Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νικόλαος Λευκόπουλος κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4781/09, 28.6.2011

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, σε καμία από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ως εκ τούτου κάλεσε το Δικαστήριο να τον αθωώσει και απαλλάξει στον παρόν στάδιο. Η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής συμφώνησε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 1 στην κατηγορία 2. Αντίθετη όμως ήταν η εισήγηση της κας Παπαλαζάρου όσον αφορά την κατηγορία 1 για την οποία υποστήριξε ότι εναντίον του κατηγορούμενου 1 έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση και εισηγήθηκε όπως αυτός κληθεί σε απολογία. Τα όσα ανέφεραν για υποστήριξη των θέσεων τους οι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους αποτελούν μέρος του φακέλου της υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθούν αυτολεξεί στην παρούσα απόφαση. Οι παράμετροι, οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 [All E.R.] 448). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Γιάγκου άλλως Λεμόνα ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382, Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191 και Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ.

1. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:
2. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
3. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Δηλ. η όλη μαρτυρία εμπεριέχει τόσο θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων (εξ όψεως) και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και στη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του Δικαστηρίου. Η δε εμβέλεια της αντίφασης στη μαρτυρία ως αναιρούσα την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεση είναι περιορισμένη. Η απόφαση για αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η καθοδήγηση πρακτικής του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης δηλαδή την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Χριστοδούλου ανωτέρω). Το βάρος απόδειξης που έχει η κατηγορούσα αρχή σε αυτό το στάδιο είναι διαφορετικό από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό είναι αρκετό η κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ 9). Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει κατηγορία πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης, κατά παράβαση των άρθρων 210 και 20 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 1). Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες του εν λόγω αδικήματος οι κατηγορούμενοι, στις 6.4.08 στο Αναβαργός της Επαρχίας Πάφου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης πράξης ή συμπεριφοράς που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια και άνευ προθέσεως, επέφεραν το θάνατο στο Μιχάλη Νεοφύτου τέως από την Πάφο, δηλ. ενώ γνώριζαν ότι ο θανών θα έκανε εισπνοές από φιάλη γκαζιού αναπτήρων δεν τον απέτρεψαν ή δεν τον εμπόδισαν. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει κατηγορία κακόβουλης χορήγησης δηλητηρίου με σκοπό την πρόκληση σωματικής βλάβης σε άλλο, κατά παράβαση των άρθρων 233 και 20 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 2). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της εν λόγω κατηγορίας οι κατηγορούμενοι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο με την κατηγορία 1 συντέλεσαν στο να χορηγηθεί επιβλαβές πράγμα στο Μιχάλη Νεοφύτου τέως από την Πάφο δηλ. επιβλαβές υγραέριο από γκαζάκι αναπτήρων με τρόπο που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή του. Τα άρθρα 210 και 233 του Ποινικού Κώδικα στα οποία εδράζονται οι δύο κατηγορίες έχουν ως ακολούθως: «

1. Όποιος λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τέσσερα χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις €4,
3. Όποιος παράνομα και με σκοπό πρόκλησης σωματικής βλάβης σε άλλο ή παρενόχλησης του, συντελεί ώστε να χορηγηθεί σε άλλο, ή να ληφθεί από άλλο δηλητήριο ή επιβλαβές πράγμα και με αυτόν τον τρόπο θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του ή προκαλεί σε αυτόν βαριά σωματική βλάβη, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δεκατεσσάρων χρόνων.» Από το λεκτικό του άρθρου 210 προκύπτει ότι απαιτείται η απόδειξη ότι ο κατηγορούμενος προκάλεσε τον θάνατο του θύματος λόγω κάποιας αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς. Οι όροι δε αυτοί υποδηλώνουν διαζευκτικούς τρόπους διάπραξης του ιδίου αδικήματος (βλ. Ζυπιτής κ.α ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 220 και Ανδρέου ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 409). Δηλ. θα πρέπει να αποδειχθεί είτε το απερίσκεπτο, αλόγιστο είτε το επικίνδυνο της πράξης ή συμπεριφοράς. Το άρθρο 210 δεν καθορίζει κριτήρια ως προς το τι αποτελεί αλόγιστη, απερίσκεπτη ή επικίνδυνη πράξη και αφήνεται στο Δικαστήριο να ερμηνεύσει το νομοθέτημα με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (βλ. Πέτρου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 233). Στην υπόθεση Μαυρομάτης ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 69 αναφέρονται τα εξής σχετικά με τους βαθμούς αμέλειας ως αυτοί εμπεριέχονται στα διάφορα άρθρα του Ποινικού Κώδικα μεταξύ των οποίων και το άρθρο 210: «Η Κυπριακή νομολογία επί του θέματος της ποινικής αμέλειας αποτελείται από μια σειρά αποφάσεων. Αρχίζει με την υπόθεση Rayas v. The Police 19 C.L.R. 308, όπου για πρώτη φορά αποφασίστηκε ότι μόνο η "ποινική αμέλεια" (criminal negligence) τιμωρείται βάσει του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 στην έκδοση των Νόμων της Κύπρου του 1959 (και τότε άρθρο 204 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.13). Στην ίδια υπόθεση αποφασίστηκε ότι η ποινική, όπως ονομάζεται, αμέλεια, που απαιτείται για την απόδειξη ευθύνης με βάση το νυν άρθρο 210 είναι μικρότερου βαθμού από την υπαίτιο αμέλεια (culpable negligence) που απαιτείται για απόδειξη της ευθύνης για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, αλλά μεγαλύτερου βαθμού από την αμέλεια που απαιτείται για να ευσταθήσει ευθύνη για το αδίκημα της οδήγησης χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα, αμέλεια που βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την αστική αμέλεια (civil law negligence). Με άλλα λόγια, έχει δημιουργηθεί μια κλίμακα ευθύνης όσον αφορά το βαθμό αμέλειας που απαιτείται για διάφορα αδικήματα του Ποινικού Κώδικα, αρχής γενομένης με το άρθρο 205. Το άρθρο 205, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 5 του Νόμου 3/62, προβλέπει ότι πρόσωπο που επιφέρει το θάνατο άλλου με παράνομη πράξη ή παράλειψη που συνιστά υπαίτιο αμέλεια χωρίς να υφίσταται πρόθεση πρόκλησης θανάτου, είναι ένοχος του κακουργήματος της ανθρωποκτονίας. Το άρθρο 205 απαιτεί τον υψηλότερο βαθμό αμέλειας. Η αμέλεια του άρθρου 205 συνίσταται σε υπαίτιο αμέλεια, όρος που εισάγει το στοιχείο της αλόγιστης πράξης (recklessness). Ακολουθεί το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αρχικά απέκλειε, όπως και το άρθρο 236, την υπαίτιο αμέλεια. Στη συνέχεια όμως το άρθρο 210 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 του περί Ποινικού Κώδικα (Τροποποιητικού) Νόμου του 1989, (Ν. 111/89), σύμφωνα με το οποίο όποιος, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς που δεν ανάγεται σε υπαίτιο αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου, είναι ένοχος πλημμελήματος. Η εισαγωγή της έννοιας της αλόγιστης πράξης που γίνεται με την τροποποίηση του νόμου 111/89, έννοια που στην αρχική διατύπωση του άρθρου 210 δεν υπήρχε, δυνατό να έχει εισάξει στα συστατικά στοιχεία του αδικήματος την έννοια της αλόγιστης συμπεριφοράς (recklessness) όπως αυτή ερμηνεύεται στις αποφάσεις R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 961 (H.L.) και R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 στις οποίες αναλύεται εκτενώς το θέμα της αλόγιστης πράξης.» Στην υπόθεση R. v. Lawrence [1981] 1 All ER αναφέρθηκαν σχετικά τα εξής: « . is not merely driving without due care and attention but driving in a manner that creates an obvious and serious risk of causing physical injury to any other road user or substantial damage to property. The mens rea of the offence is driving in such a manner without giving any thought to the risk or, having recognised that it exists, nevertheless taking the risk. It is for the jury to decide whether the risk created by the accuseds' driving was both obvious and serious, the standard being that of the ordinary prudent motorist as represented by themselves.» Στην υπόθεση R. v. Caldwell [1981] 1 All ER 961 αποφασίσθηκε ότι: « ... the term ' reckless' was used not as a term of legal art but in the popular or dictionary sense of meaning 'careless, regardless or heedless of the possible harmful consequences of one's act. As such the term encompassed both a decision to ignore a risk or harmful consequences flowing from an act which the accused had recognised as existing and also a failure to give any thought to whether there was any risk in circumstances where, if any thought were given to the matter, it would be obvious that there was." Συνάγεται λοιπόν από τα πιο πάνω ότι θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος πράγματι προέβη στην πράξη κατά τρόπο που να δημιουργούσε εμφανή και σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης σωματικής βλάβης σε κάποιον άλλον (actus reus) καθώς και ότι πριν ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο δεν έστρεψε την προσοχή του στην πιθανότητα ύπαρξης τέτοιου κινδύνου ή, παρά το ότι αναγνώρισε ότι υπήρχε κάποιος κίνδυνος, εντούτοις προχώρησε διακινδυνεύοντας (mens rea). Όσον αφορά τον όρο «επικίνδυνη» πράξη ή συμπεριφορά έχει νομολογηθεί ότι αυτή δεν εξομοιώνεται προς ενέργεια που γίνεται χωρίς τη δέουσα επιμέλεια και φροντίδα (βλ. Σάββα ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 115). Συγκεκριμένα, όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Σάββα ανωτέρω, η οποία αφορούσε επικίνδυνη πράξη κατά την οδήγηση, στη μία περίπτωση αναζητείται κατά πόσο το επίπεδο της προσοχής και φροντίδας που επιδείχθηκε υπολείπεται εκείνου που αναμένεται από τον μέσο συνετό οδηγό ενώ στην άλλη περίπτωση κατά πόσο η συγκεκριμένη πράξη ή συμπεριφορά είναι επικίνδυνη. Η δε απόδειξη μίας επικίνδυνης κατάστασης δεν αρκεί. Χρειάζεται και απόδειξη ότι την προκάλεσε κάποιο σφάλμα, το οποίο όμως δεν είναι απαραίτητο να αποτελεί τη μόνη αιτία της επικίνδυνης κατάστασης. Όπως αναφέρθηκε στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Σαζός

(2001)2 Α.Α.Δ. 18, απαιτείται τουλάχιστον απόδειξη κάποιας παράλειψης ή λάθους εκ μέρους του κατηγορούμενου. Η δε λέξη «επικίνδυνος» στη συνήθη της γραμματική έννοια σημαίνει αυτόν που εμπεριέχει κίνδυνο, φόβο ή απειλή για τους άλλους. Τέλος σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποδεικνύεται η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς με το αποτέλεσμα, δηλαδή τον θάνατο του άλλου προσώπου. Όσον αφορά το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας από το λεκτικό του άρθρου 233, σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, συνάγεται ότι τα συστατικά του στοιχεία είναι τα ακόλουθα:

1. Ο κατηγορούμενος να συντελεί να χορηγηθεί σε άλλο επιβλαβές πράγμα,
2. Αυτό να γίνεται παράνομα και με σκοπό πρόκλησης σωματικής βλάβης στον άλλο ή παρενόχλησης του,
3. Με την ενέργεια αυτή να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή του άλλου προσώπου. Από την υπάρχουσα μαρτυρία στην παρούσα, η οποία θα πρέπει να λεχθεί ότι απαρτίζεται από παραδεκτά γεγονότα, προκύπτουν τα ακόλουθα: Σύμφωνα με την κατάθεση ημερομηνίας 7.4.08 (τεκμήριο 12) του πατέρα του, ο Μιχάλης Νεοφύτου ήταν 28, άγαμος και διέμενε με τους γονείς του. Εργαζόταν ως πλασιέ σε ιδιωτική εταιρεία και τρεις περίπου εβδομάδες πριν απολύθηκε από την δουλειά του με την δικαιολογία ότι δεν έπαιρνε αρκετή δουλειά. Ο Μιχάλης δεν είχε κανένα πρόβλημα υγείας και γυμναζόταν. Ανάμεσα στους φίλους του Μιχάλη ήταν ο κατηγορούμενος 1 με τον αδελφό του (πρώην κατηγορούμενο 2). Η φιλία τους αυτή ήταν στενή και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο. Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια με αυτούς τους φίλους του ο Μιχάλης συχνά μπορούσε να διανυκτερεύσει στο σπίτι τους μια με δύο φορές την εβδομάδα. Τον τελευταίο μήνα ο Μιχάλης είχε κατάθλιψη. Σύμφωνα με τον Γιώργο Λευκόπουλο (καταθέσεις τεκμήρια 5 και 6) αυτός περί τα τέλη Αυγούστου του 2006 έπιασε δουλειά στο Λαϊκό Καφεκοπτείο στην Πάφο όπου και γνωρίστηκε με τον Μιχάλη Νεοφύτου. Με το Μιχάλη έγιναν πολύ καλοί φίλοι και στη συνέχεια γνώρισε τον Μιχάλη και στον αδελφό του δηλ. στον κατηγορούμενο
4. Έκτοτε παρέμειναν και οι τρείς τους πολύ καλοί φίλοι και αντάλλασσαν επισκέψεις στα σπίτια τους με τις περισσότερες φορές να τους επισκέπτεται ο Μιχάλης. Στις 6.4.08 και περί ώρα 17:00 ο Γιώργος βρισκόταν στο σπίτι τους με τον κατηγορούμενο 1 όταν τους επισκέφθηκε απροειδοποίητα ο Μιχάλης. Ο Γιώργος έπαιζε πάνω στο κομπιούτερ κάποιο παιγνίδι ενώ ο κατηγορούμενος 1 καθόταν και κάπνιζε. Ακολούθως ο Γιώργος με τον Μιχάλη έπαιζαν στο κομπιούτερ ενώ ο κατηγορούμενος 1 πήγε στο μπάνιο για να ξυριστεί. Όταν τέλειωσε το ξύρισμα ο κατηγορούμενος 1 άρχισε να παίζει στο κομπιούτερ ενώ ο Γιώργος με το Μιχάλη παρακολουθούσαν τηλεόραση. Σε κάποια στιγμή ο Μιχάλης είπε στον Γιώργο «Να' χαμε ένα γκάζι;». Τότε ο κατηγορούμενος 1 γέλασε και ο Γιώργος σκέφτηκε να πάει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα για όλους και δύο γκάζια για τους αναπτήρες που είναι αυτό που εννοούσε και ο Μιχάλης. Από αυτή την ερώτηση του Μιχάλη ο Γιώργος κατάλαβε ότι με το γκάζι αυτός και ο Μιχάλης θα έκαναν εισπνοή. Ο κατηγορούμενος 1 ζήτησε τότε από τον Γιώργο να του πάρει τσιγάρα ενώ ο Μιχάλης δεν του ζήτησε κάτι εκείνη την στιγμή αλλά ο Γιώργος είχε υπόψην του για το γκάζι. Ο Γιώργος ζήτησε χρήματα από τον κατηγορούμενο 1 αλλά δεν του έδωσε ενώ ο Μιχάλης του ανάφερε ότι δεν είχε χρήματα. Ακολούθως ο Γιώργος έφυγε από το σπίτι και μετέβηκε σε τράπεζα από όπου έκανε ανάληψη μετρητών από μηχάνημα. Στη συνέχεια μετέβηκε σε περίπτερο από όπου, περί ώρα 19:00, αγόρασε δύο πακέτα τσιγάρα και δύο δοχεία που περιείχαν γκάζι για αναπτήρες, μάρκας «SAROME» και χωρητικότητας 250ml/139g. Στη συνέχεια επέστρεψε στο σπίτι όπου βρισκόταν ακόμη ο κατηγορούμενος 1 και ο Μιχάλης. Ο Γιώργος άφησε τα τσιγάρα στο τραπεζάκι και έδωσε το ένα δοχείο του γκαζιού στο Μιχάλη ενώ το άλλο το κράτησε ο ίδιος. Ο Μιχάλης συνέχιζε να παρακολουθεί τηλεόραση καθήμενος στον καναπέ ενώ ο κατηγορούμενος 1 έπαιζε στο κομπιούτερ. Ο Γιώργος κάθισε στο κρεβάτι του. Στη συνέχεια ο Γιώργος είδε το Μιχάλη να αφαιρεί το πώμα από το δοχείο του γκαζιού, να το φέρνει στο στόμα του και να κάνει εισπνοή γκαζιού, η οποία διήρκησε για 2-3 λεπτά οπόταν και σταμάτησε. Ο Μιχάλης δεν ανάφερε οτιδήποτε αλλά ο Γιώργος πρόσεξε ότι είχε ζαλιστεί. Ο Μιχάλης συνέχιζε να κάθεται στον καναπέ και σε διάστημα 2-3 λεπτών άρχισε να κάνει ξανά εισπνοή γκαζιού από το ίδιο δοχείο που κρατούσε. Αυτή την φορά η εισπνοή κράτησε 1-2 λεπτά. Όλο αυτό το διάστημα ο Γιώργος παρακολουθούσε τον Μιχάλη χωρίς όμως να κάνει ο ίδιος εισπνοή γκαζιού από το δικό του δοχείο. Μόλις ο Μιχάλης σταμάτησε την δεύτερη εισπνοή και ενώ ακόμα κρατούσε στο χέρι του το δοχείο του γκαζιού ο Γιώργος τον είδε ότι δεν ήταν καλά και ότι έπαιρνε βαθιές αναπνοές. Τον ρώτησε αν είναι καλά αλλά δεν ανταποκρινόταν και σχεδόν αμέσως λιποθύμησε. Ο κατηγορούμενος 1 ήταν παρών στο δωμάτιο κατά τη χρήση του γκαζιού από τον Μιχάλη. Δεν προσπάθησε να σταματήσει τον Μιχάλη από το να εισπνεύσει το γκάζι γιατί δεν κατάλαβε τι έκαναν εκείνη την ώρα εφόσον ασχολείτο με τον κομπιούτερ. Ο κατηγορούμενος 1 κατάλαβε τι έγινε μετά που ο Μιχάλης ήδη είχε λιποθυμήσει. Ο Γιώργος, στη συνέχεια ζήτησε από τον κατηγορούμενο 1 και έβαλαν τον Μιχάλη στο κρεβάτι αλλά ήταν αναίσθητος. Ο Γιώργος ζήτησε από τον κατηγορούμενο 1 να πάρει τηλέφωνο τον φίλο τους Χρήστο για να τους βοηθήσει να μεταφέρουν τον Μιχάλη στο Νοσοκομείο. Μέχρι να πάει ο Χρήστος έβαλαν τον Μιχάλη στο πάτωμα και ο Γιώργος του έκανε μαλάξεις και του έδωσε οξυγόνο από στόμα σε στόμα αλλά χωρίς να επαναφέρει τις αισθήσεις του. Όταν ήλθε ο Χρήστος τον βοήθησαν και έβαλαν τον Μιχάλη στο αυτοκίνητο του Χρήστου, ο οποίος τον μετέφερε στο Νοσοκομείο. Ο Γιώργος με τον κατηγορούμενο 1 και τον Άγγελο, ο οποίος πήγε με τον Χρήστο μετέβηκαν επίσης στο νοσοκομείο. Πέντε λεπτά μετά που πήραν τον Μιχάλη στο νοσοκομείο ο Γιώργος έφυγε για να ενημερώσει τους γονείς του Μιχάλη για το τι συνέβηκε επειδή δεν απαντούσαν τα τηλέφωνα τους. Στο σπίτι του Μιχάλη στο Αναβαργός ο Γιώργος ενημέρωσε τον αδελφό του Μιχάλη και τον γαμπρό του οι οποίοι πήγαν στο Νοσοκομείο μαζί του. Από το 2006 ο Γιώργος άρχισε με τον Μιχάλη την εισπνοή γκαζιών κάτι που έκαναν πάντα στο σπίτι του Γιώργου. Για την εισπνοή γκαζιού πληροφόρησε τον Γιώργο αρχικά ο Μιχάλης δηλαδή ότι «μαστουρώνεις». Την πρώτη φορά που ο Γιώργος έκανε εισπνοή με τον Μιχάλη δεν του άρεσε αλλά στην συνέχεια τον έκανε να «μαστουρώσει». Μεταξύ του 2006 και του 2007 έκαναν εισπνοή γκαζιού περίπου μια με δύο φορές τον μήνα. Συνολικά μέχρι την επίδικη ημερομηνία ο Γιώργος και ο Μιχάλης έκαναν εισπνοή 20 φορές. Τις προηγούμενες φορές που εισέπνευσαν γκάζι ούτε στον Γιώργο ούτε στο Μιχάλη παρουσιάστηκε κάποιο πρόβλημα. Απλά «μαστούρωναν για να κάνουν το κέφι τους». Τις περισσότερες φορές εισέπνεαν όλο το γκάζι δηλ. από ένα δοχείο με γκάζι ο καθένας, όπως αυτά που ο Γιώργος αγόρασε κατά τον επίδικο χρόνο. Ο κατηγορούμενος 1 δεν έκανε ποτέ εισπνοή γκαζιού. Κάποιες φορές όταν έκαναν εισπνοές από γκάζι ο κατηγορούμενος 1 ήταν παρών ενώ κάποιες άλλες όχι. Κάποιες φορές όταν ήταν παρών ο κατηγορούμενος 1 τους έλεγε ότι είναι μαλακίες που κάνουν αλλά δεν προσπαθούσε να τους σταματήσει. Ο Γιώργος δεν γνώριζε ότι το γκάζι που έκαναν χρήση μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τον θάνατο αυτού που το εισπνέει. Ποτέ δεν διάβασε τις οδηγίες του γκαζιού και πίστευε ότι μόνο «σε μαστουρώνει». Επίσης δεν γνωρίζει εάν ο Μιχάλης είχε κάποιο πρόβλημα υγείας. Τόσο ο Γιώργος όσο και ο Μιχάλης ήταν χρήστες κάνναβης. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά πρόθεση να κάνει κακό στον Μιχάλη. Ούτε ο Γιώργος ούτε ο κατηγορούμενος 1 είχαν οποιοδήποτε πρόβλημα, διαφορά η φιλονικία στο παρελθόν με το Μιχάλη. Ήταν πολύ καλοί φίλοι και δεν είχαν καμιά διαφορά. Σύμφωνα με το έντυπο του Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών (Τ.Α.Ε.Π.) του Νοσοκομείου Πάφου ημερ. 6.4.08 (τεκμήριο 2), το οποίο συνέταξε η Δρ. Ρενάτα Σαββίδου, ο Μιχάλης Νεοφύτου προσκομίσθηκε στο Τ.Α.Ε.Π. στις 6.4.08 και ώρα 19:50 με ιδιωτικό αυτοκίνητο. Κατά την άφιξη του εκεί ο Μιχάλης ήταν σε κωματώδη κατάσταση, χωρίς αισθήσεις, αναπνοές και σφυγμό και οι κόρες των ματιών του ήταν μυδριασμένες. Σύμφωνα πάντα με την εν λόγω ιατρό ο Μιχάλης είχε υποστεί πλήρη καρδιοαναπνευστική ανακοπή. Αμέσως άρχισε καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση. Κλήθηκε αναισθησιολόγος, ο οποίος στις 19:54 τον διασωλήνωσε και στη συνέχεια η ώρα 20:05 έφθασε καρδιολόγος, ο οποίος του έκανε ηλεκτροσόκ. Η προσπάθεια καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης του συνεχίστηκε για την επόμενη 1 ½ ώρα χωρίς όμως αποτέλεσμα οπόταν η ώρα 21:25 τερματίστηκε και η Δρ. Σαββίδου διαπίστωσε πλέον ότι ο Μιχάλης ήταν νεκρός και εξέδωσε σχετικό πιστοποιητικό θανάτου (τεκμήριο 3). Την ίδια μέρα και περί ώρα 21:40 ο Αστ. 3281 Χ. Ιωάννου μετέβηκε με τον Αστ. 2495 Α. Τσαππή στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μετά από μήνυμα που έλαβε ότι εκεί απεβίωσε άνδρας, 28 ετών από εισπνοή γκαζιού. Οι δύο αστυφύλακες επιθεώρησαν τη σωρό του θανόντος και διαπίστωσαν ότι αυτή δεν έφερε εξωτερικές κακώσεις που να οφείλονται σε εγκληματική ενέργεια. Στο εν λόγω νοσοκομείο οι αστυφύλακες συναντήσαν τον Γιώργο και τον κατηγορούμενο 1 καθώς και τον Χρήστο Ανδρέου και τους κάλεσαν στο ΤΑΕ Πάφου για κατάθεση. Στη συνέχεια κατόπιν επιθυμίας του Γιώργου και του κατηγορούμενου 1, καθ' ότι δεν είχαν δικό τους μεταφορικό μέσο, οι αστυφύλακες τους μετέφεραν στο ΤΑΕ Πάφoυ. Μεταξύ των ωρών 23:15-00:35 της 6-7.4.08 στο ΤΑΕ Πάφου ο Αστ. 2945 Α. Τσαππής πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1 (τεκμήριο 18) και περί ώρα 00:50 της 7.4.08 ο εν λόγω αστυφύλακας συνέλαβε τον κατηγορούμενο 1 για τα αδικήματα της πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης και επικίνδυνης πράξης και κακόβουλης χορήγησης δηλητηρίου με σκοπό πρόκληση σωματικής βλάβης εναντίον του Μιχάλη Νεοφύτου από την Πάφο. Αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο νόμο ο κατηγορούμενος 1 απάντησε «Δεν έχω να πω τίποτε». Εν τω μεταξύ την ίδια μέρα δηλ. 6.4.08 και ώρα 22:30 μετά από οδηγίες ο Ε/Αστ. 6223 Μ. Ηροδότου μετέβηκε μαζί με τον Αστ. 1094 στην οδό Αιγίνης 5 όπου απέκλεισαν με αστυνομική ταινία τη σκηνή θανάτου του Μιχάλη Νεοφύτου και την έθεσαν υπό τη φρούρηση τους. Στις 7.4.08 και μεταξύ των ωρών 01:30-01:50 ο Αστ. 2639 Ζ. Ζήνωνος μαζί με τους Αστ. 2110, 1825, 2986 και 2482 κατόπιν δικαστικού εντάλματος ερεύνησε την οικία που βρίσκεται στην οδό Αιγίνης 5 στην Πάφο στην παρουσία του Γιώργου και του κατηγορούμενου
5. Κατά την έρευνα εντοπίσθηκαν εντός του δωματίου πάνω από το ψυγείο δυο γκαζάκια μάρκας «SAROME». Στη συνέχεια αφού επιστήθηκε η προσοχή του Γιώργου και του κατηγορούμενου 1 στο νόμο αυτοί δεν έδωσαν οποιαδήποτε απάντηση. Ο Αστ. 1825 ειδικός φωτογράφος προέβηκε σε φωτογράφηση της σκηνής και στη συνέχεια παρέλαβε τα δύο γκαζάκια. Στις 7.4.08 στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, μετά που η σορός του Μιχάλη Νεοφύτου αναγνωρίστηκε από το θείο του, ο ιατροδικαστής Νικόλας Χαραλάμπους διενήργησε τη νενομισμένη νεκροψία. Το συμπέρασμα του εν λόγω ιατροδικαστή αναφορικά με τα αίτια θανάτου του Νεοφύτου ήταν αυτός οφειλόταν σε ισχαιμία μυοκαρδίου, η οποία μπορεί να οφείλεται σε αναφερόμενη εισπνοή γκαζιού. Αποτελεί επίσης παραδεκτό γεγονός ότι ο θάνατος του Μιχάλη Νεοφύτου επήλθε στις 6.4.08 μετά από εισπνοή γκαζιού-υγραερίου, το οποίο βρισκόταν σε φιάλη γκαζιού αναπτήρων. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω θα εξετάσω στη συνέχεια κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 1 στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Όσον δε αφορά την πρώτη κατηγορία από τη μαρτυρία προκύπτουν τα ακόλουθα:
6. Ο Μιχάλης ήταν αυτός που εξέφρασε στην ουσία την επιθυμία απευθυνόμενος στο Γιώργο να κάνει εισπνοή γκαζιού.
7. Ο Γιώργος ήταν αυτός που σκέφθηκε να πάει στο περίπτερο να αγοράσει δύο γκάζια, χωρίς να φαίνεται ότι ανέφερε τη σκέψη του στον κατηγορούμενο
9. Ο κατηγορούμενος 1 αρνήθηκε να δώσει στο Γιώργο λεφτά για να πάρει τσιγάρα.
10. Ο Γιώργος ήταν αυτός που μετέβηκε στο περίπτερο και αγόρασε τα δύο γκαζάκια και αφού τα πήγε στο σπίτι έδωσε το ένα στο Μιχάλη.
11. Ο Μιχάλης ενώ καθόταν μόνος του στον καναπέ και παρακολουθούσε τηλεόραση άρχισε από μόνος του να κάνει από το στόμα εισπνοή γκαζιού από το δοχείο που περιείχε γκάζι, κάτι που συνέχισε για 2-3 λεπτά. Ο Μιχάλης δεν ανάφερε οτιδήποτε αλλά ο Γιώργος πρόσεξε ότι είχε ζαλιστεί.
12. Μετά από 2-3 λεπτά ο Μιχάλης άρχισε και πάλι να κάνει εισπνοή γκαζιού από το ίδιο δοχείο, κάτι που διήρκησε 1-2 λεπτά. Μόλις ο Μιχάλης σταμάτησε την δεύτερη αυτή εισπνοή και ενώ ακόμα κρατούσε στο χέρι του το δοχείο του γκαζιού ο Γιώργος τον είδε ότι δεν ήταν καλά και ότι έπαιρνε βαθιές αναπνοές. Τον ρώτησε αν είναι καλά αλλά δεν ανταποκρινόταν και σχεδόν αμέσως λιποθύμησε.
13. Όλο αυτό το διάστημα ο Γιώργος παρακολουθούσε τον Μιχάλη. Ο δε κατηγορούμενος 1 κατά το διάστημα αυτό ήταν στο ίδιο δωμάτιο. Δεν προσπάθησε δε να σταματήσει τον Μιχάλη από το να εισπνεύσει το γκάζι γιατί δεν κατάλαβε τι έκανε ο Μιχάλης εκείνη την ώρα εφόσον ο κατηγορούμενος 1 ασχολείτο με τον κομπιούτερ. Ο κατηγορούμενος 1 κατάλαβε τι έγινε μετά που ο Μιχάλης ήδη είχε λιποθυμήσει.
14. Στη συνέχεια ο Γιώργος ζήτησε από τον κατηγορούμενο 1 και έβαλαν τον Μιχάλη στο κρεβάτι αλλά ήταν αναίσθητος. Ο Γιώργος ζήτησε από τον κατηγορούμενο 1 να πάρει τηλέφωνο τον φίλο τους Χρήστο για να τους βοηθήσει να μεταφέρουν τον Μιχάλη στο Νοσοκομείο. Μέχρι να πάει ο Χρήστος έβαλαν τον Μιχάλη στο πάτωμα και ο Γιώργος του έκανε μαλάξεις και του έδωσε οξυγόνο από στόμα σε στόμα αλλά χωρίς να επαναφέρει τις αισθήσεις του.
15. Όταν ήλθε ο Χρήστος τον βοήθησαν και έβαλαν τον Μιχάλη στο αυτοκίνητο του Χρήστου, ο οποίος τον μετέφερε στο Νοσοκομείο όπου αφίχθηκε η ώρα 19:
17. Ο Μιχάλης με το Γιώργο άρχισαν να κάνουν εισπνοή γκαζιού από το
18. Αυτό γινόταν πάντα στο σπίτι του Γιώργου. Μεταξύ του 2006 και του 2007 ο Γιώργος με το Μιχάλη έκαναν εισπνοή γκαζιού περίπου μια με δύο φορές τον μήνα. Συνολικά μέχρι την επίδικη ημερομηνία έκαναν εισπνοή 20 φορές.
19. Τις προηγούμενες φορές που εισέπνευσαν γκάζι ούτε στον Γιώργο ούτε στο Μιχάλη παρουσιάστηκε κάποιο πρόβλημα. Απλά «μαστούρωναν». Τις περισσότερες φορές εισέπνεαν όλο το γκάζι δηλ. από ένα δοχείο με γκάζι ο καθένας όπως αυτά που ο Γιώργος αγόρασε κατά τον επίδικο χρόνο.
20. Ο κατηγορούμενος 1 δεν έκανε ποτέ εισπνοή γκαζιού. Κάποιες φορές όταν έκαναν εισπνοές γκαζιού ο Γιώργος με το Μιχάλη ο κατηγορούμενος 1 ήταν παρών ενώ κάποιες άλλες όχι. Κάποιες φορές όταν ήταν παρών ο κατηγορούμενος 1 τους έλεγε ότι «είναι μαλακίες» που κάνουν αλλά δεν προσπαθούσε να τους σταματήσει.
21. Ο Γιώργος δεν γνώριζε ότι το γκάζι που έκαναν χρήση μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τον θάνατο αυτού που το εισπνέει. Ποτέ δεν διάβασε τις οδηγίες του γκαζιού και πίστευε ότι μόνο σε μαστουρώνει. Από τα πιο πάνω προκύπτει λοιπόν ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν ήταν το πρόσωπο που έδωσε το δοχείο με το γκάζι στο Μιχάλη. Περαιτέρω φαίνεται ότι ο Μιχάλης ήταν αυτός που αρχικά πρότεινε στην ουσία στο Γιώργο να κάνουν εισπνοές γκαζιού και αυτός που άρχισε από μόνος του να κάνει αυτό χωρίς να τον πιέζει ή να το βοηθά κάποιος άλλος. Ο κατηγορούμενος 1 βρισκόταν μεν στο ίδιο δωμάτιο κατά το χρόνο που ο Μιχάλης έκανε τις εισπνοές αλλά δεν φαίνεται να αντιλήφθηκε ότι έγινε κάτι τέτοιο εφόσον ασχολείτο με το κομπιούτερ. Η πρώτη φορά που αντιλήφθηκε ότι κάτι έγινε ήταν όταν πλέον ο Μιχάλης είχε χάσει τις αισθήσεις του. Συνεπώς ο κατηγορούμενος 1, ανεξαρτήτως του κατά πόσο υπείχε τέτοια υποχρέωση, δεν μπορούσε να εμποδίσει ούτως ή άλλως τον Μιχάλη από του να κάνει εισπνοή γκαζιού εφόσον δεν αντιλήφθηκε ότι έγινε κάτι τέτοιο παρά μόνο μετά που ο Μιχάλης έχασε τις αισθήσεις του. Το ότι ο κατηγορούμενος 1 προφανώς γνώριζε ότι υπήρχε το ενδεχόμενο ο Μιχάλης να κάνει εισπνοή γκαζιού, εφόσον ήταν παρών όταν ο Γιώργος πήρε τις φιάλες στο σπίτι και εφόσον γνώριζε ότι αυτοί έκαναν αυτόβουλα τέτοιες εισπνοές στο παρελθόν, δεν του δημιουργούσε οποιαδήποτε υποχρέωση να διασφαλίσει ώστε να μην γίνει τέτοια χρήση. Ο Μιχάλης ήταν πρόσωπο ενήλικο το οποίο έδρασε αυτόβουλα και μάλιστα δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο, κάτι που γνώριζε και ο κατηγορούμενος
22. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην ότι σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της πρώτης κατηγορίας η αλόγιστη, απερίσκεπτη πράξη που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο 1, είναι ότι δεν απέτρεψε ή δεν εμπόδισε το Μιχάλη να κάνει τις εισπνοές κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί τέτοια πράξη ή συμπεριφορά εκ μέρους του κατηγορούμενου
23. Ακόμη όμως και αν αποδεικνυόταν το πιο πάνω κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι η συμπεριφορά αυτή, δηλ. η καταλογιζόμενη στον κατηγορούμενο 1 παράλειψη, δημιουργούσε εμφανή και σοβαρό κίνδυνο στη ζωή ή πρόκλησης σωματικής βλάβης στο Μιχάλη. Αυτό γιατί καμία μαρτυρία δεν τέθηκε που να καταδεικνύει ότι η εισπνοή γκαζιού δημιουργεί τέτοιο κίνδυνο. Ακόμη όμως και αν υπήρχε τέτοια μαρτυρία είναι επίσης εμφανές ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν γνώριζε ότι υπήρχε τέτοιος κίνδυνος εφόσον ο ίδιος δεν έκανε ποτέ τέτοιες εισπνοές αλλά και γιατί ο Γιώργος και ο Μιχάλης δεν παρουσίασαν οποιοδήποτε πρόβλημα στο παρελθόν από την πράξη τους αυτή πέραν του ότι «μαστούρωναν». Ακόμη και ο ίδιος ο Γιώργος φαίνεται ότι δεν γνώριζε ότι η πράξη του αυτή μπορούσε να προκαλέσει και θάνατο. Το ότι ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στο Γιώργο και το Μιχάλη ότι «έκαναν μαλακίες» κρίνω ότι δεν οδηγεί αναμφίβολα σε τέτοιο συμπέρασμα. Ως εκ των άνω δεν έχει αποδειχθεί ούτε ότι ο κατηγορούμενος 1 γνώριζε την ύπαρξη τέτοιου κινδύνου και ότι παρά τη γνώση του προέβη στην καταλογιζόμενη σε αυτόν συμπεριφορά. Συνεπώς η κατηγορούσα αρχή δεν έχει παρουσιάσει τέτοια μαρτυρία, η οποία να είναι αρκετά ισχυρή στην ουσία της για να αποδείξει ακόμη και για σκοπούς εκ πρώτης όψεως υπόθεσης τα πιο πάνω. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η κλήση του κατηγορούμενου 1 σε απολογία θα έδιδε στην κατηγορούσα αρχή την ευχέρεια να διορθώσει τις ατέλειες και τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία της. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας δίκαιο, όπου η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή. Συναφώς κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη ενώ δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Όσον αφορά την δεύτερη κατηγορία, ως έχει προαναφερθεί, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος 1 είχε συντελέσει στην χορήγηση του γκαζιού στον Μιχάλη Νεοφύτου. Σε σχέση με αυτό από την πιο πάνω μαρτυρία είναι εμφανές ότι ήταν ο Γιώργος που αγόρασε τα δοχεία που περιείχαν το γκάζι. Τα αγόρασε δε με δικά του λεφτά εφόσον προηγουμένως ο κατηγορούμενος 1 αρνήθηκε να του δώσει λεφτά. Εδώ να σημειωθεί ότι δεν φαίνεται ο Γιώργος να ανέφερε στον κατηγορούμενο 1 ότι θα αγόραζε εκτός από τσιγάρα, τα δύο δοχεία. Ήταν λοιπόν ο Γιώργος που αγόρασε, μετέφερε στο σπίτι και έδωσε στο Μιχάλη το ένα από τα δοχεία που περιείχαν το γκάζι. Περαιτέρω ο Μιχάλης προέβη στην εισπνοή γκαζιού από μόνος του, χωρίς να τον πιέσει ή να τον βοηθήσει οποιοσδήποτε και χωρίς καν να το αντιληφθεί ο κατηγορούμενος 1 παρά μόνο μετά που εκείνος είχε ήδη λιποθυμήσει. Προκύπτει λοιπόν ότι ο κατηγορούμενος 1 με κανένα τρόπο δεν συντέλεσε σε χορήγηση του γκαζιού στο Μιχάλη και συναφώς δεν αποδείχθηκε το συστατικό αυτό στοιχείο του αδικήματος. Με βάση λοιπόν τα όσα έχω αναφέρει ανωτέρω κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 1 σε καμία από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και συναφώς αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται στις εν λόγω κατηγορίες. (Υπ.) ........................................ Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Πρόκληση θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης συμπεριφοράς - Κακόβουλη χορήγηση δηλητηρίου.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο