες για τα περαιτέρω. Τα δύο κουτιά (τεκμήριο 4) είναι αυτά με τις κροτίδες που ο μάρτυρας εντόπισε στο συρτάρι του γραφείου στο οποίο αναφέρθηκε και τότε όταν τα βρήκε καταμέτρησε τις κροτίδες οι οποίες ήταν 22 στον αριθμό. Αυτές τις παρέδωσε στον Μ.Κ.1 οπόταν έγινε σχετική καταμέτρηση και ενημέρωση. Όταν πήγε ο μάρτυρας για την έρευνα ο κατηγορούμενος δεν ήταν παρών αλλά ήταν παρών όταν βρέθηκαν οι κροτίδες. Τα συρτάρια του γραφείου, σε ένα εκ των οποίων βρέθηκαν οι κροτίδες ήταν κλειστά αλλά όχι κλειδωμένα κατά την έρευνα. Το συγκεκριμένο γραφείο βρισκόταν μέσα σε ένα δωμάτιο του όλου υποστατικού. Η πόρτα του συγκεκριμένου δωματίου ήταν ανοικτή. Τέλος ο μάρτυρας δεν αρνήθηκε ότι εφόσον το μέρος ήταν ανοικτό θα μπορούσε να βάλει τις κροτίδες εκεί που βρέθηκαν οποιοσδήποτε. Ο Μ.Κ.2 γενικά μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις, περιέγραψε με σαφήνεια τις ενέργειες και τα ευρήματα του κατά την έρευνα του επίδικου υποστατικού καθώς και όλα όσα διαπίστωσε σχετικά. Περαιτέρω ήταν σταθερός και συνεπής στις θέσεις του, οι οποίες δεν κλονίσθηκαν κατά την αντεξέταση του. Συνεπώς δέχομαι τη μαρτυρία του με εξαίρεση το ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο ιδιοκτήτης του υποστατικού όπου έγινε η έρευνα. Αυτό γιατί ήταν εμφανές από τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε ότι είπε στην κατάθεση του ότι ο κατηγορούμενος ήταν ιδιοκτήτης εφόσον αυτός του παρουσιάσθηκε ως τέτοιος όταν έφτασε εκεί. Όπως όμως και ο ίδιος ο μάρτυρας πολύ ειλικρινά ανέφερε δεν έκανε οποιεσδήποτε εξετάσεις για να διαπιστώσει σε ποιο ήταν εγγεγραμμένο το υποστατικό το οποίο στέγαζε μάλιστα αθλητικό σωματείο. Αναφορικά με την αποδοχή μέρους μαρτυρίας και απόρριψης άλλου μέρους παραπέμπω στην Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 39. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Αντρέας Τσιελεπής, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο Λοχ. 1699 και υπηρετούσε ως πυροτεχνουργός στον Κλάδο Πυρουτεχνουργών για 22 χρόνια. Όσον αφορά την προσέγγιση και εξέταση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα υπάρχει πληθώρα νομολογίας (βλ. Φιλίππου ν. Οδυσσέως

(1989)1 C.L.R 1, Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 984, Ευαγγέλου ν. Αμπίζας

(1982)1 C.L.R. 41, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 (Β) ΑΑΔ 746, R v. Turner

(1975)1 All.E.R. 70 και Χ' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 104). Σύμφωνα λοιπόν με την νομολογία αυτή το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να πεισθεί ότι ο μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας στο τομέα που καταθέτει και στη συνέχεια να εξετάσει αν με τη μαρτυρία του έχει δώσει τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια έτσι ώστε να το καταστήσει ικανό να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του, προκειμένου να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία. Αφού έλαβα λοιπόν υπόψη μου τα προσόντα του Μ.Κ.3, την πείρα του και τις γνώσεις του καθώς και τις αρχές που καθορίζουν πότε ένας μάρτυρας θεωρείται εμπειρογνώμονας είναι η κατάληξη μου ότι ο Μ.Κ.3 είναι εμπειρογνώμονας στις εκρηκτικές ύλες. Επομένως η μαρτυρία του θα προσεγγιστεί και θα αξιολογηθεί με βάση τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση και προσέγγιση εμπειρογνωμόνων μαρτύρων. Ο μάρτυρας αυτός πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Υπήρξε σαφής και σταθερός στις θέσεις του και εξήγησε με λεπτομέρεια τα δεδομένα με βάση τα οποία κατέληξε στο συμπέρασμα του. Άλλωστε δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του ούτε η εμπειρογνωμοσύνη του ούτε ο τρόπος της εξέτασης αλλά ούτε και το πως κατέληξε στο συμπέρασμα του. Ο μάρτυρας στις 8.4.08 παρέλαβε από τον Μ.Κ.1 για εξέταση 22 κροτίδες μάρκας «MEGA Χ2», οι οποίες βρίσκονταν εντός δύο εργοστασιακών κουτιών τις οποίες εξέτασε και κατήρτισε σχετική έκθεση (τεκμήριο 6). Για σκοπούς της εξέτασης χρησιμοποίησε 5 κροτίδες, οι οποίες βρέθηκαν σε καλή και χρησιμοποιήσιμη κατάσταση. Από την εξέταση των κροτίδων ο μάρτυρας κατέληξε στα ακόλουθα: Πρόκειται για εργοστασιακές χάρτινες κυλινδρικές κροτίδες, μαύρου χρώματος με διακριτικά 0204-

1. Έχουν μήκος 7 εκατ. και διάμετρο 1 εκατ. η κάθε μια. Η κάθε μια περιέχει 1 γραμμάριο εκρηκτική ύλης χαμηλής ισχύος. Η μια άκρη είναι κλειστή με αδρανή ύλη και στην άλλη φέρει πυρείο εναύσεως, επιβράδυνση 3-5 δευτερ. Περίπου, όπου όταν τεθεί φλόγα προκαλεί την έναυση της εκρηκτικής ύλης, η οποία περιέχεται στην κροτίδα, με αποτέλεσμα, λόγω του ότι αυτή είναι κλειστή αεροστεγώς, να εκρήγνυται. Όταν δε εκραγούν μπορεί να προκαλέσουν τρόμο, τραυματισμούς και εγκαύματα. Μετά την εξέταση ο μάρτυρας παρέδωσε στο Μ.Κ.1 τις 17 εναπομείνασες κροτίδες τις οποίες αναγνώρισε ως το τεκμήριο
2. Ενόψει όλων των ανωτέρω κρίνω ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.3 είναι αρκούντως τεκμηριωμένη και αξιόπιστη και συναφώς την αποδέχομαι. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ. 3063 Κώστας Πάπαλλος. Ο μάρτυρα αυτός στις 3.3.08 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, ο οποίος αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο απάντησε «Ό,τι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο» (τεκμήριο 2). Την ίδια απάντηση έδωσε ο κατηγορούμενος στο μάρτυρα και όταν κατηγορήθηκε στη συνέχεια γραπτώς (τεκμήριο 3). Επίσης ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο Μ.Κ.2 του παρέδωσε στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας 22 κροτίδες που βρέθηκαν σε συρτάρι γραφείου κατά την έρευνα που διεξήχθη στις 11.2.08 στην «Αθλητική Ένωση Πάφος 2000». Κατά την εν λόγω έρευνα ο μάρτυρας δεν ήταν παρών αλλά ειδοποιήθηκε και πήγε εκεί αργότερα. Δεν γνωρίζει που βρέθηκαν οι κροτίδες. Το που βρέθηκαν του το ανέφερε ο Μ.Κ.
3. Το ότι ο ιδιοκτήτης του μέρους όπου έγινε η έρευνα ήταν ο κατηγορούμενος δεν το γνωρίζει προσωπικά αλλά επίσης του αναφέρθηκε από κάποιον άλλο. Όταν ο ίδιος είδε το γραφείο (έπιπλο) εντός του οποίου βρέθηκαν οι κροτίδες αυτό δεν ήταν κλειδωμένο. Μη κλειδωμένο ήταν επίσης ήταν και το δωμάτιο εντός του οποίου βρισκόταν το εν λόγω γραφείο. Ο μάρτυρας αυτός πρέπει να λεχθεί ότι γενικά μου έκανε καλή εντύπωση. Άλλωστε από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου φαίνεται ότι η μαρτυρία του ήταν στην ουσία τυπική εφόσον ανέλαβε τη διερεύνηση της υπόθεσης και προέβη στις προαναφερόμενος ενέργειες μετά την έρευνα του υποστατικού. Όσον δε αφορά τα πιο πάνω η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά κατά την αντεξέταση του. Το μόνο σημείο που με προβλημάτισε στη μαρτυρία του ήταν ότι ενώ ανέφερε ότι παρέλαβε από το Μ.Κ.2, 22 κροτίδες κατέθεσε ως τεκμήριο 4 δύο κουτιά τα οποία περιείχαν όμως συνολικά 17 κροτίδες. Από την υπόλοιπη όμως μαρτυρία, η οποία έχει γίνει δεκτή και συγκεκριμένα αυτή των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 σε συνδυασμό με τα όσα ανέφερε ο Μ.Κ.1 σχετικά, φαίνεται ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε κενό ως προς τη διακίνηση του εν λόγω τεκμηρίου και υπάρχει συγκεκριμένη και απολύτως νόμιμη δικαιολογία για το έλλειμμα των 5 κρότιδων. Συγκεκριμένα προκύπτει σχετικά ότι ο Μ.Κ.1 παρέλαβε στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης τις κροτίδες από το Μ.Κ.2 στις 11.2.08, τις μέτρησε και διαπίστωσε ότι ήταν
4. Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από το Μ.Κ.
5. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.1 σφράγισε τα δύο κουτιά στα οποία περιέχονταν οι κροτίδες. Περαιτέρω σύμφωνα με το Μ.Κ.3 τα εν λόγω κουτιά με τις 22 κροτίδες του παραδόθηκαν από τον Μ.Κ.1 στις 8.4.08 και στα πλαίσια της δικής του εξέτασης ο Μ.Κ.3 χρησιμοποίησε 5 εξ αυτών και παρέδωσε τις υπόλοιπες στον Μ.Κ.1, ο οποίος φαίνεται ότι επειδή τα εν λόγω κουτιά ήταν σφραγισμένα δεν αντιλήφθηκε ότι περιείχαν πλέον μόνο 17 κροτίδες. Όσον αφορά τον κατηγορούμενο η μαρτυρία του μπορεί να χωρισθεί σε δύο μέρη. Το πρώτο αφορά το τι έγινε στις 11.2.08 στο χώρο του σωματείου της ΑΕΠ και τι ανέφεραν οι αστυνομικοί τότε στον κατηγορούμενο. Το δεύτερο αφορά τη διαμόρφωση του χώρου εκεί και το από ποιους χρησιμοποιούνται τα δωμάτια. Όσον αφορά το πρώτο θέμα πρέπει να λεχθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Προσπάθησε να δώσει μια διαφορετική εκδοχή ως προς τα γεγονότα και να δημιουργήσει αρνητική εικόνα ως προς τις ενέργειες των αστυνομικών. Οι σχετικές θέσεις του όμως δεν είναι πειστικές εφόσον για πρώτη φορά τέθηκαν κατά τη μαρτυρία του, δεν τέθηκαν κατά την αντεξέταση των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 και προφανώς αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις του. Συγκεκριμένα ανέφερε σχετικά ότι στις 11.2.08 βρισκόταν στο σπίτι του οπόταν του τηλεφώνησε μια κοπέλα που εργάζεται στο σωματείο και του είπε ότι στο χώρο του σωματείου βρίσκονταν αρκετοί αστυνομικοί και ήθελαν να τον δουν. Έτσι ο κατηγορούμενος μετά από 20-25 λεπτά πήγε στο σωματείο. Μόλις μπήκε μέσα 3 αστυνομικοί του πήραν το κινητό και του φόρεσαν χειροπέδες. Αυτό όμως δεν τέθηκε στους Μ.Κ.1 και Μ.Κ.
6. Όπως δεν τέθηκε στους εν λόγω μάρτυρες ότι, ως είπε, οι αστυνομικοί είχαν και 4-5 κουτιά όπως αυτά του τεκμηρίου 4 και του είπαν ότι είναι κροτίδες και ότι είναι δικές του. Μάλιστα ο κατηγορούμενος θυμάται καλά ότι του είπαν ότι βρήκαν 100 κροτίδες. Είναι όμως εμφανές ότι η θέση του αυτή αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη του και τη στήριξε στο γεγονός ότι στις λεπτομέρειες αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας που αντιμετωπίζει αρχικά αναφερόταν ότι κατείχε 100 κροτίδες, κάτι που τροποποιήθηκε μετά από άδεια του Δικαστηρίου για να συνάδει με την υπάρχουσα μαρτυρία. Τέλος δεν τέθηκε στο Μ.Κ.2, ο οποίος μάλιστα είπε ότι οι κροτίδες βρέθηκαν στο συρτάρι συγκεκριμένου γραφείου, ότι, ως είπε ο κατηγορούμενος, οι αστυνομικοί δεν του υπέδειξαν που συγκεκριμένα βρήκαν τις κροτίδες στον αποθηκευτικό χώρο. Ως εκ των άνω η εκδοχή του σε σχέση με αυτό το μέρος της κατάθεσης του δεν γίνεται δεκτή. Όσον αφορά το δεύτερο μέρος της μαρτυρίας του ο κατηγορούμενος ανέφερε τα ακόλουθα: Το οίκημα του σωματείου της Αθλητικής Ένωσης Πάφου (ΑΕΠ) αποτελείται από 6 δωμάτια και ένα μεγάλο χωλ. Τα μισά δωμάτια είναι γραφεία της ΑΕΠ και τα άλλα είναι το μπουφέ και ο χώρος συγκεντρώσεως των εκτάκτων μελών της ΑΕΠ. Τα γραφεία αυτά ανοίγουν η ώρα 07:30 και τα χρησιμοποιούν οι υπάλληλοι της ΑΕΠ. Το οίκημα του σωματείου δεν ανήκει στον κατηγορούμενο. Ο ίδιος εκεί χρησιμοποιεί το μπουφέ και εξυπηρετεί τα μέλη του σωματείου. Δεν πληρώνει ενοίκιο αλλά του δίνουν κάποια ένσημα τα οποία είναι υπόχρεος να πουλά μόνο μέσα στο οίκημα. Ούτε τα έπιπλα μέσα στο οίκημα είναι δικά του. Ο χώρος όπου βρέθηκαν οι κροτίδες είναι ένα δωμάτιο το οποίο χρησιμοποιείται ως αποθηκευτικός χώρος. Ο χώρος αυτός χρησιμοποιείται από την κοπέλα που κάνει το μπουφέ, η οποία είναι υπάλληλος του. Εκεί βρίσκονται τα αναψυκτικά και οι καφέδες τα οποία χρησιμοποιεί η κοπέλα αυτή για να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Στο χώρο αυτό μπαίνει επίσης και η καθαρίστρια και γενικά έχουν πρόσβαση οι πάντες. Το γραφείο που βρίσκεται στο χώρο αυτό δεν είναι δικό του. Ο χώρος δε αυτός όταν το οίκημα του σωματείου είναι ανοικτό είναι ανοικτός. Στο χώρο αυτό μπαίνει και ο κατηγορούμενος. Εκεί βρίσκεται το στοκ του μπουφέ. Επίσης εκεί μπορεί να μπει κάποιος υπάλληλος της ΑΕΠ για να πιάσει αναψυκτικά. Όταν πάνε οι πλασιέ και παίρνουν καφέδες και αναψυκτικά αυτά τα παραλαμβάνει η υπάλληλος του. Ο κατηγορούμενος πάει εκεί πάντα το βράδυ. Όσον αφορά λοιπόν τα πιο πάνω πρέπει να λεχθεί ότι η κατηγορούσα αρχή πέραν της υποβολής ότι ο κατηγορούμενος είχε αποκλειστική ευθύνη για το περιεχόμενο του δωματίου εντός του οποίου εντοπίσθηκαν οι κροτίδες καθώς και ότι αυτές του ανήκαν δεν αμφισβήτησε οτιδήποτε άλλο. Οι δε σχετικές θέσεις του κατηγορούμενου ήταν λογικές και συνεπείς. Ούτε και οι μάρτυρες κατηγορίας ανέφεραν κάτι το διαφορετικό σε σχέση με το χώρο. Συνεπώς δέχομαι αυτό το μέρος της μαρτυρίας του κατηγορούμενου. Αναφορικά με την αποδοχή μέρους μαρτυρίας και απόρριψης άλλου παραπέμπω και πάλι στην Σάββα ανωτέρω. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Από τη μαρτυρία που έγινε δεκτή προκύπτει ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε ότι το περιεχόμενου του τεκμηρίου 4, δηλ. τα 22 αντικείμενα που υπήρχαν εντός των δύο κουτιών τα οποία βρέθηκαν κατά την έρευνα σε συρτάρι γραφείου σε κάποιο δωμάτιο του υποστατικού της ΑΕΠ στις 11.2.08 αποτελούν κροτίδες, οι οποίες περιέχουν εκρηκτική ύλη χαμηλής ισχύος και οι οποίες όταν τεθεί φλόγα στο πυρείο εναύσεως τους, εκρήγνυται με αποτέλεσμα να προκαλέσουν τρόμο, τραυματισμούς και εγκαύματα. Αποδείχθηκε λοιπόν πέραν λογικής αμφιβολίας ότι επρόκειτο για εκρηκτικές ύλες χαμηλής ισχύος. Το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί και η «κατοχή» των εν λόγω κροτίδων από τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία κατοχή εν τη εννοία του Νόμου σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής (βλ. Queiss ν. Republic

(1987)2 CLR 49, Youssef ν. Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 289 και Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 21). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 λέχθηκε ότι «η κατοχή εξυπακούει φυσικό έλεγχο του αντικείμενου μαζί με γνώση του κατηγορούμενου ότι το έχει στην κατοχή του ή υπό τον έλεγχό του. Δυνατόν κάποιος να κατέχει κάποιο αντικείμενο χωρίς να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται τη φύση του, αλλά δεν το κατέχει υπό τη νομική έννοια, εκτός κι αν γνωρίζει ότι το έχει». Συνεπώς προς στοιχειοθέτηση του συστατικού στοιχείου της κατοχής πρέπει να αποδειχθούν και τα δύο πιο πάνω στοιχεία. Για την απόδειξη της γνώσης της φύσης του αντικειμένου, λόγω του ότι αυτή συνήθως ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορουμένου, σπάνια υπάρχει άμεση μαρτυρία και κατά κανόνα η γνώση αυτή συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, ιδιαίτερα από τη σύνδεση και τις πράξεις του κατηγορούμενου σε σχέση με το παράνομο αντικείμενο (βλ. Queiss ανωτέρω και Χριστοφόρου v. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250). Με άλλα λόγια εξάγεται από περιστατική μαρτυρία, η οποία μπορεί να οδηγήσει εξίσου σε ασφαλές συμπέρασμα και κάποτε μάλιστα με μεγαλύτερη ασφάλεια (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 388). Η περιστατική μαρτυρία παρομοιάζεται στη σχετική νομολογία με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους, έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα (Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 CLR 172). Η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συμβιβάζεται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά περιπλέον πρέπει τα γεγονότα να μην συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα εκτός από το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορουμένου (Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Vouniotis v Republic

(1975)2 CLR 34, Anastasiadis v. Republic

(1977)2 CLR 97). Όταν όλες οι σημαντικές πτυχές της περιστατικής μαρτυρίας δεν συμβιβάζονται με οτιδήποτε άλλο παρά με συμπέρασμα ενοχής η περιστατική μαρτυρία μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Όταν όμως βασικά σημεία της περιστατικής μαρτυρίας συμβιβάζονται όχι μόνο με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά και με μια άλλη λογική εξήγηση που προκύπτει από τη μαρτυρία, τότε η περιστατική μαρτυρία από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. επίσης το σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Δίκαιο της Απόδειξης, σελ. 26 -36). Για το θέμα της κατοχής στην παρούσα η μαρτυρία που υπάρχει είναι περιστατική και συνίσταται στα ακόλουθα:

1. Οι επίδικες κροτίδες βρέθηκαν σε ένα από τα συρτάρια γραφείου, το οποίο βρισκόταν σε δωμάτιο στο υποστατικό που στεγάζει το σωματείο της ΑΕΠ
3. Το οίκημα του σωματείου της ΑΕΠ αποτελείται από 6 δωμάτια και ένα μεγάλο χωλ. Τα μισά δωμάτια χρησιμοποιούνται ως γραφεία της ΑΕΠ. Αυτά ανοίγουν η ώρα 07:30 και τα χρησιμοποιούν οι υπάλληλοι της ΑΕΠ. Υπάρχει επίσης δωμάτιο που χρησιμοποιείται ως χώρος συγκεντρώσεως των εκτάκτων μελών της ΑΕΠ ενώ ένα άλλο χρησιμοποιείται ως μπουφέ.
4. Το οίκημα του σωματείου δεν ανήκει στον κατηγορούμενο αλλά αυτός χρησιμοποιεί με κάποια διευθέτηση που έχει κάνει με το σωματείο, το μπουφέ και εξυπηρετεί τα μέλη του σωματείου. Ούτε τα έπιπλα μέσα στο οίκημα ανήκουν στον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος πάει εκεί πάντα το βράδυ.
5. Το δωμάτιο εντός του οποίου εντοπίσθηκαν οι κροτίδες χρησιμοποιείται ως αποθηκευτικός χώρος και εκεί βρίσκεται το στοκ του μπουφέ. Το δωμάτιο αυτό όταν το οίκημα του σωματείου είναι ανοικτό είναι και αυτό ανοικτό. Επίσης το δωμάτιο αυτό χρησιμοποιείται από την κοπέλα που κάνει το μπουφέ, η οποία είναι υπάλληλος του κατηγορούμενου. Εκεί βρίσκονται τα αναψυκτικά και οι καφέδες τα οποία χρησιμοποιεί η κοπέλα αυτή για να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Όταν πάνε οι πλασιέ και παίρνουν καφέδες και αναψυκτικά αυτά τα παραλαμβάνει η εν λόγω κοπέλα.
6. Στο χώρο του δωματίου εκτός από την εν λόγω κοπέλα και τον κατηγορούμενο μπαίνει επίσης και η καθαρίστρια. Επίσης εκεί μπορεί να μπει κάποιος υπάλληλος της ΑΕΠ για να πιάσει αναψυκτικά.
7. Το γραφείο σε συρτάρι του οποίου εντοπίσθηκαν οι κροτίδες δεν ανήκει στον κατηγορούμενο. Το εν λόγω συρτάρι όπως και τα υπόλοιπα του ίδιου γραφείου κατά τον χρόνο εντοπισμού των κροτίδων ήταν κλειστό αλλά όχι κλειδωμένο. Η πόρτα του δωματίου εντός του οποίου βρισκόταν το εν λόγω γραφείο κατά τον εντοπισμό των κροτίδων ήταν επίσης ανοικτή. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα κατά πόσο τα πιο πάνω στοιχεία είναι τέτοια ώστε συμβιβάζονται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος είχε το φυσικό έλεγχο και τη γνώση της φύσης των κροτίδων και όχι με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα. Από τα πιο πάνω φαίνεται καθαρά ότι το δωμάτιο εντός του οποίου βρισκόταν το γραφείο όπου εντοπίσθηκαν οι κροτίδες καθώς και τα συρτάρια του εν λόγω γραφείου όταν είναι ανοικτό το οίκημα της ΑΕΠ είναι και αυτά ανοικτά. Στον χώρο δε αυτό έχουν ή μπορούν να έχουν ελεύθερα πρόσβαση πέραν του κατηγορούμενου και αρκετά άλλα άτομα. Ο δε κατηγορούμενος έχει στο συγκεκριμένο υποστατικό την ευθύνη του μπουφέ και βρίσκεται εκεί μόνο τα βράδια ενώ τις υπόλοιπες ώρες τις σχετικές εργασίες τις κάνει η υπάλληλος του. Ενόψει λοιπόν των ανωτέρω κρίνω ότι τα στοιχεία της περιστατικής μαρτυρίας που τέθηκε στην παρούσα δεν έχουν τον ειρμό, τη συνοχή και την αποδεικτική δύναμη ώστε να οδηγήσουν χωρίς αμφιβολία στο μοναδικό συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος είχε αποκλειστικό έλεγχο και πρόσβαση στο εν λόγω δωμάτιο και στο εν λόγω γραφείο και ότι κατ' επέκταση κατείχε τις επίδικες κροτίδες. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε υπόθεση και μόνο. Η απόδειξη όμως της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνουν εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και εάν είναι με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικών γεγονότων που συνιστούν ή αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363). Ως εκ των άνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την δεύτερη κατηγορία και συνεπώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ...................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Κατοχή κροτίδων) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο