Δημοκρατία ν. Aleksej Meterin, Αρ. Υπόθεσης: 11653/10, 25 Φεβρουαρίου, 2011

(2004)2 Α.Α.Δ.251). Ενόψει της φύσης της κατηγορίας θα εξετάσουμε την αξιοπιστία της παραπονούμενης στην οποία βασίζεται κυρίως η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής και μετά θα αναζητήσουμε, αν παραστεί ανάγκη, ενισχυτική μαρτυρία. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση D.P.P. v. Hester

(1972)3 All E.R. 1056 και D.P.P. v. Kilbourne

(1973)1 All E.R. 440, δεν τίθεται θέμα αναζήτησης ενισχυτικής μαρτυρίας όπου το Δικαστήριο δεν θα ήταν διατεθειμένο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να στηριχθεί στη μαρτυρία προσώπου του οποίου η μαρτυρία κρίνεται αναξιόπιστη. Η ουσία της ενισχυτικής μαρτυρίας έγκειται στο ότι ένας αξιόπιστος μάρτυρας επιβεβαιώνει αυτά που είχε πει ένας άλλος αξιόπιστος μάρτυρας. Σκοπός της ενίσχυσης της μαρτυρίας δεν είναι να δίνει αξία ή αξιοπιστία σε μαρτυρία η οποία είναι ελλιπής ή ύποπτη ή αναξιόπιστη, αλλά μόνο να επιβεβαιώνει και να στηρίζει εκείνο που κρινόμενο σαν μαρτυρία είναι αρκετό, ικανοποιητικό και αξιόπιστο. Η ενισχυτική μαρτυρία τότε μόνο θα παίξει το ρόλο της όταν η ίδια είναι απόλυτα αξιόπιστη μαρτυρία (βλ. Παρμαξής v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 224 και Vouniotis v. The Republic

(1975)2 CLR 34). Η ενισχυτική μαρτυρία θα πρέπει, όχι μόνο να προέρχεται από άλλη πηγή, ανεξάρτητη από τον μάρτυρα, τη μαρτυρία του οποίου αποβλέπει να ενισχύσει, αλλά θα πρέπει να τείνει να καταδείξει ουσιωδώς ότι, όχι μόνο διαπράχθηκε το αδίκημα, αλλά και ότι εκείνος που το διέπραξε είναι ο κατηγορούμενος (βλ. Ποιν. Εφ. 226/07 και 174/07 Χαράλαμπος Λοίζου κ.α v. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 24.9.2009 και Ττοουλιάς v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 258, 265). Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Turner v. Blunden

(1986)2 All E.R. 75 δεν απαιτείται όπως η ενισχυτική μαρτυρία αποδεικνύει αφ' εαυτής τα αμφισβητούμενα γεγονότα ή τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Ό,τι απαιτείται είναι η μαρτυρία να έχει ανεξάρτητη προέλευση από το συνένοχο και να τείνει να καταδείξει σε μια ή περισσότερες ουσιώδεις λεπτομέρειες ότι διαπράχθηκε το κρινόμενο έγκλημα και ότι ο εγκληματίας είναι ο κατηγορούμενος. Η αναγκαιότητα της αναζήτησης ενισχυτικής μαρτυρίας δεν είναι όμως απόλυτη. Το Δικαστήριο νοουμένου ότι αποδέχεται τη μαρτυρία της παραπονούμενης για το σεξουαλικό αδίκημα μπορεί να ενεργήσει πάνω σ' αυτή, χωρίς άλλη ενισχυτική μαρτυρία, με την προϋπόθεση ότι προειδοποιεί τον εαυτό του για τους κινδύνους να βασιστεί αποκλειστικά σε τέτοια μαρτυρία χωρίς ενίσχυση (βλ. Νικολάου v. Δημοκρατίας

(2000)2Α.Α.Δ. 390, Καιλής v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) και Ευαγγέλου v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 371). Έχουμε βέβαια κατά νου πως δεν υπάρχει νομικός κανόνας που να καθιστά αναγκαία την εξέταση του αξιόπιστου της μαρτυρίας της παραπονούμενης προτού εξεταστεί το κατά πόσο οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία την ενισχύει είναι αξιόπιστη, εφόσον "δεν υπάρχει λογικό έρεισμα στον κατατεμαχισμό της μαρτυρίας για σκοπούς αξιολόγησης της αξιοπιστίας οποιουδήποτε μάρτυρα (και) η μαρτυρία πρέπει να κρίνεται ως ενιαίο σύνολο", όπως είπε ο Δικαστής Γ.Μ. Πικής, όπως ήταν τότε, στην υπόθεση Ττοουλιάς v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) με αναφορά στην A.G. of Hong Kong v. Wong Muk-ping

(1987)2 All E.R. 488, 493, (PC) και Saad and Another v. Δημοκρατίας

(1992)2 A.A.D. 106). Όπως αναφέρεται στην υπόθεση R. v. Turner

(1975)61 Cr. App. R. 67, σελ. 84, η αξιοπιστία του μάρτυρα που χρειάζεται ενίσχυση κρίνεται όχι μόνο από την ίδια τη μαρτυρία του αλλά και από ολόκληρη τη μαρτυρία στην υπόθεση. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό που παρέχει αξιοπιστία στη μαρτυρία του παρέχει και την ενίσχυση. Ενόψει των πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της παραπονούμενης θα έχουμε βέβαια κατά νου ότι η εκτίμηση της αξιοπιστίας της δεν βασίζεται μόνο στην πειστικότητα που μεταδίδει το ύφος και ο τρόπος που αρθρώνει τη μαρτυρία της αλλά και στο περιεχόμενο της, συγκρινόμενο με το υπόλοιπο αποδεικτικό υλικό που υπάρχει στην υπόθεση. Η αρχή αυτή έχει μεγαλύτερη δύναμη στην ποινική δίκη όπου η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, σε αντίθεση με την πολιτική δίκη στην οποία ο Ενάγοντας αποδεικνύει την υπόθεση του στο ισοζύγιο της πιθανότητας να έχει δίκαιο στην αξίωση του (βλ. Βούτουνος v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 71 και Ευαγγέλου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 371). Όπως λέχθηκε στη Βούτουνος (ανωτέρω): "Η φύση οποιουδήποτε αδικήματος, και οι διάφορες απόψεις που επικρατούν στη κοινωνία αναφορικά με, την διάπραξη του, δεν διαφοροποιούν τις αρχές του δικαίου που εφαρμόζονται και άπτονται της απόδειξης ποινικής κατηγορίας εναντίον προσώπου. Ο κατηγορούμενος θεωρείται αθώος μέχρις ότου η ενοχή του αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Αυτό επιβάλλει το άρθρο 30 του Συντάγματος και το αντίστοιχο άρθρο 6 της Σύμβασης για Ανθρώπινα Δικαιώματα. Προς αυτή την κατεύθυνση λειτουργεί η ποινική δικονομία η οποία και εφαρμόζεται σε όλες ανεξαίρετα τις υποθέσεις". Η θέση της υπεράσπισης όπως προκύπτει από την γραμμή αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας, την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου και την αγόρευση της δικηγόρου του είναι πως με τη θέληση της ο κατηγορούμενος ήλθε σε σεξουαλική επαφή μαζί με την παραπονούμενη στο σπίτι του. Σημειώνουμε ότι ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία προτίμησε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορούμενου στην οποία πρόβαλε την πιο πάνω θέση. Με επιμέρους ισχυρισμούς της δήλωσης του θα ασχοληθούμε κατωτέρω. Η υπεράσπιση πέραν της πιο πάνω θέσης στάθηκε ιδιαίτερα σε λεπτομέρειες που, κατά την εισήγηση της, καταδεικνύουν το αναξιόπιστο της μαρτυρίας της παραπονούμενης ώστε αυτή να μην μπορεί να γίνει δεκτή από το Δικαστήριο. Ότι δηλαδή πολλά απ' όσα ανέφερε στην δια ζώσης μαρτυρία της δεν περιλαμβάνονται στις γραπτές της καταθέσεις προς την Αστυνομία ενώ στην δια ζώσης μαρτυρία της περιέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε εκείνα τα σημεία που μας παρέπεμψε η δικηγόρος του κατηγορούμενου και σε άλλα που, κατά την κρίση μας, χρήζουν κάποιας εξήγησης για να διαπιστωθεί κατά πόσο τα γεγονότα διαδραματίστηκαν όπως ανέφερε η παραπονούμενη ή υπάρχει αμφιβολία. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της παραπονούμενης θα παρεμβάλλεται, όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο, η μαρτυρία άλλων μαρτύρων. Προτού ασχοληθούμε με την αξιοπιστία της παραπονούμενης κρίνουμε σκόπιμο να αξιολογηθεί κατ' αρχήν η μαρτυρία των αστυνομικών. Εξετάσαμε με προσοχή τι μετέφεραν ενώπιον μας οι αστυνομικοί μάρτυρες Χαράλαμπος Νίττης (Μ.Κ.4), Σταύρος Αντωνίου (Μ.Κ.6) και Νεόφυτος Παπαριστοδήμου (Μ.Κ.7). Όσον αφορά τον αστυφύλακα 1827 Μιχάλη Καλλή (Μ.Κ.2), αστυνομικό εξεταστή της υπόθεσης, η μαρτυρία του θα αξιολογηθεί σε κατοπινό στάδιο κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της παραπονούμενης ενόψει των ισχυρισμών που αυτή πρόβαλε σε σχέση με τις συνθήκες λήψης των καταθέσεων της στην Αστυνομία. Τη μαρτυρία των Μ.Κ.4, 6 και 7 την αποδεχόμαστε ως καθ' όλα αληθινή και αντικειμενική. Σε καμία περίπτωση δεν αντιληφθήκαμε υπέρμετρο ζήλο ή προσπάθεια από μέρους τους να αποκρύψουν ή παραποιήσουν γεγονότα της υπόθεσης. Η μαρτυρία τους ως επί το πλείστον ήταν τυπική και αναφέρετο στις διάφορες ενέργειες και διαβήματα που έλαβαν ο καθένας κατά την διερεύνηση του παραπόνου περί βιασμού. Τονίζουμε από τη μαρτυρία του αστυφύλακα Αντωνίου τα σημεία που αναφέρεται στην αναγνώριση από την παραπονούμενη του κατηγορούμενου, του Thomas και του Robert σε μπυραρία στην Κάτω Πάφο και την άμεση αντίδραση του κατηγορούμενου στη θέα της παραπονούμενης που ήταν στιγμιαία και γρήγορη έτσι ώστε δεν δόθηκε η ευκαιρία στον Αντωνίου να του αποκαλύψει την αστυνομική του ταυτότητα, εφόσον αυτός διέφυγε τρέχοντας. Σημειώνουμε επίσης το αίσθημα φόβου που πρόσεξε να διακατέχει την παραπονούμενη στη θέα των πιο πάνω ατόμων. Για τα πιο πάνω προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα. Έχουμε μελετήσει με μεγάλη προσοχή τη μαρτυρία της παραπονούμενης είτε απομονωμένα είτε σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία. Την κρίνουμε ως απλοϊκό άτομο της οποίας η μαρτυρία ήταν απόλυτα πειστική και ειλικρινής. Μας έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας και ως μάρτυρας που δεν είχε κανένα λόγο να σκιάσει τα πραγματικά γεγονότα. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της δεν έχει καθόλου παραγνωριστεί από τη σκέψη μας το γεγονός της ύπαρξης κάποιας διάστασης στη μαρτυρία της παραπονούμενης με εκείνη του Μ.Κ.2, ιδιαίτερα σ' ότι αφορά στις συνθήκες λήψης της πρώτης κατάθεσης της. Για το συγκεκριμένο θέμα θα ασχοληθούμε πιο κάτω. Εφόσον το γεγονός της συνουσίας μεταξύ του κατηγορούμενου και της παραπονούμενης συνιστά κοινό έδαφος, το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο υπήρξε συναίνεση από μέρους της παραπονούμενης. Είναι επίσης κοινό έδαφος ότι η παραπονούμενη με τη θέληση της πήγε στο σπίτι του κατηγορούμενου στο οποίο την οδήγησε ο Ρώσος. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι ο κατηγορούμενος και η παραπονούμενη δεν γνωρίζονταν από παλιά και η πρώτη γνωριμία τους έγινε το βράδυ της 9.4.2005 στο δρόμο που βρίσκονταν οι μπυραρίες στη Κάτω Πάφο, ενώ η παραπονούμενη συνοδευόταν από τις δύο αδελφές της και ο κατηγορούμενος από τέσσερεις φίλους του. Αν και η παραπονούμενη υπέστη μακρά και εντατική αντεξέταση, η μαρτυρία της όσον αφορά τα ουσιώδη γεγονότα παρέμεινε ακλόνητη. Παρουσίασε μια πειστική εκδοχή που μπορεί να ευσταθεί. Οι όποιες περαιτέρω λεπτομέρειες ή εξηγήσεις έδωσε και που δεν περιλαμβάνονται στις καταθέσεις της ή που εισάγονται για να διευκρινίσουν περαιτέρω λεπτομέρειες των καταθέσεων της, ενισχύουν αντικειμενικά το λόγο της παραπονούμενης και ενδυναμώνουν το φυσικό των περιγραφών της. Κάποιες μικροαντιφάσεις που παρουσιάστηκαν και επισημάνθηκαν και από την κα Παπαδημήτρη μεταξύ της πρώτης γραπτής κατάθεσης της και της προφορικής της μαρτυρίας καθόλου δεν επηρέασαν την κατάληξη μας. Η όλη έκφραση της παραπονούμενης, ο τρόπος και το ύφος της ενώ κατέθετε ήταν φυσικός και ανεπιτήδευτος. Η εισήγηση της δικηγόρου υπεράσπισης ότι η παραπονούμενη προσποιείτο εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου ενώ έδινε μαρτυρία, όταν έκλαψε ή ήταν ταραγμένη έχοντας ως βάση τη συμπεριφορά της εκτός της αίθουσας, δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει μαρτυρία για την συμπεριφορά της παραπονούμενης σε άλλο χώρο από την αίθουσα του Δικαστηρίου όπου φέρεται να γελούσε και να αστειευόταν, αλλά και αυτό να έκαμε στην πραγματικότητα, δεν την θεωρούμε αφύσικη συμπεριφορά. Η παραπονούμενη δεν έκλαιγε καθ' όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας της. Έκλαψε μόνο στα σημεία που εβάλλετο από ερωτήσεις της δικηγόρου υπεράσπισης που την αντεξέτασε επί μακρόν και επίμονα σε λεπτομέρειες των διαδοχικών βιασμών της, ενώ η ίδια ξαναζούσε όσα περιέγραφε στο Δικαστήριο. Παράδειγμα όταν ερωτείτο λεπτομέρειες για τον τρόπο που της έβγαλαν την μπλούζα που φορούσε και αυτή δεν μπορούσε να θυμηθεί. Είναι η θέση μας ότι η παραπονούμενη δεν είχε κανένα απολύτως λόγο να προβεί στη καταγγελία της υπόθεσης αν δεν έζησε όσα κατέθεσε στη μαρτυρία της. Σημειώνουμε την αναφορά της σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση ότι δεν διεκδίκησε από κανένα αποζημίωση για όσα της συνέβησαν. Ούτε κρίνουμε φυσιολογικό να υποστεί την ταλαιπωρία ενός ταξιδιού από τη Σκωτία στη Κύπρο απλά και μόνο για να μαρτυρήσει ψέματα και μάλιστα για τέτοιας φύσης αδίκημα εναντίον ενός ατόμου που μόλις είχε γνωρίσει. Η δικηγόρος υπεράσπισης στάθηκε ιδιαίτερα στους λόγους που η παραπονούμενη ακολούθησε το Ρώσο στο σπίτι που, κατά την εισήγηση της, δεικνύει και το αναξιόπιστο της εκδοχής της. Έχουμε ανατρέξει στο σχετικό μέρος της μαρτυρίας της το οποίο αντιπαραθέσαμε με την πρώτη γραπτή της κατάθεση και παρατηρούμε τα εξής: Η παραπονούμενη στη πρώτη γραπτή της κατάθεση αναφέρει ότι ο λόγος επίσκεψης της στο σπίτι του κατηγορούμενου ήταν για να της προσφέρει χασίς ο Ρώσος, όπως της είχε προτείνει. Στη δια ζώσης μαρτυρία της αρχικά πρόβαλε άλλο λόγο. Ότι δηλαδή ακολούθησε το Ρώσο στο σπίτι του γιατί της είπε ότι εκεί βρισκόταν η αδελφή της. Όταν η δικηγόρος υπεράσπισης την αντιπαράθεσε με τη γραπτή της κατάθεση και την κάλεσε να αποφασίσει ποια ήταν η αλήθεια, αυτή προέβη σε συγκερασμό των δύο ότι δηλαδή ο λόγος που τον ακολούθησε ήταν για να της δώσει χασίς και κοκαΐνη και επίσης γιατί της είπε ότι εκεί ήταν η αδελφή της. Δεν βλέπουμε να υπάρχει διάσταση. Ουδέποτε η παραπονούμενη αρνήθηκε ότι ο Ρώσος την κάλεσε στο σπίτι του για να της δώσει χασίς και αυτή αποδεχόμενη τον ακολούθησε εκεί. Καθοδόν όμως, όπως ανέφερε στην μαρτυρία της, μετάνιωσε και ήθελε να επιστρέψει πίσω στην αδελφή της. Τότε ο Ρώσος, για να την πείσει προφανώς να τον ακολουθήσει, της είπε, με τα σπασμένα αγγλικά που γνώριζε, ότι εκεί στο σπίτι του ήταν και η αδελφή της. Δεν κρίνουμε ότι συνιστά αντίφαση η θέση που πρόβαλε στη μαρτυρία της. Απλά όπως και σε άλλες περιπτώσεις συμπληρώνει και δίνει περαιτέρω λεπτομέρειες σε σημεία που δεν αναφέρονται στον πυρήνα των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο σπίτι του κατηγορούμενου. Σημειώνουμε ότι η παραπονούμενη σε καμιά περίπτωση δεν ισχυρίστηκε ότι οδηγήθηκε ή μεταφέρθηκε στο σπίτι στο οποίο είχε βιαστεί με τη βία. Ενώ φαντάζει πιο λογικό να ισχυριζόταν κάτι τέτοιο αν η υπόθεση ήταν ένα κατασκεύασμα, όπως υπαινίχθηκε η υπεράσπιση. Κατά την αντεξέταση, της υποβλήθηκε περαιτέρω η θέση ότι της προσφέρθηκε εκτός από χασίς και κοκαΐνη. Η παραπονούμενη αν και αρχικά αρνήθηκε ότι ετίθετο θέμα περί κοκαΐνης, αργότερα παραδέχθηκε ότι της προσφέρθηκε από το Ρώσο χασίς και κοκαΐνη ενώ αρνήθηκε ή δεν θυμόταν αν ο κατηγορούμενος ήθελε να της δώσει κοκαΐνη. Και αυτός ο ισχυρισμός της αναφέρεται σε λεπτομέρειες. Όπως και ο προηγούμενος δεν εισήχθησαν αρχικά στην πρώτη κατάθεση της. Δεν θεωρούμε τα πιο πάνω να αποτελούν ουσιώδη παράλειψη έχοντας κατά νου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έδωσε την πρώτη της κατάθεση. Τονίζουμε ιδιαίτερα την ώρα που αυτή λήφθηκε δηλαδή περίπου τρεις ώρες μετά τα γεγονότα που βίωσε κατά τους ισχυριζόμενους διαδοχικούς βιασμούς της και το αίσθημα απόγνωσης που την διακατείχε κατά την λήψη της κατάθεσης. Επίσης την κατάσταση φόβου και σύγχυσης στην οποία βρισκόταν κατά την παραμονή της στο σπίτι του κατηγορούμενου λόγω των όσων της συνέβηκαν σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της. Δεν είναι αφύσικο να παραλείψει κάποιες λεπτομέρειες όπως τις πιο πάνω. Σημασία έχει για την υπόθεση ότι με την θέληση της η παραπονούμενη ακολούθησε το Ρώσο στο σπίτι του, όπως παραδέχεται και η ίδια. Η δικηγόρος υπεράσπισης αντεξετάζοντας την παραπονούμενη της υπέβαλε μεταξύ άλλων ότι επινόησε το σενάριο περί βιασμού της γιατί ήθελε να αποκρύψει από τη μητέρα της ότι ήταν μεθυσμένη ή έκαμε χρήση ναρκωτικών. Αυτή η θέση-υποβολή δεν αντέχει στη βάσανο της κοινής λογικής. Η μητέρα της θα ήταν σε θέση να αντιληφθεί αν η κόρη της ήταν πιωμένη ή ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών και χωρίς απαραίτητα να έχει βιαστεί. Γιατί να επινοήσει όλη αυτή την ιστορία εφόσον και ο κατηγορούμενος παραδέχεται ότι ήλθε σε συνουσία μαζί της; Σημειώνουμε ότι η παραπονούμενη ήταν τότε ηλικίας 27 χρονών και μητέρα ενός παιδιού εκτός γάμου και ασφαλώς δεν επρόκειτο για γυναίκα χωρίς ερωτικές εμπειρίες. Η παραπονούμενη δεν απέκρυψε ποτέ ότι εκείνο το βράδυ είχε επισκεφθεί αρκετές μπυραρίες στις οποίες είχε καταναλώσει αλκοόλ. Ειδικότερα, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, κατανάλωσε 5−6 κοκτέιλ και δύο μπύρες που της κέρασαν τα πέντε πρόσωπα, που υπολόγισε ότι ήταν Ρωσικής καταγωγής, σε δύο μπυραρίες που βρέθηκαν μαζί. Δεν αποκλείουμε η κατανάλωση αλκοόλ να ήταν μια από τις αιτίες που δεν θυμόταν λεπτομέρειες ή που δεν μπορούσε να απαντήσει θετικά σε ορισμένες ερωτήσεις που της υποβάλλονταν σε θέματα που εν πάση περιπτώσει κρίνουμε επουσιώδη. Δεν παραβλέπουμε επίσης και τον μεγάλο χρόνο που μεσολάβησε από τα γεγονότα δηλαδή σχεδόν έξι χρόνια όπου, ως είναι αναμενόμενο, η μνήμη αδυνατίζει στις λεπτομέρειες. Συγκράτησε όμως τα βασικά γεγονότα. Κρίνουμε σκόπιμο να παραθέσουμε μερικά παραδείγματα από τα σημεία της μαρτυρίας της που δεν θυμόταν ή δεν ήταν σταθερή στις τοποθετήσεις της. Ενώ ήταν η αρχική θέση της ότι ανέβηκε στον όροφο για να πάει στην τουαλέτα σε υποβολή από την δικηγόρο υπεράσπισης ότι ο λόγος ήταν για να "καπνίσει" ναρκωτικά απάντησε επί λέξει "Ίσως δεν θυμάμαι". Είτε ανέβηκε στον όροφο για να προβεί σε χρήση ναρκωτικών είτε να πάει στην τουαλέτα, γεγονός πάντοτε παραμένει ότι με την θέληση της ανέβηκε στον όροφο ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να το αποκρύψει μην τυχόν και θεωρηθεί ότι ανέβηκε εκεί γιατί είχε συναινέσει να έλθει σε σεξουαλική επαφή με τον κατηγορούμενο, ως η εκδοχή του, ή με οποιονδήποτε άλλον. Επίσης ενώ αρχικά ισχυρίστηκε ότι δεν κοίταξε στο ισόγειο αν υπήρχε τουαλέτα, αμέσως μετά στην ίδια ερώτηση απάντησε ότι δεν θυμόταν. Ενώ η αρχική της θέση ήταν ότι ο κατηγορούμενος ήταν μισοντυμένος από τη μέση και πάνω όταν τον είδε αρχικά στο υπνοδωμάτιο, αργότερα απάντησε "Δεν θυμάμαι, νομίζω πως αυτός ήδη, ο κατηγορούμενος, ήταν ήδη μισοντυμένος". Όταν ρωτήθηκε αν ανέβηκε μόνη της πάλι δεν θυμόταν. Μετά σε άλλο σημείο δεν θυμόταν ποιος της είπε ότι υπήρχε αποχωρητήριο στον όροφο, όπως δεν θυμόταν αν ζήτησε να πάει στο αποχωρητήριο ή αν της είπαν να καθίσει ή αν η πόρτα εισόδου του σπιτιού ήταν ανοικτή ή κλειστή ή αν ο κατηγορούμενος με τον Ρώσο ήταν ντυμένοι ή όχι όταν κατέβηκαν κάτω μετά τον βιασμό της. Δεν θυμόταν πώς της έβγαλαν την μπλούζα, ή ποιός της αφαίρεσε το παντελόνι. Επίσης σε πολλές απαντήσεις της κατά την αντεξέταση της απαντούσε "δεν νομίζω". Όπως όταν ρωτήθηκε αν έκατσε για λίγο στον καναπέ εισερχόμενη στο σπίτι και απάντησε "Δεν νομίζω ότι κάθισα κάτω". Με την πρόταση "δεν νομίζω" απάντησε και στην ερώτηση αν πέρασε λίγη ώρα από την ώρα που εισήλθε στο σπίτι μέχρι να ανεβεί στον όροφο. Με τον ίδιο τρόπο απάντησε και στην εξής ερώτηση: "Ερ.: Κυρία μάρτυς μας λέεις ότι δεν κοίταξες κάτω στο καθιστικό που ήσουν εάν υπήρχε κάποια τουαλέτα για να χρησιμοποιήσεις και ανέβηκες και κοίταξες μέσα στα υπνοδωμάτια πάνω στον πρώτο όροφο; Απ.: Αυτό πιστεύω ήταν αυτό που έκαμα". Σημειώνουμε ότι παρά την κατανάλωση αλκοόλ, η παραπονούμενη ήταν σε θέση να δώσει μια θετική εικόνα των βασικών γεγονότων και περιστάσεων κάτω από τις οποίες είχε βιαστεί διαδοχικά. Με βάση τις πληροφορίες που έδωσε η ίδια, έγινε κατορθωτή η σύλληψη του κατηγορούμενου του οποίου δεν θυμόταν το όνομα παρά μόνο τη φυσιογνωμία του. Επίσης υπέδειξε στην Αστυνομία τις μπυραρίες που είχε επισκεφθεί, το σπίτι που την οδήγησε ο Ρώσος καθώς και τη διαδρομή από το σπίτι προς το δρόμο των μπυραριών μετά το βιασμό της. Αναγνώρισε στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 5 τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού και τα σημεία εντός αυτού στα οποία ισχυρίστηκε ότι βιάστηκε. Δεν φαίνεται να αμφισβητείται ότι σ' αυτό το συγκεκριμένο σπίτι ο κατηγορούμενος ήλθε σε συνουσία με την παραπονούμενη. Η παραπονούμενη ήταν σε θέση να αναγνωρίσει πρόσωπα και να περιγράψει καταστάσεις και εξηγούμε: αναγνώρισε στις φωτογραφίες που έλαβε η ίδια με την φωτογραφική της μηχανή το Ρώσο και τον κατηγορούμενο τους οποίους υπέδειξε στον αστυφύλακα Αντωνίου. Θυμόταν τα πρόσωπα των δύο αντρών από τα πέντε που γνώρισε το βράδυ του βιασμού της δηλαδή του Thomas και του Robert και ήταν κατηγορηματική ότι αυτοί δεν την είχαν βιάσει. Το τελευταίο επιβεβαιώνεται και από την απουσία γενετικού τους υλικού από βασικά τεκμήρια της υπόθεσης. Η παραπονούμενη εξήγησε στη μαρτυρία της το λόγο που υπέδειξε τον Robert στη πρώτη της κατάθεση ως τον ένα από τους βιαστές της, κάτι που στην επόμενη κατάθεση της που λήφθηκε το βράδυ της ίδιας μέρας φαίνεται να διόρθωσε. Σημειώνουμε την αβεβαιότητα της αν το όνομα του αντρός στον οποίο αναφέρετο ήταν Robert, εφόσον η ακριβής έκφραση της στην πρώτη κατάθεση ήταν "I think his name is Robert". Μόνο δύο ονόματα θυμόταν από τα ονόματα των πέντε αντρών που γνώρισε εκείνο το βράδυ και αυτά ήταν Thomas και Robert. Κρίνουμε φυσιολογική τη δικαιολογία που έδωσε γιατί να μη θυμόταν εκείνο του κατηγορούμενου δηλαδή Alex. Αυτά τα ονόματα συγκράτησε στη μνήμη της και όχι απαραίτητα εκείνο του κατηγορούμενου ή των άλλων δύο αντρών που την βίασαν. Σημασία έχει ότι συγκράτησε στο μυαλό της τα πρόσωπα και τη φυσιογνωμία τους. Και απόδειξη αυτού είναι η αναγνώριση από την παραπονούμενη στη Κάτω Πάφο των τριών προσώπων από τα πέντε που είχε γνωρίσει το συγκεκριμένο βράδυ και η υπόδειξη του κατηγορούμενου στην Αστυνομία ως ένα εκ των βιαστών της. Η δικηγόρος υπεράσπισης στάθηκε ιδιαίτερα στα σημεία της μαρτυρίας της παραπονούμενης που, κατά τη γνώμη της, συγκρούονται με τη μαρτυρία του αστυφύλακα Καλλή. Συγκεκριμένα όταν η δικηγόρος την αντιπαράθεσε με την πρώτη γραπτή της κατάθεση για να καταδείξει τις διαφορές σε ορισμένα σημεία με την δια ζώσης μαρτυρία της, η παραπονούμενη τις απέδωσε στο γεγονός ότι ο Καλλής που της πήρε τη κατάθεση, είχε δική του κατανόηση της αγγλικής γλώσσας γι' αυτό ήταν δύσκολο να συνομιλήσει μαζί του. Συνεχίζει σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της ότι ζήτησε να δώσει κατάθεση στα "Βρετανικά" και επειδή δεν μπόρεσε να δώσει τέτοια κατάθεση, συμφώνησε να υπογράψει το Τεκμήριο

1. Αυτός ήταν και ο λόγος που η δικηγόρος υπεράσπισης ζήτησε την επανακλήτευση του Μ.Κ.2 για να φανεί η αλήθεια. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία της ίδιας της παραπονούμενης αλλ' όπως φανερώνεται και από το περιεχόμενο των καταθέσεων της, όλες της οι καταθέσεις λήφθηκαν στην αγγλική γλώσσα και χωρίς τη χρήση υπηρεσιών διερμηνέα, εκ των οποίων κατέγραψε η ίδια τις δύο. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλεται η μαρτυρία του αστυνομικού εξεταστή της υπόθεσης (Μ.Κ.2). Περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις ενέργειες που έλαβε για διερεύνηση της υπόθεσης, όπως ήταν η σχετική καταγγελία, στα πλαίσια της οποίας ήταν και η λήψη γραπτών καταθέσεων από την παραπονούμενη. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι οι συνθήκες λήψης όλων των καταθέσεων της παραπονούμενης περιλαμβανομένων και εκείνων που κατέγραψε ο ίδιος είναι όπως τις περιέγραψε αυτός. Ότι δηλαδή η παραπονούμενη εξιστορούσε τα γεγονότα και αυτός τα κατέγραφε. Τελειώνοντας, η παραπονούμενη πήρε στα χέρια της τις καταθέσεις, τις διάβασε και ακολούθως τις υπόγραψε. Αυτά πιστοποιούνται στο τέλος των καταθέσεων από τον ίδιο τον αστυφύλακα Καλλή. Η παραπονούμενη με τους πιο πάνω ισχυρισμούς της δεν ενήργησε σκόπιμα ή είχε αλλότρια κίνητρα. Γεγονός παραμένει ότι υπάρχει αυτή η διάσταση μεταξύ της μαρτυρίας της παραπονούμενης και του Καλλή. Ιδιαίτερα σ' ότι αφορά τη χρήση της λέξης "fuck" στη πρώτη κατάθεση της που η παραπονούμενη αποδίδει να ήταν επιλογή του Καλλή αφού η ίδια χρησιμοποίησε τις λέξεις "sex" ή "rape". Εύλογα τίθεται το ερώτημα, είναι αυτή η αντίφαση τέτοιας φύσης και περιεχομένου στο να μολύνει την μαρτυρία της σε βαθμό που να καθιστά επικίνδυνη ή άδικη την αποδοχή της από το Δικαστήριο όταν οι λέξεις "fuck" και "sex" έχουν ταυτόσημη έννοια; Ασφαλώς όχι. Δεν αποκλείουμε η πιο πάνω θέση της να οφείλεται σε μια προσπάθεια της παραπονούμενης να δώσει, όπως η ίδια πίστευε, μια πιο εκλεπτυσμένη εικόνα του εαυτού της ή ντρεπόταν. Ή από την άλλη να οφείλεται στην αδυναμία μνήμης λόγω του χρόνου που μεσολάβησε. Δεν την κρίνουμε αναξιόπιστη γι' αυτό το λόγο. Η παραπονούμενη σε καμία περίπτωση δεν πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ο κατηγορούμενος με τον Ρώσο την απείλησαν ότι θα την σκοτώσουν, λόγια που της αποδίδει η δικηγόρος υπεράσπισης ότι είπε. Εκείνο που ανέφερε είναι ότι μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια της να δραπετεύσει φοβόταν πάρα πολύ, γι' αυτό και τους ζήτησε να μην την σκοτώσουν επειδή αυτό νόμιζε ότι θα έκαναν. Αυτός ήταν και ο λόγος που ενέδωσε στο βιασμό της στο ισόγειο. Τονίζουμε ότι ο κύριος και ουσιαστικός κορμός της μαρτυρίας της παραπονούμενης που αφορούσε στα διάφορα επεισόδια βιασμού της χαρακτηρίζεται από σαφήνεια, συνέπεια και σταθερότητα. Το ότι αμφιταλαντεύτηκε κάπως σε ορισμένα σημεία της μαρτυρίας της δεν αλλοιώνει τον συμπαγή χαρακτήρα της. Σε κανένα σημείο της αντεξέτασης της ο βασικός πυρήνας της μαρτυρίας της κλονίστηκε. Έδωσε αμέσως στην Αστυνομία περιγραφή των προσώπων που την βίασαν. Η περιγραφή που έδωσε στην πρώτη της κατάθεση το ίδιο πρωινό του βιασμού της για τον άντρα που ήταν μισόγυμνος εντός του υπνοδωματίου στον όροφο και που τη βίασε, που σημειώνουμε έδωσε προτού ακόμα εκτυπωθούν οι φωτογραφίες της που τον απεικονίζουν, δηλαδή ότι ήταν 25-30 χρονών, ύψους 1.70-1.75 μυώδης με σκούρα ξανθά μαλλιά συμφωνεί με την περιγραφή του κατηγορούμενου, όπως τον βλέπουμε εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου και την ηλικία που αναφέρει στις καταθέσεις του. Η παραπονούμενη ήταν κατηγορηματική ότι δεν συναινούσε ούτε στο ξεντύσιμο της αλλ' ούτε και στις μετέπειτα συνουσίες της με τους τρεις άντρες. Εξήγησε ότι ο ένας από τους δύο άντρες στον όροφο την κρατούσε από τους καρπούς των χεριών και τους βραχίονες για να την ακινητοποιήσει ενώ ο άλλος προσπαθούσε να της βγάλει το τζίν που φορούσε και να της ανοίξει τα πόδια της. "Πάλευε" όπως είπε, μαζί με τους δύο άντρες στον όροφο και κρατούσε με τα δύο της χέρια την αριστερή άκρη της μέσης του παντελονιού της ώστε να μην της το βγάλουν. Η δικηγόρος υπεράσπισης στην αγόρευση της υπαινίχθηκε ότι ο ισχυρισμός περί "πάλης" μεταξύ της παραπονούμενης και των δύο βιαστών της στον όροφο είναι εκ των υστέρων κατασκεύασμα της παραπονούμενης εφόσον δεν περιέχεται τέτοιος ισχυρισμός στις καταθέσεις της. Αυτή η θέση δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Στην πρώτη της κατάθεση η παραπονούμενη αναφέρει επί λέξει τα εξής: "Μετά και οι δύο με έγδυσαν χωρίς τη θέληση μου και εξάσκησαν βία πάνω μου. Κρατούσαν τα χέρια μου και εγώ προσπαθούσα απεγνωσμένα να απελευθερωθώ αλλά δεν μπορούσα". Η παραπονούμενη αντιστάθηκε, ισχυρισμό για τον οποίο υπήρξε αμετακίνητη και αυτό έχει σημασία. Στην δια ζώσης μαρτυρία της έδωσε εξηγήσεις και λεπτομέρειες σε τι συνίσταντο οι προσπάθειες της για να απελευθερωθεί από τα χέρια τους, δηλαδή με κινήσεις του σώματος της και κλωτσώντας με τα πόδια της. Είναι φυσικό σε μια κατάθεση των έξι σελίδων όπως είναι η πρώτη που έδωσε, που είναι ουσιαστικά η κύρια κατάθεση της στην οποία εξιστορεί τα γεγονότα, να μην περιλαμβάνονται όλες οι λεπτομέρειες που άπτονται των διαδοχικών βιασμών της από τρεις άντρες. Αναφέρθηκε μόνο στα βασικά γεγονότα. Καταλήγοντας, αυτές οι επεξηγήσεις που έδωσε η παραπονούμενη σε καμιά περίπτωση ενέχουν την σημασία που προσπάθησε να αποδώσει η δικηγόρος του κατηγορούμενου. Η παραπονούμενη απέδωσε το σπάσιμο της ζώνης του παντελονιού της και αποκοπής ενός μικρού μέρους της, στην προσπάθεια του κατηγορούμενου και του Ρώσου να της αφαιρέσουν το τζιν που φορούσε. Είχαμε την ευκαιρία να επιθεωρήσουμε τη ζώνη που είναι το Τεκμήριο
2. Αποτελείται από αλυσίδες που συνδέονται μεταξύ τους με κρίκους και οι δύο άκρες της ζώνης έχουν ψεύτικα διαμάντια (στρας). Ελλείπει από τη ζώνη το μεγαλύτερο μέρος της μιας άκρης με στρας. Το κομμάτι που λείπει συγκρίνοντας το με το υπόλοιπο μέρος της ζώνης (Τεκμήριο 11) φαίνεται να είναι παρόμοιο με εκείνο που ανευρέθηκε κατά την έρευνα της Αστυνομίας στις 12.4.2005 στο πάτωμα μπροστά από το κρεβάτι του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 10). Δεν βρίσκουμε οτιδήποτε το μεμπτό στην ανεύρεση του Τεκμηρίου 10 και παραλαβή του ως τεκμηρίου από το Νίττη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, είχε αντιληφθεί το αντικείμενο αυτό στο πάτωμα κατά την πρώτη έρευνα του στο δωμάτιο αλλά δεν θεώρησε ότι αυτό συνδέεται με την υπόθεση γι' αυτό και δεν το παρέλαβε. Άλλαξε γνώμη όταν η παραπονούμενη στις 11.4.2005 του παρέδωσε τη ζώνη της και, όπως του είπε και είχε αντιληφθεί και ο ίδιος, έλειπε ένα κομμάτι από τη μια άκρη της με στρας. Δεν αποκλείουμε να σκέφτηκε το ίδιο και ο κατηγορούμενος γι' αυτό και δεν το πέταξε ή και να μην το πρόσεξε καν. Σύμφωνα με τα πιο πάνω δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η ζώνη (Τεκμήριο 11) είναι αυτή που απεικονίζεται στις φωτογραφίες 14 και 15 του Τεκμηρίου 5 και η παραπονούμενη τη φορούσε το βράδυ πριν τον βιασμό της. Αποκόπηκε ένα μέρος της άκρης της και έπεσε στο πάτωμα στις προσπάθειες του κατηγορούμενου και του Ρώσου να της αφαιρέσουν με τη βία το παντελόνι που φορούσε. Η υπεράσπιση προσπάθησε να παρουσιάσει την παραπονούμενη ως πρόσωπο του οποίου οι πράξεις και ενέργειες, όπως η ίδια τις εξιστόρησε, δεν συμφωνούσαν με όσα φέρεται να βίωσε στο σπίτι του κατηγορούμενου. Ενδεικτικό αυτής της ανακολουθίας της εκδοχής της είναι, σύμφωνα πάντοτε με την δικηγόρο υπεράσπισης, ότι ενώ δεν επιθυμούσε οποιαδήποτε συναναστροφή μαζί με τα πέντε πρόσωπα, εντούτοις δέχθηκε να την κεράσουν ποτά στη μπυραρία, να πάει σπίτι τους για να της δώσουν ναρκωτικά και να συνομιλήσει μαζί τους. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη λογική αυτής της θέσης. Η παραπονούμενη ουδέποτε αρνήθηκε ότι συνομίλησε μαζί τους ή ότι δέχθηκε να την κεράσουν ποτά. Αυτή της όμως η συμπεριφορά δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και ότι συναινούσε σε μελλοντική συνουσία μαζί τους ή με οποιονδήποτε από αυτούς. Και αν ακόμα ο κατηγορούμενος εξέλαβε την πιο πάνω συμπεριφορά της ως συναινετική σε μελλοντική συνουσία μαζί του, με την αντίσταση που αυτή πρόβαλε θα έπρεπε να αντιληφθεί ότι έκανε λάθος εκτίμηση και ότι αυτή στην πραγματικότητα δεν συγκατατίθετο και να σταματούσε από κάθε περαιτέρω ενέργεια. Επίσης η δικηγόρος υπεράσπισης πρόταξε ότι η άριστη κατάσταση των ρούχων της που παρέδωσε στην Αστυνομία όπως η μπλούζα και το εσώρουχο της που είναι κατασκευασμένα από εύθραυστα υλικά, είναι δηλωτική του παράλογου της εκδοχής της περί βίαιης αφαίρεσης τους. Είχαμε την ευκαιρία να επιθεωρήσουμε τα τεκμήρια. Η απουσία ζημιάς ή άλλων σημαδιών σ' αυτά από μόνα τους δεν είναι ενδεικτικά του αναληθούς των ισχυρισμών της. Σημειώνουμε από τη μαρτυρία της παραπονούμενης ότι η "πάλη" μεταξύ της και των δύο αντρών διεξήχθηκε στην προσπάθεια τους να της αφαιρέσουν το τζιν παντελόνι. Για την μπλούζα δεν θυμόταν πώς της την έβγαλαν παρά τις επίμονες ερωτήσεις κατά την αντεξέταση της. Το τζιν παντελόνι, όπως το έχουμε αντιληφθεί, είναι καμωμένο από συμπαγές ύφασμα και όχι εύθραυστο υλικό όπως τα άλλα. Εν πάση περιπτώσει το γεγονός ότι δεν υπάρχει ζημιά στο εσώρουχο και μπλούζα της παραπονούμενης ενισχύει, κατά την άποψη μας, την αλήθεια της εκδοχής της. Αν η καταγγελία της για βιασμό ήταν υστερόβουλη σκέψη, όπως άφησε να νοηθεί η υπεράσπιση, θα αναμένετο να λάμβανε ορισμένα διαβήματα ώστε να γίνει πιστευτή στην εκδοχή της όπως να σχίσει η ίδια την μπλούζα ή το εσώρουχο της. Είχε το χρόνο και την ευκαιρία να το κάνει εφόσον μετά τον βιασμό της δεν επισκέφθηκε αμέσως την Αστυνομία. Προηγήθηκε η επίσκεψη της στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και μετά στο Νοσοκομείο. Θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε και ένα άλλο σημείο από την δια ζώσης μαρτυρία της παραπονούμενης που χρήζει, πιστεύουμε, εξήγησης αν και δεν έχει επισημανθεί από τη δικηγόρο υπεράσπισης. Η παραπονούμενη στη δια ζώσης μαρτυρία της διαφοροποίησε την αρχική της θέση όσον αφορά τους βιασμούς της στο ισόγειο. Συγκεκριμένα περιέγραψε αρχικά στη δια ζώσης μαρτυρία της, όπως και στην πρώτη γραπτή της κατάθεση, επεισόδια βιασμού της από τον κατηγορούμενο για δεύτερη φορά στο ισόγειο του σπιτιού που οδηγήθηκε, καθώς και από το τρίτο πρόσωπο που υποδείχθηκε από τον κατηγορούμενο και που ήλθε εκ των υστέρων. Σε άλλο σημείο κατά την αντεξέταση της αναφέρθηκε σε τρεις διαδοχικούς βιασμούς της στο ισόγειο του σπιτιού από τρία πρόσωπα δηλαδή από τον κατηγορούμενο, τον Ρώσο και τέλος από το τρίτο πρόσωπο. Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι η παραπονούμενη εσκεμμένα απέκρυψε από την Αστυνομία την συνουσία της με τον Ρώσο για δεύτερη φορά στο ισόγειο, ή ότι είχε αλλότρια κίνητρα. Η ουσία παραμένει ότι και ο Ρώσος ήλθε σε συνουσία μαζί της χωρίς τη θέληση της στον όροφο, θέση στην οποία υπήρξε αμετακίνητη. Εν πάση περιπτώσει δεν διαπιστώνουμε οποιαδήποτε αντίφαση ή διαφοροποίηση της όσον αφορά τα γεγονότα που περιέγραψε σε σχέση με τον βιασμό της από τον κατηγορούμενο. Από την αρχή ήταν κατηγορηματική ότι ο κατηγορούμενος την βίασε δύο φορές δίνοντας λεπτομέρειες για το κάθε επεισόδιο ξεχωριστά και γι' αυτούς τους ισχυρισμούς της δεν υπήρξε καμιά απόκλιση. Ήταν σε θέση να περιγράψει, στη δια ζώσης μαρτυρία της, με κάθε λεπτομέρεια τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήλθε σε σεξουαλική επαφή μαζί του. Μέσα στο όλο πλέγμα των γεγονότων όπως εξελίχθηκαν στο σπίτι και περιέγραψε η παραπονούμενη, δηλαδή την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρισκόταν, ότι ήταν σοκαρισμένη, συγχισμένη και φοβισμένη φτάνοντας στο σημείο να φοβάται ακόμα και για τη ζωή της, τη δυναμική αντίδραση της εναντίον δύο αντρών που με τη χρήση σωματικής βίας προσπαθούσαν να έλθουν σε συνουσία μαζί της και τις υπόλοιπες συνθήκες που ανέφερε, δεν βρίσκουμε αφύσικη την παράλειψη αναφοράς της στην πρώτη γραπτή κατάθεση της στο επιπλέον επεισόδιο συνουσίας της με το Ρώσο στο ισόγειο. Σημειώνουμε πάλι ότι η κατάθεση λήφθηκε μετά τρεις ώρες περίπου από τα γεγονότα ενώ η ίδια ένοιωθε απεγνωσμένη και με έντονη την επιθυμία να επιστρέψει στο ξενοδοχείο. Τονίζουμε επίσης ότι η παρούσα δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση βιασμού γυναίκας από ένα άντρα. Η παραπονούμενη εδώ υπέστη διαδοχικούς βιασμούς στον ίδιο χώρο από τρεις άντρες σε πέντε περιπτώσεις. Μάλιστα οι τέσσερεις περιπτώσεις βιασμού της έγιναν από τους δύο άντρες περιλαμβανομένου του κατηγορούμενου και το κάθε επεισόδιο έγινε στη παρουσία του άλλου άντρα. Η παραπονούμενη, με βάση τη μαρτυρία της, προφανώς δεν βίωσε μόνο τη σωματική βία που άσκησαν σε βάρος της αλλά και τον εξευτελισμό. Παραπέμπουμε στην αναφορά της στη δια ζώσης μαρτυρία της ότι ενώ ο Ρώσος την βίαζε στο ισόγειο στη παρουσία του κατηγορούμενου, αυτοί γελούσαν. Σημειώνουμε τέλος ότι η παραπονούμενη τόνισε ως αληθινά τα όσα εξιστορεί στη κατάθεση της. Ούτε επίσης η απάντηση "Ναι" που έδωσε στην υποβολή "Κανένα τραύμα δεν σου προκάλεσε ο κατηγορούμενος" έχει το νόημα που της αποδίδει η δικηγόρος υπεράσπισης έχοντας κατά νου την όλη συμπεριφορά και αντιδράσεις της από το εδώλιο του μάρτυρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να εκληφθεί και ως "ναι μου προκάλεσε". Για όσα επακολούθησαν των διαδοχικών βιασμών της στη συνέχεια δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι και γι΄ αυτά η παραπονούμενη είπε την αλήθεια. Ότι δηλαδή ο Ρώσος της έδωσε τα ρούχα της, αυτή ντύθηκε και εγκατέλειψε το σπίτι. Πήγε στο δρόμο των μπυραριών που βρισκόταν προηγουμένως και ζήτησε από τρεις Αγγλίδες που βρίσκονταν μέσα σε ένα ταξί να την πάρουν στο ξενοδοχείο, όπως και έγινε. Έξω από το ξενοδοχείο την ανέμενε η Laura. Αφού συνομίλησαν και εξιστόρησε η μια στην άλλη τι τους είχε συμβει πήγαν στο δωμάτιο τους όπου τις ανέμενε η μητέρα τους. Γενικά ιδωμένη η μαρτυρία της παραπονούμενης δημιούργησε τη βεβαιότητα εκείνη αναφορικά με τις περιβάλλουσες συνθήκες, που είναι απαραίτητες για τη στήριξη ποινικής καταδίκης. Σε όλα όσα μας παρέπεμψε η δικηγόρος υπεράσπισης δεν συνιστούν κατά τη γνώμη μας ουσιώδεις αντιφάσεις ή παραλείψεις. Σύμφωνα με την νομολογία οι αντιφάσεις για να οδηγούν στο αποτέλεσμα που εισηγείται η υπεράσπιση θα πρέπει να είναι τέτοιας φύσης και περιεχομένου που να μολύνουν τη μαρτυρία σε βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη ή άδικη η αποδοχή της από το Δικαστήριο (βλ. Στρατής v. Παντελή - Εταιρεία Μωσαικών Λτδ

(1999)1 Α.Α.Δ. 1708, Νκολάου v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ 390). Εκτός από το σημείο που αναφέρεται στη χρήση της λέξης "fuck" κατά τη λήψη της πρώτης κατάθεσης της παραπονούμενης από τον αστυφύλακα Καλλή και άλλα σημεία που κρίναμε ότι χρειάζονταν κάποιας επεξήγησης και που έχουμε ήδη χαρακτηρίσει ασήμαντα, οι υπόλοιποι ισχυρισμοί που εισήχθηκαν για πρώτη φορά στην δια ζώσης μαρτυρία της παραπονούμενης αναφέρονται σε διευκρινίσεις και εισαγωγή λεπτομερειών στο Δικαστήριο. Με τα όσα έχουμε παραθέσει πιο πάνω είναι η κατάληξη μας ότι η μαρτυρία της παραπονούμενης αυτή καθ' εαυτή είναι τέτοιας ποιότητας ώστε δεν έχουμε κανένα δισταγμό να βασιστούμε σ' αυτή χωρίς την ύπαρξη άλλης ενισχυτικής μαρτυρίας έχοντας προειδοποιήσει τον εαυτό μας κατάλληλα για τον κίνδυνο που ελλοχεύει δηλαδή να βασιστεί το Δικαστήριο στη χωρίς ενίσχυση μαρτυρία της παραπονούμενης σ' αυτής της φύσης αδίκημα. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μας θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε και την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει δοθεί. Αφήσαμε την αξιολόγηση της μαρτυρίας της μητέρας της (Μ.Κ.1) και εκείνων του Ιατροδικαστή (Μ.Κ.5) και Δρα Μ. Καριόλου (Μ.Κ.8) τελευταίες γιατί έτσι κρίναμε πιο δίκαιο για τον κατηγορούμενο. Την παραπονούμενη εξέτασε την ίδια μέρα στις 10.4.2005 και ώρα 09:45 στο Νοσοκομείο Πάφου, ο Ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους. Ετοίμασε έκθεση την οποία υιοθέτησε στο Δικαστήριο και έδωσε διευκρινίσεις όσον αφορά τους τραυματισμούς που περιγράφει στην έκθεση του τους οποίους επεξήγησε παραπέμποντας το Δικαστήριο στις φωτογραφίες της παραπονούμενης (Τεκμήριο 6). Έχουμε ήδη καταγράψει τα ευρήματα του από την εξέταση της παραπονούμενης. Σύμφωνα με τον Ιατροδικαστή τα εντυπώματα δακτύλων πάνω στο σώμα προκαλούνται από την πίεση σ' αυτό των δακτύλων ενώ οι θλαστικές εκχυμώσεις από την ρήξη των αιμοφόρων αγγείων κατά τη πλήξη ή σύνθλιψη των ιστών του δέρματος που επίσης μπορούν να προέλθουν από την πίεση και δύναμη των δακτύλων. Και τα δύο είδη τραυματισμού προϋποθέτουν την άσκηση δύναμης και πίεσης. Εξήγησε ότι πολλές θλαστικές εκχυμώσεις και εντυπώματα δακτύλων υπήρχαν κατά την εξέταση της παραπονούμενης και στους δύο βραχίονες και αντιβραχίονες της. Θλαστικές εκχυμώσεις υπήρχαν γενικά σε όλο της το σώμα. Τονίζουμε ιδιαίτερα εκείνες στην ισχιακή χώρα, αριστερή και δεξιά κνήμη και δεξιό μηρό. Εντύπωμα δακτύλων υπήρχε συγκεκριμένα στη κνήμη σε σημείο πλάγια του γονάτου. Αυτά τα τραύματα, διευκρίνισε ότι σίγουρα έγιναν σε χρόνο μικρότερο των δύο ημερών ενώ είναι πιθανόν να εμφανιστούν από την πρώτη στιγμή που ασκήθηκε η βία. Σημειώνουμε ότι η δικηγόρος υπεράσπισης δεν αμφισβήτησε ούτε τα προσόντα αλλ' ούτε και τα ευρήματα του μάρτυρα. Είναι νομολογημένο ότι η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων προσφέρεται με σκοπό την παράθεση της επιστημονικής βάσης πάνω στην οποία οι ειδικοί εργάστηκαν, ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να εξάξει τα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα. Θα πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υιοθετήσει τις απόψεις ενός εμπειρογνώμονα έστω και αν αυτός δεν έχει αντεξεταστεί. Το Δικαστήριο μπορεί να υιοθετήσει τη θέση ενός εμπειρογνώμονα είτε εν όλω, είτε εν μέρει, είτε καθόλου, ανάλογα με τα ευρήματα του και την αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας υπόψη ότι οι εμπειρογνώμονες δεν έχουν κανένα προβάδισμα έναντι άλλων μαρτύρων και ότι η μαρτυρία τους υπόκειται στους ίδιους ακριβώς κανόνες αξιολόγησης όπως οι συνήθεις μάρτυρες επί γεγονότων (βλ. Vassilico Cements Works Ltd v. Σταύρου

(1978)1 Α.Α.Δ. 389, 397 και Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 746). Έχει επίσης νομολογηθεί ότι δεν είναι δυνατό να δοθεί μαρτυρία γνώμης αν ο μάρτυρας δεν είναι ειδικός στο συγκεκριμένο τομέα (βλ. Ασπρής v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 694 και Προκόπης Προκοπίου v. Επάρχου Λεμεσού

(1999)2 Α.Α.Δ. 249. Διευκρινίζουμε ακόμη ότι ένας μάρτυρας μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματογνώμονας ή ειδικός τόσο στη βάση των ακαδημαϊκών του προσόντων όσο και βάσει της πείρας του. Πείρα σε ένα τομέα από μόνη της μπορεί να καταστήσει ένα μάρτυρα πραγματογνώμονα (βλ. Philippou v. Odysseos

(1999)1 Α.Α.Δ. και Evangelou and Another v. Ambizas and Another

(1982)1 C.L.R. 41, 57). Εκεί που ο πραγματογνώμονας συνδυάζει ακαδημαϊκά προσόντα και πείρα, το θέμα θα εξεταστεί ως προς τη βαρύτητα που θα αποδώσει στη μαρτυρία του η οποία και θα αντικριστεί και αυτή μέσα στο σύνολο της λοιπής μαρτυρίας. Η κάθε περίπτωση αποφασίζεται ανάλογα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης και ειδικότερα ερευνάται ο στόχος μιας τέτοιας μαρτυρίας. Απαραβίαστη όμως είναι η αρχή πως η διακρίβωση των γεγονότων, η αξιολόγηση της μαρτυρίας και η τελική ετυμηγορία, περί ενοχής ή μη του κατηγορούμενου σε ποινική υπόθεση, ανήκει στο Δικαστήριο, και δεν γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε εξωγενής επέμβαση στο έργο του. Η μαρτυρία πραγματογνωμόνων υποβοηθεί το Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα αφού λάβει υπόψη τα επιστημονικά κριτήρια και συμπεράσματα που στηρίχθηκαν σ' αυτά και που έχουν τεθεί ενώπιον του σε συνδυασμό πάντοτε με την υπόλοιπη μαρτυρία πραγματική ή άλλη. Αποδεχόμαστε τη μαρτυρία του Ιατροδικαστή και βρίσκουμε ότι οι θλαστικές εκχυμώσεις και τα εντυπώματα δακτύλων που πρόσεξε κατά την εξέταση της παραπονούμενης στα σημεία του σώματος της που περιγράφει στην έκθεση του και υπέδειξε στο Δικαστήριο μέσω των φωτογραφιών της παραπονούμενης, (Τεκμήριο 6) είχαν προκληθεί από την άσκηση δύναμης και πίεση των δακτύλων ανθρώπινου χεριού σε χρόνο μικρότερο των δύο ημερών προηγουμένως. Σημειώνουμε ότι συνιστά παραδεκτό γεγονός η λήψη φωτογραφιών της παραπονούμενης στις 10.4.2005 στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου από την γυναίκα αναπληρωτή λοχία 1577 Α. Πατριώτου την ειδική φωτογράφο της Αστυνομίας. Κρίνουμε ότι η Ιατροδικαστική μαρτυρία συμφωνεί απόλυτα με εκείνη της παραπονούμενης. Βρίσκουμε πως η εκδοχή της παραπονούμενης σ' ότι αφορά την δράση και τις ενέργειες του κατηγορούμενου και του Ρώσου σε βάρος της στη προσπάθεια τους να την ξεντύσουν και να πετύχουν σεξουαλική επαφή μαζί της στον όροφο, είναι γνήσια και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η βία που χρησιμοποιήθηκε σε βάρος της, σύμφωνα πάντοτε με τη μαρτυρία της παραπονούμενης, ήταν μόνο σωματική δηλαδή με τα χέρια και τα δάχτυλα τους και όχι με τη χρήση οργάνου. Αυτό επιβεβαίωσε και ο ιατροδικαστής. Εκτός σε μια περίπτωση που, σύμφωνα με την παραπονούμενη, στην προσπάθεια της να διαφύγει, κάποιος την κλώτσησε από πίσω. Οι φωτογραφίες 5 και 6 του Τεκμηρίου 6 απεικονίζουν τραυματισμό πίσω από το πόδι. Ο συγκεκριμένος τραυματισμός περιλαμβάνεται και στα ευρήματα του Ιατροδικαστή κατά την εξέταση της παραπονούμενης (βλ. αρ. 14 του Τεκμηρίου 42). Επίσης τα εντυπώματα δακτύλων και εκχυμώσεις στους βραχίονες και αντιβραχίονες της παραπονούμενης συμφωνούν με τη μαρτυρία της ότι ο ένας από τους βιαστές της στον όροφο την κρατούσε με δύναμη από τα χέρια, για να κάμψει προφανώς κάθε αντίδραση της, ώστε να πετύχουν τον άνομο σκοπό τους. Το γεγονός της απουσίας τραυματισμών στο πάνω μέρος των μηρών δεν αναιρεί τα όσα περιέγραψε η παραπονουμενη στη μαρτυρία της σε σχέση με τη βία που ασκήθηκε σε βάρος της. Σημειώνουμε ότι εντοπίστηκαν από τον Ιατροδικαστή τραυματισμοί στο κάτω μέρος των μηρών που δεν αποκλείουμε να προκλήθηκαν στη προσπάθεια των βιαστών της στον όροφο να της ανοίξουν τα πόδια. Η παραπονούμενη ήταν ειλικρινής και σ' ότι αφορά την προέλευση των κόκκινων σημαδιών στο σώμα της που καθόρισε στις φωτογραφίες (Τεκμήριο 6). Απέδωσε ορισμένα από αυτά σε ένα είδος δερματοπάθειας άσχετης με το βιασμό της, γεγονός που επιβεβαίωσε και ο Ιατροδικαστής. Όλα τα πιο πάνω συνηγορούν και ενισχύουν τα όσα η παραπονούμενη μετέφερε και αναιρούν την εκδοχή που προσπάθησε να προωθήσει η υπεράσπιση περί συναινετικής συνουσίας. Ατράνταχτη θεωρούμε και τη μαρτυρία του Δρα Καριόλου. Ουσιαστικά ούτε αυτού η μαρτυρία αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Όπως δεν αμφισβητήθηκαν τα προσόντα (βλ. Τεκμήριο 47) ή οι μεθόδοι που χρησιμοποίησε για να καταλήξει στα ευρήματα του (βλ. εκθέσεις του - Τεκμήρια 48 και 49). Κρίνουμε τον Δρα Καριόλου εμπειρογνώμονα για τα θέματα που μαρτύρησε. Κατά την εξέταση του δεν εντόπισε αντρικό γενετικό υλικό στα κολπικά επιχρίσματα της παραπονούμενης. Εξήγησε ότι η απουσία αντρικού γενετικού υλικού στον κόλπο γυναίκας δεν αποκλείει το γεγονός να προηγήθηκε συνουσία της με άντρα. Αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως να μην υπήρξε εκσπερμάτωση του αντρός εντός του κόλπου της γυναίκας, ή να έγινε χρήση προφυλακτικού, ή να ούρησε μετά τη συνουσία η γυναίκα. Σημειώνουμε την αναφορά της παραπονούμενης ότι ούρησε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μετά το βιασμό της, προτού ακόμα πάει στο Νοσοκομείο. Δεν θυμόταν επίσης αν οι βιαστές της εκσπερμάτωσαν ή όχι στον κόλπο της. Εκείνο που θυμόταν, και ήταν φυσιολογικό, είναι ότι ο κατηγορούμενος στο ισόγειο εκσπερμάτωσε στο στόμα της με αποτέλεσμα αυτή να κάνει εμετό. Ο Δρ. Καριόλου ήταν κατηγορηματικός ότι από το εσωτερικό μέρος του εσωρούχου της παραπονούμενης (Τεκμήριο 21) απομονώθηκε μικτό γενετικό υλικό που προέρχεται από τουλάχιστο τέσσερα άτομα με δύο πιθανά σενάρια.

(1)Το μικτό γενετικό υλικό να είναι του κατηγορούμενου και τριών αγνώστων ατόμων και προσδιόρισε ως ένα εξ αυτών την παραπονούμενη, ένα άλλο άντρα και ακόμη ενός ατόμου ίσως γυναίκας έχοντας ως βάση την έκθεση του 2005, ή

(2)αυτό να είναι τεσσάρων τυχαίων αγνώστων ατόμων. Δεδομένων όμως των αποτελεσμάτων των εξετάσεων του το παρατηρούμενο μικτό γενετικό προφίλ του δείγματος DNA που απομονώθηκε από το εσώρουχο της παραπονούμενης εκτιμάται ότι είναι 11.000 φορές πιο πιθανό να εμφανιστεί κάτω από το πρώτο σενάριο όπου δηλαδή είναι μείγμα γενετικού υλικού του κατηγορούμενου και τριών αγνώστων ατόμων με την παραπονούμενη να είναι μία εξ αυτών. Γενετικό προφίλ του κατηγορούμενου εντοπίστηκε από τον Δρα Καριόλου και στο μικτό γενετικό υλικό που απομονώθηκε από την τούφα μαλλιών της παραπονούμενης (Τεκμήριο 23) ως κύρια συνεισφορά. Εξήγησε ότι είναι πιθανό αυτό να εναποτέθηκε με τράβηγμα των μαλλιών με τα χέρια νοουμένου ότι τα χέρια είναι καθαρά ή να υπήρχε κάποια βιολογική υγρή ουσία στα χέρια, χωρίς να αποκλείεται να είναι και ιδρώτας, όπου με το άγγιγμα των μαλλιών να εναποτεθεί γενετικό υλικό. Γενετικό προφίλ της παραπονούμενης απομονώθηκε επίσης και στο κάλυμμα του καναπέ στο ισόγειο (Τεκμήριο 30) μάλιστα με κύρια συνεισφορά. Αυτό ενισχύει το σενάριο ότι υπήρξε γυμνή δερματική επαφή με το αντικείμενο. Ο Δρ. Καριόλου κατά την αντεξέταση του εξήγησε γιατί στην πρώτη του έκθεση (Τεκμήριο 48) κάμνει αναφορά για εντοπισμό γενετικού υλικού της παραπονούμενης και άλλων δύο αγνώστων αντρών σε τεκμήρια ενώ στη δεύτερη του έκθεση αναφέρεται σε γενετικό υλικό τεσσάρων ατόμων. Η πρώτη εξέταση και έκθεση του έγιναν το 2005 ενώ η δεύτερη πρόσφατα όπου οι δυνατότητες ανάλυσης μεικτών γενετικών υλικών είναι καλύτερες από άποψη επιπέδου. Εν πάση περιπτώσει εκείνο που αναφέρει στην πρώτη του έκθεση είναι ότι το μεικτό γενετικό υλικό στο εσώρουχο της παραπονούμενης προήλθε από τουλάχιστον δύο άτομα που από τις εξετάσεις του διαφάνηκε ότι ήταν άντρες χωρίς να αποκλείει την πιθανότητα να υπήρχαν και περισσότερα άτομα όπως αποδείχθηκε στη δεύτερη εξέταση του το 2010. Καταλήγοντας χαρακτήρισε την δεύτερη του έκθεση ως συμπληρωματική της πρώτης και χωρίς καμία απόκλιση από την πρώτη. Ο κατηγορούμενος συνδέθηκε και με το κάλυμμα του καναπέ με DNA. Μαζί του συνδέθηκαν και άλλοι δύο άγνωστοι άντρες. Η μαρτυρία του Δρα Καριόλου συμβαδίζει με εκείνη της παραπονούμενης στο ότι εκτός του κατηγορούμενου μαζί της στο σπίτι του είχαν σεξουαλική επαφή και άλλοι δύο άντρες εφόσον εντοπίστηκε γενετικό υλικό και άλλου αντρός στο εσώρουχο της παραπονούμενης. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τη μητέρα της παραπονούμενης Linda Mann ως Μ.Κ.1 θεωρώντας τη μαρτυρία της ως πρώτο παράπονο. Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα είναι θέμα βαθμού και κρίσεως του Δικαστηρίου επί των γεγονότων. Με βάση τη μαρτυρία της παραπονούμενης, συνάντησε έξω από το ξενοδοχείο την αδελφή της Laura στην οποία ανέφερε το βιασμό της. Ακολούθως μαζί πήγαν στο δωμάτιο τους όπου απλά ανέφερε στη μητέρα της ότι την βίασαν τρεις Ρώσοι. Η αδελφή της Laura δεν κλήθηκε ως μάρτυρας γιατί δεν επιθυμούσε να προβεί σε τέτοια ενέργεια, σύμφωνα με όσα ανέφερε ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής. Τίθεται το ερώτημα αν η αναφορά αυτή της παραπονούμενης στη μητέρα της συνιστά πρώτο παράπονο μέσα στις παραμέτρους του άρθρου 10 του Κεφ. 9 και της νομολογίας. Όπως τέθηκε στην υπόθεση Γεωργίου v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 618, 636 η αποδοχή ενός παραπόνου σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του περί Απόδειξης Νόμου, Κεφ. 9, προϋποθέτει ότι: (

1. i)Το παράπονο ή η δήλωση έγινε αμέσως μετά τη διάπραξη του αδικήματος και (
2. ii)Το παράπονο πρέπει να έγινε προς το πρόσωπο ή πρόσωπα στο οποίο ή στα οποία ο παραπονούμενος μίλησε μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ή τα πρόσωπα τα οποία το Δικαστήριο φρονεί ότι ήταν φυσικό να προβεί σε δήλωση ή παράπονο σχετικά με το αδίκημα. (Βλ. R. v. Votsis, 19 C.L.R. 306, Χατζηλούκα v. Δημοκρατίας

(1961)C.L.R. 57 και R. v. Mehmet, 8 C.L.R. 78). Μια επιπρόσθετη προϋπόθεση που αναγνωρίζεται από την νομολογία ως εξυπακουόμενη από τη φύση των πραγμάτων είναι ότι το παράπονο πρέπει να είναι αυθόρμητο. Αυτή η προϋπόθεση ουσιαστικά εμπεριέχεται ως τρίτη προϋπόθεση στο άρθρο 10 υπό την έννοια ότι πρέπει να υπάρχει κάποιο "παράπονο" και όχι οποιαδήποτε άλλη αναφορά σαν αποτέλεσμα συζήτησης, προτροπής ή άλλως πως. Στη υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. αναφέρθηκε ότι "η αξία του πρώτου παραπόνου έγκειται στο ότι σύμφωνα με τις επιταγές της νομολογίας πρέπει να γίνεται αυθόρμητα και με τη πρώτη ευκαιρία που εύλογα προσφέρεται για να μην δίνεται η ευκαιρία για δεύτερες σκέψεις. Η νομολογία δείχνει ότι παράπονα που εκμαιεύονται με την απειλή βίας (S. v. T.

(1)SA 484 (A)) ή σαν αποτέλεσμα ουσιαστικής αντεξετάσεως (R. v. Adams and Ross

(1965)Qd R 255) ή ακόμη και συνομιλίας (R. v. Merry

(1900)19 Cox C.C. 442) δεν μπορούν να θεωρηθούν αυθόρμητα. Από την άλλη, είναι επίσης καθαρό ότι το γεγονός και μόνο ότι το παράπονο επακολούθησε κάποια ερώτηση δεν είναι αναγκαστικά επαρκές για να το καταστήσει μη αυθόρμητο, όπως προκύπτει από την υπόθεση R. v. Freeman

(1980)V.R. 1, όπου το παράπονο έγινε μετά που η παραπονούμενη ρωτήθηκε μήπως είχε βιασθεί, λαμβανομένου υπόψη ότι είχε ήδη, όταν ρωτήθηκε, εκδηλώσει τη στεναχώρια της. Όπως έχει τονισθεί από τον Αρτεμίδη, Δ. στην υπόθεση Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 1, στη σελίδα 14: "Η άμεση μάλιστα εκδήλωση παραπόνου θεωρείται τόσο σημαντική ώστε θεσμοθετημένη πρόνοια στον περί Αποδείξεως Νόμο Κεφ. 9, άρθρο 10, να επιτρέπει, κατ' εξαίρεση του κανόνα της μη αποδοχής εξ ακοής μαρτυρίας, την κατάθεση στο Δικαστήριο του παραπόνου αυτού ως απόδειξη του καταγγελλόμενου γεγονότος ή και ενισχύσεως του." Όπως τονίζεται στην αγγλική απόφαση R. v. Wright

(1990)Cr. App. Rep. 92, ουσιώδες για την αποδοχή του παραπόνου δεν είναι αφ' εαυτού το γεγονός ότι έγινε παράπονο αλλά το περιεχόμενο του και η εμφάνιση συνοχής μεταξύ των λεπτομερειών του παραπόνου και της εκδοχής της παραπονούμενης. Σημειώνουμε ότι στην Αγγλία το άμεσο παράπονο γινόταν αποδεκτό μόνο προς απόδειξη της συνέπειας της εκδοχής του θύματος και για απόδειξη της απουσίας συναίνεσης για συνουσία (βλ. R. v. Lillyman,

(1896)2 Q.Β. 167) και όχι ως ενισχυτική μαρτυρία της παραπονούμενης, όπως συμβαίνει στη Κύπρο. Με την ψήφιση όμως του Criminal Justice Act 2003 αυτό συνιστά μαρτυρία περί του αληθούς της δήλωσης (βλ. σύγγραμμα Archbold

(2009)παραγρ. 20-12, σελ. 2022). Διαδοχικά παράπονα μπορούν να αποτελέσουν άμεσο παράπονο με την έννοια του άρθρου 10 του Κεφ. 9. Στην υπόθεση R. v. Mehmed and others, 8 CLR 78, το Δικαστήριο κάνοντας αναφορά στις Αγγλικές αποφάσεις R. v. Lyllyman (ανωτέρω) και R. v. Osborne

(1905)1 K.B. 551 δέχθηκε και τα τρία παράπονα από το θύμα που ήταν σχεδόν αλλεπάλληλα και όλα έγιναν σε πρόσωπα που το Δικαστήριο θεώρησε ότι ήταν φυσικό να γίνουν, δηλαδή στη γυναίκα του, αμέσως μετά σε ένα συγγενή του και τέλος στον αστυνομικό που ακολούθησε σε πολύ σύντομο χρόνο. Στην υπόθεση Sutton v. The King, 14CLR 160 αποφασίστηκε μεταξύ άλλων ότι το άμεσο παράπονο δεν περιορίζεται μόνο στην πρώτη δήλωση που γίνεται στο πρώτο πρόσωπο που συναντά ο παραπονούμενος, αλλά μπορεί να περιλάβει διαδοχικά παράπονα ή δηλώσεις που πληρούν τις πρόνοιες του άρθρου

1. Στην παρούσα περίπτωση έχουμε ικανοποιηθεί ότι η αναφορά στη μητέρα της ότι την βίασαν τρεις Ρώσοι έγινε ευθύς μετά τη διάπραξη του αδικήματος με την άφιξη της παραπονούμενης στο ξενοδοχείο. Αυτό έχει αποδειχθεί. Ήταν όμως η μητέρα της το πρώτο πρόσωπο με το οποίο συνομίλησε ή ήταν φυσικό να παραπονεθεί; Σύμφωνα με την παραπονούμενη, εγκαταλείποντας το σπίτι στο οποίο είχε βιαστεί, επέστρεψε στο δρόμο που βρίσκονταν οι μπυραρίες και ζήτησε από τρεις Αγγλίδες να την μεταφέρουν με το ταξί στο οποίο επέβαιναν, στο ξενοδοχείο που διέμενε με την οικογένεια της. Στις Αγγλίδες για τις οποίες δεν γνώριζε λεπτομέρειες, αν και της ήταν άγνωστες, ανέφερε τι της είχε συμβεί προηγουμένως. Σημειώνουμε ότι για το συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας της η παραπονούμενη δεν έχει αντεξεταστεί. Οι Αγγλίδες ήταν τα πρώτα πρόσωπα με τα οποία η παραπονούμενη μίλησε μετά τον βιασμό της και δέχθηκαν το παράπονο της. Αυτές δεν κλήθηκαν ως μάρτυρες. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο η παραπονούμενη βρήκε την αδελφή της να την αναμένει έξω όπου και εξιστόρησε η μια στην άλλη τι είχε συμβεί στην κάθε μιά. Κρίνουμε ότι ήταν φυσικό να κάνει το παράπονο της στην αδελφή της. Ούτε αυτή κλήθηκε ως μάρτυρας. Η υποβολή του παραπόνου στην αδελφή της και κατά το χρόνο που υποβλήθηκε, αποτελούσε φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, γεγονός που θα καθιστούσε την υποβολή του παραπόνου σ' αυτήν ως άμεσο διαδοχικό παράπονο σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του Κεφ.
2. Η αδελφή της όμως δεν προσήλθε να δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο για τον αόριστο λόγο ότι δεν επιθυμούσε κάτι τέτοιο. Σημειώνουμε ότι αυτή ήταν το πρώτο πρόσωπο που είδε την παραπονούμενη μετά που την άφησε το ταξί με τις τρεις άγνωστες Αγγλίδες και η παραπονούμενη συνομίλησε μαζί της. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ακριβές περιεχόμενο της πληροφόρησης που είχε η αδελφή της από την παραπονούμενη, ώστε να αντικρυστεί με τα όσα ανέφερε περαιτέρω στη μητέρα της στην οποία ήταν φυσικό να κάνει επίσης το παράπονο της. Ουσιαστικά, σύμφωνα πάντοτε με την μαρτυρία της παραπονούμενης, η μητέρα της είναι το τρίτο πρόσωπο χρονικά στο οποίο ανέφερε το βιασμό της. Η μητέρα της επιβεβαιώνει στη μαρτυρία της ότι η παραπονούμενη ήλθε μαζί με την Laura στο δωμάτιο του ξενοδοχείου αναστατωμένη και σε ερώτηση της μητέρας της τι της συνέβηκε αυτή κλαίγοντας της ανέφερε ότι την βίασαν τρεις Ρώσοι. Κρίνουμε ότι η χρονική σειρά υποβολής του παραπόνου στη μητέρα της και κάτω από τις συνθήκες και τον τρόπο με τον οποίο εκμαιεύθηκε η αποκάλυψη αφού η μητέρα ρώτησε τις κόρες τις τι συνέβηκε, όταν τις είδε αναστατωμένες ενώ αρχικά νόμιζε ότι η παραπονούμενη είχε υποστεί επίθεση, η αναφορά της παραπονούμενης ότι τη βίασαν τρεις Ρώσοι δεν συνιστά άμεσο παράπονο εν τη εννοία του άρθρου 10 του Κεφ. 9 και συνακόλουθα ενισχυτική μαρτυρία εκείνης της παραπονούμενης. Η μητέρα της παραπονούμενης στη μαρτυρία της τόνισε επίσης την αναστατωμένη κατάσταση της παραπονούμενης όταν την είδε στις 03:30 της 10.4.2005 και ότι έκλαιγε και δεν μπορούσε να μιλήσει. Μάλιστα σε ένα σημείο ανέφερε ότι η παραπονούμενη ήταν "κατεστραμμένη". Δεν έδωσε εξηγήσεις τι εννοούσε ακριβώς. Είναι νομολογιακά γνωστό ότι η αναστατωμένη κατάσταση της παραπονούμενης μπορεί να γίνει αποδεκτή ως ενισχυτική μαρτυρία. Στην υπόθεση Γιάγκου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 67 η άσχημη εμφάνιση των παραπονουμένων κατά την επιστροφή τους στο σπίτι θεωρήθηκε ως ενισχυτική μαρτυρία. Στην υπόθεση Καιλής v. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 251 το Ανώτατο Δικαστήριο προβαίνοντας σε εκτενή αναφορά σε νομολογία όσον αφορά την αναστατωμένη κατάσταση των παραπονουμένων αποφάσισε τα εξής στη σελ. 267: "Η αναστατωμένη κατάσταση αποτελεί ενισχυτική μαρτυρία μόνο αν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις. Τέτοιες περιστάσεις συντρέχουν όπου οι συνθήκες υποβολής του παραπόνου είναι τέτοιες που να αποκλείουν την προσποίηση, τον θεατρινισμό, την πλαστότητα ή την παραποίηση. Δεν πρέπει να αποδίδεται ιδιαίτερη έμφαση στην αναστάτωση και μικρή μόνο βαρύτητα μπορεί να της αποδίδεται". Λαμβάνουμε υπόψη το στάδιο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες είχε διαπιστωθεί η αναστατωμένη κατάσταση της παραπονούμενης από την μητέρα της που ήταν αμέσως μετά την συνάντηση και συνομιλία της με την αδελφή της. Έχουμε την άποψη πως τα όσα είχαν μεσολαβήσει και προηγηθεί δεν μπορούν να εντάξουν με βεβαιότητα τη παρούσα υπόθεση στις εξαιρετικές περιστάσεις και επομένως δεν αποδίδουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στην κατάσταση της παραπονούμενης, όπως την αντιλήφθηκε η μητέρα της, κατά τον ως άνω χρόνο. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μας η μαρτυρία της μητέρας της παραπονούμενης είναι γενικά αποδεκτή. Αυτή βεβαιώνει την παραπονούμενη σε επιμέρους πτυχές της μαρτυρίας της όπως τις κινήσεις των θυγατέρων της το βράδυ της 10.4.05, την επιστροφή της κάθε μιας στο δωμάτιο και τις μετέπειτα ενέργειες της μετά τις αποκαλύψεις της παραπονούμενης. Θα προχωρήσουμε τέλος στην εξέταση των θέσεων του κατηγορούμενου. Κληθείς να προβάλει την υπεράσπιση του επέλεξε, όπως ήταν δικαίωμα του, να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορούμενου. Σε τέτοια περίπτωση, ενόψει και του τεκμηρίου αθωότητας ενός κατηγορουμένου και της υποχρέωσης της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αυτό που εξετάζεται είναι (α) αν η μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή είναι αξιόπιστη και (β) αν ναι, κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει τις κατηγορίες. Το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν έδωσε ο ίδιος ένορκη κατάθεση ή ότι δεν παρουσίασε μάρτυρες, δεν πρέπει να θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορούμενου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη (βλ. μεταξύ άλλων Vrakas & Another v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, 188-191, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, σελ. 113, 215, Khadar v. Republic

(1978)2 C.L.R. 152, 245-288, Δημοσθένους κ.α. v. Αστυνομίας

(1988)1 Α.Α.Δ. 129 και Ιωάννου κ.α. v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195). Στο γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με τη μαρτυρία της η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο ιδιαίτερα εκεί που τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση (βλ. επίσης Κρίνος Θεοχάρους v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 22). Ο κατηγορούμενος υιοθέτησε τις δύο γραπτές καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία και πρόβαλε διάφορους ισχυρισμούς. Μεταφέρουμε τα βασικά σημεία από την ανώμοτη δήλωση του που συμφωνούν και με τις καταθέσεις του. Σε καμιά περίπτωση βίασε την παραπονούμενη ή ήλθε σε σεξουαλική επαφή μαζί της χρησιμοποιώντας βία. Αντίθετα η συνουσία μεταξύ τους έγινε με τη συγκατάθεση της και χωρίς πρόβλημα. Γνώρισε την παραπονούμενη στη Κάτω Πάφο σε μια μπυραρία ενώ αυτή συνοδευόταν από τις δύο αδελφές της. Επειδή η μικρότερη της αδελφή ήταν πολύ μεθυσμένη την έβαλαν σε ένα ταξί και έφυγε. Και η παραπονούμενη ήταν πιωμένη και του ζητούσε κοκαΐνη. Μαζί είχαν συζητήσει πολλά θέματα. Ακολούθως ο ίδιος πήγε στο σπίτι και ξάπλωσε να κοιμηθεί στο υπνοδωμάτιο του. Τον ξύπνησε ο Robert και του είπε ότι είχαν ξένους και κατέβηκε κάτω και μαζί με την παραπονούμενη ήπιαν ποτά. Ζήτησε από την παραπονούμενη να κάνουν "sex" και όταν αυτή δέχθηκε ανέβηκαν στον όροφο στο υπνοδωμάτιο του και ήλθε σε σεξουαλική επαφή μαζί της. Η παραπονούμενη συμμετείχε στη συνουσία και δεν έδειξε σε καμία περίπτωση ότι δεν επιθυμούσε κάτι τέτοιο. Όπως είχε αντιληφθεί, η παραπονούμενη είχε πολλά σημάδια στο σώμα της πριν ακόμα έλθουν σε σεξουαλική επαφή. Ακολούθως κατέβηκαν και οι δύο κάτω και κάθισαν με τους άλλους. Μετά ο κατηγορούμενος πήγε για ύπνο. Από την Κύπρο έφυγε τον Σεπτέμβρη του 2005 μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας χρησιμοποιώντας την ταυτότητα του. Από τον Απρίλη του 2005 μέχρι που εγκατέλειψε την Κύπρο δεν είχε καμία πληφορόρηση ότι τον αναζητούσε η Αστυνομία αν και συνέχισε να εργάζεται κανονικά στην ίδια δουλειά και διέμενε στη Πάφο. Απέδωσε την καταγγελία στην Αστυνομία σαν ψέμα της παραπονούμενης για να καλύψει από την οικογένεια της το γεγονός ότι ήταν μεθυσμένη και υπό την επήρεια ναρκωτικών. Όσον αφορά το επίθετο του το άλλαξε κατόπιν πιέσεων της μητέρας του η οποία τον είχε μεγαλώσει μετά που ο πατέρας του τον εγκατέλειψε όταν ο ίδιος ήταν 5 χρονών. Μέχρι τη σύλληψη του για την παρούσα υπόθεση, ταξίδευσε αρκετά και χωρίς να κρύβεται εφόσον ένοιωθε ότι δεν είχε τίποτα να κρύψει. Έχουμε μελετήσει την εκδοχή του κατηγορούμενου όπως προβάλλεται πιο πάνω και τη γραμμή αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας. Διάφορα ερωτήματα γεννώνται από την ανώμοτη δήλωση του. Παράδειγμα, γιατί να διαφύγει τρέχοντας στη θέα της παραπονούμενης και της συνοδείας της ενώ βρισκόταν σε μπυραρία το βράδυ της 10.4.2005 και δεν παρέμεινε εκεί, κάτι που έκαμαν ο Thomas και ο Robert. Στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 13Α) δικαιολογήθηκε ότι μόλις τον είχε πληροφορήσει ο Σεργκέι ότι θα είχε πρόβλημα γιατί όλοι "γάμησαν" την παραπονούμενη. Γι' αυτό έφυγε γιατί φοβήθηκε. Αν πίστευε ότι ήταν αθώος και δεν είχε τίποτε να κρύψει γιατί δεν φρόντισε να επικοινωνήσει με την Αστυνομία και να πει την αλήθεια. Από την άλλη δεν διέφυγε μόνο από τους αστυνομικούς στην Κάτω Πάφο αλλά φρόντισε να αλλάξει και τόπο διαμονής. Γιατί σίγουρα κάτι τέτοιο συνέβηκε για να τον αναζητεί η Αστυνομία σύμφωνα με τη μαρτυρία του αστυφύλακα Καλλή. Ο ισχυρισμός του ότι εγκατέλειψε την Κύπρο μέσω του Αεροδρομίου Λάρνακας, αν όντως αυτός ήταν ο τρόπος που εγκατέλειψε την Κύπρο, και δεν εντοπίστηκε για να συλληφθεί, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν αναζητείτο. Δεν μπορεί να μην γνώριζε ότι τον αναζητούσε η Αστυνομία εφόσον στη θέα της παραπονούμενης την οποία συνόδευε ο αστυφύλακας Αντωνίου έτρεξε να φύγει. Από την άλλη δεν έδωσε καμία εξήγηση για τους τραυματισμούς της παραπονούμενης, όπως μαρτύρησε ο Ιατροδικαστής και υπέδειξε στις φωτογραφίες. Παρά την κατάληξη μας να στηριχθούμε στην μαρτυρία της παραπονούμενης αφού έχουμε αυτοπροειδοποιηθεί, βρίσκουμε ότι η μαρτυρία της παραπονούμενης ενισχύεται από την μαρτυρία του Ιατροδικαστή και Δρα Καριόλου, τις φωτογραφίες της παραπονούμενης στις οποίες εμφαίνονται οι τραυματισμοί της (Τεκμήριο 6) και την ανεύρεση του κομματιού της ζώνης της κατά την δεύτερη έρευνα του λοχία Νίττη στο πάτωμα του δωματίου του κατηγορούμενου. Έχουμε ήδη προβεί στην πορεία σε ορισμένα ευρήματα. Δεν θα τα επαναλάβουμε όλα. Θα προβούμε όμως εδώ και σε άλλα ώστε να τονίσουμε εκείνα τα γεγονότα που κατά την άποψη μας είναι σημαντικά και τα οποία θα μας βοηθήσουν κατά την υπαγωγή των γεγονότων στο Νόμο.

1. Η παραπονούμενη κατάγεται από την Σκωτία και είναι μητέρα ενός παιδιού. Το 2005 η ίδια ήταν ηλικίας 27 χρονών και το παιδί της 4 χρονών.
2. Στις 6.4.2005 μαζί με την μητέρα, το γιο της και τις δύο αδελφές της Laura και Hanna ηλικίας τότε 17 και 14 ετών αντίστοιχα ήλθαν στην Κύπρο για διακοπές και διέμεναν στο ξενοδοχείο Damon στη Κάτω Πάφο στο ίδιο δωμάτιο.
3. Το βράδυ της 9.4.2005 και ώρα 21:00 περίπου η παραπονούμενη μαζί με τις αδελφές της επισκέφθηκαν αριθμό μπυραριών στη Κάτω Πάφο όπου κατανάλωσαν αλκοόλ. Κατά την έξοδο τους αυτή γνώρισαν μια παρέα από πέντε άντρες μεταξύ των οποίων και τον κατηγορούμενο. Γύρω στις 23:00 η μικρότερη αδελφή της επέστρεψε στο ξενοδοχείο ενώ η παραπονούμενη και η Laura παρέμειναν στο δρόμο των μπυραριών.
4. Ακολούθως η παρέα του κατηγορούμενου σε δύο από τις μπυραρίες που η παραπονούμενη και η Laura είχαν επισκεφθεί, τις κέρασαν ποτά. Στην τελευταία μπυραρία περέμειναν μόνο ο Ρώσος και ακόμα ένας από την παρέα των πέντε ανδρών. Ο Ρώσος πρότεινε να δώσει χασίς και κοκαΐνη στην παραπονούμενη και αυτή αποδέχθηκε. Χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε στη Laura, η παραπονούμενη τον ακολούθησε στο σπίτι του. Καθοδόν μετάνιωσε και ήθελε να επιστρέψει πίσω στην αδελφή της αλλά ο Ρώσος της έδωσε να καταλάβει ότι η αδελφή της ήταν στο σπίτι του.
5. Αφού περπάτησαν για πέντε λεπτά περίπου έφτασαν σε ένα διώροφο σπίτι. Η παραπονούμενη ανέβηκε στον όροφο με σκοπό να πάει στην τουαλέτα. Αναζητώντας τη τουαλέτα άνοιξε την πόρτα ενός δωματίου και είδε εντός αυτού τον κατηγορούμενο μισόγυμνο από την μέση και πάνω να ξαπλώνει στο κρεβάτι και να είναι ξύπνιος. Δοκίμασε να φύγει αλλά ο κατηγορούμενος και ο Ρώσος την τράβηξαν μέσα στο υπνοδωμάτιο. Ο ένας από αυτούς κρατούσε με δύναμη τα χέρια της ενώ ο άλλος προσπαθούσε να την ξεντύσει. Στην προσπάθεια τους να της βγάλουν το τζιν παντελόνι της η παραπονούμενη αντιστάθηκε με κινήσεις του κορμιού της και κλωτσιές και φωνάζοντας ενώ με τα δύο της χέρια κρατούσε την αριστερή άκρη της μέσης του παντελονιού της. Μέσα σ' αυτό το πλέγμα των γεγονότων έσπασε η ζώνη που φορούσε και αποκόπηκε ένα κομμάτι της. Αφού κατάφεραν τελικά να της βγάλουν το ένα "ποδινάρι" ο Ρώσος ήλθε σε συνουσία μαζί της μέσω του κόλπου της χωρίς τη θέληση της και χωρίς τη χρήση προφυλακτικού. Ακολούθως ο κατηγορούμενος ήλθε σε συνουσία μαζί της μέσω του κόλπου της, πάλι χωρίς τη θέληση της και χωρίς τη χρήση προφυλακτικού.
6. Η παραπονούμενη κατάφερε να τους ξεφύγει και κατεβαίνοντας στο ισόγειο άνοιξε την πόρτα και κάλεσε σε βοήθεια. Ο κατηγορούμενος και ο Ρώσος την τράβηξαν μέσα και έκλεισαν την πόρτα.
7. Ο κατηγορούμενος της είπε ότι θα ερχόταν ακόμα ένας άντρας με τον οποίο θα έπρεπε να έλθει σε σεξουαλική επαφή. Μέχρι να έλθει ο τρίτος άντρας, ο κατηγορούμενος αρχικά και μετά ο Ρώσος ήλθαν εκ νέου σε συνουσία μαζί της στον καναπέ μέσω του κόλπου της. Ο κατηγορούμενος εκσπερμάτωσε στο στόμα της με αποτέλεσμα η παραπονούμενη να κάνει εμετό. Η παραπονούμενη δεν αντιστάθηκε στις σεξουαλικές επαφές στο ισόγειο φοβούμενη για τη ζωή της.
8. Ακολούθησε συνουσία της με τον τρίτο άντρα χωρίς πάλι να προβάλει αντίσταση, λόγω φόβου. Κατά την διάρκεια της τελευταίας συνουσίας ένα πρόσωπο από τα πέντε που είχε γνωρίσει το ίδιο βράδυ και ονομαζόταν Thomas εισήλθε στο σπίτι και ανέβηκε αμέσως στον όροφο. Κατά την διάρκεια παραμονής της στο ισόγειο η παραπονούμενη ζήτησε ένα ποτήρι νερό και ένας άντρας της το έδωσε.
9. Ακολούθως ο Ρώσος της έδωσε τα ρούχα της μαζί με τη ζώνη της (Τεκμήριο 11) τα οποία φόρεσε και έφυγε. Επέστρεψε στο δρόμο των μπυραριών. Σταμάτησε ένα ταξί στο οποίο επέβαιναν τρεις Αγγλίδες και τους ζήτησε να την μεταφέρουν στο ξενοδοχείο της.
10. Έξω από το ξενοδοχείο συνάντησε την αδελφή της Laura να την αναμένει. Αφού συνομίλησαν, πήγαν μαζί στο δωμάτιο όπου η παραπονούμενη ανέφερε στη μητέρα της ότι είχε βιαστεί. Κλήθηκε ταξί το οποίο τις μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου καθώς και η Αστυνομία που άρχισε εξετάσεις.
11. Εκδόθηκε Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου το οποίο εκτελέστηκε στη Λιθουανία. Ο κατηγορούμενος παραδόθηκε στις 22.9.2010 από τις αρχές της Λιθουανίας στον αστυφύλακα Καλλή που μετέβη ειδικά στην Λιθουανία για να τον παραλάβει μαζί με τον αστυφύλακα 3990 Ζ. Γεωργίου. Στις 23.9.2010 κατά την άφιξη τους στο Αεροδρόμιο Λάρνακας ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε από τον Καλλή κατόπιν εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι σύλληψης του και του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Από το σύνολο της ενώπιον μας μαρτυρίας και με τα γεγονότα όπως τα έχουμε αποδεχθεί βρίσκουμε ότι στοιχειοθετείται το αδίκημα του βιασμού κατά τις 10.4.2005 και ότι η συνουσία του κατηγορούμενου με την παραπονούμενη μαζί με το Ρώσο στον όροφο και μετά στο ισόγειο μαζί και με τον τρίτο άντρα είχε επιτευχθεί υπό το κράτος σωματικής βίας και φόβου σωματικής βλάβης, χωρίς τη συγκατάθεση της παραπονούμενης. Είναι η κατάληξη μας ότι καθόλη την διάρκεια των παράνομων ενεργειών του κατηγορούμενου στον όροφο απουσίαζε η συγκατάθεση της παραπονούμενης η οποία αντιστάθηκε όπως περιέγραψε πιο πάνω. Ενδεικτικά της αντίστασης της αυτής είναι τα φυσικά σημάδια και τραυματισμοί που εντόπισε ο Ιατροδικαστής. Επίσης παρά το ότι η παραπονούμενη δεν πρόβαλε οποιαδήποτε αντίσταση στις σεξουαλικές επαφές της με τον κατηγορούμενο, το Ρώσο και τον τρίτο άνδρα στο ισόγειο, απουσίαζε η συγκατάθεση της στη συνουσία μαζί τους λόγω της κατάστασης φόβου για την ζωή της από την συμπεριφορά του κατηγορούμενου και του Ρώσου. Κατά συνέπεια βρίσκουμε ένοχο τον κατηγορούμενο στη κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............. Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Α. Κονής, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο