Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Αντρέας Γέρου, Αρ. Υπόθεσης: 1614/08, 28.1.2011

(1)(β)

(2)του περί Μηχανών Παιγνιδιού και Μηχανών Ψυχαγωγίας Νόμου 32(Ι)/96 (κατηγορία 1), κατασκευής μηχανών τυχερού παιγνιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 4

(1)(γ)

(2)του ίδιου Νόμου (κατηγορία 2) και κατοχής εξαρτημάτων μηχανών τυχερού παιγνιδιού, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 4

(1)(β)(γ)

(2)(θ) του ίδιου Νόμου (κατηγορία 3). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας 1 ο κατηγορούμενος στις 13.7.07 στην Πάφο ενώ ήταν υπεύθυνος εργαστηρίου, παράνομα είχε στην κατοχή του 13 μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Κατηγορείται επίσης ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο με την κατηγορία 1 παράνομα είχε στην κατοχή του διάφορα εξαρτήματα μηχανών τυχερού παιγνιδιού (κατηγορία 2). Τέλος κατηγορείται ότι κατά το 2007 στην Πάφο παράνομα εισήγαγε και κατασκεύασε 13 μηχανές τυχερού παιγνιδιού (κατηγορία 2). Προς απόδειξη της υπόθεσης της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 4 μάρτυρες ενώ κατατέθηκαν και 9 τεκμήρια. Περαιτέρω έγιναν παραδεκτά γεγονότα και αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου το περιεχόμενο των τεκμηρίων 3 και 5 καθώς και τα ακόλουθα:

1. Όλα τα αντικείμενα που έχουν φωτογραφηθεί στις φωτογραφίες που έχουν κατατεθεί ως τεκμήριο 2, έχουν παραληφθεί από τον Αστ. 1039 Μάριο Αντωνιάδη και έχουν τοποθετηθεί στην Αστυνομία Πάφου με αρ. καταχώρησης Β.Τ.163/07 στο Βιβλίο Τεκμηρίων.
2. Τα πιο πάνω παρέλαβε ο Αστ. 3593 από τον Αστ. 1039 στην Αστυνομία Πάφου και τα καταχώρησε στο Βιβλίο Τεκμηρίων που αναφέρεται ανωτέρω.
3. Όλα τα πιο πάνω τεκμήρια επιθεωρήθηκαν και ερευνήθηκαν από τον Αστ. 833 Γ. Καλλικά του Κλάδου Τηλεπικοινωνιών, Τμήμα Δ του Αρχηγείου Αστυνομίας, ο οποίος ετοίμασε έκθεση με τα αποτελέσματα της επιθεώρησης και έρευνας. Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε, ως άλλωστε εδικαιούτο, να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Στην ανώμοτη δήλωση του ο κατηγορούμενος ανέφερε τα ακόλουθα: «Εγώ, ο Ανδρέας Γέρου, από την Πάφο, δηλώνω ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι στην παρούσα υπόθεση. Είμαι αθώος. Οι μηχανές και τα εξαρτήματα που είχε κατάσχει η Αστυνομία στις 13.6.07 από το διαμέρισμα με αρ. 7 στην οδό Πυράμου, Χατζηζηνοβίου κωρτ, στην Πάφο ήταν δικά μου, αλλά τα είχα δώσει στο Δημήτρη Σιδέρη από την Ελλάδα, ο οποίος τα τοποθέτησε στο αναφερόμενο διαμέρισμα, το οποίο ενοικίαζε και το χρησιμοποιούσε για τη στέγαση του. Εγώ ουδεμία σχέση είχα ή έχω με το εν λόγω διαμέρισμα». Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο Αστ. 2543 Τρύφωνας Τρύφωνος, ειδικός φωτογράφος αποσπασμένος στο ΤΑΕ Πάφου. Ο μάρτυρας αυτός στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας έλαβε, στις 13.7.07 και μεταξύ των ωρών 23:20-24:00 στην παρουσία του Δημοτικού Γραμματέα του Δήμου Πάφου Θέμη Φιλιππίδη και καθ' υπόδειξη του Μ.Κ.2, 68 φωτογραφίες οικίας που βρισκόταν στην οδό Πυράμου αριθμός 7 Χατζηζηνοβίου Complex. Αφού οι φωτογραφίες εμφανίσθηκαν στην παρουσία του τις έδεσε σε βιβλιαράκι με αναλυτικό πίνακα, το οποίο κατάθεσε ως τεκμήριο 2 και εξήγησε τι φαίνεται σε κάποιες από τις φωτογραφίες. Kατά την αντεξέταση του διευκρίνισε ότι την αναφορά που έκανε στην κυρίως εξέταση του, όταν του υποδείχθηκαν κάποιες από τις εν λόγω φωτογραφίες, σε μηχανές τυχερού παιγνιδιού και σε εξαρτήματα τέτοιων μηχανών δεν την έκανε ως ειδικός σε τέτοια θέματα αλλά με βάση τα όσα του ανέφερε κατά τη φωτογράφηση ο Μ.Κ.

1. Συμφώνησε επίσης ότι όταν λάμβανε τις φωτογραφίες ο κατηγορούμενος δεν ήταν μέσα στο υποστατικό. Ο μάρτυρας αυτός πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Αναφέρθηκε με σαφήνεια στις ενέργειες που έκανε και σε όσα διαπίστωσε κατά την φωτογράφηση του εν λόγω υποστατικού και η μαρτυρία του στην ουσία δεν αμφισβητήθηκε. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του γίνεται δεκτή. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Αστ. 1039 Μάριος Αριστείδου. Ο μάρτυρας αυτός στις 13.6.07 κατόπιν πληροφοριών και μετά από οδηγίες του υπευθύνου ΟΠΕ Πάφου εξασφάλισε εντάλματα έρευνας για διαφορά υποστατικά σε σχέση με αδικήματα παράνομης κατοχής μηχανών παιγνίου. Μεταξύ των υποστατικών αυτών ήταν και η οικία που βρισκόταν στην οδό Πυράμου αρ. 7, Χατζηζηνοβίου Complex (στο εξής το επίδικο υποστατικό), η οποία σύμφωνα με πληροφορίες ήταν ενοικιασμένη στον Δημήτρη Σιδέρη από την Ελλάδα. Το σχετικό ένταλμα έρευνας (τεκμήριο 7) εξουσιοδοτούσε την εκτέλεση αυτού μεταξύ των ωρών 16:30-24:
2. Την ίδια μέρα λοιπόν και μεταξύ των ωρών 23:20 και 24:00 μαζί με άντρες του Τμήματος Μικροπαραβάσεων και του ΟΠΕ Πάφου ο μάρτυρας ερεύνησε δυνάμει του πιο πάνω εντάλματος έρευνας το επίδικο υποστατικό. Όταν πήγαν στο εν λόγω υποστατικό αυτό ήταν κλειστό και δεν υπήρχε εκεί οποιοδήποτε πρόσωπο. Επειδή το φερόμενο ως ενοικιαστής του υποστατικού πρόσωπο απουσίαζε, κατόπιν οδηγιών ο μάρτυρας κάλεσε στο μέρος τον Δημοτικό Γραμματέα του Δήμου Πάφου Θέμη Φιλιππίδη για να είναι παρών κατά την διάρκεια της ερευνάς. Την ιδία ώρα ειδοποίησε τον κατηγορούμενο αφού συμφωνά με την πληροφορία αυτός διαχειριζόταν το εν λόγω υποστατικό. Ο κατηγορούμενος πήγε στο μέρος πριν την έναρξη της έρευνας και ανέφερε ότι η οικία ανήκει στον Δημήτρη Σιδέρη από την Ελλάδα και αν τολμά ο μάρτυρας να μπει μέσα σπάζοντας την πόρτα. Την ιδία ώρα ο μάρτυρας κάλεσε κλειδαρά και αφού υπέδειξε το ένταλμα στον Δημοτικό Γραμματέα ο κλειδαράς άνοιξε την πόρτα στην παρουσία τους χωρίς να προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά. Εντός του υποστατικού δεν βρισκόταν κανένας. Ακολούθως έγινε η έρευνα στην παρουσία πάντα του Δημοτικού Γραμματέα. Ο μάρτυρας ανέφερε περαιτέρω τα όσα διαπίστωσε τόσο σε σχέση με το εσωτερικό του εν λόγω υποστατικού, τη διαμόρφωση και το περιεχόμενο του καθώς και τα τεκμήρια που παρέλαβε στην παρουσία πάντα του Δημοτικού Γραμματέα κάνοντας σχετική αναφορά στις φωτογραφίες του τεκμηρίου
3. Ανέφερε δε ότι όλα τα ανευρεθέντα ήταν στο ισόγειο της οικίας και ήταν πάνω σε ράφια και πάγκους ή μέσα σε χαρτοκιβώτια. Εξήγησε δε περαιτέρω στην ουσία ότι ο χώρος είχε μετατραπεί σε εργαστήριο αφού ήταν πλήρως εξοπλισμένος με εργαλεία και εξαρτήματα. Όσον αφορά τις μηχανές που βρέθηκαν και παραλήφθηκαν ως τεκμήρια αυτές δεν βρίσκονταν σε λειτουργία. Μετά το πέρας της έρευνας και την παραλαβή των τεκμηρίων ο μάρτυρας μαζί με τον Δημοτικό Γραμματέα εξήλθαν του υποστατικού και έκλεισαν την πόρτα. Κατά την έξοδο τους ο κατηγορούμενος ανέφερε στο μάρτυρα ότι τα ανευρεθέντα είναι δικά του. Αμέσως ο μάρτυρας του επέστησε την προσοχή του στο νομό και εκείνος απάντησε «Εν να μου τα δώκεται πίσω, εν παράνομη η έρευνα που εκάμετε». Σε σχέση με το χαρακτηρισμό του είδους των μηχανών και τη χρήση των εξαρτημάτων που βρέθηκαν και παραλήφθηκαν κατά την έρευνα ο μάρτυρας με ειλικρίνεια ανέφερε ότι δεν έχει εξειδικευμένες γνώσεις και δεν είναι ειδικός αναφορικά με μηχανές τυχερού παιγνίου καθώς και ότι δεν εξέτασε τις επίδικες μηχανές. Ανέφερε όμως ότι έχει αρκετή και ικανοποιητική πείρα στο θέμα εφόσον από το 2004 ασχολείται με αυτό και μάλιστα τα τελευταία 3 χρόνια στο Αρχηγείο Αστυνομίας και ότι στα πλαίσια της εκτέλεσης των καθηκόντων του ήταν παρών στο 90% των περιπτώσεων που η Αστυνομία κατέσχε τρεις και πλέον χιλιάδες μηχανές ίδιας μορφής με τις επίδικες. Έτσι με βάση την πείρα του αυτή αλλά και τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας μπορεί να καταλάβει βλέποντας το και μόνο «εκ πρώτης όψεως» τι αποτελεί μηχανή τυχερού παιγνίου ή εξάρτημα αυτής. Ο μάρτυρας αυτός πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Περιέγραψε με αμεσότητα, ευθύτητα αλλά και σαφήνεια όλες τις ενέργειες του σε σχέση με την έρευνα στο επίδικο υποστατικό καθώς και τα όσα διαπίστωσε εκεί και το πως κατέληξε στα δικά του συμπεράσματα. Ήταν σταθερός και συνεπής στις θέσεις του και η όλη εικόνα του δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του. Όσον αφορά το ότι στην κατάθεση του ανέφερε ότι στο υποστατικό δεν υπήρχαν ρούχα, οικιακές συσκευές ή κρεβάτια στα δωμάτια, στην αντεξέταση όταν ρωτήθηκε γιατί το ανέφερε αυτό ενώ στον όροφο του υποστατικού φαίνονται τέτοια έδωσε εξήγηση. Συγκεκριμένα περιέγραψε το εν λόγω υποστατικό ως τύπου μεζονέτας με ένα όροφο και ότι ο ισόγειος χώρος ήταν εργαστήριο και στον όροφο βρίσκονταν στα δωμάτια στρώμα, κάποιες συσκευές, ρούχα και κάποια βασικά έπιπλα που μπορεί να βρει κάποιος σε όλα τα επιπλωμένα διαμερίσματα. Με βάση αυτά που φαίνονται στο ισόγειο είπε στην ουσία ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε που να δείχνει ότι χρησιμοποιείτο ως κατοικία ενώ αυτά που φαίνονται στον όροφο είναι ο βασικός εξοπλισμός ενός ενοικιαζόμενου επιπλωμένου σπιτιού. Εξήγησε λοιπόν ότι όπως ο ίδιος είδε το χώρο και πάντα κατά τη γνώμη του αν χρησιμοποιείτο ως κατοικία θα είχε κάποια προσωπικά αντικείμενα του χρήστη και αν έμενε κάποιος εκεί ήταν περιστασιακά ίσως για να ξεκουραστεί για κάποιες ώρες. Δεν ήταν δηλ. μόνιμη κατοικία. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ως πράγματι φαίνεται η κατάσταση του επίδικου υποστατικού από τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 2 το συμπέρασμα αυτό του μάρτυρα δεν μπορεί να λεχθεί ότι ήταν αβάσιμο. Η δε αναφορά του στην κατάθεση του ότι στο υποστατικό δεν υπήρχαν ρούχα, οικιακές συσκευές ή κρεβάτια στα δωμάτια προφανώς αυτό προσπαθούσε να καταδείξει και λαμβάνοντας υπόψην όλα τα πιο πάνω αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας κρίνω ότι δεν αποτελεί τέτοια ασυνέπεια ώστε να πλήττει την αξιοπιστία του μάρτυρα και μάλιστα σε βαθμό που να καθιστά τη μαρτυρία του μη αποδεκτή και απορριπτέα στο σύνολο της. Ως εκ των άνω δέχομαι τη μαρτυρία του. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Αστ. 833 Γεώργιος Καλλικάς, ο οποίος υπηρετεί στον Κλάδο Τηλεπικοινωνιών του Τµήµατος Δ του Αρχηγείου Αστυνοµίας με κύρια καθήκοντα την εγκατάσταση, συντήρηση και επιδιόρθωση διαφόρων ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών και την εξέταση τεκµηρίων όπως µηχανών τυχερού παιγνίου. Από δε το 2002 ο μάρτυρας εξέτασε εκατοντάδες υποθέσεις και μηχανές. Όσον αφορά την προσέγγιση και εξέταση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα-ειδικού υπάρχει πληθώρα νομολογίας (βλ. Φιλίππου ν. Οδυσσέως

(1989)1 C.L.R 1, Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 984, Ευαγγέλου ν. Αμπίζας

(1982)1 C.L.R. 41, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 (Β) ΑΑΔ 746, R v. Turner

(1975)1 All.E.R. 70 και Χ' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 104). Σύμφωνα λοιπόν με την νομολογία αυτή το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να πεισθεί ότι ο μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας στο τομέα που καταθέτει και στη συνέχεια να εξετάσει αν με τη μαρτυρία του έχει δώσει τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια έτσι ώστε να το καταστήσει ικανό να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του, προκειμένου να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία. Αφού έλαβα λοιπόν υπόψη μου την πείρα και τις γνώσεις του Μ.Κ.3 καθώς και τις αρχές που καθορίζουν πότε ένας μάρτυρας θεωρείται εμπειρογνώμονας είναι η κατάληξη μου ότι ο Μ.Κ.3 είναι εμπειρογνώμονας στην εξέταση διαφόρων μηχανών μεταξύ των οποίων και οι μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Άλλωστε η εμπειρογνωμοσύνη του δεν έχει αμφισβητηθεί. Επομένως η μαρτυρία του θα προσεγγιστεί και θα αξιολογηθεί με βάση τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση και προσέγγιση εμπειρογνωμόνων μαρτύρων. Ο Μ.Κ.3 στις 21.6.07 στον Κεντρικό Αστυνοµικό Σταθµό Πάφου επιθεώρησε και εξέτασε όλα τα τεκμήρια, τα οποία παρέλαβε ο Μ.Κ.2 κατά την έρευνα που διεξήγε στο επίδικο υποστατικό στις 13.6.07, και ετοίμασε σχετική έκθεση (τεκμήριο 8). Στην έκθεση αυτή αλλά και στη μαρτυρία του περιέγραψε με απλότητα αλλά και σαφήνεια τα τεκμήρια, την εξέταση που έκανε στο καθένα, τη λειτουργία και τη χρήση τους και τα σχετικά ευρήματα και συμπεράσματα του. Αναφορικά με το τεκμήριο 11 παρά το ότι στην έκθεση του αναφέρει ότι πρόκειται για μηχανή τυχερού παιγνιδιού ο ίδιος στην κυρίως εξέταση όταν κατατέθηκε η έκθεση του ανέφερε ότι αυτό έπρεπε να διορθωθεί ώστε να αναφέρει ότι η συσκευή διαθέτει εγκατεστημένο δέκτη χαρτονομισμάτων ο οποίος απαγορεύεται. Όσον αφορά τα εξαρτήματα αναφέρθηκε στη χρήση τους και στο πως με αυτά συνδυαζόμενα κατασκευάζονται μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Η δε απάντηση του σε ερωτήσεις αν αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για άλλους σκοπούς και συγκεκριμένα ότι ο ιδιοκτήτης τους μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όπως θέλει πρέπει να λεχθεί ότι εμφανώς δεν είχε το νόημα ότι αυτά δεν χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μηχανών τυχερού παιγνιδιού αλλά ότι ως αντικείμενα γενικά ο καθένας μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όπως θέλει. Περαιτέρω η απάντηση του σε υποβολή ότι τα τεκμήρια 9 και 12 αποσκοπούσαν στην παροχή ψυχαγωγίας και συγκεκριμένα ότι οποιαδήποτε μηχανή τυχερού παιγνιδιού μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν ψυχαγωγία ανάλογα με το χειριστή της και το τι θέλει αυτός να κάνει με τη μηχανή και πάλι προφανώς δεν έχει το νόημα ότι τα εν λόγω τεκμήρια δεν αποτελούν μηχανές τυχερού παιγνιδιού αλλά ότι μπορεί να παρέχουν ταυτόχρονα δυνατότητες παιγνιδιού ή ψυχαγωγίας, ως άλλωστε αναφέρεται και στο άρθρο 4

(2)του Ν.32(Ι)/96. Ο μάρτυρας αυτός πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε επίσης πολύ καλή εντύπωση. Απαντούσε με αμεσότητα στις ερωτήσεις που του έγιναν δικαιολογώντας τεκμηριωμένα και με αναφορά στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 2 τις θέσεις του, οι οποίες ήταν σταθερές και συνεπείς ενώ περαιτέρω εξήγησε με λεπτομέρεια όλα τα δεδομένα με βάση τα οποία κατέληξε στα συμπεράσματα του. Η δε ορθότητα των συμπερασμάτων του δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του. Ενόψει όλων των ανωτέρω κρίνω ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.3 είναι αρκούντως τεκμηριωμένη και αξιόπιστη και συναφώς την αποδέχομαι. Ως Μ.Κ.4 κατέθεσε ο Θέμης Φιλιππίδης, Δημοτικός Γραµµατέας στον Δήµο Πάφου. Ο μάρτυρας στις 13.6.07 ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από την Αστυνομία ότι έπρεπε να παραστεί σε έρευνα λόγω απουσίας του ενοικιαστή της οικίας. Γύρω στις 23:00 µετέβηκε στο επίδικο υποστατικό όπου συνάντησε τον Μ.Κ.2, ο οποίος του εξήγησε τα δεδομένα που καθιστούσαν αναγκαία την παρουσία του ως εκπροσώπου της τοπικής αρχής στην έρευνα. Ο Μ.Κ.2 του επέδειξε το ένταλµα έρευνας της οικίας και στην συνέχεια κλειδαράς που κλήθηκε στο µέρος άνοιξε την πόρτα στην παρουσία του χωρίς να προκαλέσει οποιαδήποτε ζηµιά και εισήλθαν στο υποστατικό. Κατά την είσοδο τους στην οικία δεν υπήρχε κανένας μέσα. Ο μάρτυρας διαπίστωσε ότι στο ισόγειο ο χώρος ήταν ενιαίος και παντού υπήρχαν ράφια µε εξαρτήµατα, σύρµατα και µηχανές και ο χώρος φαινόταν ότι χρησιµοποιείτο σαν εργαστήριο και δεν υπήρχαν οποιαδήποτε πράγµατα που να δείχνουν ότι χρησιµοποιείτο σαν κατοικία. Οι μηχανές που βρίσκονταν εκεί δεν ήταν σε λειτουργία με την έννοια της σύνδεσης τους με ηλεκτρική ενέργεια. Στην συνέχεια ο μάρτυρας ανέβηκε στον όροφο και είδε τα δωμάτια. Σύμφωνα με το μάρτυρα το όλο υποστατικό διέθετε τον στοιχειώδη εξοπλισµό οικίας (έπιπλα, κουζίνα κλπ), εντούτοις φαινόταν ότι είχε µετατραπεί σε επαγγελµατικό εργαστήριο. Μετά ο Μ.Κ.4 κατέβηκε ξανά στο ισόγειο και στην παρουσία του ο Μ.Κ.2 άρχισε να παραλαµβάνει διάφορα τεκμήρια τα οποία και κατέγραψε σε πρόχειρο κατάλογο τον οποίο ο Μ.Κ.4 υπέγραψε και ο Μ.Κ.2 µετέφερε τα τεκμήρια σε φορτηγό. Μετά την έρευνα ο Μ.Κ.2 έκλεισε την πόρτα της οικίας και πάλι στην παρουσία του Μ.Κ.4 χωρίς να προκληθεί οποιαδήποτε ζηµία. Όπως και οι άλλοι μάρτυρες έτσι και ο Μ.Κ.4 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ανέφερε με λεπτομέρεια τόσο το λόγο για τον οποίο πήγε στο επίδικο υποστατικό όσο και τα όσα έλαβαν χώραν εκεί στην παρουσία του. Περιέγραψε επίσης με παραστατικό τρόπο τα όσα διαπίστωσε καθώς και τις εντυπώσεις του σε σχέση με τη χρήση του χώρου, δικαιολογώντας τις σχετικά. Όσον αφορά το ότι στην κατάθεση του ανέφερε ότι στα ερμάρια στον όροφο του υποστατικού δεν υπήρχαν ρούχα στην αντεξέταση του συμφώνησε ότι στο ένα ερμάρι υπήρχαν ρούχα. Η δε αντίφαση αυτή στη μαρτυρία του πρέπει να λεχθεί ότι δεν πλήττει την αξιοπιστία του μάρτυρα και μάλιστα σε βαθμό που να καθιστά τη μαρτυρία του μη αποδεκτή και απορριπτέα στο σύνολο της. Αυτό γιατί όπως και ο Μ.Κ.2 έτσι και ο Μ.Κ.3 ξεκαθάρισε στην αντεξέταση του ότι αν και στο υποστατικό υπήρχε ο στοιχειώδης εξοπλισμός κατοικίας η «στέρεη εντύπωση» που διαμόρφωσε ήταν ότι αυτό είχε μετατραπεί και χρησιμοποιείτο ως ένα πολύ καλά εξοπλισμένο επαγγελματικό εργαστήριο και ότι δεν υπήρχαν στοιχεία ότι κάποιος διέμενε εκεί, τουλάχιστον στο εύλογο πρόσφατο παρελθόν. Όπως πολύ χαρακτηριστικά επίσης ανέφερε τόσο η διάταξη όσο και η όλη δομή στην οποία διαμορφώθηκε το υποστατικό με την προσθήκη ραφιών και άλλης υποδομής εργαστηρίων έδιναν την εντύπωση ότι δεν επρόκειτο για απλή τοποθέτηση ή απόρριψη υλικών και μηχανών και γι αυτό και αναφέρθηκε σε οργανωμένο επαγγελματικό εργαστήριο. Ως εκ των άνω και αυτού του μάρτυρα η μαρτυρία γίνεται δεκτή. Ο κατηγορούμενος, ως έχει προαναφερθεί, δεν προσήγαγε καμία μαρτυρία. Περιορίστηκε σε ανώμοτη δήλωση. Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (R v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Αφού έλαβα υπόψη το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου σε συνάρτηση με την μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής και την γραμμή της υπεράσπισης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στο μέτρο που δεν συνάδει με τη μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας δεν μπορεί να δοθεί στη δήλωση αυτή καμία βαρύτητα. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Οι κατηγορίες που αυτός αντιμετωπίζει στηρίζονται στο άρθρο 4 του Νόμου 32(Ι)/96 το οποίο έχει ως ακολούθως: «4.-

(1)Κάθε πρόσωπο το οποίο (α)Χειρίζεται ή θέτει σε λειτουργία μηχανή τυχερού παιγνιδιού ή μετέχει σε συνάθροιση με σκοπό το χειρισμό ή τη λειτουργία μηχανής τυχερού παιγνιδιού ή (β) έχει υπό τον έλεγχο ή την κατοχή του μηχανή τυχερού παιγνιδιού ή (γ) εισάγει ή κατασκευάζει μηχανή τυχερού παιγνιδιού, είναι ένοχο αδικήματος και υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δύο χρόνια ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο ποινές και το Δικαστήριο μπορεί επιπρόσθετα από οποιαδήποτε ποινή να διατάξει την κατάσχεση της μηχανής σε σχέση με την οποία διαπράχθηκε το αδίκημα.

(2)Για σκοπούς του άρθρου αυτού «μηχανή τυχερού παιγνιδιού» σημαίνει μηχανή που αποβλέπει σε παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος, ανεξάρτητα από το αν παρέχει ταυτόχρονα δυνατότητες παιγνιδιού ή ψυχαγωγίας ή όχι, και που δεν είναι μηχανή παιγνιδιού ή μηχανή ψυχαγωγίας, περιλαμβάνει δε τις μηχανές που είναι γνωστές με τα ακόλουθα ονόματα ή παρόμοιες τους ή παραλλαγή τους: (α) μηχανές τύπου πόκερ ή άλλου παρόμοιου παιγνιδιού με τραπουλόχαρτα ή άλλες παρόμοιες παραλλαγές ή παραστάσεις. (β) μηχανές ιπποδρομιών ή μηχανές με αγώνες δρόμου ή ταχύτητας, όπως σκύλων, αυτοκινήτων ή άλλων (γ) μηχανές που είναι γνωστές ως μηχανές με φρουτάκια ή με παρόμοιες ή άλλες παραστάσεις ή σχήματα ή γράμματα ή χρώματα. ....................................................................................................................................... (θ) οποιοδήποτε εξάρτημα ή προσάρτημα ή λογισμικό πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει μέσω οθόνης». Όσον αφορά την ερμηνεία της πιο πάνω διάταξης ήταν η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι για να αποτελεί μια μηχανή από αυτές που αναφέρονται στα εδάφια α-θ του άρθρου 4

(2)μηχανή τυχερού παιγνιδιού θα πρέπει να αποδειχθεί περαιτέρω ότι αποβλέπει σε παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος. Η θέση αυτή πρέπει να λεχθεί ότι δεν βρίσκει έρεισμα στη σχετική νομολογία. Συγκεκριμένα στην Πολυκάρπου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 120-121/2008, ημερ. 24.3.09 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε στην ουσία την ερμηνεία που έδωσε το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι δεν απαιτείται κάτι τέτοιο. Το ακόλουθο απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση είναι διαφωτιστικό: «O ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής αναφέρει ότι, πέραν των πιο πάνω, που αφορούσαν την ερμηνεία του κέρδους, «η υπό εξέταση περίπτωση καθίσταται ακόμα πιο ξεκάθαρη από τη ρητή συμπερίληψη στον Νόμο στην κατηγορία των μηχανών τυχερού παιχνιδιού». Και, όπως αναφέρεται στην κατάληξη του αποσπάσματος: «Ο Νομοθέτης εν τη σοφία του, γνωρίζοντας πράγματα και καταστάσεις, κατονόμασε μερικά παιχνίδια που από τη φύση τους είναι τυχερά και κατ' επέκταση τα κατέταξε ρητά στα δια Νόμου απαγορευμένα.» Η κατάληξη αυτή αντανακλά και τη δική μας αντίληψη του θέματος επ' αυτού ώστε να υιοθετούμε πλήρως την πτυχή αυτή της απόφασης του ευπαίδευτου πρωτόδικου Δικαστή για να καταλήξουμε ότι δεν υπάρχει έρεισμα στην έφεση ως προς αυτή τη πτυχή». Η πιο πάνω ερμηνεία μπορεί άλλωστε να συναχθεί και από τη συμπερίληψη στη σχετική διάταξη του εδαφίου (θ) του άρθρου 4

(2), το οποίο αναφέρεται σε εξάρτημα ή προσάρτημα ή λογισμικό πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή δηλ. σε αντικείμενα που από μόνα τους προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθούν ότι αποβλέπουν σε παροχή κέρδους ή ανταλλάγματος. Τα όσα δε αναφέρονται σχετικά στην Πολυκάρπου ανωτέρω αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο εφόσον αποτελούν απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά την ενάσκησης δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας και υπερισχύουν των όσων αναφέρονται σχετικά στην Θωμά ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπ. αρ. 939/96, ημερ. 10.12.98, στην οποία αναφέρθηκε ο συνήγορος υπεράσπισης και η οποία αποτελεί απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά την ενάσκηση πρωτόδικης αναθεωρητικής δικαιοδοσίας. Άλλωστε η σχετική ερμηνεία στην Θωμά δόθηκε στα πλαίσια της διατύπωση της διάταξης του άρθρου 4

(2)του Ν.32(Ι)/96 ως ίσχυε κατά τον κρίσιμο για την υπόθεση εκείνη χρόνο, η οποία προέβλεπε ότι στον ορισμό των μηχανών τυχερού παιγνιδιού περιλαμβάνονταν πέραν των μηχανών που απέβλεπαν στην παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος και αυτές που απέβλεπαν σε ψυχαγωγία. Αυτό όμως άλλαξε με την τροποποίηση που επέφερε ο Νόμος 50(Ι)/98. Όσον δε αφορά το εδάφιο (θ), από το συνδυασμό του λεκτικού του με αυτού της υπόλοιπης παραγράφου

(2)του άρθρου 4, συνάγεται ότι στον ορισμό των μηχανών τυχερού παιγνιδιού περιλαμβάνονται οποιαδήποτε εξαρτήματα ή προσαρτήματα τέτοιων μηχανών και κατ' επέκταση και των μηχανών που αναφέρονται στα εδάφια α-η της ίδιας παραγράφου εφόσον και αυτές θεωρούνται ως μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Προς στοιχειοθέτηση δε των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και 3 θα πρέπει επίσης να αποδειχθεί η κατοχή από τον κατηγορούμενο των μηχανών τυχερού παιγνδιού καθώς και των εξαρτημάτων τέτοιων μηχανών. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία κατοχή ενός αντικειμένου σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής (βλ. Queiss ν. Republic

(1987)2 CLR 49, Youssef ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 289 και Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 21). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71 λέχθηκε σχετικά ότι «η κατοχή εξυπακούει φυσικό έλεγχο του αντικείμενου μαζί με γνώση του κατηγορούμενου ότι το έχει στην κατοχή του ή υπό τον έλεγχό του. Δυνατόν κάποιος να κατέχει κάποιο αντικείμενο χωρίς να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται τη φύση του, αλλά δεν το κατέχει υπό τη νομική έννοια, εκτός κι αν γνωρίζει ότι το έχει». Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η φυσική κατοχή του αντικειμένου δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για στήριξη καταδίκης. Η έννοια της κατοχής έχει τέτοια ευρύτητα ώστε να καλύπτει και τις περιπτώσεις φύλαξης του αντικειμένου σε υποστατικό τρίτου εφόσον ο κατηγορούμενος διατηρεί τον έλεγχο του αντικειμένου (βλ. Ιωάννου άλλως Τίτος κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 409 και Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 256). Για την απόδειξη της γνώσης της φύσης του αντικειμένου, λόγω του ότι αυτή συνήθως ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορουμένου, σπάνια υπάρχει άμεση μαρτυρία και κατά κανόνα η γνώση αυτή συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, ιδιαίτερα από τη σύνδεση και τις πράξεις του κατηγορούμενου σε σχέση με το παράνομο αντικείμενο (βλ. Queiss ανωτέρω και Χριστοφόρου v. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250). Με άλλα λόγια εξάγεται από περιστατική μαρτυρία, η οποία μπορεί να οδηγήσει εξίσου σε ασφαλές συμπέρασμα και κάποτε μάλιστα με μεγαλύτερη ασφάλεια (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 388). Με βάση τη μαρτυρία την οποία έχω κάνει δεκτή στην παρούσα καταλήγω στα ακόλουθα: Στις 13.6.07 κατόπιν πληροφοριών και μετά από οδηγίες του υπευθύνου του ΟΠΕ Πάφου ο Μ.Κ.2 εξασφάλισε εντάλματα έρευνας για διαφορά υποστατικά σε σχέση με αδικήματα παράνομης κατοχής μηχανών παιγνιδιού. Μεταξύ των υποστατικών αυτών ήταν και η οικία που βρισκόταν στην οδό Πυράμου αρ. 7, Χατζηζηνοβίου Complex (στο εξής το επίδικο υποστατικό), η οποία σύμφωνα με πληροφορίες ήταν ενοικιασμένη στον Δημήτρη Σιδέρη από την Ελλάδα. Όταν οι αστυνομικοί πήγαν στο εν λόγω υποστατικό προς εκτέλεση του προαναφερόμενου εντάλματος αυτό ήταν κλειστό και δεν υπήρχε εκεί οποιοδήποτε πρόσωπο. Επειδή ο φερόμενος ως ενοικιαστής του υποστατικού σύμφωνα και πάλι με πληροφορίες απουσίαζε στο εξωτερικό ο Μ.Κ.2 κάλεσε στο μέρος κλειδαρά καθώς και τον Δημοτικό Γραμματέα του Δήμου Πάφου Μ.Κ.4 για να είναι παρών κατά την διάρκεια της ερευνάς. Την ιδία ώρα ο Μ.Κ.2 ειδοποίησε τον κατηγορούμενο αφού σύμφωνα με την πληροφορία αυτός διαχειριζόταν το εν λόγω υποστατικό. Ο κατηγορούμενος πήγε στο μέρος πριν την έναρξη της έρευνας και ανέφερε ότι η οικία ανήκει στον Δημήτρη Σιδέρη από την Ελλάδα και αν τολμά ο μάρτυρας να μπει μέσα σπάζοντας την πόρτα. Αφού ο Μ.Κ.2 υπέδειξε το ένταλμα στον Μ.Κ.4 ο κλειδαράς άνοιξε την πόρτα του υποστατικού χωρίς να προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά. Εντός του υποστατικού δεν βρισκόταν κανένας. Ακολούθως και μεταξύ των ωρών 23:20 και 24:00 ο Μ.Κ.2 μαζί με άντρες του Τμήματος Μικροπαραβάσεων και του ΟΠΕ Πάφου και πάντα στην παρουσία του Μ.Κ.4 ερεύνησε το επίδικο υποστατικό. Το επίδικο υποστατικό αποτελείτο από ένα ισόγειο χώρο (βλ. φωτογραφίες 2-17 τεκμηρίου 2) από τον οποίο μέσω σκάλας μπορούσε κάποιος να ανεβεί στον όροφο (βλ. φωτογραφίες 18-32). Στο ισόγειο που ήταν ένας ενιαίος χώρος υπήρχε κουζίνα με τραπέζι ενώ στον υπόλοιπο χώρο υπήρχαν ράφια στα οποία βρίσκονταν συσκευές, εργαλεία και εξαρτήματα (βλ. φωτογραφίες 2-6, 9, 10, 13, 15 και 17) ενώ τέτοια βρίσκονταν και σε πάγκους που υπήρχαν στον ίδιο χώρο (βλ. φωτογραφίες 7, 10, 11, 12 και 14). Περαιτέρω στο ισόγειο υπήρχαν αρκετά χάρτινα κιβώτια (βλ. φωτογραφίες 8-12) καθώς και ένα τραπέζι, μια πολυθρόνα και μερικές καρέκλες. Λαμβάνοντας υπόψην τη διαμόρφωση του χώρου καθώς και τα αντικείμενα που βρίσκονταν εκεί και την κατάσταση αυτών αλλά και την ύπαρξη αρκετών εργαλείων (βλ. φωτογραφίες 4, 7, 10, 12, 14 και 61) φαίνεται ότι ο ισόγειος χώρος του επίδικου υποστατικού χρησιμοποιείτο ως εργαστήριο. Στον όροφο στα δωμάτια αυτού υπήρχαν δύο κρεβάτια με στρώματα στο ένα εκ των οποίων δεν υπήρχαν σεντόνια (βλ. φωτογραφίες 24-25) ενώ στο άλλο υπήρχε σωρός από ρούχα, κουτιά και συσκευές (βλ. φωτογραφίες 27-30). Επίσης υπήρχε μια τηλεόραση, μερικά κομοδίνα, μερικά ζευγάρια παπούτσια και μερικά ρούχα σε ένα ερμάρι και σε ένα κομοδίνο. Από δε την συνολική εικόνα του ορόφου μπορεί να συναχθεί ότι εκεί αν και υπήρχε ο στοιχειώδης εξοπλισμός για μια οικία εντούτοις δεν αποτελούσε μόνιμη κατοικία κάποιου προσώπου. Ανεξαρτήτως όμως του αν στον όροφο κατοικούσε κάποιος θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτό δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι το ισόγειο εμφανώς χρησιμοποιείτο ως εργαστήριο και όχι ως απλός αποθηκευτικός χώρος. Κατά την εν λόγω έρευνα και στην παρουσία του Μ.Κ.4 ο Μ.Κ.2 παρέλαβε από το ισόγειο του υποστατικού αρκετά τεκμήρια και συγκεκριμένα ένα box-file με κόλλες και διάφορες αποδείξεις (βλ. φωτογραφίες 33-40) και διάφορες μηχανές και εξαρτήματα στα οποία θα αναφερθώ πιο κάτω. Όσον αφορά τις μηχανές αυτές κατά το χρόνο παραλαβής τους δεν βρίσκονταν σε λειτουργία. Μετά το πέρας της έρευνας και την παραλαβή των τεκμηρίων ο Μ.Κ.2 με τον Μ.Κ.4 εξήλθαν του υποστατικού και έκλεισαν την πόρτα. Κατά την έξοδο τους ο κατηγορούμενος είπε στο Μ.Κ.2 ότι τα ανευρεθέντα είναι δικά του. Αμέσως ο Μ.Κ.2 του επέστησε την προσοχή στο νομό και εκείνος απάντησε «Εν να μου τα δώκεται πίσω, εν παράνομη η έρευνα που εκάμετε». Ο Μ.Κ.3 στις 21.6.07 στον Κεντρικό Αστυνοµικό Σταθµό Πάφου επιθεώρησε και εξέτασε όλα τα τεκμήρια, τα οποία παρέλαβε ο Μ.Κ.2 (πλην του box-file με κόλλες και των αποδείξεων) κατά την έρευνα που διεξήγε στο επίδικο υποστατικό στις 13.6.07, και ετοίμασε σχετική έκθεση (τεκμήριο 8). Όσον αφορά τα εν λόγω τεκμήρια από το σύνολο της μαρτυρίας που έχω κάνει δεκτή καταλήγω στα ακόλουθα (η αρίθμηση των τεκμηρίων είναι με βάση τα όσα έγραψε σχετικά ο Μ.Κ.3 στην έκθεση του και οι φωτογραφίες είναι αυτές που περιέχονται στο τεκμήριο 2): 1. Το τεκμήριο 5 που φαίνεται στη φωτογραφία 43 είναι μια επιτρατιέζια µηχανή χρώµατος γκρίζου, µε επιγραφή «ΜΙΝΙ BAR» και αριθµό σήµανσης 195. Αποτελείται από τέσσερις µηχανικούς κυλίνδρους, οι οποίοι απεικονίζουν φρουτάκια, µια µικρή οθόνη, ένα δέκτη χαρτονοµισµάτων και δύο διακόπτες «ΒΕΤ» και «START» στο µπροστινό µέρος. Στο πίσω µέρος διαθέτει διακόπτη µαύρου χρώµατος για µηδενισµό των µονάδων και δύο µετρητές µονάδων. Όταν η μηχανή τροφοδοτηθεί µε 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε ανάβει. Για να αρχίσει ο παίκτης να παίζει πρέπει να υπάρχουν µονάδες «credits». Για το σκοπό αυτό τοποθετούνται στο δέκτη χαρτονομισμάτων που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της μηχανής χαρτονομίσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεκριµένα όταν τοποθετηθεί χαρτονόμισμα Λ.Κ.1 η µηχανή δίνει 50 µονάδες, Λ.Κ.5 δίνει 250 µονάδες, Λ.Κ.10 δίνει 500 µονάδες και Λ.Κ.20 δίνει 1000 µονάδες. Στη συνέχεια ενεργοποιώντας τον διακόπτη «START» οι τέσσερις κύλινδροι αρχίζουν να περιστρέφονται για λίγο χρονικό διάστηµα και σταµατούν. Εάν τέσσερα ίδια φρουτάκια εµφανιστούν στην ίδια ευθεία ή στις δύο διαγώνιες τότε ο παίχτης κερδίζει μονάδες, οι οποίες προστίθενται στις υφιστάμενες μονάδες. Σε διαφορετική περίπτωση αφαιρούνται μονάδες. Όλες οι µονάδες µπορούν να αφαιρεθούν µε το πάτηµα του µαύρου διακόπτη ο οποίος βρίσκεται στο πίσω µέρος της µηχανής. Το πιο πάνω τεκµήριο είναι σε καλή και λειτουργήσιµη κατάσταση. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν χωρίς αμφιβολία ότι η εν λόγω μηχανή αποτελεί μηχανή τύπου φρουτάκια και συνεπώς µηχανή τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(γ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 7 που φαίνεται στη φωτογραφία 45 είναι μια επιτραπέζια µηχανή χρώµατος ροζ και κίτρινου και αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται στο µπροστινό µέρος από µια οθόνη και κάτω από την οθόνη υπάρχουν οκτώ πλήκτρα χρώµατος άσπρου. Στο έκτο πλήκτρο αναγράφεται ο αριθµός 3 και στο όγδοο η λέξη «START». Επίσης στο µπροστινό µέρος υπάρχει εγκατεστηµένος ένας δέκτη χαρτονοµισµάτων. Στο πίσω µέρος διαθέτει ένα διακόπτη χρώµατος κόκκινου. Όταν η μηχανή τροφοδοτηθεί µε 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε ανάβει και εμφανίζονται πέντε ηλεκτρονικοί κύλινδροι με φρουτάκια. Για να αρχίσει ο παίκτης να παίζει πρέπει να υπάρχουν µονάδες «credits». Για το σκοπό αυτό τοποθετούνται στο δέκτη χαρτονομισμάτων που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της μηχανής χαρτονομίσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεκριµένα όταν τοποθετηθεί χαρτονόμισμα Λ.Κ.1 η µηχανή δίνει 50 µονάδες, Λ.Κ.5 δίνει 250 µονάδες, Λ.Κ.10 δίνει 500 µονάδες και Λ.Κ.20 δίνει 1000 µονάδες. Στη συνέχεια ενεργοποιώντας τον διακόπτη «START» οι πέντε ηλεκτρονικοί κύλινδροι αρχίζουν να περιστρέφονται για λίγο χρονικό διάστηµα και σταµατούν. Εάν πέντε ίδια φρουτάκια εµφανιστούν στην ίδια ευθεία ή στις δύο διαγώνιες τότε ο παίχτης κερδίζει μονάδες οι οποίες προστίθενται στις υφιστάμενες μονάδες. Σε διαφορετική περίπτωση αφαιρούνται μονάδες. Όλες οι µονάδες µπορούν να αφαιρεθούν µε το πάτηµα του κόκκινου διακόπτη ο οποίος βρίσκεται στο πίσω µέρος της µηχανής. Το πιο πάνω τεκµήριο είναι σε καλή και λειτουργήσιµη κατάσταση. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν χωρίς αμφιβολία ότι η εν λόγω μηχανή αποτελεί μηχανή τύπου φρουτάκια και συνεπώς µηχανή τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(γ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 8 που φαίνεται στη φωτογραφία 46 είναι µία µηχανή αφής (Touch Screen) χρώματος γκρίζου µε µαύρου, µε αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται από µία οθόνη που λειτουργεί µε το άγγιγµα του χεριού και ένα δέκτη χαρτονοµισµάτων. Όταν η μηχανή τροφοδοτηθεί µε 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε φορτώνει και στην οθόνη της εµφανίζεται ένα µενού µε πέντε επιλογές παιγνιδιών και συγκεκριμένα «CARDS», «Strategy», «Academy», «Quiz» και «New». Στο κάτω µέρος της οθόνης υπάρχει µία σηµαία κάποιας χώρας για επιλογή γλώσσας. Στο αριστερό µέρος της οθόνης αναγράφονται οι µονάδες που είναι διαθέσιµες για να παίξει ο παίχτης. Μονάδες µπορούν να τοποθετηθούν από το δέκτη χαρτονοµισµάτων στο µπροστινό µέρος της µηχανής. Συγκεκριµένα όταν τοποθετηθεί χαρτονόμισμα Λ.Κ.1 η µηχανή δίνει 50 µονάδες, Λ.Κ.5 δίνει 250 µονάδες, Λ.Κ.10 δίνει 500 µονάδες και Λ.Κ.20 δίνει 1000 µονάδες. Με την επιλογή του πιο πάνω µενού ο παίχτης µπορεί να διαλέξει ένα από τα πέντε παιγνίδια για να παίξει διάφορα παιγνίδια ψυχαγωγίας. Aγγίζoντας όμως µε το δάκτυλο στην οθόνη το εικονίδιο της γερµανικής σηµαίας τότε εµφανίζονται στην οθόνη τα παιχνίδια «GAME PARK ΙΙ» δηλ. τα παιχνίδια «MAGIC CARD», «BINGO», «ATLANTIS», «TUTANKHAMER» και «ΗΟΤ REELS» τα οποία είναι παραλλαγές των παιγνιδιών φρουτάκια. Το πιο πάνω τεκµήριο είναι σε καλή και λειτουργήσιµη κατάσταση. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν χωρίς αμφιβολία ότι η εν λόγω μηχανή αποτελεί μηχανή με παιχνίδια που αποτελούν παραλλαγές των παιγνιδιών φρουτάκια και συνεπώς παραλλαγή των μηχανών τύπου φρουτάκια και άρα µηχανή τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(γ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 9 που φαίνεται στη φωτογραφία 47 είναι µια επιτραπέζια µηχανή χρώματος µπλε, µε την επιγραφή «MULTIGAME» µε αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται στο µπροστινό µέρος από µια οθόνη και κάτω από την οθόνη υπάρχουν οκτώ πλήκτρα χρώματος άσπρου. Επίσης στο µπροστινό µέρος υπάρχει εγκατεστηµένος ένας δέκτη χαρτονοµισµάτων. Στο δεξιό µέρος της διαθέτει ένα διακόπτη χρώματος άσπρου. Όταν η μηχανή τροφοδοτηθεί µε 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε ανάβει. Για να αρχίσει ο παίκτης να παίζει πρέπει να υπάρχουν µονάδες «credits». Για το σκοπό αυτό τοποθετούνται στο δέκτη χαρτονομισμάτων που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της μηχανής χαρτονομίσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεκριµένα όταν τοποθετηθεί χαρτονόμισμα Λ.Κ.1 η µηχανή δίνει 50 µονάδες, Λ.Κ.5 δίνει 250 µονάδες, Λ.Κ.10 δίνει 500 µονάδες και Λ.Κ.20 δίνει 1000 µονάδες. Στη συνέχεια ενεργοποιώντας τον τελευταίο διακόπτη στα δεξιά οι πέντε ηλεκτρονικοί κύλινδροι με φρουτάκια που υπάρχουν στην οθόνη αρχίζουν να περιστρέφονται για λίγο χρονικό διάστηµα και σταµατούν. Εάν πέντε ίδια φρουτάκια εµφανιστούν στην ίδια ευθεία ή στις δύο διαγώνιες τότε ο παίχτης κερδίζει μονάδες οι οποίες προστίθενται στις υφιστάμενες μονάδες. Σε διαφορετική περίπτωση αφαιρούνται μονάδες. Όλες οι µονάδες µπορούν να αφαιρεθούν µε το πάτηµα του άσπρου διακόπτη ο οποίος βρίσκεται στο δεξιό µέρος της µηχανής. Το πιο πάνω τεκµήριο είναι σε καλή και λειτουργήσιµη κατάσταση. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν χωρίς αμφιβολία ότι η εν λόγω μηχανή αποτελεί μηχανή τύπου φρουτάκια και συνεπώς µηχανή τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(γ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 12 που φαίνεται στη φωτογραφία 50 είναι µια επιτραπέζια µηχανή χρώματος µαύρου και αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται στο µπροστινό µέρος από µια οθόνη και κάτω από την οθόνη υπάρχουν έξι πλήκτρα χρώματος άσπρου. Επίσης στο µπροστινό µέρος υπάρχει εγκατεστηµένος ένας δέκτη χαρτονοµισµάτων. Στο δεξιό µέρος της διαθέτει ένα διακόπτη χρώματος κόκκινου. Όταν η μηχανή τροφοδοτηθεί µε 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε ανάβει. Για να αρχίσει ο παίκτης να παίζει πρέπει να υπάρχουν µονάδες «credits». Για το σκοπό αυτό τοποθετούνται στο δέκτη χαρτονομισμάτων που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της μηχανής χαρτονομίσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεκριµένα όταν τοποθετηθεί χαρτονόμισμα Λ.Κ.1 η µηχανή δίνει 50 µονάδες, Λ.Κ.5 δίνει 250 µονάδες, Λ.Κ.10 δίνει 500 µονάδες και Λ.Κ.20 δίνει 1000 µονάδες. Στη συνέχεια ενεργοποιώντας τον τελευταίο διακόπτη στα δεξιά οι πέντε ηλεκτρονικοί κύλινδροι με φρουτάκια που υπάρχουν στην οθόνη αρχίζουν να περιστρέφονται για λίγο χρονικό διάστηµα και σταµατούν. Εάν πέντε ίδια φρουτάκια εµφανιστούν στην ίδια ευθεία ή στις δύο διαγώνιες τότε ο παίχτης κερδίζει μονάδες οι οποίες προστίθενται στις υφιστάμενες μονάδες. Σε διαφορετική περίπτωση αφαιρούνται μονάδες. Όλες οι µονάδες µπορούν να αφαιρεθούν µε το πάτηµα του κόκκινου διακόπτη ο οποίος βρίσκεται στο δεξιό µέρος της µηχανής. Το πιο πάνω τεκµήριο είναι σε καλή και λειτουργήσιµη κατάσταση. Από τα πιο πάνω συνάγεται χωρίς αμφιβολία ότι η εν λόγω μηχανή αποτελεί μηχανή τύπου φρουτάκια και συνεπώς µηχανή τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(γ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 6 που φαίνεται στη φωτογραφία 44 είναι µια επιτραπέζια μηχανή χρώµατος άσπρου, τύπου «Touch Screen» µε αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται από µια οθόνη στο µπροστινό µέρος και ένα δέκτη χαρτονοµισµάτων στο δεξί µέρος της. Στο πίσω µέρος διαθέτει ένα διακόπτη χρώµατος πορτοκαλί. Όταν η μηχανή τροφοδοτηθεί µε 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε ανάβει. Για να αρχίσει ο παίκτης να παίζει ένα από τα παιχνίδια που είναι εγκατεστηµένα στη µηχανή και ονοµάζονται «CARTS», «ACATEMY», «NEW», «QUIZ» και «SRATEGY» πρέπει να υπάρχουν µονάδες. Μονάδες µπορούν να τοποθετηθούν από το δέκτη χαρτονοµισµάτων στο µπροστινό µέρος της µηχανής. Η µηχανή δεν ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε άλλη λειτουργία. Το πιο πάνω τεκµήριο είναι σε καλή και λειτουργήσιµη κατάσταση. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι η εν λόγω μηχανή αποτελεί μηχανή τυχερού παιγνιδιού.
4. Το τεκμήριο 3 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 3 είναι ένα μεταλλικό κουτί γκρίζου χρώµατος µε αριθµό σήµανσης
5. Αποτελείται στο µπροστινό µέρος από µια οθόνη και δύο πλήκτρα πάνω στα οποία αναγράφονται µε την σειρά οι λέξεις «ΒΕΤ» και «START». Επίσης στο µπροστινό µέρος υπάρχει εγκατεστηµένος δέκτης χαρτονοµισµάτων. Στο πίσω µέρος της υπάρχουν ένας διακόπτης µαύρου χρώµατος και δύο µετρητές. Μετά από εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι αυτό δεν ανταποκρινόταν σε τροφοδοσία ηλεκτρικής ενέργειας. ΄Ομως ενόψει του ότι η όλη κατασκευή και τα εξαρτήματα που βρίσκονται πάνω σε αυτό ήταν τα ίδια με τις άλλες κατασκευές που ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση και κρίθηκαν ότι αποτελούν μηχανές τυχερού παιγνιδιού κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα επιτραπέζιας µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 4 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 6 είναι ένα µεταλλικό κουτί γκρίζου και πράσινου χρώµατος και αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται στο µπροστινό µέρος από µια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή και κάτω από αυτήν υπάρχει εγκατεστηµένος δέκτης χαρτονοµισµάτων. Στο πίσω µέρος της υπάρχουν ένας διακόπτης κόκκινου χρώµατος και δύο µετρητές. Μετά από εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι δεν ανταποκρινόταν σε τροφοδοσία ηλεκτρικής ενέργειας. Για το τεκμήριο αυτό ισχύει ότι και για το τεκμήριο 3 με το οποίο προσομοίαζε με τη διαφορά ότι το τεκμήριο 4 είχε κάποια βάση για να μπορεί ο παίκτης να τη χρησιμοποιεί όρθιος. Ενόψει λοιπόν του ότι η όλη κατασκευή και τα εξαρτήματα που βρίσκονται πάνω σε αυτό ήταν τα ίδια με τις άλλες κατασκευές που ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση και κρίθηκαν ότι αποτελούν μηχανές τυχερού παιγνιδιού κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα όρθιου τύπου µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 10 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 48 είναι επιτραπέζια µηχανή χρώματος γκρίζου, µε επιγραφή «ΜΙΝΙ BAR» και µε αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται από µια µικρή οθόνη, ένα δέκτη χαρτονοµισµάτων και δύο διακόπτες «ΒΕΤ» και «START» στο µπροστινό µέρος. Στο πίσω µέρος διαθέτει διακόπτη µαύρου χρώματος για µηδενισµό των µονάδων και δύο µετρητές µονάδων. Όταν η μηχανή τροφοδοτήθηκε με 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) τότε η μηχανή ανάβει και στην οθόνη της εµφανίζεται η λέξη «ERR1» κάτι που υποδεικνύει ότι η συσκευή έχει κάποια βλάβη. Όμως η όλη κατασκευή της είναι όπως αυτή του τεκμηρίου 5 και στις συσκευές αυτές σύμφωνα με το Μ.Κ.3 δεν υπάρχουν διάφοροι τύποι παιγνιδιών. Το παιγνίδι είναι ένα και μοναδικό δηλ. φρουτάκια. Ως εκ των άνω κρίνω ότι κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 11 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 49 είναι μια µηχανή αφής (Touch Screen) χρώματος γκρίζου µε µαύρου, µε αριθµό σήµανσης
3. Αποτελείται από µία οθόνη που λειτουργεί µε το άγγιγµα του χεριού και ένα δέκτη χαρτονοµισµάτων στο αριστερό µέρος της συσκευής. Όταν η μηχανή τροφοδοτήθηκε με 240VAC (ρεύµα οικιακής χρήσης) δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση. Ως εκ των άνω κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί μηχανή τυχερού παιγνιδιού.
4. Το τεκμήριο 13 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 56 είναι ένας µηχανικός κύλινδρος στον γύρο του οποίου είναι στερεωµένη µια ταινία με φρουτάκια. Από τις μηχανές που εξέτασε μέχρι τώρα ο Μ.Κ.3 δεν βρήκε οι κύλινδροι αυτοί να χρησιμοποιούνται εκτός από μηχανές τύπου φρουτάκια. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία 43, η οποία δείχνει το τεκμήριο 5 τέτοιοι κύλινδροι είναι εγκατεστημένοι μέσα στη μηχανή. Ως εκ των άνω κρίνω ότι κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξάρτημα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 14 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 57 είναι επίσης ένας μηχανικός κύλινδρος στον γύρο του οποίου είναι στερεωµένη µια ταινία με φρουτάκια. Κατά τα λοιπά ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
4. Το τεκμήριο 23 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν οκτώ µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Ως εκ των άνω κρίνω ότι κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 24 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
4. Το τεκμήριο 25 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα μηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
6. Το τεκμήριο 26 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
8. Το τεκμήριο 27 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
10. Το τεκμήριο 28 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
12. Το τεκμήριο 29 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
14. Το τεκμήριο 30 είναι ένα χαρτοκιβώτιο όπου υπάρχουν τριάντα µηχανικοί κύλινδροι, στους οποίους αφού τοποθετηθεί ταινία με φρουτάκια χρησιµοποιούνται για την κατασκευή µηχανών τύπου φρουτάκια. Συνεπώς ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
16. Το τεκμήριο 15 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 55 είναι τριάντα τρεις πλακέτες από ζελατίνη µε την επιγραφή «ΜΙΝΙ BAR». Τέτοιες ήταν εγκατεστημένες και στη μηχανή τεκμήριο
17. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 19 είναι σαράντα έξι πλακέτες από ζελατίνη µε την επιγραφή «ΜΙΝΙ BAR» όπως αυτές που φαίνονται στη φωτογραφία
3. Κατά τα λοιπά ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
5. Το τεκμήριο 17 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 53 είναι δέκα γυάλινες προσθήκες. Τέτοιες ήταν εγκατεστημένες και στη μηχανή τεκμήριο
6. Ως εκ των άνω κρίνω ότι κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 18 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 54 είναι δέκα γυάλινες προσθήκες. Τέτοιες ήταν εγκατεστημένες και στη μηχανή τεκμήριο
3. Κατά τα λοιπά ισχύουν όλα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
5. Το τεκμήριο 20 το οποίο διακρίνεται εντός της μαύρης σακούλας που φαίνεται στη φωτογραφία 52 είναι εκατό τρεις πλαστικές βάσεις διακοπτών, πλήκτρα. Σε σχέση με αυτά ο Μ.Κ.3 σε ερώτηση αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κατασκευή ηλεκτρονικών υπολογιστών ή μηχανών ψυχαγωγίας είπε ότι οι διακόπτες και τα πλήκτρα τα οποία είναι δύο σε ένα δηλ. το ένα αποτελεί εξάρτημα του άλλου μπορούν να χρησιμοποιηθούν παντού. Λαμβάνοντας όμως υπόψην το χώρο όπου αυτά βρέθηκαν και τις μηχανές που βρέθηκαν εκεί, για τις πλείστες των οποίων έχει αποδειχθεί ότι αποτελούν µηχανές τύπου φρουτάκια, όπως και τα υπόλοιπα που αποτελούν εξαρτήματα τέτοιων μηχανών κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι και αυτό το τεκμήριο αποτελεί εξάρτημα τέτοιων μηχανών και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 21 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 60 είναι διακόσιες είκοσι ταινίες µε φρουτάκια, οι οποίες τοποθετούνται πάνω σε μηχανικούς κυλίνδρους όπως αυτούς των τεκμηρίων 13, 14 και 23-
3. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 22 το οποίο φαίνεται στη φωτογραφία 63 είναι μια µεταλλική κατασκευή, κασόνι. Τέτοια φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της μηχανής τεκμήριο
3. Ως εκ των άνω κρίνω ότι κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξάρτημα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

2. Το τεκμήριο 31 το οποίο είναι σαν αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία 63 είναι μια µεταλλική κατασκευή, κασόνι. Κατά τα λοιπά ισχύουν τα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
4. Το τεκμήριο 32 το οποίο είναι σαν αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία 63 είναι μια µεταλλική κατασκευή, κασόνι. Κατά τα λοιπά ισχύουν τα όσα λέχθηκαν και για το τεκμήριο
6. Το τεκμήριο 33 είναι ένα χαρτοκιβώτιο το οποίο περιέχει πενήντα έξι δέκτες χαρτονοµισµάτων, όπως αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή των μηχανών των τεκμηρίων 5, 7, 8 και
7. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί χωρίς αμφιβολία ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί εξαρτήματα µηχανής τύπου φρουτάκια και άρα μηχανής τυχερού παιγνιδιού εν την εννοία του άρθρου 4

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/

1. Μετά τα πιο πάνω θα εξετάσω στη συνέχεια κατά πόσο έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος είχε κατοχή των πιο πάνω τεκμηρίων. Σε σχέση με το θέμα αυτό από τη μαρτυρία που έχω κάνει δεκτή φαίνονται τα ακόλουθα:
2. Όταν ο κατηγορούμενος πήγε στο μέρος μετά που ειδοποιήθηκε από τον Μ.Κ.2 και πριν την έναρξη της έρευνας ανέφερε ότι η οικία ανήκει στον Δημήτρη Σίδερη από την Ελλάδα και αν τολμά ο μάρτυρας να μπει μέσα σπάζοντας την πόρτα. Αυτό καταδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε λεπτομέρειες για το επίδικο υποστατικό.
3. Μετά το πέρας της έρευνας και κατά την έξοδο του Μ.Κ.2 από το επίδικο υποστατικό ο κατηγορούμενος ομολόγησε στην ουσία στο Μ.Κ.2 ότι τα ανευρεθέντα στο υποστατικό τεκμήρια είναι δικά του. Μάλιστα όταν αμέσως μετά ο Μ.Κ.2 του επέστησε την προσοχή του στο νομό αυτός απάντησε «Εν να μου τα δώκεται πίσω, εν παράνομη η έρευνα που εκάμετε».
4. Στην ανώμοτη δήλωση του ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι τα υπό αναφορά τεκμήρια ήταν δικά του αλλά τα έδωσε στο Δημήτρη Σιδέρη, ο οποίος τα τοποθέτησε στο επίδικο υποστατικό. Η γραμμή δε που ακολούθησε η υπεράσπιση ως φαίνεται από σχετική υποβολή που έκανε στο Μ.Κ.2 είναι ότι τα εν λόγω τεκμήρια δηλ. μηχανές και τα εξαρτήματα ήταν αντικείμενα ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου τα οποία είχε δώσει στον Δημήτρη Σιδέρη για να τα αποθηκεύσει στο επίδικο υποστατικό. Επίσης ο συνήγορος υπεράσπισης υποστήριξε στις τελικές του αγορεύσεις ότι τα αντικείμενα αυτά εξακολουθούν να ανήκουν στον κατηγορούμενο. Από τα πιο πάνω προκύπτει λοιπόν χωρίς αμφιβολία το συμπέρασμα ότι τα εν λόγω τεκμήρια ανήκαν στον κατηγορούμενο, ο οποίος προφανώς εκ της φύσης τους γνώριζε και τι ήταν αυτά. Τα είχε μεν δώσει στο άλλο πρόσωπο αλλά ως προκύπτει και από τη δήλωση του στο Μ.Κ.2 δεν τα αποξένωσε αλλά διατηρούσε τον έλεγχο τους εφόσον ανέφερε στην ουσία ότι εξακολουθούσαν να είναι δικά του και τα διεκδικούσε. Στο σημείο αυτό πρέπει να λεχθεί ότι από τη μαρτυρία, η οποία έγινε δεκτή, δεν δόθηκε και δεν προκύπτει οποιαδήποτε άλλη λογική εξήγηση, η οποία να δείχνει ότι τα πιο πάνω στοιχεία δεν οδηγούν στο μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι τα εν λόγω αντικείμενα ήταν στην κατοχή του κατηγορούμενου εφόσον αν και βρίσκονταν σε υποστατικό τρίτου ο κατηγορούμενος διατηρούσε τον έλεγχο τους. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο κατείχε τα πιο πάνω αναφερόμενα τεκμήρια. Συνεπώς κρίνω ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι κατά τον επίδικο χρόνο κατείχε τις μηχανές τυχερού παιγνιδιού τεκμήρια 5, 7, 8, 9 και 12 καθώς και τα εξαρτήματα μηχανών τυχερού παιγνιδιού τεκμήρια 3, 4, 10, 13, 14, 15 και 17-
5. Όσον αφορά την κατηγορία 2 στις λεπτομέρειες αυτής ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι εισήγαγε και κατασκεύασε 13 μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Από την μαρτυρία όμως που έχω κάνει δεκτή κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος εισήγαγε τις μηχανές τυχερού παιγνιδιού που κρίθηκε ότι κατείχε. Επίσης ως προς το κατά πόσο κατασκεύασε τέτοιες μηχανές πρέπει να λεχθεί ότι αν και από τη μαρτυρία που έχω κάνει δεκτή προκύπτει ότι το επίδικο υποστατικό αποτελούσε εργαστήριο εντούτοις πέραν αυτού δεν μπορώ να οδηγηθώ σε ασφαλές εύρημα σε σχέση με το τι ακριβώς γινόταν εκεί δηλ. αν γινόταν κατασκευή ή συντήρηση ή επιδιόρθωση τέτοιων μηχανών αλλά και ότι υπεύθυνος του εν λόγω εργαστηρίου ήταν ο κατηγορούμενος. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε υπόθεση και μόνο και ως έχει νομολογηθεί δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και εάν είναι με βάση τα δεδομένα της υπόθεσης. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικών γεγονότων που συνιστούν ή αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363). Ως εκ των άνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία 2. Ενόψει της κατάληξης μου αυτής παρέλκει η εξέταση οποιασδήποτε πολλαπλότητας πιθανόν να παρουσιάζει η εν λόγω κατηγορία. Σε σχέση δε με την κατηγορία 1 πρέπει να αναφερθεί ότι έχω διαπιστώσει ότι στις λεπτομέρειες του αδικήματος αυτής αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος του εργαστηρίου ενώ από τη μαρτυρία την οποία έχω κάνει δεκτή και για τους λόγους που εξήγησα δεν έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο. Κρίνω όμως ότι το κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος του εργαστηρίου δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της κατηγορίας 1 και ως εκ τούτου θεωρώ ότι το κατηγορητήριο δεν χρήζει τροποποίησης σε αυτό το στάδιο αλλά εφαρμόζεται το άρθρο 85

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 (βλ. Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255, Λάζαρος Χατζηφοράδος & Υιοί Λτδ v. Δήμου Λάρνακας

(1995)2 Α.Α.Δ. 167 και Mehmet v. Police

(1970)2 CLR 62). Περαιτέρω δεν έχω διαπιστώσει να έχει λόγω αυτού επηρεαστεί δυσμενώς η υπεράσπιση του κατηγορούμενου εφόσον αυτή γνώριζε εξ αρχής τη σχετική μαρτυρία και αντεξέτασε σχετικά και με επάρκεια τους μάρτυρες κατηγορίας όσον αφορά και το θέμα αυτό. Όσον αφορά και πάλι την κατηγορία 1 στις λεπτομέρειες αυτής αναφέρεται επίσης ότι ο κατηγορούμενος κατείχε 13 μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Όσον αφορά το θέμα αυτό πρέπει να λεχθεί ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος κατείχε 5 τέτοιες μηχανές αντί 13 δηλ. έχει αποδειχθεί μέρος της κατηγορίας και εφόσον το μέρος αυτό συνιστά ποινικό αδίκημα το κατηγορητήριο δεν χρήζει τροποποίησης αλλά εφαρμόζεται και πάλι το άρθρο 85

(1)του Κεφ. 155. Όσον δε αφορά την κατηγορία 3 στην έκθεση αδικήματος αναφέρεται σε κατοχή εξαρτημάτων μηχανών τυχερού παιγνιδιού, κατά παράβαση του άρθρου 4

(1)(β)(γ)

(2)(θ) του Ν.32(Ι)/96 και στις λεπτομέρειες αδικήματος σε κατοχή εξαρτημάτων μηχανών τυχερού παιγνιδιού. Ήταν σχετικά η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι δεν προβλέπεται τέτοιο αδίκημα στον εν λόγω νόμο. Σε σχέση με αυτό πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Από το λεκτικό του άρθρου 4

(1)(β) του Νόμου προκύπτει ότι αδίκημα αποτελεί η κατοχή μηχανής τυχερού παιγνιδιού. Ως έχει επίσης αναφερθεί ανωτέρω από το λεκτικό του άρθρου 4

(2)σε συνδυασμό με το εδάφιο (θ) της ίδιας παραγράφου φαίνεται ότι εξαρτήματα τέτοιων μηχανών θεωρούνται ως μηχανές τυχερού παιγνιδιού. Με άλλα λόγια η κατοχή εξαρτημάτων τέτοιων μηχανών αποτελεί σύμφωνα με το νόμο κατοχή των εν λόγω μηχανών. Από δε τα άρθρα που αναφέρονται στην έκθεση αδικήματος της κατηγορίας 3 σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες αδικήματος είναι εμφανές ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει αδίκημα κατοχής μηχανών τυχερών παιγνιδιών και συγκεκριμένα και με περισσότερη λεπτομέρεια εξαρτημάτων τέτοιων μηχανών. Συνεπώς κρίνω ότι η σχετική εισήγηση της υπεράσπισης δεν ευσταθεί. Άλλωστε πέραν του ότι είναι ξεκάθαρο και μάλιστα με την απαιτούμενη λεπτομέρεια το τι αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στην εν λόγω κατηγορία, από την γραμμή που ακολούθησε η υπεράσπιση και την αντεξέταση που έκανε σχετικά στους μάρτυρες κατηγορίας δεν προκύπτει οποιοσδήποτε επηρεασμός στην υπεράσπιση του κατηγορούμενου από την εν λόγω διατύπωση του κατηγορητηρίου. Πριν καταλήξω στο κατά πόσο ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1 και 3 εφόσον έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά τους στοιχεία θα εξετάσω τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης περί αντισυνταγματικότητας του άρθρου 4

(1)(β)(γ) του Ν.32(Ι)/96. Οι αρχές που διέπουν τον δικαστικό έλεγχο της συνταγματικότητας των Νόμων συνοψίζονται στην υπόθεση LAPERTAS FISHERIES LTD κ.α. v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 335 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι αρχές που διέπουν τον δικαστικό έλεγχο της συνταγματικότητας των Νόμων έχουν τεθεί στην Board for Registration of Architects and Civil Engineers v. Kyriakides

(1966)3 C.L.R. 640 (απόφαση Ιωσηφίδη, Δ.). Τις παραθέτουμε:

(1)Κάθε νόμος θεωρείται συνταγματικός εκτός αν αποφασισθεί το αντίθετο «πέρα από κάθε λογική αμφιβολία». Καμιά νομοθετική διάταξη δεν κηρύσσεται άκυρη, εκτός αν είναι αντισυνταγματική πέρα από κάθε λογική αμφιβολία.

(2)Τα δικαστήρια ασχολούνται μόνο με την συνταγματικότητα των νόμων και όχι με τα κίνητρα, την πολιτική ή τη σοφία τους ή τη συμφωνία τους με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης ή τις θεμελιώδεις αρχές της διακυβέρνησης ή το πνεύμα του Συντάγματος.

(3)Αν είναι δυνατόν τα δικαστήρια θα ερμηνεύσουν το Νόμο έτσι ώστε να τον εντάξουν μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος.

(4)Η δικαστική εξουσία δεν επεκτείνεται στην εξέταση αφηρημένων ζητημάτων, με άλλα λόγια τα δικαστήρια δεν αποφασίζουν επί ζητημάτων συνταγματικής φύσεως εκτός αν αυτό είναι απαραίτητο για την επίλυση της ενώπιον του Δικαστηρίου διαφοράς. (Βλ. και Μαυρογένης ν. Βουλής των Αντιπροσώπων κ.ά. (Αρ. 3)

(1996)1 Α.Α.Δ. 315, 339 (απόφαση Πική, Π.): «Η μεδοθολογία ελέγχου της συνταγματικότητας νόμου, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σύγκειται στην αντιπαραβολή των κρίσιμων διατάξεων του νόμου με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος. Η έρευνα αποβλέπει στη διαπίστωση κατά πόσο οι διατάξεις του νόμου συγκρούονται με το Σύνταγμα ή συνάδουν με αυτό. Το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται και δεν εξετάζει τη σκοπιμότητα ή τη σοφία του νομοθετήματος. Ο συνταγματικός έλεγχος περιορίζεται στη διαπίστωση συγκρούσεων ή αντιθέσεων προς το Σύνταγμα» (βλ. επίσης, The Improvement Board of Eylenja v. Andreas Constantinou

(1967)1 C.L.R. 167, ΡΙΚ ν. Καραγιώργη κ.ά.

(1991)3 Α.Α.Δ. 159, Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων

(1991)3 Α.Α.Δ. 252, Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(1997)3 Α.Α.Δ. 441 και Miliotis v. Police

(1966)2 C.L.R. 62)». Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι κάθε νόμος περιβάλλεται από το τεκμήριο συνταγματικότητας. Το βάρος δε απόδειξης ότι πρόνοια του νόμου είναι αντισυνταγματική το φέρει εκείνος που εγείρει τον ισχυρισμό, ο οποίος πρέπει να αποδείξει αυτό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. επίσης Ανδρέας Νικολάου ν. Βάσου Βασιλείου

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1566, Πιτσιλλίδης κ.α. ν. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου

(2004)3 Α.Α.Δ. 7). Τέλος στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Δημητρίου

(2003)2 Α.Α.Δ 45 λέχθηκε σχετικά ότι σε αστική ή ποινική διαδικασία θέματα που άπτονται της συνταγματικότητας νόμων εξετάζονται παρεμπιπτόντως εφόσον η επίλυση τους είναι ουσιώδης για τη διάγνωση της υπόθεσης η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς και ότι πάγια είναι και η πρακτική των Δικαστηρίων να επιλαμβάνονται θέματος αντισυνταγματικότητας νόμου μόνο όταν αυτό εγείρεται από τους διαδίκους εξειδικευμένα. Επίσης στην Κακούρη ν. Έπαρχου Αμμοχώστου

(2004)1Α Α.Α.Δ 8 αναφέρεται ότι απαιτείται ο επακριβής προσδιορισμός του τιθέμενου ζητήματος της αντισυνταγματικότητας νόμου, με αναφορά στα άρθρα του Συντάγματος στα οποία προσκρούει. Στην παρούσα ο συνήγορος υπεράσπισης στις τελικές του αγορεύσεις υποστήριξε ότι η απαγόρευση κατοχής, εισαγωγής και κατασκευής μηχανών τυχερού παιγνιδιού και εξαρτημάτων που θέτει το άρθρο 4

(1)(β)(γ) του Ν.32(Ι)/96 αντιβαίνει στο άρθρο 23

(1)του Συντάγματος. Πέραν της πιο πάνω απλής αναφοράς του ο συνήγορος δεν ανέφερε οτιδήποτε άλλο και δεν προσδιόρισε σε τι συνίσταται ακριβώς η αντισυνταγματικότητα. Περιορίστηκε στον να παραπέμψει σχετικά σε δύο αποφάσεις. Όσον αφορά λοιπόν την υπόθεση Θωμά ανωτέρω στην οποία παρέπεμψε, όπως προαναφέρθηκε η ερμηνεία που δόθηκε σε αυτήν στα πλαίσια αναθεωρητικής δικαιοδοσίας αφορούσε τη διάταξη του άρθρου 4 ως ήταν διατυπωμένη τότε και διαφέρει από την ισχύουσα κατά τον επίδικο για την παρούσα χρόνο ενώ περαιτέρω εκεί κρίθηκε η συνταγματικότητα της διάταξης του άρθρου 4 ως προς την χρήση και όχι την κατοχή τέτοιων μηχανών. Στην δε υπόθεση Θωμά ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 465 που ήταν η άλλη υπόθεση στην οποία παρέπεμψε ο συνήγορος το θέμα δεν τέθηκε και συναφώς δεν εξετάσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο, εξετάζοντας την ορθότητα προσθήκης κατηγορίας δυνάμει του άρθρου 85

(4)του Κεφ. 155, απλώς αναφέρθηκε στα πλαίσια παράθεσης του ιστορικού της υπόθεσης σε σχετικό απόσπασμα από την υπό κρίση πρωτόδικη απόφαση. Ενόψει των ανωτέρω κρίνω ότι το εγειρόμενο στην παρούσα θέμα αντισυνταγματικότητας δεν εξειδικεύθηκε και δεν προσδιορίσθηκε επακριβώς όπως απαιτείται από τη σχετική νομολογία αλλά τέθηκε κατά τρόπο γενικό και αόριστο. Συναφώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει γενικά και αόριστα ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα και να καταλήξει ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η συνταγματικότητας της υπό αναφορά διάταξης, ως στην ουσία εισηγείται η υπεράσπιση. Ως εκ τούτου κρίνω ότι η σχετική εισήγηση δεν μπορεί να ευσταθήσει και απορρίπτεται. Καταληκτικά κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο στις κατηγορίες 1 και 3 ενώ στην κατηγορία 2 αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ...................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Κατοχή μηχανών τυχερού παιγνιδιού) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο