← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νεόφυτος Νεοφύτου, Αρ. Υπόθεσης: 6702/09, 6.5.2011

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νεόφυτος Νεοφύτου, Αρ. Υπόθεσης: 6702/09, 6.5.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:B46 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, E. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 6702/09 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νεόφυτος Νεοφύτου Ημερομηνία: 6.5.

  1. Για κατηγορούσα αρχή: κα Παπαλαζάρου. Για κατηγορούμενο: κ. Κορακίδης με κα Πέτρου. Κατηγορούμενος παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην παρούσα κατηγορία διατήρησης καταστήματος ανοικτού κατά τη διάρκεια Κυριακής, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 20(α)(iii), 29 και 30 του περί Ρύθμισης της Λειτουργίας Καταστημάτων και των Όρων Απασχόλησης των Υπαλλήλων τους Νόμου 155(Ι)/
  2. Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες του εν λόγω αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 11.2.07 στην οδό Ευκλείδη στην Πάφο διατηρούσε το σούπερμαρκετ με την ονομασία «PARANETI» ανοικτό ημέρα Κυριακή. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες. Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε η Έλενα Παπαμιλτιάδους Νικολάου, η οποία εργάζεται στο Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Πάφο, στα καθήκοντα του οποίου είναι, σύμφωνα με τη μάρτυρα, ο έλεγχος των καταστημάτων για την τήρηση του Νόμου 155(Ι)/
  1. Σε σχέση με την παρούσα υπόθεση η μάρτυρας ανέφερε ότι στις 22.7.10 κάποιος ονόματι Σταύρου αιτήθηκε από το Τμήμα τους όπως του σφραγίσουν πινακίδα ειδικού καταστήματος για το σούπερμαρκετ «PARANETI» όπως και έγινε. Προκύπτει δε από τη μαρτυρία της Μ.Κ.1 ότι η διαδικασία που ακολουθείται είναι να υποβάλλεται αίτηση στην οποία δηλώνεται ότι πρόκειται για ειδικό κατάστημα και για την εξασφάλιση τέτοιας πινακίδας δεν γίνεται επιθεώρηση από το εν λόγω Τμήμα. Περαιτέρω η μάρτυρας ανέφερε ότι η ίδια στις 23.9.10 έλεγξε το εν λόγω υποστατικό μετά από πληροφορία ότι ο Σταύρου απέσπασε την πινακίδα παρουσιάζοντας ψευδή στοιχεία. Κατά τον έλεγχο διαπίστωσε ότι το επίδικο κατάστημα βρίσκεται στο πλευρό του ξενοδοχείου και όχι εντός αυτού ενώ η πρόσβαση στο κατάστημα μπορούσε να γίνει από δύο χώρους, με την κεντρική-κύρια όμως είσοδο του να βρίσκεται όχι από την είσοδο του ξενοδοχείου αλλά να είναι κάθετη στη Λεωφόρο Ποσειδώνος. Ως εκ τούτου ήταν στην ουσία η γνώμη της Μ.Κ.1 ότι το εν λόγω υποστατικό δεν εδικαιούτο να έχει πινακίδα ειδικού καταστήματος γιατί προς εξασφάλιση της δηλώθηκε ότι το κατάστημα ήταν εντός του ξενοδοχείου. Η μάρτυρας ανέφερε τότε στον Σταύρου, ο οποίος ήταν παρών, ότι λόγω του ότι απέσπασαν πινακίδα ειδικού καταστήματος παρουσιάζοντας ψευδή στοιχεία θα διωχθούν ποινικά. Περαιτέρω η μάρτυρας ανέφερε τι συνιστά ειδικό κατάστημα και ήταν στην ουσία η γνώμη της ότι για να θεωρείται ένα κατάστημα ειδικό πρέπει να έχει πινακίδα ειδικού καταστήματος καθώς και ότι στην προκειμένη για να θεωρείται τέτοιο θα πρέπει η μοναδική και κύρια είσοδος του και η πρόσβαση σε αυτό να είναι η είσοδος του ξενοδοχείου. Η Μ.Κ.1 πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία της απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις, οι θέσεις της ήταν σταθερές και δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις. Η δε εικόνα της δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση της. Πρέπει φυσικά να λεχθεί ότι τα όσα ανέφερε σε σχέση με το τι συνιστά ειδικό κατάστημα και το κατά πόσο το επίδικο υποστατικό αποτελεί ή όχι ειδικό κατάστημα στα πλαίσια του Νόμου 155(Ι)/2006 είναι στην ουσία η γνώμη της μάρτυρος επί νομικού θέματος του οποίου αποκλειστικός κριτής στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν μπορεί να είναι άλλος από το Δικαστήριο. Συνεπώς λαμβάνοντας πάντα υπόψην το αμέσως πιο πάνω καθώς και το ότι τα όσα ανέφερε η μάρτυρας αφορούν χρόνο μεταγενέστερο του επίδικου, η μαρτυρία της Μ.Κ.1 ως προς τα γεγονότα γίνεται δεκτή. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Κύπρος Χρίστου, ο οποίος στις 11.2.07 υπηρετούσε ως αστυφύλακας με αρ.
  2. Σύμφωνα με το Μ.Κ.2 αυτός στις 11.2.07 έλαβε πληροφορία ότι το σούπερμαρκετ «PARANETI» στην οδό Ευκλείδη στην Πάφο ήταν ανοικτό ημέρα Κυριακή. Έτσι πήγε στο μέρος για έλεγχο. Διαπίστωσε ότι έξω από το κατάστημα υπήρχαν διαφημιστικές πινακίδες. Μπήκε στο κατάστημα από την κύρια είσοδο του, η οποία βρισκόταν στο δημόσιο δρόμο δηλ. στην οδό Ευκλείδη που ήταν πάροδος της παραλιακής Λεωφόρου. Δηλ. η βασική είσοδος του καταστήματος ήταν στο κύριο δρόμο και οι πελάτες χρησιμοποιούσαν αυτή την είσοδο. Περαιτέρω διαπίστωσε ότι εντός του καταστήματος υπήρχαν πελάτες που αγόραζαν διάφορα πράγματα και το ταμείο του καταστήματος λειτουργούσε. Το εν λόγω κατάστημα βρισκόταν σύμφωνα με το μάρτυρα εντός ξενοδοχειακής μονάδας αλλά δεν μπορούσε να πει σίγουρα αν ήταν μέρος του όλου συγκροτήματος. Επίσης ο Μ.Κ.2 συνάντησε στο κατάστημα τον υπεύθυνο αυτού που ήταν ο κατηγορούμενος, στον οποίο ανέφερε ότι θα τον καταγγείλει για το λόγο ότι διατηρούσε το κατάστημα ανοικτό ημέρα Κυριακή. Όπως και η Μ.Κ.1 έτσι και ο Μ.Κ.2 μου έκανε καλή εντύπωση. Περιέγραψε με σαφήνεια και ειλικρίνεια τα όσα διαπίστωσε στον επίδικο χώρο και στην ουσία η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται δεκτή. Τα όσα δε λέχθηκαν σε σχέση με τη γνώμη της Μ.Κ.1 για το κατά πόσο το επίδικο υποστατικό αποτελεί ή όχι ειδικό κατάστημα ισχύουν και για το Μ.Κ.
  3. Ο κατηγορούμενος κατά τη μαρτυρία του ανέφερε ότι το εν λόγω σούπερμαρκετ βρίσκεται στο τεμάχιο που βρίσκεται το ξενοδοχείο «Panareti Paphos», το οποίο είναι οργανωμένα διαμερίσματα πρώτης κατηγορίας με άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ και λειτουργεί εστιατόριο, διαμερίσματα, σούπερμαρκετ και καφετέρια. Ιδιοκτήτρια του εν λόγω ξενοδοχείου είναι η εταιρεία «The Sunset Boulevard Tourist and Estate Co Ltd», της οποίας ο κατηγορούμενος είναι μέτοχος και ένας εκ των διευθυντών. Στην εν λόγω επιχείρηση υπάρχουν διευθυντές, υποδιευθυντές και ειδικοί σε όλα τα τμήματα. Ο ίδιος δεν πήγε ποτέ στο εν λόγω σούπερμαρκετ. Υπεύθυνος του ξενοδοχείου είναι ο διευθυντής αυτού, ο οποίος είναι υπεύθυνος για όλα τα μέρη και τις υπηρεσίες του ξενοδοχείου δηλ. και για το επίδικο σούπερμαρκετ. Ο κατηγορούμενος εξασφάλισε από τον ΚΟΤ βεβαίωση για το εν λόγω σούπερμαρκετ την οποία κατέθεσε ως τεκμήριο
  4. Περαιτέρω ανέφερε ότι κατά τον παρόντα χρόνο στο εν λόγω κατάστημα υπάρχει αναρτημένη πινακίδα ότι είναι ειδικό κατάστημα. Αντίγραφο αυτής κατέθεσε ως τεκμήριο
  5. Σύμφωνα με το τεκμήριο 1 το οποίο φέρει ημερ. 8.4.11, τίτλο «ΒΕΒΑΙΩΣΗ» και υπογράφεται από τον Ανδρέα Ψάλιο, Λειτουργό Επιθεώρησης του ΚΟΤ Πάφου: «Βεβαιούται ότι το κατάστημα σούπερμαρκετ το οποίο βρίσκεται εντός της ξενοδοχειακής επιχείρησης οργανωμένων διαμερισμάτων Panareti Paphos αποτελεί ενιαίο μέρος της επιχείρησης μαζί με το εστιατόριο και τους υπόλοιπους χώρους της επιχείρησης με επιχειρηματία την εταιρεία «The Sunset Boulevard Tourist and Estate Co Ltd». Το τεκμήριο 2 φέρει τίτλο «Πινακίδα Ειδικού Καταστήματος» και σφραγίδα του Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων Επαρχιακό Γραφείο Πάφου με ημερ. 22.7.
  6. Περαιτέρω αναφέρει «Όνομα εταιρείας ή καταστηματάρχη: The Sunset Boulevard Estates Ltd», «Επωνυμία ειδικού καταστήματος: Panareti Paphos Mini Market», «Διεύθυνση ειδικού καταστήματος: Λεωφ. Ποσειδώνος», «Κατηγορία Ειδικού Καταστήματος: Κατάστημα εντός ξενοδοχείου» καθώς και ότι το χειμερινό και θερινό ωράριο όλες τις μέρες της εβδομάδας είναι «24ωρο». Όσον αφορά τη διεύθυνση που αναγράφεται σε αυτό σύμφωνα με τον κατηγορούμενο η ξενοδοχειακή μονάδα είναι στη Λεωφ. Ποσειδώνος αλλά το μέγεθος της φτάνει και στην οδό Ευκλείδη. Ο κατηγορούμενος θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Προσπάθησε να πείσει ότι ο ίδιος ήταν απλώς μέτοχος και διευθυντής της εταιρείας στην οποία ανήκε το ξενοδοχείο και ότι δεν είχε να κάνει με τη λειτουργία του επίδικου καταστήματος. Για το θέμα αυτό όμως περιέπεσε σε αντιφάσεις ενώ ήταν εμφανές από τη μαρτυρία του ότι δεν έλεγε την αλήθεια. Περαιτέρω η θέση του διαψεύδεται από το Μ.Κ.2 η μαρτυρία του οποίου ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε. Συγκεκριμένα: Ενώ στην κυρίως εξέταση του δεν ανέφερε οτιδήποτε σχετικά στην αντεξέταση του για πρώτη φορά ισχυρίσθηκε ότι ο ίδιος δεν πήγε ποτέ στο επίδικο σούπερμαρκετ. Εδώ όμως θα πρέπει να σημειωθεί ότι η θέση του Μ.Κ.2 ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο εν λόγω σούπερμαρκετ και ήταν υπεύθυνος αυτού δεν αμφισβητήθηκε. Περαιτέρω κατά αντίφαση με τα όσα ο κατηγορούμενος ανέφερε πιο πάνω, σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του σε ερώτηση αν δεν ξέρει κατά πόσο το εν λόγω σούπερμαρκετ ήταν ανοικτό στις 11.2.07 είπε ότι ξέρει ότι ήταν ανοικτό και επιθεωρεί να είναι ανοικτό γιατί είναι μέρος της λειτουργίας του ξενοδοχείου και ότι αν κλείσει το σούπερμαρκετ θα υπολειτουργεί η όλη άδεια του ξενοδοχείου και πιθανόν να κλείσει όλο το ξενοδοχείο γιατί υπάρχουν συμβόλαια με τουριστικές εταιρείες για τις προσφερόμενες στο ξενοδοχείο υπηρεσίες. Είπε επίσης ότι θέλει να λειτουργεί σωστά η επιχείρηση και επιθεωρεί να λειτουργεί σωστά και όλα τα μέρη της άδειας του ξενοδοχείου. Σε άλλο όμως σημείο σε αντίφαση με το αμέσως πιο πάνω σε ερώτηση πως εξηγεί την ημερομηνία στο τεκμήριο 2, το οποίο κατέθεσε ο ίδιος, είπε ότι δεν έχει υπόψην του και δεν ασχολήθηκε με τη λειτουργία κανενός τμήματος του ξενοδοχείου. Σε ερώτηση δε αν ξέρει που είναι η είσοδος του σούπερμαρκετ υπεκφεύγοντας είπε ότι είναι πάνω στα εγκεκριμένα σχέδια του ΚΟΤ και αν υπάρχει παραβίαση θα τους πάρει ο ΚΟΤ, που ελέγχει κάθε χρόνο, Δικαστήριο. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν ειλικρινής και η μαρτυρία του δεν γίνεται δεκτή. Όσον αφορά το τεκμήριο 1 θα πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί εξ ακοής μαρτυρία. Το πρόσωπο που έκανε την αρχική δήλωση που περιέχεται στο εν λόγω τεκμήριο δεν κλήθηκε στο Δικαστήριο να καταθέσει χωρίς να εξηγηθεί το γιατί. Η απουσία δε του προσώπου αυτού στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει το αξιόπιστο ή όχι των όσων αναφέρονται στο τεκμήριο 1, τα οποία η κατηγορούσα αρχή ουσιαστικά αμφισβητεί (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου
(2006)2 Α.Α.Δ. 217). Τούτου δεδομένου αλλά λαμβάνοντας υπόψη και το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης με βάση το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί στην εξ ακοής αυτή μαρτυρία καμία βαρύτητα. Όσον δε αφορά το τεκμήριο 2 αυτό προφανώς αποτελεί αντίγραφο της πινακίδας ειδικού καταστήματος, η οποία εξασφαλίσθηκε υπό τις περιστάσεις που ανέφερε η Μ.Κ.
  1. Πρέπει δε να λεχθεί ότι είναι εμφανές τόσο από το εν λόγω τεκμήριο αλλά και από την υπόλοιπη μαρτυρία ότι ακόμη και αν αυτό γινόταν δεκτό η ημερομηνία ισχύς του ξεκινά από τις 22.7.10 και συνεπώς δεν καλύπτει τον επίδικο χρόνο ήτοι τις 11.2.
  2. Αναφορά για το εν λόγω τεκμήριο θα γίνει και πιο κάτω. Ενόψει των ανωτέρω θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Το επίδικο αδίκημα προβλέπεται από το συνδυασμό των άρθρων 20(α)(iii) και 30
(1)του περί Ρύθμισης της Λειτουργίας Καταστημάτων και των Όρων Απασχόλησης των Υπαλλήλων τους Νόμου 155(Ι)/
  1. Συγκεκριμένα από το συνδυασμό των εν λόγω διατάξεων καθίσταται αδίκημα καταστηματάρχης να μην τηρεί το γενικό ωράριο λειτουργίας γενικού καταστήματος και πιο συγκεκριμένα κατά τη χειμερινή περίοδο να μην διατηρεί κλειστό γενικό κατάστημα την Κυριακή. Από τα πιο πάνω συνάγεται λοιπόν ότι τα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
  2. Ο κατηγορούμενος να είναι «καταστηματάρχης» εν τη εννοία του Νόμου 155(Ι)/2006,
  3. Το κατάστημα να είναι «γενικό κατάστημα» εν τη εννοία του ίδιου Νόμου,
  4. Ο κατηγορούμενος να διατηρεί κατά τη χειμερινή περίοδο το κατάστημα του ανοικτό ημέρα Κυριακή. Από τη μαρτυρία που έχει γίνει δεκτή στην παρούσα κρίνω ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το επίδικο υποστατικό με την ονομασία «PARANETI», το οποίο βρίσκεται στην οδό Ευκλείδη στην Πάφο στις 11.2.07 δηλ. κατά τη χειμερινή περίοδο (βλ. άρθρο 2 Νόμου 155(Ι)/2006) και ημέρα Κυριακή αποτελούσε κατάστημα εν τη εννοία του Νόμου 155(Ι)/2006 (βλ. άρθρο 2), ήταν ανοικτό και λειτουργούσε εφόσον επρόκειτο για σούπερμαρκετ, εντός αυτού υπήρχαν πελάτες που αγόραζαν διάφορα πράγματα και το ταμείο του λειτουργούσε. Έχει περαιτέρω αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν υπεύθυνος του εν λόγω καταστήματος. Πέραν όμως της σχετικής μαρτυρίας του Μ.Κ.2 και ανεξάρτητα από αυτήν ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι ήταν μέτοχος και ένας εκ των διευθυντών της εταιρείας στην οποία ανήκει η επιχείρηση, στην οποία επιχείρηση περιλαμβάνεται και το εν λόγω κατάστημα. Συνεπώς έχει αποδειχθεί και το ότι ο κατηγορούμενος ήταν καταστηματάρχης εν τη εννοία του Νόμου 155(Ι)/2006 (βλ. άρθρο 2). Αυτό που απομένει να εξετασθεί είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το εν λόγω κατάστημα αποτελεί γενικό κατάστημα. Ήταν σχετικά κατ' ουσίαν η θέση της υπεράσπισης ότι το επίδικο υποστατικό δεν αποτελεί γενικό αλλά ειδικό κατάστημα γιατί, σύμφωνα πάντα με την ίδια θέση, βρίσκεται εντός ξενοδοχείου. Η θέση αυτή της υπεράσπισης στηρίζεται στο άρθρο 21(α) του Νόμου 155(Ι)/
  5. Από το σύνολο των διατάξεων του υπό αναφορά Νόμου προκύπτει ότι η βασική διαφορά μεταξύ γενικού και ειδικού καταστήματος έγκειται στο προβλεπόμενο ωράριο και στο είδος των προϊόντων που αυτό διαθέτει προς πώληση ανάλογα με την κατηγορία στην οποία αυτό εμπίπτει (βλ. ορισμούς στο άρθρο 2 καθώς και τα άρθρα 20, 23 και 24 για τα γενικά καταστήματα και τα άρθρα 21 και 26 για τα ειδικά καταστήματα. Βλ. επίσης την υπόθεση Ανδρέου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφέσεις αρ. 134/2009 & 135/2009, ημερ. 21.4 10). Από δε το άρθρο 21(α) του Νόμου 155(Ι)/2006 συνάγεται ότι κάθε κατάστημα «εντός ξενοδοχείου» αποτελεί ειδικό κατάστημα και μπορεί να εφαρμόζει μέχρι και ωράριο εικοσιτετράωρης λειτουργίας κάθε ημέρα από τη Δευτέρα μέχρι και την Κυριακή. Στο άρθρο 26 του Νόμου 155(Ι)/2006 προβλέπεται ότι τα προϊόντα που διατίθενται προς πώληση και οι υπηρεσίες που παρέχονται από τα ειδικά καταστήματα καθορίζονται με διάταγμα που εκδίδεται από τον Υπουργό (σύμφωνα με το άρθρο 2 «Υπουργός» σημαίνει τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων). Δυνάμει δε της πιο πάνω διάταξης εκδόθηκε από τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων η Κ.Δ.Π. 440/2006, ημερ. 29.11.06, η οποία στο άρθρο 4 προβλέπει μεταξύ άλλων ότι τα καταστήματα εντός ξενοδοχείου επιτρέπεται να διαθέτουν προς πώληση οποιαδήποτε προϊόντα και να προσφέρουν οποιεσδήποτε υπηρεσίες, νοουμένου ότι η πρόσβαση τους γίνεται από εισόδους που είναι εντός του ξενοδοχείου. Από το συνδυασμό λοιπόν των πιο πάνω διατάξεων συνάγεται ότι για να θεωρηθεί ένα κατάστημα ότι βρίσκεται εντός ξενοδοχείου και άρα ότι πρόκειται για ειδικό κατάστημα θα πρέπει η πρόσβαση σε αυτό να γίνεται από εισόδους εντός του ξενοδοχείου. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί, σε σχέση με το τεκμήριο 2, ότι ακόμη και αν η πινακίδα αυτή υπήρχε κατά τον επίδικο χρόνο το εν λόγω κατάστημα δεν θα θεωρείτο ως ειδικό εφόσον από τον υπό αναφορά Νόμο δεν προβλέπεται αλλά ούτε και συνάγεται ότι η ανάρτηση ή σφράγιση τέτοιας πινακίδας καθιστά ένα κατάστημα ειδικό εάν αυτό δεν έχει τα πιο πάνω απαιτούμενα από το Νόμο χαρακτηριστικά. Από τη μαρτυρία που έχει γίνει δεκτή στην παρούσα προκύπτουν σε σχέση με το υπό εξέταση θέμα τα ακόλουθα: Η κύρια είσοδος του εν λόγω καταστήματος βρισκόταν στο δημόσιο δρόμο δηλ. στην οδό Ευκλείδη. Οι δε πελάτες του καταστήματος όπως και ο Μ.Κ.2 χρησιμοποίησαν αυτή την είσοδο για να εισέλθουν στο κατάστημα. Συνεπώς ανεξαρτήτως του ότι το εν λόγω κατάστημα βρισκόταν σύμφωνα με το Μ.Κ.2 εντός ξενοδοχειακής μονάδας ή σύμφωνα με τον κατηγορούμενο εντός του τεμαχίου που βρίσκεται το ξενοδοχείο «Panareti Paphos», το οποίο είναι οργανωμένα διαμερίσματα με άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ ή ακόμη ανεξάρτητα του ότι σύμφωνα με το τεκμήριο 1 (αν αυτό γινόταν δεκτό) αποτελεί ενιαίο μέρος της εν λόγω ξενοδοχειακής επιχείρησης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί κατάστημα «εντός ξενοδοχείου» και άρα ειδικό κατάστημα εφόσον η κύρια πρόσβαση σε αυτό γίνεται όχι από είσοδο εντός της ξενοδοχειακής μονάδας αλλά από το δημόσιο δρόμο. Ως εκ των άνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και το ότι το επίδικο κατάστημα ήταν γενικό κατάστημα εν τη εννοία του σχετικού Νόμου. Καταληκτικά κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος και συναφώς κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ....................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Διατήρησης καταστήματος ανοικτού κατά τη διάρκεια Κυριακής) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.