Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Αντρέα Χριστοφή, Αρ. Υπόθεσης: 12404/08, 8.6.2011

(3)Πρώτος Πίνακας, Μέρος ΙΙ, 30, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 και των Κ.Δ.Π. 81/95 και 4/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων ο κατηγορούμενος στις 10.1.07 στην Πάφο της Επαρχίας Πάφου είχε στην κατοχή του ελεγχόμενα φάρμακα τάξεως Β ήτοι ίχνη ξηρής φυτικής ύλης (κατηγορία 1) και 0,1019 γραμμάρια φυτικής ύλης (κατηγορία 2) από φυτό καννάβεως από το οποίο δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη καθώς και ότι έκανε χρήση ελεγχόμενων φαρμάκων ήτοι κάπνισε κάνναβη (κατηγορία 6). Κατηγορείται επίσης ότι κατά τον ίδιο χρόνο στην Αχέλεια της Επαρχίας Πάφου είχε στην κατοχή του ελεγχόμενα φάρμακα τάξεως Β ήτοι 40,6539 γραμμάρια φυτικής ύλης (κατηγορία 3), 3,0654 γραμμάρια φυτικής ύλης (κατηγορία 4) και ίχνη ξηρής φυτικής ύλης (κατηγορία 5) από φυτό καννάβεως από το οποίο δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη καθώς και ότι κατείχε την πιο πάνω συνολική ποσότητα των 43,8212 γραμμαρίων με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο (κατηγορία 7). Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν στο Δικαστήριο πέντε μάρτυρες. Δηλώθηκαν επίσης ως παραδεκτά γεγονότα τα οποία και αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου, τα ακόλουθα:
2. Από εξετάσεις που έγιναν στο Γενικό Χημείο του Κράτους (βλ. τεκμήριο 19) διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα: · Στο μισοκαπνισμένο χειροποίητο τσιγάρο (τεκμήριο 10) στο οποίο υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης ανάμικτης με καφέ ξηρή φυτική ύλη ανιχνεύθηκε (από την πράσινη ξηρή φυτική ύλη) κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. · Η πράσινη ξηρή φυτική ύλη βάρους 0,1019 γρ. που υπήρχε μέσα σε μικρό τεμάχιο διαφανούς νάιλον πλαστικού σακουλιού (τεκμήριο 12) είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. · Η πράσινη ξηρή φυτική ύλη βάρους 12,9015 γρ., 14,8155 γρ. και 12,9369 γρ. που βρισκόταν αντίστοιχα σε ένα τεμάχιο διαφανούς πλαστικού σακουλιού και δύο διαφανή πλαστικά σακούλια, τα οποία βρίσκονταν μέσα σε διαφανές νάιλον σακούλι (τεκμήριο 13) είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. · Η πράσινη ξηρή φυτική ύλη βάρους 3,0654 γρ., η οποία βρισκόταν σε μπεζ ημιδιαφανές πλαστικό σακούλι (τεκμήριο 14) είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. · Στη ζυγαριά ακριβείας μάρκας Tanita model 1479V χρώματος μαύρου και μέσα στη θήκη αυτής (τεκμήριο 15) υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης που ήταν κάνναβη.
3. Από εξετάσεις που έγιναν στο Εργαστήριο Δικανικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής (βλ. τεκμήριο 20) διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα: · Γενετικό υλικό που απομονώθηκε από το τεκμήριο 10 ταυτίστηκε με το γενετικό υλικό που απομονώθηκε από αποτσίγαρο τσιγάρου που κάπνισε ο κατηγορούμενος (τεκμήριο 17). · Από επίχρισµα που λήφθηκε από τη θήκη της ζυγαριά ακριβείας μάρκας Tanita και από επίχρισμα που λήφθηκε από την οθόνη της ίδιας ζυγαριά (τεκμήριο 15) αποµονώθηκε μικρή ποσότητα µικτού γενετικού υλικού που για ορισµένες χρωµοσωµικές θέσεις παρουσιάζει κύρια συνεισφορά από ένα άτοµο. Για τις χρωµοσωµικές θέσεις που µελετήθηκαν, το µερικό ανδρικό προφίλ της πιο πάνω κύριας συνεισφοράς της µικρής ποσότητας του µικτού γενετικού υλικού που αποµονώθηκε από το πιο πάνω αντικείµενο ταυτίστηκε με το γενετικό υλικό που αποµονώθηκε από το τεκμήριο
5. Η διακίνηση και η φύλαξη των τεκμηρίων 10-18, μετά την παραλαβή τους ήταν νόμιμη. Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός προέβη σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε μάρτυρες. Στην ανώμοτη δήλωση του ανέφερε ουσιαστικά ότι δεν έχει καμία σχέση με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και ότι όσον αφορά την κουβέντα που τους είπε «Άμα εν να τα χάνω θα σας τηλεφωνώ να έρχεσθαι να τα βρίσκεται» τους την είπε γιατί του είχαν σπάσει τα νεύρα. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ. 6 Γιώργος Παπαγεωργίου. Σύμφωνα με τα όσα αυτός ανέφερε στην κυρίως εξέταση του στις 10.1.07 και μεταξύ των ωρών 10:50-14:00 με άλλους συναδέλφους του της ΥΚΑΝ και με μέλη του Κλάδου Κυνών και του Κλάδου Πυροτεχνουργών, διεξήγαν έρευνα δυνάμει δικαστικού εντάλματος στην εξοχική κατοικία του κατηγορούμενου καθώς και στα υποστατικά που διατηρεί στο χωριό Αχέλια στην Πάφο. Η εν λόγω οικία βρισκόταν σε χωράφι περιφραγμένο, υπήρχε καγκελόπορτα με κλειδωνιά και εντός του χωραφιού υπήρχε λυτός σκύλος επικίνδυνης ράτσας. Εισήλθαν στο χώρο αφού ο κατηγορούμενος άνοιξε με κλειδί την κλειδωνιά (τεκμήριο 16) και με συνοδεία του Υπαστυνόμου Στέλιου Αριστείδου, ο οποίος ήταν ο υπεύθυνος της επιχείρησης, ο κατηγορούμενος μετέφερε τον σκύλο σε κλουβί και τον κλείδωσε. Κατά την έρευνα και περί ώρα 11:00 ο Μ.Κ.1 βρήκε, κάτω από πέτρες στον εν λόγω περιφραγμένο χώρο, αριστερά από το κάγκελο εισόδου, το τεκμήριο

1. Αμέσως τα υπέδειξε στον κατηγορούμενο, του ανέφερε ότι η πράσινη ξηρή φυτική ύλη είναι κάνναβης του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «Εν δικά μου, εν ήξερω ίντα πόνε». Την ίδια μέρα και περί ώρα 12:25 ο Μ.Κ.3 έσκαψε με τσάπα, στη λεκάνη της αυλής έξω από την εξοχική κατοικία, όπου βρήκε το τεκμήριο
2. Επίσης στην εξοχική κατοικία ο Μ.Κ.4 βρήκε σε ερμαράκι κουζίνας το τεκμήριο
3. Ο Μ.Κ.1 παρέλαβε τα πιο πάνω τεκμήρια τα οποία φωτογραφήθηκαν από τον Μ.Κ.
4. Αργότερα την ίδια μέρα και περί ώρα 14:30 στα γραφεία της ΥΚAN ο Μ.Κ.1 παρέλαβε από τον Μ.Κ.2 τα τεκμήρια 10-
5. Σύμφωνα πάντα με το Μ.Κ.1 ο κατηγορούμενος ανακρινόμενος προφορικά στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου την ίδια μέρα πριν συνομιλήσει με τον δικηγόρο του, παραδέχθηκε ότι τα ναρκωτικά που ανεβρέθηκαν στο τσαντάκι του καθώς και στο πάτωμα της θέσης του συνοδηγού του οχήματος στο οποίο επέβαινε είναι δικά του. Παραδέχθηκε επίσης ότι μέρος των ναρκωτικών που ανεβρέθηκαν θαμμένα στο έδαφος στην εξοχική του κατοικία ήταν δικά του και τα ξέχασε. Σε σχέση δε με αυτό ο Μ.Κ.1 κατέθεσε σχετικό ημερολόγιο ενεργείας που συνέταξε ο ίδιος (τεκμήριο 8). Την ίδια μέρα και ώρα 15:00 ο κατηγορούμενος παρέδωσε στο Μ.Κ.1 με γραπτή συγκατάθεση (τεκμήριο 6) αποτσίγαρο που κάπνισε για σκοπούς εξέτασης DΝΑ (τεκμήριο 17). Μετά που ο κατηγορούμενος δέχθηκε επίσκεψη από τον δικηγόρο του την ίδια μέρα από η ώρα 15:10-15:50 διαφοροποίησε την στάση του και αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με όλα τα ανευρεθέντα τεκμήρια. Στη συνέχεια την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 16:00-17:50 στην παρουσία του Αστ. 2791 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου ο Μ.Κ.1 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 2). Θα πρέπει να λεχθεί ότι από τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 δεν αμφισβητήθηκε ότι εντόπισε κατά την έρευνα στο χώρο της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου το τεκμήριο 13, ούτε ότι παρέλαβε τα τεκμήρια στα οποία αναφέρθηκε. Ως εκ τούτου το μέρος αυτό της μαρτυρίας του γίνεται δεκτό. Όσον όμως αφορά την υπόλοιπη μαρτυρία του, η οποία αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του, θα πρέπει να λεχθεί ότι ο μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του περιέπεσε σε αντιφάσεις, αρκετές από τις θέσεις του δεν ήταν πειστικές ενώ χαρακτηρίζονταν από έλλειψη συνέπειας, κάποιες άλλες διαψεύδονται ή δεν συνάδουν με τη μαρτυρία των υπόλοιπων μαρτύρων κατηγορίας, η μνήμη του ήταν εμφανώς επιλεκτική και ήταν εμφανές ότι ως εξεταστής της υπόθεσης δεν προέβηκε σε ολοκληρωμένη και αντικειμενική διερεύνηση αλλά αντίθετα προσπάθησε καθόλη τη μαρτυρία του να πείσει ότι ο κατηγορούμενος ήταν ένοχος. Συγκεκριμένα: Όσον αφορά τον περιφραγμένο χώρο όπου βρισκόταν η εξοχική κατοικία του κατηγορούμενου και έγινε και η έρευνα ο μάρτυρας δεν εξέτασε ποιο ήταν το ύψος της περίφραξης. Δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος ανέφερε στην κατάθεση του ότι αυτή αποτελείτο από τέλι ύψους 1.20 μ. Σε ερώτηση στην αντεξέταση του αν είναι εύκολο ένα άτομο να πεταχτεί πάνω από την εν λόγω περίφραξη και να μπει στον περιφραγμένο χώρο απάντησε αρνητικά γιατί ως ανέφερε εντός του χώρου υπήρχε λυτός σκύλος που ήταν επιθετικός και επικίνδυνος. Όσον αφορά την επικινδυνότητα του σκύλου στη συνέχεια δέχτηκε όμως ότι δεν είναι ειδικός για σκύλους. Ανέφερε δε ότι ο κατηγορούμενος του είπε στην κατάθεση του ότι τον σκύλο αυτό τον μετέφερε εκεί πριν 10 μέρες. Ενώ δε η θέση του μάρτυρα, την οποία ανέφερε και στην κατάθεση του, ήταν ότι λόγω του σκύλου δεν υπήρχε περιθώριο να εισέλθει οποιοσδήποτε στον περιφραγμένο χώρο, όταν ρωτήθηκε αν ήταν εύκολο να μπει κάποιος στο χώρο πριν τις 10 μέρες δηλ. πριν μεταφερθεί εκεί ο σκύλος επέμεινε χωρίς όμως να το δικαιολογήσει ότι δεν ήταν εύκολο. Όταν ρωτήθηκε αν θα δυσκολευόταν ο ίδιος να πεταχτεί πάνω από το τέλι της περίφραξης είπε ότι με την παρουσία του σκύλου ήταν αποτρεπτικό ενώ σε επόμενη ερώτηση αν θα δυσκολευόταν να κάνει κάτι τέτοιο σε περίπτωση που ο σκύλος δεν ήταν εκεί υπεκφεύγοντας είπε μη πειστικά ότι δεν γνωρίζει. Όσον δε αφορά τον σκύλο σε σχετική ερώτηση είπε ότι δεν γνώριζε κατά πόσο αυτός ήταν τυφλός και ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν του το είπε αυτό στην κατάθεση του. Σε άλλο όμως σημείο της αντεξέτασης του είπε δε ότι δεν θυμάται αν ο κατηγορούμενος του είπε κάτι τέτοιο σε κατοπινό στάδιο. Παρόλα αυτά δεν δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος του το ανέφερε κατά την έρευνα και είπε ότι για τον ίδιο ο σκύλος δεν φαινόταν τυφλός εφόσον με την παρουσία τους στο μέρος πήγε προς το καγκέλι. Σε υποβολή δε ότι η σύζυγος του κατηγορούμενου στην κατάθεση της είπε ότι ο ένας σκύλος ήταν κλειδωμένος και ο άλλος είναι τυφλός είπε ότι αυτό δεν το θυμάται για να δεχθεί όμως ότι έτσι ανέφερε η σύζυγος του κατηγορούμενου όταν του υποδείχθηκε η εν λόγω κατάθεση. Σε ερώτηση δε αν αυτός σαν εξεταστής εφόσον το θέμα της ύπαρξης του σκύλου στο χώρο καθιστούσε αδύνατη την είσοδο κάποιου σε αυτό διερεύνησε τον ισχυρισμό ότι ο σκύλος ήταν τυφλός απάντησε αρνητικά. Όσον δε αφορά το πότε έγινε η περίφραξη του χώρου είπε ότι ούτε αυτό δεν το γνώριζε. Συμφώνησε δε ότι δεν γνωρίζει χρονικά πότε τέθηκαν οι απαγορευμένες ουσίες που βρέθηκαν στην αυλή της οικίας του κατηγορούμενου. Σε ερώτηση όμως αν συνεπώς δεν γνωρίζει αν αυτές τοποθετήθηκαν χρονικά πριν την περίφραξη του χώρου είπε ότι πιστεύει ότι αυτές που βρέθηκαν κάτω από τις πέτρες τοποθετήθηκαν μετά την περίφραξη γιατί τα σακούλια ήταν σε καλή κατάσταση. Όσον δε αφορά την απάντηση που έδωσε ο κατηγορούμενος όταν ο μάρτυρας του υπέδειξε το τεκμήριο 13 μετά που το εντόπισε δηλ. «Εν δικά μου, εν ήξερω ίντα πόνε» θα πρέπει να λεχθεί ότι η εν λόγω απάντηση είναι προφανώς αντιφατική και δεν είναι πειστικό το ότι δόθηκε. Αυτό γιατί δεν είναι λογικό κάποιος ενώ ερευνάται ο χώρος της κατοικίας του και εντοπίζεται πράσινη ξηρή φυτική ύλη, η οποία μάλιστα του υποδεικνύεται ότι είναι κάνναβης και του εφίσταται η προσοχή στο νόμο να λέει από τη μια ότι είναι δικά του ενώ ταυτόχρονα να συνεχίζει και να λέει ότι δεν ξέρει τι είναι. Το ότι δεν είναι λογικό ο κατηγορούμενος να έδωσε μια τέτοια απάντηση φαίνεται και από το ότι ο ίδιος ο Μ.Κ.1 σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του είπε ότι ο κατηγορούμενος εξέφρασε την απορία πως οι εκπαιδευμένοι σκύλοι δεν εντόπισαν το τεκμήριο
6. Σε ερώτηση στην αντεξέταση του Μ.Κ.1 αν εντός του περιφραγμένου χώρου όπου βρισκόταν η εξοχική κατοικία αντιλήφθηκε ότι γίνονταν εργασίες απάντησε αμέσως και κατηγορηματικά ότι δεν υπήρχαν εργασίες. Δέχθηκε δε ότι η φωτογραφία 33 του τεκμηρίου 21, στην οποία φαίνεται ένας εκσκαφέας (ντίκερ), ο οποίος φαίνεται και στη φωτογραφία 2, λήφθηκε εντός του περιφραγμένου αυτού χώρου. Σε ερώτηση αν εκεί όπου ήταν το ντίκερ αντιλήφθηκε ότι είχε χώματα που βγήκαν για την ανόρυξη αποχετευτικού λάκκου από την προηγούμενη μέρα επέμενε ότι δεν υπήρχαν εργασίες. Όταν όμως στη συνέχεια ρωτήθηκε αν τα χώματα που φαίνονται δίπλα από το ντίκερ τα θυμάται απάντησε ότι τώρα που είδε τη φωτογραφία τα θυμήθηκε. Δεν θυμόταν όμως τον αποχετευτικό λάκκο αλλά ούτε και αν τα χώματα ήταν φρέσκα. Όσον δε αφορά το ντίκερ δεν έκανε οποιεσδήποτε ενέργειες για να διαπιστώσει σε ποιον ανήκε και γιατί βρισκόταν εκεί. Δεν θυμάται αν ρωτήθηκε ο κατηγορούμενος για το ντίκερ και τις εργασίες και δεν δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τους ανέφερε στην παρουσία του ίδιου ότι το ντίκερ ανήκε σε άλλο πρόσωπο και ότι την προηγούμενη μέρα γίνονταν εργασίες και είχε υποστεί βλάβη καθώς και ότι υπήρχαν υπάλληλοι για τις εν λόγω εργασίες. Ως εξεταστής της υπόθεσης όμως και με δεδομένο, ότι ήταν στην ουσία η θέση του ότι στον περιφραγμένο χώρο δεν μπορούσε να εισέλθει οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, δεν φρόντισε να διερευνήσει το θέμα της ύπαρξης του ντίκερ στο χώρο αλλά αρκέσθηκε στην ουσία να υποθέσει, ως ο ίδιος ανέφερε, ότι για να βρίσκεται εκεί πρέπει να ανήκε στον κατηγορούμενο. Σε σχέση με τον εντοπισμό του τεκμηρίου 14 είπε ότι κατά το χρόνο εκείνο ήταν και ο ίδιος παρών. Για πρώτη φορά στην αντεξέταση του μετά που ρωτήθηκε σχετικά είπε ότι το τσάπισμα στο συγκεκριμένο χώρο έγινε καθ' υπόδειξη του Αριστείδου. Είπε δε ότι ο Αριστείδου δεν υπέδειξε συγκεκριμένο σημείο αλλά τη λεκάνη. Παρόλα αυτά και ενώ είναι εξεταστής της υπόθεσης δεν ρώτησε τον Αριστείδου γιατί είπε στο συνάδελφο του να σκάψει συγκεκριμένα εκεί όπου βρέθηκαν ναρκωτικές ουσίες. Σε σχέση δε με τις έρευνες που έγιναν στο χώρο και ιδιαίτερα που έγινε σκάψιμο σε ερώτηση στην αντεξέταση του αν έσκαψαν όλοι οι αστυνομικοί που έλαβαν μέρος στην έρευνα σε οποιοδήποτε άλλο σημείο είπε ότι θυμάται ότι έσκαψαν αλλά ενώ θυμόταν όλα τα υπόλοιπα όλως παραδόξως αλλά και βολικά για την όλη θέση του και για να αποκλείσει την πιθανότητα να διαψευσθεί είπε ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει σε ποια σημεία. Όταν του ζητήθηκε να δείξει από τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 21 σε ποιο άλλο σημείο έσκαψαν είπε ότι η φωτογραφία που φαίνεται ότι σκάφθηκε το μέρος ήταν αυτή που βρέθηκαν τα ναρκωτικά εννοώντας το τεκμήριο
7. Σε υποβολή ότι σε κανένα άλλο σημείο δεν έσκαψαν κατά την έρευνα σε ολόκληρο το μέρος της αυλής απάντησε αρνητικά ενώ στη συνέχεια σε ερώτηση πως γίνεται να έσκαψαν και να μην φαίνεται στις φωτογραφίες 2-5 (που δείχνουν όλο το χώρο της αυλής στον περιφραγμένο χώρο) απάντησε ότι δεν φαίνεται στις φωτογραφίες χώρος να είναι σκαμμένος. Σε ερώτηση αν έσκαψε αυτός κάπου αλλού είπε ότι μετά που βρέθηκαν τα ναρκωτικά θυμάται ότι έσκαψε και αυτός λίγο πιο μακριά από το χώρο εκείνο χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το σημείο όμως αυτό και πάλι όλως παραδόξως δεν καλύπτεται από τις φωτογραφίες. Δέχθηκε δε ότι κάτι τέτοιο δεν το είπε στην κατάθεση του. Στη συνέχεια είπε ότι ο χώρος που έσκαψε ήταν πλησίον του μέρος όπου βρέθηκε το τεκμήριο 14 δηλ. πλησίον της λεκάνης. Εδώ να σημειωθεί ότι ο Μ.Κ.4, στη μαρτυρία του οποίου θα γίνει αναφορά στη συνέχεια, υπέδειξε άλλο χώρο. Παρόλα αυτά και πάλι ο Μ.Κ.1 είπε ότι ο χώρος αυτός δεν φαίνεται ούτε στη φωτογραφία όπου φαίνεται η εν λόγω λεκάνη. Επέμενε όμως ότι έσκαψε για να βρουν ναρκωτικά και μάλιστα ότι το έκανε χωρίς να του πει κανένας. Σε ερώτηση αν υπήρχε κάτι και επέλεξε το συγκεκριμένο σημείο που κατ' ισχυρισμό έσκαψε και ενώ δέχθηκε στην ουσία ότι ο όλος περιφραγμένος χώρος ήταν έκτασης 4 σκαλών δηλ. 6,000 τ.μ. είπε μη πειστικά ότι δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο. Η μνήμη του δε συνέχισε να είναι επιλεκτική και όταν ρωτήθηκε αν έσκαψαν και άλλοι συναδέλφοι του οπόταν απάντησε ότι δεν θυμάται ακριβώς ποιοι έσκαψαν και δεν μπορούσε να προσδιορίσει που ακριβώς έσκαψαν ούτε σε πόσα σημεία. Και πάλι όμως τα εν λόγω σημεία δεν φαίνονταν σύμφωνα με το μάρτυρα στις φωτογραφίες. Όταν δε ρωτήθηκε γιατί δεν ανέφερε στην κατάθεση του ότι έσκαψαν και άλλοι συναδέλφοι του απάντησε και πάλι μη πειστικά ότι δεν το έκανε γιατί δεν βρήκαν ναρκωτικά. Στη συνέχεια δέχθηκε ότι οι φωτογραφίες 4-5 δείχνουν ένα μεγάλο μέρος της αυλής αλλά όταν ρωτήθηκε αν συμφωνεί ότι σε κανένα από τα σημεία που φαίνονται στις φωτογραφίες αυτές δεν έσκαψαν διαφώνησε και αυτή τη φορά είπε ότι οι εν λόγω φωτογραφίες όπως και η φωτογραφία 6 λήφθηκαν πριν το σκάψιμο. Όταν όμως του ζητήθηκε να πει χρονικά πότε λήφθηκαν οι φωτογραφίες και ενώ δεν αμφισβήτησε ότι ήταν παρών κατά τη λήψη τους είπε ότι για να απαντήσει πρέπει να δει την κατάθεση του φωτογράφου. Και ενώ πριν είπε ότι δεν ήξερε στη συνέχεια είπε ότι οι φωτογραφίες 1-23 λήφθηκαν πριν το σκάψιμο. Δεν μπορούσε όμως να πει αν η φωτογραφία 14 ληφθηκε μετά και δεν θυμόταν αν η φωτογραφία 33 λήφθηκε μετά το σκάψιμο. Σε ερώτηση τι διαμείφθηκε μεταξύ των παρόντων όταν εντοπίσθηκε το τεκμήριο 14 είπε ότι ο Μ.Κ.3 το υπέδειξε στον κατηγορούμενο, του επέστησε την προσοχή στο νόμο και ο κατηγορούμενος απάντησε περίπου ότι είναι δικά του και τα ξέχασε και άλλη φορά άμα τα χάνει θα τους φωνάζει να του τα βρίσκουν. Σε άλλο όμως σημείο όταν του υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος κατά το συγκεκριμένο χρόνο είπε «Άλλη φορά που να τα χάνω εν να σας ειδοποιώ να έρχεσθαι να μου τα βρίσκεται» είπε ότι όντας προφανώς μη σίγουρος για την προηγούμενη απάντηση του ότι αν αυτή είναι η απάντηση που έδωσε είναι αυτή και όπως θυμάται περίπου αυτό λέχθηκε. Η απάντηση όμως αυτή όσο και αν προσομοιάζει με αυτά που είπε ο Μ.Κ.1 εντούτοις είναι στην ουσία διαφορετική εφόσον με βάση τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας ο κατηγορούμενος έκανε στην ουσία αδιαμφισβήτητη παραδοχή. Η πιο πάνω όμως απάντηση του Μ.Κ.1 είναι ενδεικτική της προκατειλημμένης πεποίθησης του για την χωρίς αμφιβολία ενοχή του κατηγορούμενου. Όσον αφορά τις δηλώσεις που σύμφωνα με το Μ.Κ.1 έκανε ο κατηγορούμενος αργότερα την ίδια μέρα στα γραφεία της ΥΚΑΝ, ως αναφέρθηκε, ο Μ.Κ.1 κατέθεσε το τεκμήριο
8. Πρόκειται για ημερολόγιο ενεργείας απο το φάκελο ημερ. 10.1.07 το οποιο συμπλήρωσε ο μάρτυρας και αναφέρει τα εξής: «Την 10.1.07 και περί ώρα 14:20 στα γραφεία της ΥΚΑΝ/Π ανακρινόμενος προφορικά ο κατηγορούμενος στην παρουσία του Αστ. 6 και του Αστ. 2791 παραδέχθηκε ότι τα ναρκωτικά που ανεβρέθηκαν στο τσαντάκι του καθώς και στο πάτωμα της θέσης του συνοδηγού του οχήματος είναι δικά του. Παραδέχθηκε επίσης ότι τα ανεβρεθέντα ναρκωτικά που ήταν θαμμένα στο έδαφος στην εξοχική του κατοικία στην Αχέλεια ήταν δικα του και τα ξέχασε. Ερωτηθείς ο κατηγορούμενος για να υπογράψει τις πιο πάνω δηλώσεις αυτός αρνήθηκε αφού προηγούμενα του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο». Σε σχέση με το θέμα αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι το περιεχόμενο του εν λόγω τεκμηρίου διαφοροποιείται ως προς τα όσα ανέφερε σχετικά στην κατάθεση του αναφορικά με τα ναρκωτικά που βρέθηκαν θαμμένα εφόσον στην κατάθεση του κάνει αναφορά μόνο σε «μέρος των ναρκωτικών που ανεβρέθηκαν θαμμένα» στο έδαφος στην εξοχική του κατοικία. Πέραν τούτου η θέση του αρχικά στην αντεξέταση του ήταν ότι ο κατηγορούμενος κατά την εν λόγω ανάκριση είπε ότι τα ναρκωτικά που βρέθηκαν στην εξοχική κατοικία, χωρίς να διακρίνει αλλά προφανώς αναφερόμενος σε όλα, και κατά την ανακοπή του οχήματος ήταν δικά του. Όταν όμως του υποδείχθηκε ότι αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα όσα είπε στην κατάθεση του όπου μιλά μόνο για τα θαμμένα είπε ότι αυτό που κατέγραψε ο ίδιος και παραδέχθηκε ο κατηγορούμενος ήταν ότι δικά του ήταν αυτά που βρέθηκαν θαμμένα και αυτά κατά την ανακοπή του οχήματος. Ήταν επίσης η θέση του ότι κατά την εν λόγω προφορική ανάκριση ήταν μαζί με το Μ.Κ.2, ο οποίος ως θα διαφανεί στη συνέχεια δεν επιβεβαίωσε κάτι τέτοιο στην κυρίως εξέταση του. Όταν δε ρωτήθηκε ποιες είναι οι δηλώσεις που ζήτησε από τον κατηγορούμενο να υπογράψει και αρνήθηκε, ως αναφέρει στο τεκμήριο 8, είπε ότι ήταν αυτά που τους είπε προφορικά. Σε ερώτηση που του ζήτησε να του υπογράψει αν δηλ. ήταν στο τεκμήριο 8 ή κάπου αλλού είπε ότι όταν πήγε να του πάρει κατάθεση για αυτά τα προφορικά αυτός αρνήθηκε και αυτά που είπε στο μάρτυρα αυτός τα κατέγραψε στο ημερολόγιο ενεργείας. Σε ερώτηση όμως αν γράφει στο τεκμήριο 8 ότι του ζήτησε να του πάρει κατάθεση και αρνήθηκε είπε ότι αυτά στο εν λόγω τεκμήριο ήταν για την προφορική παραδοχή που έκανε. Όσον αφορά τη διάρκεια της εν λόγω ανάκρισης σε ερώτηση από ποιά μέχρι ποια ώρα αυτή έλαβε χώρα υπεκφεύγοντας είπε ότι ανακρίθηκε προφορικά και στη συνέχεια του έλαβαν ανακριτική κατάθεση. Στη συνέχεια διευκρίνισε ότι η ώρα της προφορικής ανάκρισης αναφέρεται στο τεκμήριο 8 και συγκεκριμένα ότι έγινε περί ώρα 14:
9. Σε ερώτηση αν δηλ ανακρινόνταν από η ώρα 14:20 μέχρι την ώρα που άρχισε η ανακριτική του κατάθεση του είπε ότι δεν ανακρινόταν συνέχεια για να δεχθεί τελικά ότι εν λόγω ανάκριση έλαβε χώραν από η ώρα 14:20-14:
10. Όταν του ζητήθηκε να πει αν εξήγησε στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του μετά την προφορική ανάκριση είπε ότι πριν γίνει η προφορική ανάκριση επιστήθηκε η προσοχή του κατηγορούμενου στο νόμο. Ανέφερε δε ότι γνωρίζει τα δικαιώματα του κατηγορούμενου που είναι να έλθει σε επαφή με δικηγόρο. Σε ερώτηση αν αυτά του τα εξήγησε πριν τον ανακρίνει προφορικά είπε ότι του τα εξήγησε αλλά, προφανώς για να φανεί πιο πειστικός αλλά και για να δείξει ότι δεν τίθεται κανένα θέμα σχετικά, πρόσθεσε, χωρίς μάλιστα να πει από που αντλούσε αυτό, ότι και ο ίδιος ο κατηγορούμενος γνώριζε τα δικαιώματα του. Όταν του υποδείχθηκε ότι στην κατάθεση του είπε στην ουσία ότι ο κατηγορούμενος διαφοροποίησε εντελώς την στάση του και αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με τα όλα πιο πάνω ανευρεθέντα τεκμήρια αφού δέχθηκε επίσκεψη από τον δικηγόρο του η ώρα 15:10-15:50 ενώ κατά την αντεξέταση του είπε στην ουσία ότι αυτό έγινε περί ώρα 14:25 όταν του ζητήθηκε να υπογράψει τις δηλώσεις και ρωτήθηκε πιο ευσταθεί είπε προσπαθώντας να δικαιολογήσει την προφανή ασυνέπεια στη θέση του ότι η ώρα 14:25 αρνήθηκε να καταγράψουν την προφορική του παραδοχή και μετά την επίσκεψη από το δικήγορο του αρνήθηκε την ενοχή του. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο Μ.Κ.1 δεν ήταν ειλικρινής και συνεπώς η μαρτυρία του, με εξαίρεση το μέρος αυτής που αναφέρθηκε ότι δεν αμφισβητήθηκε, δεν γίνεται δεκτή. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Αστ. 2791 Χαράλαμπος Γιαννακού της ΥΚΑΝ Πάφου. Σύμφωνα με τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε στην κυρίως εξέταση του στις 10.1.07 και περί ώρα 09:20 κατόπιν παρακολούθησης ανεκόψε με άλλους δύο συναδέλφους του, παρά τον σταθμό ΑΤΗΚ σε αγροτικό δρόμο της Γεροσκήπου, το όχημα με αρ. εγγρ. ΕΝΒ 283 το οποίο οδηγείτο από τον Κλείτο Κυπριανού και είχε ως συνοδηγό τον κατηγορούμενο. Από την έρευνα που ακολούθησε στο εν λόγω αυτοκίνητο ο Μ.Κ.2 βρήκε η ώρα 09:25 στο πάτωμα του συνοδηγού ένα μισοκαπνισμένο χειροποίητο τσιγάρο (τεκμήριο 10). Αμέσως το παρέλαβε το υπέδειξε στον κατηγορούμενο και στον οδηγό, τους πληροφόρησε ότι το τσιγάρο περιέχει κάνναβη και αφού τους επέστησε την προσοχή τους στο Νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε «Εν δικό μου». Την ίδια ώρα ο Μ.Κ.2 συνέλαβε τον κατηγορούμενο για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής κάνναβης και εκ νέου του επέστησε την προσοχή του στο νόμο χωρίς να δώσει οποιαδήποτε απάντηση. Στην συνέχεια της έρευνας του οχήματος ο Μ.Κ.2 βρήκε πίσω στη θέση του συνοδηγού ένα τσαντάκι μέσης το οποίο ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι είναι δικό του. Εντός αυτού ο Μ.Κ.2 βρήκε η ώρα 09:30 ένα πακέτο τσιγάρων μάρκας «Silk Cut» χρώματος γκρίζου (τεκμήριο 11), όπου σε πλαϊνό σημείο μεταξύ του σακουλιού καλύμματος και του κουτιού υπήρχε το τεκμήριο
11. Αμέσως ο μάρτυρας παρέλαβε το τεκμήριο 11 με το τεκμήριο 12 τα υπέδειξε στον κατηγορούμενο και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο απάντησε «Εν δικό μου». Τα πιο πάνω τεκμήρια ο Μ.Κ.2 τα παρέδωσε την ίδια μέρα και ώρα 14:30 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου στον Μ.Κ.
12. Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 16:00-17:50 στην παρουσία του Μ.Κ.2 ο Μ.Κ.1 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου. Η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα θα πρέπει να χωρισθεί σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος αφορά τα όσα έλαβαν χώραν κατά την ανακοπή και έρευνα του οχήματος στο οποίο επέβαινε ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο. Όσον αφορά το μέρος αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι ο μάρτυρας ήταν σταθερός και συνεπής στις θέσεις του, οι οποίες και δεν αμφισβητήθηκαν στην ουσία κατά την αντεξέταση του. Ως εκ τούτου το μέρος αυτό της μαρτυρίας του γίνεται δεκτό. Το δεύτερο μέρος της μαρτυρίας του αφορά τα όσα έλαβαν χώραν αργότερα ήτοι κατά την έρευνα που έγινε την ίδια μέρα στο χώρο της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου στην Αχέλεια. Όσον αφορά το μέρος αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι ο μάρτυρας δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Απέκρυψε κατά την κυρίως εξέταση του την παρουσία του και τη συμμετοχή του στην έρευνα και οι απαντήσεις που έδωσε σχετικά στερούνται πειστικότητας και καταδεικνύουν αντίθετα την προσπάθεια του, επικαλούμενος το ότι δεν θυμόταν ουσιώδη γεγονότα στα οποία ήταν παρών, να αποφύγει να δώσει απαντήσεις προφανώς ώστε να μην περιπέσει σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις με τους συναδέλφους του ή να διαψεύσει τη μαρτυρία αυτών και ιδιαίτερα του Μ.Κ.
13. Συγκεκριμένα: Στην κατάθεση του και στην κυρίως εξέταση του δεν αναφέρθηκε καθόλου ότι έλαβε μέρος και στην εν λόγω έρευνα. Αυτό το αποκάλυψε για πρώτη φορά στην αντεξέταση του και μάλιστα είπε ότι ήταν αυτός που οδήγησε τον κατηγορούμενο στο χώρο για να γίνει η έρευνα και συμμετείχε σε αυτήν. Σε σχέση δε με το γιατί δεν το ανέφερε στην κατάθεση του είπε αρχικά ότι στην εξοχική κατοικία έλαβε μέρος στην έρευνα χωρίς να βρει οτιδήποτε και για αυτό δεν το σημείωσε ενώ στη συνέχεια το απέδωσε σε παράλειψη του. Οι δικαιολογίες όμως αυτές εκτός του ότι είναι διαφορετικές στερούνται κάθε πειστικότητας αλλά και της σοβαρότητας, ειλικρίνειας και διαφάνειας που θα πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε όργανο της τάξης κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Αλλά και μετά που αποκαλύφθηκε αυτό στην αντεξέταση του διαφάνηκε ότι η μνήμη του γύρω από την έρευνα ήταν εμφανώς επιλεκτική εφόσον κάποια πράγματα τα θυμόταν και άλλα εξίσου σημαντικά όχι. Συγκεκριμένα παρά το ότι ήταν αυτός που συνόδευσε τον κατηγορούμενο στο χώρο για να αρχίσει η έρευνα δεν μπορούσε να πει την ώρα έναρξης της και δεν θυμόταν τι ώρα τελείωσε. Δεν θυμόταν επίσης αν άφησαν πρώτα τους σκύλους και έψαξαν καλά το χώρο και μετά άρχισαν την έρευνα. Θυμόταν ότι είδε ότι στο χώρο εντοπίσθηκαν πλαστικά σακουλάκια εντός των οποίων υπήρχε πράσινη ξηρή φυτική ύλη κάνναβη, που ήταν και ο σκοπός για τον οποίο διεξήχθη η έρευνα, αλλά δεν θυμόταν πόσα ήταν αυτά, όπως δεν θυμόταν να πει και το εξίσου σημαντικό δηλ. τι λεγόταν από τους συναδέλφους του και τον κατηγορούμενο κατά τον εντοπισμό τους και αν ο κατηγορούμενος προέβη σε οποιαδήποτε παραδοχή. Ενώ δεν πρόσεξε αν το ντίκερ που φαίνεται εντός του χώρου στη φωτογραφία 33 άνοιξε λάκκους στο μέρος εντούτοις είπε ότι ο ίδιος δεν αντιλήφθηκε να γίνονται εργασίες στον περιφραγμένο χώρο. Ανέφερε ότι ο ίδιος δεν έσκαψε πουθενά μέσα στο χώρο. Και ενώ ως φαίνεται από τα πιο πάνω αρκετά ουσιώδη πράγματα δεν τα θυμόταν εντούτοις θυμόταν ότι από τους συναδέλφους του έσκαψαν οι Μ.Κ.1 και Μ.Κ.
14. Σε ερώτηση δε που έσκαψαν είπε ότι έσκαψαν πλησίον της εξοχικής κατοικίας αλλά και πάλι δεν θυμόταν αν έσκαψαν και οι δύο στο ίδιο σημείο. Σε ερώτηση αν θυμάται ποιος τους είπε να σκάψουν στα σημεία είπε ότι η έρευνα γινόταν υπό την επίβλεψη του Υπαστυνόμου Αριστείδου ενώ σε επόμενη ερώτηση αν τους είπε κάποιος να σκάψουν εκεί είπε ότι μπορεί να τους είπε ο πληροφοριοδότης. Όταν όμως ρωτήθηκε αν ήταν μαζί τους ο πληροφοριοδότης είπε ότι δεν συνηθίζεται. Όσον αφορά την περίφραξη του χώρου είπε ότι ήταν κανονική αλλά δεν θυμόταν αν ξεπερνούσε το 1.20 μ. Σε υποβολή όμως ότι με αυτή την περίφραξη οποιοσδήποτε μπορούσε να μπει μέσα ακολουθώντας τη θέση του Μ.Κ.1 είπε ότι με το σκύλο να περιφέρεται εντός θα έκανε δεύτερες σκέψεις. Δεν γνώριζε όμως αν ο σκύλος είχε την όραση του. Όσον δε αφορά τα όσα έγινα μετά την έρευνα και τη μεταφορά του κατηγορούμενου στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου στην κατάθεση του αναφέρθηκε μόνο ότι στην παρουσία του ο Μ.Κ.1 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο μη επιβεβαιώνοντας έτσι εκεί τη θέση του Μ.Κ.1 περί παραδοχών του κατηγορούμενου σε προφορική ανάκριση που προηγήθηκε. Στην αντεξέταση του μάλιστα ο Μ.Κ.2 είπε αρχικά στην ουσία ότι σε κανένα σε κανένα στάδιο ο ίδιος δεν ανέκρινε τον κατηγορούμενο στα γραφεία της ΥΚΑΝ και ότι η ανάκριση που έκανε ο Μ.Κ.1 ήταν η λήψη της ανακριτικής κατάθεσης από τον κατηγορούμενο. Σε ερώτηση όμως αν ήταν παρών σε προφορική ανάκριση του κατηγορούμενου και πάλι είπε ότι δεν θυμάται. Δεν θυμόταν δε σχετικά τι έκανε μετά τις 14:30 ούτε αν είδε τον κατηγορούμενο από η ώρα 14:00 μέχρι τις 16:00 που άρχισε η ανακριτική του κατάθεση. Σε ερώτηση αν σε αυτό το χρόνο υπάρχει περίπτωση να ανακρινόταν ο κατηγορούμενος και να μην το θυμάται είπε και πάλι μη πειστικά ότι δεν θυμάται. Όταν δε ρωτήθηκε αν συμφωνεί ότι αν ήταν παρών σε ανάκριση όπου ο κατηγορούμενος παραδεχόταν κάποια αδικήματα ήταν κάτι πολύ σοβαρό, θα το θυμόταν και θα το έγραφε στην κατάθεση του, κάτι που είναι όχι μόνο λογικό αλλά ως ουσιώδες κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης θα αναμενόταν από κάποιον αστυνομικό καθηκόντως να το καταγράψει στην κατάθεση του και μάλιστα αυτό το δέχθηκε σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του, υπεκφεύγοντας και παρά το ότι είπε πριν ότι δεν θυμόταν αν ήταν παρών σε προφορική ανάκριση ανέφερε και πάλι μη πειστικά ότι λόγω του ότι δεν ήταν ο εξεταστής δεν σημείωνε τι ακριβώς έλεγε ο κατηγορούμενος στις ερωτήσεις που του έγιναν. Ως εκ των άνω κρίνω ότι όσον αφορά το μέρος αυτό της μαρτυρίας του ο Μ.Κ.2 δεν ήταν ειλικρινής και το μέρος αυτό δεν γίνεται δεκτό. Αναφορικά με την αποδοχή μέρους μαρτυρίας ενός μάρτυρα και απόρριψης άλλου μέρους παραπέμπω στη Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ.

1. Ως Μ.Κ.4 κατέθεσε ο Αστ. 564 Αντώνης Ξιναρής, της ΥΚΑΝ Πάφου. Σύμφωνα με τα όσα ο μάρτυρας είπε στην κυρίως εξέταση του στις 10.1.07 μαζί με τους Υπαστυνόμο Στ. Αριστείδου και άλλους συναδέλφους του διεξήγαν έρευνα στην εξοχική κατοικία του κατηγορούμενου στην παρουσία του ιδίου. Κατά την έρευνα και περί ώρα 12:40 ο Μ.Κ.4 βρήκε εντός της πιο πάνω κατοικίας σε ερμαράκι της κουζίνας, πίσω από φλυτζάνια, μία ζυγαριά ακριβείας μάρκας ΤΑΝΙΤΑ model 1479V χρώματος μαύρου με την θήκη της (τεκμήριο 15). Υπέδειξε αυτήν στον κατηγορούμενο του είπε ότι τη ζυγαριά πιθανόν να τη χρησιμοποιεί για το ζύγισμα ναρκωτικών, του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «Εντάξει». Ο Μ.Κ.4 παρέλαβε το τεκμήριο και την ίδια μέρα περί ώρα 12:50 το παρέδωσε στο Μ.Κ.
2. Όσον αφορά τον Μ.Κ.4 θα πρέπει να λεχθεί ότι το μέρος της μαρτυρίας του το οποίο αφορούσε τον εκ μέρους του εντοπισμό του τεκμηρίου 15 εντός της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου δεν αμφισβητήθηκε στην ουσία από την υπεράσπιση. Ως εκ τούτου το μέρος αυτό γίνεται δεκτό. Όσον όμως αφορά το τι είδε και αντιλήφθηκε στα πλαίσια του υπόλοιπου μέρους της έρευνας η μαρτυρία του κινήθηκε στα ίδια πλαίσια και στην ίδια λογική με αυτή του Μ.Κ.2 δηλ. δεν κατέγραψε στην κατάθεση του ουσιώδη γεγονότα που ο ίδιος αντιλήφθηκε και η μνήμη του ήταν επιλεκτική κάτι που επίσης καταδεικνύει προσπάθεια να μην απαντήσει σε θέματα με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία αντιφάσεων στη μαρτυρία αυτού και των συναδέλφων του και ιδιαίτερα του Μ.Κ.
3. Συγκεκριμένα: Ενώ συμμετείχε ως ανέφερε και σε άλλα σημεία της έρευνας, κάτι που δεν ανέφερε στη κατάθεση του, και αντιλήφθηκε ότι είχαν εντοπισθεί κάποιες απαγορευμένες ουσίες και ήταν παρών και σε κάποια περίπτωση άκουσε αν ρωτήθηκε κάτι ο κατηγορούμενος και αν απάντησε εντούτοις δεν κατέγραψε τα όσα διαμείφθηκαν στην κατάθεση του. Σε ερώτηση για ποιο λόγο το παρέλειψε είπε μη πειστικά όπως και ο Μ.Κ.2 ότι εκεί ανάφερε μόνο αυτά που βρήκε ο ίδιος και μάλιστα πρόσθεσε ότι του ίδιου του ζήτησε ο εξεταστής δηλ. ο Μ.Κ.1 να κάνει κατάθεση για την ανεύρεση της ζυγαριάς. Τα όσα όμως λέχθηκαν στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του Μ.Κ.2 για το καθήκον του κάθε αστυνομικού να καταγράφει στην κατάθεση του όλα τα ουσιώδη γεγονότα που λαμβάνουν χώραν στην παρουσία του κατά τη διερεύνηση μιας υπόθεσης προφανώς ισχύουν και για το Μ.Κ.
4. Περαιτέρω προφανώς για να προσαρμόσει τη μαρτυρία του σε αυτήν του Μ.Κ.1 ανέφερε ότι θυμόταν ότι ο περιφραγμένος χώρος είχε σκαφτεί και σε άλλο σημείο πλην αυτού που εντοπίσθηκε το τεκμήριο
5. Πάλι όμως και πολύ βολικά δεν θυμόταν ποιος έσκαψε ενώ δεν έγραψε κάτι τέτοιο στην κατάθεση του. Όταν του υποδείχθηκαν οι φωτογραφίες για να πει σε ποιο άλλο σημείο έσκαψαν είπε ότι στις φωτογραφίες αυτές δεν βλέπει ακριβές σημείο που να φαίνεται το σκάψιμο από κοντά όμως μπορεί να υποδείξει περίπου τα σημεία που είχαν σκάψει τα οποία καθόρισε πλέον ως 2-
6. Υπέδειξε δε σχετικά στη φωτογραφία 3 στην πλευρά της οικίας που δεν φαίνεται (δηλ. αριστερά της εισόδου), δεν ήταν όμως απόλυτα σίγουρος για το πίσω μέρος της οικίας. Εδώ να σημειωθεί ότι ο Μ.Κ.1 υπέδειξε άλλο χώρο. Είπε επίσης ότι στη φωτογραφία 33 έγιναν έρευνες εκεί που υπήρχε χώμα και υπέδειξε στην αριστερή πλευρά της φωτογραφίας όπου φαίνεται να στέκεται κάποιος ανάμεσα σε χαμηλούς σωρούς από χώματα πίσω από το ντίκερ και να κρατά κάτι. Σε άλλο όμως σημείο της αντεξέτασης του σε υποβολή ότι στο σημείο της φωτογραφίας 33 δεν φαίνεται κανένα σκάψιμο είπε κατά αντίφαση με τα πιο πάνω ότι πρόκειται για φωτογραφία με βάθος πεδίου που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις με τον τρόπο που είναι αν υπάρχει σκάψιμο ή όχι. Εντούτοις επέμενε ότι σκάφτηκε το μέρος εκεί. Και ενώ δεν θυμόταν ποιος έσκαψε στα άλλα σημεία είπε, προφανώς και πάλι για να προσαρμόσει τη μαρτυρία του σε αυτήν του Μ.Κ.1, ότι νομίζει ότι πρέπει σε ένα άλλο σημείο να έσκαψε ο Μ.Κ.1 αλλά και πάλι δεν θυμόταν που. Ο ίδιος δεν έσκαψε πουθενά. Ανέφερε εξ αρχής ότι αντιλήφθηκε ότι στον περιφραγμένο χώρο διεξάγονταν εργασίες με ντίκερ και ότι αυτό είχε ανοίξει αυλάκι ή λάκκο. Δεν ρώτησε όμως τον κατηγορούμενο ποιος δούλευε το ντικερ και τι δουλειές έκανε. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ούτε ο Μ.Κ.4, όσον αφορά αυτό το υπό εξέταση μέρος της μαρτυρίας του, ήταν ειλικρινής και συνεπώς το μέρος αυτό δεν γίνεται δεκτό. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Αρχιαστυφύλακας 1833 Ιωάννης Χριστοδούλου της ΥΚΑΝ Πάφου. Σύμφωνα με τα όσα αυτός ανέφερε στην κατάθεση του στις 10.1.07 μετέβηκε στην Αχέλια, όπου μαζί με τους Υπαστυνόμο Στέλιο Αριστείδου και άλλους συναδέλφους του της ΥΚΑΝ Πάφου διεξήγαν έρευνα στην εξοχική κατοικία του κατηγορούμενου στην παρουσία του τελευταίου. Την ίδια μέρα και ώρα 12:25 ο Μ.Κ.3 έσκαψε με τσάπα στη λεκάνη της αυλής έξω από την εξοχική του κατοικία όπου βρήκε το τεκμήριο
7. Αμέσως το υπέδειξε στον κατηγορούμενο, του ανέφερε ότι η πράσινη ξηρή φυτική ύλη είναι κάνναβης, του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «΄Αλλη φορά που να τα χάνω εν να σας ειδοποιώ να έρκεστε να μου τα βρίσκεται». Ο Μ.Κ.3 παρέλαβε το εν λόγω τεκμήριο και την ίδια μέρα και ώρα 12:30 το παρέδωσε στο Μ.Κ.
8. Στην κυρίως εξέταση του ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι έσκαψε στη λεκάνη γιατί πήρε οδηγίες από τον Υπαστυνόμο Στέλιο Αριστείδου λόγω του ότι η λεκάνη σε εκείνο το σημείο δεν είχε χόρτα όπως είχε στη δεξιά και αριστερή μεριά του λασανιού πράγμα που κίνησε τις υποψίες στον Αριστείδου ότι κάτι πιθανόν να είχε θαφτεί. Όσον αφορά το Μ.Κ.3 θα πρέπει να λεχθεί ότι η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε την ανεύρεση του τεκμηρίου 14 στο συγκεκριμένο χώρο που αυτό βρέθηκε, ούτε ότι ο κατηγορούμενος προέβη στην προαναφερόμενη δήλωση. Δεν αμφισβητήθηκε δε ούτε ότι το σημείο εκεί σκάφθηκε καθ' υπόδειξη του Υπαστυνόμου Αριστείδου. Αυτό που αμφισβητήθηκε πέραν των ενεργειών που ο μάρτυρας δεν περιέγραψε στην κατάθεση του είναι το γιατί υπό τις περιστάσεις δόθηκαν οδηγίες για να σκαφθεί το συγκεκριμένο σημείο όπου εντόπισε το τεκμήριο
9. Όσον λοιπόν αφορά το θέμα αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι οι απαντήσεις του Μ.Κ.3 ήταν αντιφατικές, δεν βρίσκουν έρεισμα στη λογική και προφανώς δόθηκαν για να πείσουν σε σχέση με το γιατί ενώ ο όλος περιφραγμένος χώρος ήταν αρκετά μεγάλος υποδείχθηκε το συγκεκριμένο σημείο όπου εντοπίσθηκαν οι ναρκωτικές ουσίες. Συγκεκριμένα: Στην αντεξέταστη του Μ.Κ.3 σε ερώτηση γιατί δεν είπε στην κατάθεση του ότι του υπέδειξε ο Υπαστυνόμος Αριστείδου να σκάψει στο συγκεκριμένο σημείο κάτι που ανέφερε για πρώτη φορά στην κυρίως εξέταση του έδωσε τη μη πειστική απάντηση ότι ίσως είναι κάποια παράλειψη. Θα αναμενόταν όμως από το μάρτυρα, ως λέχθηκε και για τους άλλους μάρτυρες στην παρούσα, ιδιαίτερα με δεδομένο ότι ως διαφάνηκε η επιλογή του συγκεκριμένου σημείου εντός του περιφραγμένου χώρου, που ως τέθηκε από την υπεράσπιση και δεν αμφισβητήθηκε ήταν έκτασης 4 σκαλών δηλ. 6,000 τ.μ., δεν ήταν τυχαία, να αναφέρει τις συνθήκες υπό τις οποίες έσκαψε εκεί. Αντί αυτού ο μάρτυρας δεν έκανε καμία αναφορά στην κατάθεση του και έκανε λόγο για το θέμα αυτό μόνο όταν ρωτήθηκε στην κυρίως εξέταση του από την κατηγορούσα αρχή, η οποία να σημειωθεί ότι φρόντισε να το διευκρινίσει προφανώς γιατί τέθηκαν σχετικές ερωτήσεις στο Μ.Κ.
10. Και ενώ ο εντοπισμός του τεκμηρίου 14 λογικά ενόψει των ανωτέρω θα προκαλούσε στον οποιονδήποτε εντύπωση, πόσο μάλλον στα μέλη της Αστυνομίας που έκαναν την έρευνα και ιδιαίτερα στο Μ.Κ.3 που έλαβε και τις σχετικές οδηγίες, αυτός δεν ρώτησε τον Αριστείδου γιατί να σκάψει εκεί αλλά ούτε και πως πέτυχε στο σημείο εκείνο εντοπισμό των ναρκωτικών ουσιών. Πέραν τούτου ενώ τα όσα ανέφερε σχετικά στην κυρίως εξέταση του καταδεικνύουν ότι γνώριζε το λόγο για τον οποίο ο Αριστείδου του είπε να σκάψει εκεί στην αντεξέταση του ανέφερε ουσιαστικά ότι υπέθεσε ότι ο Αριστείδου του είπε να σκάψει εκεί για αυτό το λόγο, αναφέροντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι φαίνεται υπέθεσε εκείνος ότι κάτι είχε θάφτει εκεί αφού η φύση του εδάφους δεν δικαιολογούσε τη μη παρουσία χόρτων και κατά την άποψη του μάρτυρα για αυτό του είπε να σκάψει εκεί. Ανέφερε επίσης ότι στο σημείο που το λασάνι δεν είχε βλάστηση ήταν καλλιεργημένο πρόσφατα και πρέπει να είχε ποτιστεί. Δέχθηκε όμως πριν ότι σε κάποιες φωτογραφίες που απεικονίζουν τον περιφραγμένο χώρο φαίνεται ότι το έδαφος στο υπόλοιπο τεμάχιο είχε επίσης καλλιεργηθεί. Δεν σκάφθηκε όμως το εν λόγω μέρος. Περαιτέρω ενώ το λασάνι ήταν μήκους περίπου δύο μέτρων και ήταν ολόκληρο στην κατάσταση που περιέγραψε αυτός έσκαψε σε αυτό μόνο ένα μέτρο. Σε ερώτηση δε γιατί δεν συνέχισε το σκάψιμο του υπολοίπου είπε ότι δεν θυμάται αν έσκαψε και το υπόλοιπο κάτι που δεν απέκλεισε. Ως φαίνεται όμως καθαρά από τη φωτογραφία 16 το υπόλοιπο μέρος του εν λόγω λασανιού δεν έχει σκαφτεί. Παρά δε το ότι βρήκε αυτός το τεκμήριο 14 δεν μπορούσε να απαντήσει και δεν γνώριζε κατά πόσο το σακούλι αυτό φαινόταν να είχε τοποθετηθεί πρόσφατα. Σε ερώτηση δε αν το σακούλι ήταν σε καλή κατάσταση και ενώ το είδε τόσο όταν το βρήκε αλλά και στο Δικαστήριο υπεκφεύγοντας είπε ότι είναι ενώπιον του Δικαστηρίου και μπορούμε να το δούμε. Δεν θυμόταν μάλιστα αν ήταν σχισμένο το σακούλι. Δεν θυμόταν επίσης αν το σακούλι ήταν δεμένο με σπάγκο ή άλλως πως, ούτε αν ήταν τοποθετημένο σε άλλο σακούλι όπως και δεν θυμόταν κατά πόσο μετά τον εντοπισμό του τεκμηρίου 14 συνέχισαν το σκάψιμο στο μέρος. Όσον δε αφορά την απάντηση που του έδωσε ο κατηγορούμενος όταν του υπέδειξε το τεκμήριο 14 όταν ρωτήθηκε αν την θεώρησε σοβαρή ή κοροϊδευτική υπεκφεύγοντας είπε ότι είναι η απάντηση του και την έγραψε. Στη συνέχεια είπε όμως ότι δεν γνωρίζει τι εννοούσε ο κατηγορούμενος και ότι μπορεί να κορόιδευε ή και να σοβαρομιλούσε. Δεν θυμόταν όμως ούτε και ποιο ήταν το ύφος του κατηγορούμενο όταν του είπε τα συγκεκριμένα λόγια. Όταν δε του τέθηκε ότι όταν το έλεγε αυτό ο κατηγορούμενος γελούσε είπε αρχικά ότι αυτό δεν το διαπίστωσε ενώ συνέχισε ότι δεν θυμάται. Σε ερώτηση δε γιατί δεν τον ρώτησε τι λέει, πράγμα που ασφαλώς όφειλε να διευκρινίσει, έδωσε τη μη πειστική απάντηση ότι δεν του είπε τίποτα γιατί δεν το θεώρησε σωστό. Σε σχέση με τις υπόλοιπες ενέργειες του κατά την έρευνα αλλά και όσα άλλα έλαβαν χώραν στην παρουσία του ακολουθώντας ουσιαστικά την τακτική και των υπολοίπων μαρτύρων κατηγορίας, πάντα στα πλαίσια προφανώς της ίδιας λογικής και σκοπιμότητας, είπε ότι στην κατάθεση του έγραψε τις ενέργειες που έκανε ο ίδιος αναφέροντας όμως ταυτόχρονα ότι γενικά λάμβανε μέρος στην έρευνα. Δεν ανέφερε όμως στην κατάθεση του ότι ο Μ.Κ.1 εντόπισε ναρκωτικά γιατί δεν τα βρήκε ο ίδιος και όπως και οι άλλοι μάρτυρες κατηγορίας δεν θυμόταν τι ρωτήθηκε και τι απάντησε τότε ο κατηγορούμενος. Συμφώνησε δε ότι είναι σημαντική η απάντηση κάποιου όταν εντοπισθεί κάποια απαγορευμένη ουσία. Σε ερώτηση όμως γιατί τότε δεν έγραψε τα όσα είπε ο κατηγορούμενος στο Μ.Κ.1 έδωσε τη μη πειστική απάντηση ότι αυτά τα είπε στο Μ.Κ.1, ο οποίος τα έγγραψε και δεν χρειαζόταν να τα γράψει και ο αυτός. Δεν θυμόταν όμως ούτε τι ενέργειες έκανε ο ίδιος όπως αν εκτός από το συγκεκριμένο σημείο ο ίδιος έσκαψε και αλλού, ούτε αν έσκαψε αλλού άλλος συνάδελφος του. Σε υποβολή δε ότι σε κανένα άλλο σημείο δεν έγινε σκάψιμο είπε ότι δεν θυμάται. Όσον αφορά το κατά πόσο στον περιφραγμένο χώρο μπορούσε να εισέλθει οποιοδήποτε πρόσωπο ανέφερε ως και οι Μ.Κ.1 και Μ.Κ.3 ότι εκεί υπήρχε σκύλος λυτός, ρόντβαιλερ που είναι πολύ επιθετικός, χωρίς να αναφέρει πως το γνώριζε αυτό, και μάλιστα είπε ότι πιστεύει ότι ήταν για την προστασία του χώρου και επομένως αν έμπαινε κάποιος μέσα πιθανόν να δεχόταν επίθεση. Παρόλα αυτά δεν ήξερε πότε έβαλαν τον σκύλο εκεί ούτε αν αυτός έβλεπε. Δέχθηκε δε ότι αν δεν υπήρχε ο σκύλος θα μπορούσε κάποιος να πεταχτεί πάνω από τα τέλια. Ανέφερε δε τέλος ότι μέσα στον περιφραγμένο χώρο υπήρχε ένα ντίκερ και γίνονταν σκαψίματα. Ούτε όμως αυτός ρώτησε ποιοι δούλευαν το ντίκερ και τι δουλειά έκαναν εκεί. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω κρίνω ότι ούτε ο Μ.Κ.3 ήταν ειλικρινής και συνεπώς η μαρτυρία του στο μέτρο που αμφισβητήθηκε δεν γίνεται δεκτή. Τέλος ως Μ.Κ.5 κατέθεσε ο Αστ. 2588 Αντρέας Παπακλεοβούλου, ειδικός φωτογράφος και ειδικός στην εξέταση, σκηνών εγκληµάτων δακτυλοσκοπικώς, αποσπασμένος στο ΤΑΕ Πάφου. Ο μάρτυρας αυτός στις 10.1.07 και µεταξύ των ωρών 11:40-13:20 στην παρουσία του Μ.Κ.1 και καθ' υπόδειξη του Υπαστυνόμου Αριστείδου έλαβε αριθµό φωτογραφιών της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου κατά την διάρκεια της έρευνας. Περαιτέρω την ίδια μέρα και ώρα 14:45 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου στην παρουσία του Μ.Κ.1 έλαβε αριθµό φωτογραφιών σχετικά με την ίδια υπόθεση. Στην παρουσία του εμφανίστηκε το φιλμ και από τα αναλλοίωτα αρνητικά έγιναν φωτογραφικές μεγεθύνσεις τις οποίες αρίθμησε από 1-39 και τις έδεσε σε σχήμα βιβλιαρίου μα αναλυτικό πίνακα (τεκμήριο 21). Όσον αφορά το Μ.Κ.5 η μαρτυρία αυτού γίνεται δεκτή εφόσον δεν αντεξετάσθηκε. Ο κατηγορούμενος στην παρούσα, ως έχει αναφερθεί, δεν προσήγαγε καμία μαρτυρία. Περιορίστηκε σε ανώμοτη δήλωση. Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 CLR 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγούν από αυτά με διαφορετικό φως (R v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Αφού έλαβα υπόψην το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμεου σε συνάρτηση με τη γραμμή υπεράσπισης, το περιεχόμενο της κατάθεσης του (τεκμήριο 2) αλλά και τη μαρτυρία του Μ.Κ.3 καταλήγω ότι το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου όσον αφορά το γιατί έκανε τη σχετική δήλωση στο Μ.Κ.3 μετά τον εντοπισμό του τεκμηρίου 14 δεν πρέπει να αγνοηθεί τελείως. Κάποια βαρύτητα στην έκταση και στο βαθμό που θα αναφερθώ στη συνέχεια θα πρέπει να της δοθεί. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Οι κατηγορίες 1-5 και 7 στηρίζονται στο άρθρο 6 του Νόμου 29/77 το οποίο έχει ως ακολούθως: «6.

(1)Τηρουμένων οιονδήποτε δυνάμει του άρθρου 8 του παρόντος Νόμου εκάστοτε εν ισχύει κανονισμού, δεν είναι νόμιμο δι΄ οιονδήποτε πρόσωπο να προμηθεύεται ή να έχει ελεγχόμενο φάρμακο εν τη κατοχή αυτού»

(2)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 32 του παρόντος Νόμου και του εδαφίου 4 κατωτέρω, αποτελεί αδίκημα δι΄ οιονδήποτε πρόσωπο να αγοράζει ή προμηθεύεται ή να έχει εν τη κατοχή αυτού ελεγχόμενο φάρμακο κατά παράβαση του εδαφίου

(1)ανωτέρω

(3)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 32 του παρόντος Νόμου αποτελεί αδίκημα δι΄ οιονδήποτε πρόσωπο να αγοράζει ή προμηθεύεται ή να έχει εν τη κατοχή αυτού ελεγχόμενο φάρμακο νομίμως ή μη προς τον σκοπόν όπως προμηθεύση τούτο εις έτερον πρόσωπον κατά παράβαση του εδαφίου 5

(1)του παρόντος νόμου». Προς στοιχειοθέτηση λοιπόν των αδικήματων των κατηγοριών 1-5 πρέπει να αποδειχθεί η κατοχή από τον κατηγορούμενου των εν λόγω ελεγχόμενων φαρμάκων. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία κατοχή εν τη εννοία του Νόμου σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής (βλ. Queiss ν. Republic

(1987)2 CLR 49, Youssef ν. Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 289 και Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 21). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 λέχθηκε ότι «η κατοχή εξυπακούει φυσικό έλεγχο του αντικείμενου μαζί με γνώση του κατηγορούμενου ότι το έχει στην κατοχή του ή υπό τον έλεγχό του. Δυνατόν κάποιος να κατέχει κάποιο αντικείμενο χωρίς να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται τη φύση του, αλλά δεν το κατέχει υπό τη νομική έννοια, εκτός κι αν γνωρίζει ότι το έχει». Συνεπώς προς στοιχειοθέτηση του συστατικού στοιχείου της κατοχής πρέπει να αποδειχθούν και τα δύο πιο πάνω στοιχεία. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η φυσική κατοχή του αντικειμένου δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για στήριξη καταδίκης. Η έννοια της κατοχής έχει τέτοια ευρύτητα ώστε να καλύπτει και τις περιπτώσεις φύλαξης του αντικειμένου σε υποστατικό τρίτου εφόσον ο κατηγορούμενος διατηρεί τον έλεγχο του αντικειμένου (βλ. Ιωάννου άλλως Τίτος κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 409 και Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ 256). Η έννοια του όρου «κατοχή» όπως έχει τεθεί ανωτέρω από τη σχετική νομολογία στηρίζεται και νομοθετικά από το άρθρο 2

(3)του Ν. 29/77, το οποίο προβλέπει ότι πρόσωπο θεωρείται ότι έχει κατοχή όταν τα αντικείμενα τελούν υπό τον έλεγχο αυτού αν και βρίσκονται υπό τη φύλαξη άλλου προσώπου. Για την απόδειξη της γνώσης της φύσης του αντικειμένου, λόγω του ότι αυτή συνήθως ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορουμένου, σπάνια υπάρχει άμεση μαρτυρία και κατά κανόνα η γνώση αυτή συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, ιδιαίτερα από τη σύνδεση και τις πράξεις του κατηγορούμενου σε σχέση με το παράνομο αντικείμενο (βλ. Queiss ανωτέρω και Χριστοφόρου v. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250). Με άλλα λόγια εξάγεται από περιστατική μαρτυρία, η οποία μπορεί να οδηγήσει εξίσου σε ασφαλές συμπέρασμα και κάποτε μάλιστα με μεγαλύτερη ασφάλεια (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 388). Η περιστατική μαρτυρία παρομοιάζεται στη σχετική νομολογία με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους, έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα (Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 CLR 172). Η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συμβιβάζεται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά περιπλέον πρέπει τα γεγονότα να μην συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα εκτός από το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορουμένου (Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Vouniotis v Republic

(1975)2 CLR 34, Anastasiadis v. Republic

(1977)2 CLR 97). Όταν όλες οι σημαντικές πτυχές της περιστατικής μαρτυρίας δεν συμβιβάζονται με οτιδήποτε άλλο παρά με συμπέρασμα ενοχής η περιστατική μαρτυρία μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Όταν όμως βασικά σημεία της περιστατικής μαρτυρίας συμβιβάζονται όχι μόνο με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά και με μια άλλη λογική εξήγηση που προκύπτει από τη μαρτυρία, τότε η περιστατική μαρτυρία από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. επίσης το σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Δίκαιο της Απόδειξης, σελ. 26 -36). Όσον αφορά το θέμα της ποσότητας στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71 με αναφορά στην αγγλική νομολογία (βλ. R. v. Boyesen [1982] 2 All E.R. 161) λέχθηκε ότι η ποσότητα μπορεί να είναι σχετική ως προς το θέμα της γνώσης και ότι θα πρέπει να αποδειχθεί κατοχή οιασδήποτε ποσότητας, οσονδήποτε μηδαμινής. «Το θέμα είναι πραγματικό και θα πρέπει να εφαρμόζεται η κοινή λογική. Αν η ποσότητα που είχε κάποιος στην κατοχή του ή υπό τον έλεγχό του είναι μηδαμινή, το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο ήταν τόσο μηδαμινή που δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι γνώριζε ότι την κατείχε. Αν δεν μπορεί να αποδειχθεί η γνώση, δεν αποδεικνύεται ούτε και η κατοχή». Στην δε Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ 288 σε σχέση με το επιχείρημα ότι η ποσότητα ήταν άγνωστη λέχθηκε ότι «Εκείνο στο οποίο αναφέρονται οι νομολογιακές αρχές που αναπτύχθηκαν είναι το μη μετρήσιμο της ποσότητας και όχι αν η συγκεκριμένη ποσότητα έχει μετρηθεί ή όχι. Δηλαδή, αν λόγω της ύπαρξης μόνο ιχνών θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν είχε ουσιαστική γνώση της κατοχής». Στην περίπτωση δε εκείνη κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η γνώση, εν πάση περιπτώσει, αποδεικνυόταν και από την ίδια την παραδοχή της εφεσείουσας ότι το συγκεκριμένο αποτσίγαρο, στο οποίο βρέθηκε ινδική κάνναβης, ήταν δικό της. Αναφορικά με την κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια (κατηγορία 7) θα πρέπει να αποδειχθεί πέραν της κατοχής και η πρόθεση προμήθειας σε άλλο πρόσωπο. Ως προς την πρόθεση αυτή το άρθρο 30Α του Νόμου 29/77 έχει θεσπίσει μαχητό τεκμήριο απόδειξης. Συγκεκριμένα εφόσον αποδειχθεί ότι πρόσωπο κατείχε ελεγχόμενο φάρμακο η ποσότητα του οποίου υπερβαίνει την υπό του Νόμου καθοριζομένη, τότε αυτός θεωρείται ότι κατείχε το φάρμακο με σκοπό να το προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο εκτός αν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για το αντίθετο. Για την περίπτωση της κάνναβης που αφορά στην παρούσα υπόθεση η ποσότητα που ικανοποιεί το τεκμήριο είναι 30 ή περισσότερα γραμμάρια. Τέλος όσον αφορά την κατηγορία 6 θα πρέπει να αποδειχθεί, ως προνοεί το άρθρο 10

(1)(α) του Νόμου 29/77 ότι ο κατηγορούμεμος έκανε χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου και συγκεκριμένα ότι κάπνισε κάνναβη. Από τη μαρτυρία λοιπόν που έχει γίνει δεκτή στην παρούσα προκύπτουν τα ακόλουθα: Κατά την έρευνα του οχήματος στο οποίο επέβαινε ο κατηγορούμενος ως συνοδηγός κατά τον επίδικο χρόνο εντοπίσθηκε από το Μ.Κ.2 στο πάτωμα του συνοδηγού ένα χειροποίητο τσιγάρο (τεκμήριο 10). Την ίδια ώρα όταν αυτό υποδείχθηκε στον κατηγορούμενο και στον οδηγό και αφού τους επιστήθηκε η προσοχή τους στο Νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε «Εν δικό μου». Τα ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης που υπήρχαν στο τσιγάρο ανάμικτα με καφέ ξηρή φυτική ύλη, μετά από επιστηνομικές εξετάσεις, διαπιστώθηκε ότι ήταν κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. Το τσιγάρο αυτό ήταν μισοκαπνισμένο δηλ. τσιγάρο που μέρος του είχε χρησιμοποιηθεί-καπνισθεί. Σύμφωνα δε με τα αποτελέσματα των επιστημονικών εξετάσεων, γενετικό υλικό που απομονώθηκε από το εν λόγω τσιγάρο ταυτίστηκε με το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου. Από την πιο πάνω λοιπόν μαρτυρία συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος έκανε χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β και συγκεκριμένα ότι κάπνισε κάνναβη. Συνεπώς έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η κατηγορία

1. Περαιτέρω με δεδομένο ότι αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος έκανε χρήση ήτοι κάπνισε το εν λόγω τσιγάρο στο οποίο περιέχονταν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης που ήταν κάνναβη και παραδέχθηκε ότι το τσιγάρο αυτό ήταν δικό κρίνω ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και η εκ μέρους του κατοχή, εν τη εννοία του Νόμου 29/77, της εν λόγω ουσίας. Συνεπώς έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και η κατηγορία
2. Κατά την προαναφερόμενη έρευνα του οχήματος ο Μ.Κ.2 εντόπισε σε τσαντάκι μέσης, το οποίο βρισκόταν πίσω στη θέση του συνοδηγού και το οποίο ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι είναι δικό του, ένα πακέτο τσιγάρων (τεκμήριο 11), όπου σε πλαϊνό σημείο μεταξύ του σακουλιού καλύμματος και του κουτιού υπήρχε μικρό τεμάχιο διαφανούς νάιλον πλαστικού σακουλιού στο οποίο υπήρχε πράσινη ξηρή φυτική ύλη (τεκμήριο 12). Αμέσως ο Μ.Κ.2 παρέλαβε τα τεκμήρια 11 και 12 τα υπέδειξε στον κατηγορούμενο και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο απάντησε «Εν δικό μου». Μετά δε από επιστημονικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η πιο πάνω αναφερόμενη πράσινη ξηρή φυτική ύλη ήταν κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη, βάρους 0,1019 γραμμαρίων. Με βάση λοιπόν τα ανωτέρω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο είχε στην κατοχή του, με την έννοια που αποδίδεται στην κατοχή από το Νόμο 29/77, την πιο πάνω αναφερόμενη ποσότητα ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β. Συνεπώς έχει αποδειχθεί εναντίον του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και η κατηγορία
3. Κατά την έρευνα που ακολούθησε στον χώρο της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου στην Αχέλεια περί ώρα 12:40 ο Μ.Κ.4 βρήκε εντός της πιο πάνω κατοικίας, σε ερμαράκι της κουζίνας, πίσω από φλυτζάνια, μία ζυγαριά ακριβείας μάρκας ΤΑΝΙΤΑ model 1479V χρώματος μαύρου με την θήκη της (τεκμήριο 15). Υπέδειξε αυτήν στον κατηγορούμενο, του είπε ότι την ζυγαριά πιθανόν να την χρησιμοποιεί για το ζύγισμα ναρκωτικών, του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «Εντάξει». Μετά από επιστημονικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι στην εν λόγω ζυγαριά ακριβείας και στη θήκη αυτής υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης που ήταν κάνναβη. Περαιτέρω από επιχρίσματα που λήφθηκαν από τη θήκη και από την οθόνη της ζυγαριάς διαπιστώθηκε ότι το µερικό ανδρικό προφίλ της κύριας συνεισφοράς της µικρής ποσοτητας του µικτού γενετικού υλικού που αποµονώθηκε ταυτίστηκε με το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου. Όσον αφορά το χώρο όπου τοποθετήθηκε το τεκμήριο 15 για να φωτογραφηθεί ήτοι σε καρέκλα θα πρέπει να λεχθεί ότι η θέση της υπεράσπισης δεν ήταν ότι τα ίχνη της πράσινης ξηρής φυτικής ύλης εντοπίσθηκαν στη ζυγαριά λόγω του ότι αυτά μεταφέρθηκαν σε αυτή κατά τη φωτογράφηση από την καρέκλα όπου τοποθετήθηκε αλλά έγινε λόγος γενικά για πιθανότητα μόλυνσης. Το ότι δε ο Μ.Κ.4 συμφώνησε γενικά ότι όταν τοποθετείται ένα τεκμήριο κάπου υπάρχει ανησυχία να μολυνθεί από διάφορα δεν οδηγεί στο πιο πάνω συμπέρασμα εφόσον δεν διευκρινίσθηκε σε τι συνίσταται η μόλυνση και πέραν αυτού δεν υπήρξε οποιαδήποτε μαρτυρία που να αφήνει οποιεσδήποτε σχετικές υπόνοιες. Άλλωστε θα πρέπει να λεχθεί ότι η καρέκλα στην οποία τοποθετήθηκε η ζυγαριά για φωτογράφηση βρισκόταν εντός της κουζίνας της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου και συνεπώς αν υπήρχε θέμα μεταφοράς της πράσινης φυτικής ύλης στη ζυγαριά αυτό θα προερχόταν από αντικείμενο το οποίο βρισκόταν σε χώρο που κατείχε ο κατηγορούμενος. Με δεδομένο λοιπόν ότι τα ίχνη εντοπίσθηκαν στη ζυγαριά ακριβείας, η οποία αποτελεί όργανο μέτρησης ποσοτήτων και ότι η εν λόγω ζυγαριά βρέθηκε μέσα στην κουζίνα της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου και ανεξαρτήτως του ότι δεν διαπιστώθηκε κατά πόσο η ζυγαριά λειτουργούσε κατά το χρόνο του εντοπισμού της, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί τόσο η ο φυσικός έλεγχος όσο και η γνώση της φύσης της ύλης που εντοπίσθηκε και κατ' επέκταση ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και η εκ μέρους του κατηγορούμενου κατοχή, εν τη εννοία του Νόμου 29/77, της εν λόγω ποσότητας. Συνεπώς έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και η κατηγορία
4. Όσον δε αφορά της κατηγορίες 3 και 4 από δε την υπόλοιπη μαρτυρία η οποία έχει γίνει δεκτή έχουν αποδειχθεί τα ακόλουθα: Ο Μ.Κ.1 κατά τον επίδικο χρόνο βρήκε κάτω από πέτρες εντός του περιφραγμένου χώρου της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου στην Αχέλεια αριστερά από το κάγκελο εισόδου το τεκμήριο 13 δηλ. ένα διαφανές νάιλον σακούλι, το οποίο περιείχε τρία διαφανή νάιλον σακούλια, εντός των οποίων υπήρχε πράσινη ξηρή φυτική ύλη. Από επιστημονικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η πράσινη ξηρή φυτική ύλη, η οποία υπήρχε μέσα στα τρία σακούλια ήταν κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη, βάρους 12,9015 γραμμαρίων, 14,8155 γραμμαρίων και 12,9369 γραμμαρίων αντίστοιχα. Την ίδια μέρα και ώρα 12:25 ο Μ.Κ.3 καθ' υπόδειξη του Υπαστυνόμου Στέλιου Αριστείδου, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της επιχείρησης, έσκαψε σε συγκεκριμένο σημείο ήτοι σε λεκάνη στην αυλή έξω από την εξοχική κατοικία του κατηγορούμενου όπου βρήκε ένα ημιδιαφανές πλαστικό σακούλι στο οποίο υπήρχε πράσινη ξηρή φυτική ύλη (τεκμήριο 14). Αμέσως ο Μ.Κ.3 το υπέδειξε αυτό στον κατηγορούμενο, του ανέφερε ότι η πράσινη ξηρή φυτική ύλη είναι κάνναβη, του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε «΄Αλλη φορά που να τα χάνω εν να σας ειδοποιώ να έρκεστε να μου τα βρίσκεται». Μετά από επιστημονικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η εν λόγω πράσινη ξηρή φυτική ύλη είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη, βάρους 3,0654 γραμμαρίων. Έχει λοιπόν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η πράσινη ξηρή φυτική ύλη, η οποία βρέθηκε στα τεκμήρια 13 και 14 είναι κάνναβη από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη δηλ. ότι επρόκειτο για ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 29/
5. Το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί και η «κατοχή» των εν λόγω τεκηρίων από τον κατηγορούμενο με την έννοια τόσο του φυσικού ελέγχου όσο και της γνώσης της φύσης του αντικειμένου, ως έχει εξηγηθεί ανωτέρω. Για το θέμα αυτό η μαρτυρία που υπάρχει είναι περιστατική. Η δε κατηγορούσα αρχή στήριξε στην ουσία την υπόθεση της για το θέμα αυτό στην ακόλουθη μαρτυρία που έχει γίνει δεκτή:
6. Η εξοχική κατοικία του κατηγορούμενου όπου έλαβε χώρα η έρευνα βρίσκεται εντός περιφραγμένου από τέλι χώρου.
7. Η είσοδος στο χώρο γινόταν από καγκέλι, το οποίο κατά τον επίδικο χρόνο και πριν αρχίσει η έρευνα ήταν κλειστό με κλειδωνιά, κλειδί της οποίας κατείχε ο κατηγορούμενος,
8. Το τεκμήριο 13 βρέθηκε κάτω από πέτρες εντός του περιφραγμένου χώρου της εξοχικής κατοικίας του κατηγορούμενου.
9. Το τεκμήριο 14 βρέθηκε θαμμένο σε λεκάνη στην αυλή έξω από την εν λόγω κατοικία.
10. Όταν το τεκμήριο 14 υποδείχθηκε μετά τον εντοπισμό του στον κατηγορούμενο, του αναφέρθηκε ότι η πράσινη ξηρή φυτική ύλη είναι κάνναβη και του επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο αυτός απάντησε «΄Αλλη φορά που να τα χάνω εν να σας ειδοποιώ να έρκεστε να μου τα βρίσκεται».
11. Εντός του περιφραγμένου χώρου πριν την έναρξη της έρευνας υπήρχε σκύλος που ήταν λυτός και τον οποίο ο κατηγορούμενος μετέφερε και τοποθέτησε σε κλουβί. Θα πρέπει όμως να λεχθεί ότι πέραν των πιο πάνω από τη μαρτυρία που έγινε δεκτή φαίνονται και τα ακόλουθα:
12. Δεν έχει αμφισβητηθεί ότι ο εν λόγω περιφραγμένος χώρος ήταν συνολική έκτασης περίπου 4 σκαλών ήτοι 6,000 τ.μ. καθώς και ότι η περίφραξη του χώρου ήταν από τέλι ύψους 1.20 μέτρα. Σύμφωνα δε με τους Μ.Κ. 3 και Μ.Κ.4 κάποιος θα μπορούσε να εισέλθει στο χώρο λόγω του χαμηλού ύψους της περίφραξης. Δεν είναι δε γνωστό πότε έγινε η περίφραξη όπως και δεν είναι γνωστό πότε τοποθετήθηκαν στο χώρο οι ναρκωτικές ουσίες.
13. Εντός του περιφραγμένου χώρου υπήρχαν δύο σκύλλοι. Ο ένας κατά τον χρόνο λίγο πριν την έρευνα βρισκόταν κλεισμένος σε κλουβί ενώ ό άλλος ήταν λυτός στο χώρο. Οι Μ.Κ.1 και Μ.Κ.3 υποστήριξαν ότι ο λυτός σκύλος ήταν επικίνδυνος χωρίς όμως να φαίνεται από τη μαρτυρία τους ότι είχαν κάποια εξιδικευμένη γνώση επί του θέματος. Πέραν τούτου δεν εξετάσθηκε η θέση που προβλήθηκε από τη σύζυγο του κατηγορούμενου ότι ο εν λόγω σκύλος ήταν τυφλός όπως και προφανώς δεν εξετάσθηκε η θέση του κατηγορούμενου στην κατάθεση του ότι πήρε τον εν λόγω σκύλο εκεί 10 μέρες πριν.
14. Περαιτέρω εντός του χώρου υπήρχε κατά τον επίδικο χρόνο εκσκαφέας, ο οποίος διεξήγε προηγουμένως εκεί κάποιες εργασίες και συγκεκριμένα είχε ανοίξει λάκκο. Δεν εξετάσθηκε σε ποιον ανήκε ο εκσκαφέας και ποιος ή ποιοι διεξήγαν τις εν λόγω εργασίες και συνεπώς δεν αποκλείσθηκε στο χώρο να είχαν εισέλθει και άλλα άτομα πλην του κατηγορούμενου. Όσον δε αφορά τις δηλώσεις του κατηγορούμενου σε σχέση με τις υπό εξέταση ποσότητες ναρκωτικών έχει ήδη προαναφερθεί ότι όλες οι δηλώσεις που έγιναν σχετικά στο Μ.Κ.1, για τους λόγους που εξηγήθηκαν κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας αυτού, δεν έγιναν δεκτές. Απομένει να εξετασθεί η δήλωση του κατηγορούμενου στο Μ.Κ.3 και συγκεκριμένα κατά πόσο αυτή συνιστά ομολογία για κατοχή του τεκμηρίου
15. Σε σχέση με το θέμα αυτό ο ίδιος ο Μ.Κ.3 ανέφερε κατά την αντεξέταση του ότι δεν γνωρίζει τι εννοούσε ο κατηγορούμενος με αυτή και δεν απέκλεισε να κορόιδευε ούτε να γελούσε όταν την έκανε. Ο δε κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση είπε ότι ανέφερε αυτά τα λόγια γιατί του είχαν σπάσει τα νεύρα. Πρέπει περαιτέρω να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος σε κανένα άλλο σημείο δεν παραδέχθηκε ότι το τεκμήριο 14 ήταν δικό του. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω αλλά και τις λοιπές περιστάσεις της υπόθεσης καθώς και τη στάση του κατηγορούμενου κατά την έρευνα και διερεύνηση της υπόθεσης κρίνω ότι η υπό εξέταση δήλωση του κατηγορούμενου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ομολογία κατοχής του τεκμηρίου
16. Περαιτέρω όσον αφορά τον εντοπισμό του τεκμηρίου 14 προκύπτει σαφώς από τη μαρτυρία που τέθηκε σχετικά ότι ο μόνος που γνώριζε το γιατί σκάφτηκε το συγκεκριμένο σημείο του όλου περιφραγμένου χώρου ήταν ο Υπαστυνόμος Στέλιος Αριστείδου, ο οποίος και προίστατο της επιχείρησης-έρευνας και έδωσε τις σχετικές οδηγίες. Στο σημείο αυτό να σημειωθεί περαιτέρω ότι κατά την έρευνα έλαβαν μέρος και εκπαιδευμένοι σκύλοι του Τμήματος Κυνών της Αστυνομίας αλλά αυτοί δεν εντόπισαν καμία ναρκωτική ουσία. Αντίθετα όλες τις ναρκωτικές ουσίες που βρέθηκαν τις εντόπισαν μέλη της ΥΚΑΝ. Δεν έχει δε δοθεί κάποια εξήγηση για το πως αυτό ήταν δυνατό. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω κρίνω ότι ο Υπαστυνόμος Αριστείδου ήταν ουσιώδης μάρτυρας για την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, η οποία όμως δεν τον κάλεσε στο Δικαστήριο, παρά το ότι κατά την αντεξέταση του Μ.Κ.1 και ιδιαίτερα του Μ.Κ.3 διαφάνηκε ότι εγείρετο σχετικά το όλο θέμα, χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση για τη μη κλήση του. Στην πολύ πρόσφατη Smache v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 88/2008, ημερ. 14.10.10 έγινε αναφορά στο κάτωθι απόσπασμα από την Γενικός Εισαγγελέας ν. Σάββα

(1998)2 Α.Α.Δ. 224: «Ίσως πρέπει να διευκρινίσουμε πως το ζήτημα που συζητήθηκε στην Πέγκερος ν. Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 143 (βλ. επίσης Fournaris v. The Republic

(1978)2 C.L.R. 20), είναι διαφορετικό. Αφορούσε στο ασφαλές της τελικής ετυμηγορίας, όταν διαπιστώνονται κενά τα οποία θα μπορούσαν να πληρωθούν, αν η κατηγορούσα αρχή καλούσε διαθέσιμο ουσιώδη μάρτυρα.» Ανεξάρτητα από την αναγραφή ή μη των μαρτύρων στο Κατηγορητήριο, σύμφωνα με τη νομολογία η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση τόσο σε συνοπτική δίκη όσο και σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου, να καλεί όλους τους ουσιώδεις μάρτυρες και παράλειψη της να το πράξει, ιδιαίτερα εκεί που διαπιστώνονται κενά τα οποία θα μπορούσαν να πληρωθούν, δυνατό να κλονίσει το θεμέλιο της κατηγορίας». Στην Νικολαίδης ν. Αστυνομίας (Αρ. 1)

(2001)2 Α.Α.Δ 29 έγινε αναφορά στο ακόλουθο σχετικό απόσπασμα από την αγγλική υπόθεση R. v. Oliva [1965] 49 Cr. App. R. 298, η οποία να σημειωθεί οτι αναφερθηκε με επιδοκιμασία στην Πέγκερος ανωτέρω: «Βεβαίως η Κατηγορούσα Αρχή δεν προβάλλει τον κάθε μάρτυρα σαν μάρτυρα αλήθειας αλλά όπου η μαρτυρία ενός μάρτυρα μπορεί να γίνει πιστευτή τότε είναι υποχρέωση της Κατηγορούσας Αρχής, καλώς αναγνωρισμένη, να τον καλέσει, έστω και αν η μαρτυρία που θα δώσει είναι ασυμβίβαστη με την υπόθεση την οποία επιδιώκει να αποδείξει. Η διακριτική ευχέρεια της Κατηγορούσας Αρχής πρέπει να ασκείται με τρόπο ο οποίος προάγει το συμφέρον της δικαιοσύνης και ταυτόχρονα να είναι ακριβοδίκαιος για την υπεράσπιση». Τέλος στην Parris v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ 186 πέραν των υποθέσεων Πέγκερος και Oliva αναφέρθηκε και η ακόλουθη παρατήρηση του Lord Roche στην υπόθεση Seneviratne v. R. [1936] 3 All E.R. 36: «.... Μάρτυρες απαραίτητοι για το ξεδίπλωμα των αφηγήσεων επί των οποίων βασίζεται η ποινική δίωξη πρέπει βέβαια να καλούνται από την Κατηγορούσα Αρχή έστω και αν στο τέλος το αποτέλεσμα της μαρτυρίας τους είναι υπέρ ή εναντίον της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής." Οι αρχές που προκύπτουν από τη Νομολογία είναι τούτες:

(1)Η Κατηγορούσα Αρχή έχει διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει ποιοι μάρτυρες θα κληθούν. Η κάθε περίπτωση εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά της και δεν μπορούν να τεθούν κανόνες για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας. Ωστόσο αυτή η διακριτική ευχέρεια πρέπει να ασκείται με τρόπο που προάγει το συμφέρον της δικαιοσύνης και που είναι, ταυτόχρονα, ακριβοδίκαιος για την υπεράσπιση.

(2)Αν η μαρτυρία ενός μαρτυρά μπορεί να γίνει πιστευτή η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να τον καλέσει έστω και αν η μαρτυρία του είναι ασυμβίβαστη με την υπόθεση την οποία επιδιώκει να αποδείξει». Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην την προαναφερθείσα νομολογία αλλά και τα όσα αναφέρθηκαν σχετικά με το ουσιώδες της μαρτυρίας του Υπαστυνόμου Αριστείδου, κρίνω ότι η παράλειψη κλήσης του εν λόγω μάρτυρα αφήνει ουσιώδες κενό στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής σε σχέση με την κατηγορία 4 που αφορά. Ακόμη όμως και αν δεν υπήρχε αυτό το κενό θα πρέπει να λεχθεί ότι είναι προφανές ότι τα στοιχεία της περιστατικής μαρτυρίας που αφορούν τις κατηγορίες 3 και 4 δεν έχουν τον ειρμό, τη συνοχή και την αποδεικτική δύναμη ούτως ώστε να οδηγήσουν χωρίς αμφιβολία στο μοναδικό συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος ήταν το μόνο πρόσωπο που είχε εισέλθει και έλεγχε αποκλειστικά τον περιφραγμένο χώρο εντός του οποίου εντοπίσθηκαν τα τεκμήρια 13 και 14 ούτως ώστε να μπορεί εξ αυτού να συναχθεί ότι είχε το φυσικό έλεγχο και τη γνώση της φύσης και άρα ότι «κατείχε» εν τη εννοία τα Νόμου 29/77 τις εν λόγω ναρκωτικές ουσίες. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε υπόθεση και μόνο. Η απόδειξη όμως της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνουν εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και εάν είναι με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικών γεγονότων που συνιστούν ή αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363). Η κατάληξη μου αυτή σφραγίζει μοιραία και την τύχη της κατηγορίας 7 εφόσον η απόδειξη της εν λόγω κατηγορίας προυποθέτει απόδειξη της εκ μέρους του κατηγορούμενου κατοχής της συνολικής ποσότητας των ναρκωτικών ουσιών των τεκμηρίων 13 και 14 ήτοι απόδειξη των κατηγοριών 3 και

1. Καταληκτικά ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1, 2, 5 και 6 ενώ αθωώνεται και απαλλάσεται στις κατηγορίες 3, 4 και
2. (Υπ.) ...................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Κατοχή, κατοχή με σκοπό την προμήθεια και χρήση ναρκωτικών ουσιών) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο