Μιχαλάκη Ππελλού ν. Διονύση Πολυκάρπου, Αρ. Αγωγής: 2593/10, 07.04.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:B34 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2593/10 Μεταξύ: Μιχαλάκη Ππελλού από την Πάφο Ενάγοντα - και - Διονύση Πολυκάρπου από την Κ. Πάφο Εναγόμενου ------------------------ Ημερομηνία: 07.04.2011 Αίτηση ημερομηνίας 12.10.2010 και προσωρινό διάταγμα Για τον Ενάγοντα-Αιτητή: κ. Αλ. Αλεξάνδρου Για τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση: κα Π. Πέτρου για κ. Κορακίδη ------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο διεκδικεί από τον Εναγόμενο το ποσό των €10.000,00 λόγω παράβασης συμφωνίας για αγοραπωλησία ενός οχήματος με άδεια ως αστικού ΤΑΧΙ, πλέον €100,00 ημερησίως από 11.11.2009 μέχρι την μεταβίβαση του ΤΑΧΙ επ΄ ονόματι του. Επιπλέον όμως ζητείται και διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος όπως υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα μεταξύ των διαδίκων και να μεταβιβάσει επ΄ ονόματι του Ενάγοντα το αστικό ΤΑΧΙ με αριθμούς εγγραφής ΗΤΖ
- Το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 27.07.2010 ωστόσο στις 12.10.2010 ο Ενάγοντας με μονομερή αίτηση του εξασφάλισε από το Δικαστήριο προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει στον Εναγόμενο και/ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο εκ μέρους του από του να πωλήσει, μεταβιβάσει ή αποξενώσει την άδεια οδικής χρήσης και το αστικό ΤΑΧΙ υπ΄ αριθμούς εγγραφής ΗΤΖ 561 μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Το διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο και μετά την επίδοση του στον Εναγόμενο ο τελευταίος ήγειρε ένσταση στην συνέχιση του. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση για έκδοση του προσωρινού διατάγματος διατυπώθηκαν σε ένορκη δήλωση του Αιτητή και συνίστανται στα ακόλουθα: Αναφέρει ο Αιτητής ότι τον Αύγουστο του 2009 συμφώνησε με τον Εναγόμενο όπως ο τελευταίος του πωλήσει και μεταβιβάσει άδεια χρήσης αστικού ΤΑΧΙ έναντι του ποσού των €26.000,00, κατέβαλε δε σ΄ αυτόν ως προκαταβολή το ποσό των €5.000,00 ενώ το υπόλοιπο θα καταβαλλόταν κατά το χρόνο μεταβίβασης της άδειας οδικής χρήσης και του ΤΑΧΙ. Το Σεπτέμβριο του 2009 κατόπιν παράκλησης του Εναγόμενου και στη βάση του ότι ο τελευταίος αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας του καταβλήθηκε επιπλέον το ποσό των €5.000,00 έναντι της συμφωνίας και του τιμήματος του ΤΑΧΙ. Στις 11.11.2009 η Αρχή Αδειών κατόπιν αιτήματος του Eναγόμενου ενέκρινε τη μεταβίβαση της άδειας οδικής χρήσης επ΄ ονόματι του Ενάγοντα, όταν όμως κλήθηκε ο Εναγόμενος για τη μεταβίβαση ζήτησε την καταβολή του ποσού των €36.000,00 και όχι €16.000,00 ως ήταν το συμφωνημένο υπόλοιπο, προφασιζόμενος ότι η τιμή που συμφώνησαν ήταν πολύ χαμηλή. Ακόμη ο Εναγόμενος καταχώρησε Ιεραρχική προσφυγή στην απόφαση της Αρχής Αδειών ζητώντας την ακύρωση της, όμως η Αρχή απέρριψε την Προσφυγή του. Η άδεια της Αρχής Αδειών έληγε στις 10.11.2010 οπότε ο Εναγόμενος είχε πρόθεση να αποξενώσει το επίδικο ΤΑΧΙ εκτός και αν εμποδιζόταν από το Δικαστήριο. Περαιτέρω σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ο Αιτητής κάνει αναφορά σε συνομιλία με τον Εναγόμενο ο οποίος του δήλωσε ότι επρόκειτο να αποξενώσει το ΤΑΧΙ, πράγμα που ο Αιτητής επιβεβαίωσε από πρόσωπο που κατονομάζει, ότι όντως ο Εναγόμενος είχε το επίδικο ΤΑΧΙ και την άδεια χρήσης προς πώληση. Στη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση έχει καταχωρήσει ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: (α) Ο Ενάγων δεν έχει συζητήσιμη υπόθεση. (β) Ο Ενάγων δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. (γ) Ο Ενάγων δεν έκαμε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των γεγονότων που αφορούν την υπόθεση. (δ) Ο Ενάγων απέκρυψε ουσιαστικά γεγονότα από το Δικαστήριο. (ε) Ο Ενάγων δεν ήλθε με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο. (στ) ο Ενάγων κωλύεται να προωθεί την αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και την αίτηση για προσωρινό διάταγμα (ζ) Οι προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν πληρούνται. (η) Η μη έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά στον Ενάγοντα. (θ) Το αίτημα του Ενάγοντα υποβλήθηκε πολύ καθυστερημένα. Σε ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση, η οποία υποστηρίζει τους λόγους ένστασης αναφέρεται ότι όντως συμφώνησε να πωλήσει στον Ενάγοντα το επίδικο ΤΑΧΙ έναντι του ποσού των €45.000,00 το οποίο θα καταβαλλόταν κατά τη μεταβίβαση του στον Ενάγοντα, καμία όμως προκαταβολή έχει πάρει διότι ο Ενάγοντας ήθελε να διασφαλιστεί πρώτα ότι η Αρχή Αδειών θα ενέκρινε τη μεταβίβαση στο όνομα του. Όταν στη συνέχεια εξασφαλίστηκε η έγκριση της Αρχής Αδειών ο Ενάγοντας απαίτησε όπως η μεταβίβαση προηγηθεί της πληρωμής του τιμήματος κάτι που αυτός δεν δέχθηκε οπότε αποτάθηκε στην Αρχή Αδειών για ακύρωση της έγκρισης όμως δεν έγινε δεκτό το αίτημα του. Περαιτέρω ο Καθ΄ ου η Αίτηση αναφέρει ότι είναι ιδιοκτήτης δύο οικοπέδων σε δύο κοινότητες της επαρχίας Πάφου αξίας €150.000,00 κάτι που ο Ενάγοντας δεν διερεύνησε παρά μόνο είχε σκοπό να τον εμποδίσει να πωλήσει το ΤΑΧΙ και να τον εκβιάσει, και δεν εξέτασε καθόλου κατά πόσο είναι ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας ώστε να εξασφαλιστεί αν το επιθυμούσε. Τέλος αναφέρει πως αν δεν ακυρωθεί το προσωρινό διάταγμα αυτός θα υφίσταται ζημιά ενώ ο Ενάγοντας δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξάχθηκε με αντεξέταση του Αιτητή για το περιεχόμενο της παραγράφου 3 ένορκης δήλωσης του καθώς και διά των αγορεύσεων των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων. Από την αντεξέταση δεν προέκυψε οποιαδήποτε μαρτυρία σημαντική που να διαφοροποιεί τις θέσεις του Αιτητή ως τις παραθέτει στην ένορκη και συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ως εκ τούτου δεν κρίνεται απαραίτητη η όποια αναφορά στο περιεχόμενο της αντεξέτασης του Αιτητή σ΄ αυτό το στάδιο. Μέσα από τις αγορεύσεις ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή τόνισε το γεγονός ότι ήδη εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα και ο Καθ΄ ου η Αίτηση όφειλε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο γιατί να παύσει να ισχύει αυτό το διάταγμα κάτι που δεν έχει πετύχει. Όσον αφορά την αντεξέταση του Αιτητή αυτή ήταν τέτοια που ουσιαστικά το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της ένορκης δήλωσης του δεν αμφισβητήθηκε, στοιχείο το οποίο δίνει πιθανότητες επιτυχίας στον Ενάγοντα. Από την άλλη πλευρά ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ΄ ου η Αίτηση τόνισε το θέμα της καθυστέρησης στην εξασφάλιση του διατάγματος και τούτο διότι ήταν φανερό από την αρχή ότι ο Εναγόμενος δεν επιθυμούσε τη μεταβίβαση πλέον του ΤΑΧΙ και έτσι όφειλε ο Ενάγοντας να αποταθεί έγκαιρα στο Δικαστήριο. Τόνισε επίσης το στοιχείο ότι ο Ενάγοντας εφ΄ όσον επικαλείται προφορική συμφωνία δεν θα έχει πιθανότητες να δικαιούται ειδική εκτέλεση, άρα, ούτως ή άλλως αν επιτύχει στην αγωγή του θα δικαιούται μόνο αποζημιώσεις, συνεπώς η συνέχιση του διατάγματος είναι αχρείαστη για τον Αιτητή. Σημείωσε ακόμη το γεγονός της αξίωσης επιστροφής της ισχυριζόμενης προκαταβολής με επιστολή του δικηγόρου του Αιτητή, συνεπώς υπάρχει καταγγελία της σύμβασης που μόνο αποζημιώσεις μπορούν να διεκδικήσουν και όχι συνέχιση της σύμβασης με αξίωση για ειδική εκτέλεση. Επίσης έγινε αναφορά στην προϋπόθεση της πιθανότητας επιτυχίας η οποία δεν συντρέχει κατά το συνήγορο του Εναγόμενου, αφού για το ισχυριζόμενο ποσό €10.000,00 ως προκαταβολή δεν λήφθηκε απόδειξη και δεν δόθηκε εξήγηση για ποιο λόγο έγινε αυτό. Όσον αφορά τέλος στο ζήτημα του ισοζυγίου των επιπτώσεων αν συνεχιστεί το διάταγμα ο μόνος που θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά θα είναι ο Εναγόμενος. Νομική Πτυχή: Όπως διαφαίνεται από τη νομική βάση της αίτησης αυτή στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60 το οποίο έχει τύχει ερμηνείας αλλά και αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων των Κυπριακών Δικαστηρίων. Σ' αυτό το άρθρο τίθενται οι προϋποθέσεις οι οποίες εάν συντρέχουν σωρευτικά τότε και μόνο το Δικαστήριο εκδίδει το σχετικό διάταγμα. Οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 32 προκειμένου για την έκδοση του προβλεπόμενου διατάγματος είναι οι ακόλουθες:
- Το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά τη δίκη.
- Να υπάρχει πιθανότητα ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία.
- Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πάγια νομολογιακή αρχή επιβάλλει όπως κατά την εξέταση αιτήσεων για προσωρινά διατάγματα, το Δικαστήριο να μην εξετάζει την ουσία της αγωγής, και δεν είναι επιθυμητό να προσπαθήσει να αποφασίσει με βάση τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του τα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί τελικά η απαίτηση του Ενάγοντα. Το αντικείμενο εξέτασης σ' αυτό το στάδιο είναι το κατά πόσο πληρούνται ή όχι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος. Σχετικά με τις πιο πάνω προϋποθέσεις κατά την εξέταση τους από τη νομολογία (βλέπε υποθέσεις
(1)Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557,
(2)Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. X" Βασίλη, Πολιτική Έφεση 7755 ημερομηνίας 13.04.89,
(3)Αντωνία Παναγίδου κ.α. ν. Μαρίας Παναγίδου κ.α. Πολιτική Έφεση 10207, ημερομηνίας 30.3.2001) συνάγεται ότι για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε άλλο εκτός από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης και τούτο με βάση τα δικόγραφα. Για την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγοντας σε θεραπεία επεξηγήθηκε επανειλημμένα, ότι η αναφορά αυτή αφορά την απόδειξη ύπαρξης για κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα επιτυχίας, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στην απόδειξη πολιτικής υπόθεσης, συνεπώς είναι αρκετό να αποδειχθεί αρκετή πιθανότητα επιτυχίας. Για την τρίτη προϋπόθεση όπου θα πρέπει να αποδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή θα πρέπει να εξεταστεί στη βάση του ερωτήματος εάν η αποζημίωση θα είναι επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης καθώς επίσης και με την οικονομική κατάσταση του καθ΄ ου η αίτηση. Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης του παρεμπίπτοντος διατάγματος είναι η προστασία του Ενάγοντα για να αποζημιωθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του Ενάγοντα δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται πάντοτε με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο Εναγόμενος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει εάν είναι δυνατό ποιος, από τους δύο διάδικους θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται πριν την έκδοση του διατάγματος είναι κατά πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο Ενάγοντας θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί προς την έκδοση τέτοιου διατάγματος. Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ
- Τέλος και πριν προχωρήσει το Δικαστήριο στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 Ν. 14/60στη βάση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, κρίνεται ορθό να αναφερθεί ότι η νομική βάση της αίτησης θα πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς όπως προβλέπεται στη Δ.48 Κ.1 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα γεγονότα που θεμελιώνουν την αίτηση η αποκάλυψη των οποίων επιβάλλεται με την ίδια αυστηρότητα πάλι από τη Δ.
- Η μαρτυρία η οποία υποστηρίζει την αίτηση παρέχεται με ένορκη δήλωση η οποία θα πρέπει να συνάδει με τους κανόνες που διέπουν τον καταρτισμό της και προβλέπονται στη Δ.
- Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων και συμπέρασμα: Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δύο πλευρές χωρίς να διενεργείται οποιαδήποτε αξιολόγηση ως προς την αξιοπιστία αυτής, αλλά κατά αφηρημένο και αντικειμενικό κριτήριο εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εφόσον αυτές αμφισβητούνται και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση: Στηριζόμενο το Δικαστήριο στα όσα προβλήθηκαν αφ΄ ενός στις ένορκες δηλώσεις του αιτητή αλλά και με τα όσα έχουν τεθεί προς υποστήριξη της ένστασης και ειδικότερα την αποδοχή του Εναγόμενου ότι όντως συνάφθηκε συμφωνία για πώληση του επίδικου ΤΑΧΙ και της άδειας χρήσης αυτού, έστω αν υπάρχει διαφωνία ως προς το τίμημα, η πλευρά του αιτητή έχει ικανοποιήσει-αποδείξει ότι όντως ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, είναι δε πρόδηλο ότι η συμφωνία που συνάφθηκε δεν εκτελέστηκε και ως εκ τούτου υπάρχει επίκληση για υπαιτιότητα και αποζημιώσεις. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία: Εξετάζοντας περαιτέρω τις πιθανότητες να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία και την προοπτική επί αυτού του θέματος, κρίνεται πως τα στοιχεία που ο Αιτητής έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, και ειδικότερα οι αναφορές του για πληρωμή προκαταβολής ύψους συνολικά €10.000,00, χωρίς το Δικαστήριο να αξιολογεί ή να αποδέχεται αυτή τη θέση, κρίνει ότι για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας αποτελεί στοιχείο που δίνει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Σημειώνεται πως δεν παραγνωρίστηκε το γεγονός ότι δεν υπάρχει απόδειξη για την πληρωμή αυτού του ποσού, ωστόσο δεν αποκλείεται να αποδειχθεί στο τέλος της δίκης. Επισημαίνεται περαιτέρω πως ουσιαστικά οι δύο συγκρουόμενες θέσεις των διαδίκων επί της πληρωμής προκαταβολής ή μη υποστηρίζονται μόνο από τα λεγόμενα τους και επομένως θα κριθεί η επιτυχία της θέσης τους από το θέμα της αξιοπιστίας τους, κρίνεται έτσι ότι δεν θα ήταν ορθό όπως λειτουργήσει ενάντια στον Αιτητή η μη ύπαρξη απόδειξης. (γ) Η μη έκδοση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αναφορικά με αυτήν την προϋπόθεση το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Είναι ωστόσο σημαντικό να επισημανθεί πως στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231 έχει αναφερθεί ότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Θα μπορούσε συνεπώς να ειπωθεί για την παρούσα υπόθεση, πως οποιαδήποτε ζημιά θα επέλθει στον αιτητή θα μπορούσε να αποζημιωθεί σε χρήμα, άλλωστε ο ίδιος την έχει ήδη αποτιμήσει σε €100,00 ημερησίως από 11.11.2009 μέχρι τη μεταβίβαση (την οποία έμμεσα έχει εγκαταλείψει), πλέον το ποσό της προκαταβολής. Στο στάδιο αυτό υπεισέρχεται ως σχετική παράμετρος να εξετασθεί και το ζήτημα που έθεσε η πλευρά του Εναγόμενου ως προς την αντιφατικότητα των αιτούμενων θεραπειών. Εξετάζοντας αυτό το ζήτημα και με βάση το περιεχόμενο επιστολής ημερομηνίας 23.02.2010 που ο Ενάγοντας απέστειλε στον Εναγόμενο και η οποία, να σημειωθεί, δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την καταχώρηση της αίτησης κάτι που θα έπρεπε να αποκαλυφθεί, αλλά με την ένσταση, κρίνεται ότι η πλευρά του Εναγόμενου έχει δίκαιο, η επιστολή ημερομηνίας 23.02.2010 συνιστά έμμεση καταγγελία της σύμβασης και μη εμμονή στη συνέχιση της, ως εκ τούτου δεν είναι επιτρεπτό με βάση τις αρχές του δικαίου μας να γίνεται καταγγελία της σύμβασης με αξίωση επιστροφής ποσού που δόθηκε ως προκαταβολή και ταυτόχρονα να ζητείται και εκτέλεση της συμφωνίας. Είτε το ένα θα έπρεπε να επιλέξει ο Ενάγοντας είτε το άλλο. Συνακόλουθα των πιο πάνω πλέον ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μία πολύ συγκεκριμένη και καθορισμένη χρηματική απαίτηση με επαρκή στοιχεία καθορισμού αποζημίωσης αν ο Ενάγοντας στο τέλος της δίκης δικαιωθεί. Όπως έχει προαναφερθεί ένας άλλος παράγοντας ο οποίος λαμβάνεται υπόψη για την αδυναμία ή δυσκολία να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον είναι η οικονομική κατάσταση του Εναγόμενου. Παρατηρείται όμως ότι αφ΄ ενός δεν τέθηκαν υπάρχουν τέτοια στοιχεία από πλευράς Ενάγοντα που αν αυτός πετύχει στην αγωγή του δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει την απόφαση, αφ΄ ετέρου η μαρτυρία του Εναγόμενου ότι είναι ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας, μαρτυρία για την οποία δεν αντεξετάστηκε, και έτσι δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να την αγνοήσει αφού είναι καθ΄ όλα σχετική για την κρίση του. Πέραν των πιο πάνω που ως διαφαίνεται δεν είναι ικανοποιητικά για την πλήρωση της τρίτης προϋπόθεσης και ανεξάρτητα αυτών, το Δικαστήριο εξετάζει το κατά πόσο είναι πρόσφορο να παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα του βάση του ισοζυγίου των επιπτώσεων. Με δεδομένο πλέον το στοιχείο της αδυναμίας να επιτύχει η αγωγή, ως έχει μέχρι σήμερα, στη θεραπεία για ειδική εκτέλεση των συμφωνηθέντων, κρίνεται ότι προβάλλει ως άδικο για τον Ενάγοντα να παραμείνει σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα και ουσιαστικά θα στερηθεί του δικαιώματος του να το διαθέσει λαμβανομένου υπόψη και του στοιχείου που έθεσε ότι πρόθεση του είναι να το πωλήσει λόγω προβλημάτων υγείας, ενώ από την άλλη αν παραμείνει δεσμευμένο το όχημα και ο Ενάγοντας επιτύχει στην αγωγή το μόνο που αυτός θα δικαιούται είναι αποζημιώσεις και ως έχει προαναφερθεί είναι ουσιαστικά καθορισμένες. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 25.10.2010 ακυρώνεται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον του αιτητή, να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) ............. Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Προσωρινό διάταγμα - Παράβαση σύμβασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο