Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ανδρέας Σοφοκλέους, Αρ. Υπόθεσης: 11314/09, 7.7.2011

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός έδωσε ένορκη μαρτυρία και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων και του κατηγορούμενου βρίσκεται καταγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Αστ. 2527 Ηλίας Ηλία εξεταστής της υπόθεσης. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι στις 8.6.08 προσήλθε στο Σταθμό η παραπονούμενη και ανέφερε ότι την ίδια ημέρα ενώ βρισκόταν στο τεμάχιο της απέναντι από την οικία της μαζί με την αδελφή της, τον αδελφότεκνο της και ένα εργάτη και τοποθετούσαν τέλι, ο κατηγορούμενος που είναι γείτονας της και με τον οποίο έχουν συνοριακές διαφορές, μετά από έντονη λογομαχία που είχαν την άρπαξε με τα χέρια του από τους δυο ώμους της, την τράβαγε και με την παρέμβαση των άλλων ατόμων την απομάκρυναν. Ο μάρτυρας μετέβηκε την ίδια μέρα στη σκηνή του επεισοδίου. Εκεί διαπίστωσε ότι υπήρχε ένας μικρός τοίχος ύψους περίπου 50 εκατοστών και υπήρχε τέλι που το ύψος του πέρναγε τον τοίχο αλλά δεν μπορούσε να προσδιορίσει πόσο τον πέρναγε. Η παραπονούμενη εκεί στη σκηνή δεν του υπέδειξε οποιαδήποτε τραύματα. Ο μάρτυρας είπε επίσης ότι παράπονο έγινε και από τις δύο πλευρές κάτι που βάσισε στο ότι δόθηκαν και στους δύο έντυπα για ιατρική εξέταση. Περαιτέρω στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης ο μάρτυρας έλαβε στις 12.6.08 κατάθεση από την παραπονούμενη (τεκμήριο 2). Η παραπονούμενη ουδέποτε του έδειξε κάποια φωτογραφία. Στις 2.6.09 ο μάρτυρας έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 6) και την ίδια μέρα τον κατηγόρησε γραπτώς για το επίδικο αδίκημα οπόταν απάντησε ότι δεν παραδέχεται (τεκμήριο 7). Αναφορικά με το γιατί πήρε ανακριτική από τον κατηγορούμενο ένα χρόνο μετά τη διάπραξη του αδικήματος είπε ότι μετά που του δόθηκε το ιατρικό έντυπο ο κατηγορούμενος δεν επέστρεψε για κατάθεση ενώ στη συνέχεια είχαν κανονισμένα ραντεβού, είχαν συνεχώς τηλεφωνική επικοινωνία αλλά εξ υπαιτιότητας και των δύο καθυστέρησε η λήψη της κατάθεσης αυτής. Τέλος κατά την αντεξέταση του μάρτυρα κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης κατατέθηκαν ως τεκμήρια 8-11 καταθέσεις και ιατρικό πιστοποιητικό που έλαβε σε σχέση με άλλα πρόσωπα κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης. Ο Μ.Κ.2 γενικά μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε στις ερωτήσεις με αμεσότητα, ευθύτητα και με βάση τη μνήμη του. Η όλη δε εικόνα του, η οποία έδειχνε ένα ειλικρινή μάρτυρα δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του, στην οποία το μόνο βασικά που αμφισβητήθηκε ήταν ο λόγος που καθυστέρησε η λήψη της ανακριτικής κατάθεσης από τον κατηγορούμενο. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε η Δρ. Χρυστάλλα Πρέστου, η οποία εξέτασε την παραπονούμενη στις 8.6.08 στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και εξέδωσε το σχετικό πιστοποιητικό τεκμήριο

1. Συγκεκριμένα στο πιστοποιητικό αναγράφεται «Αναφερόμενος ξυλοδαρμός. Φέρει και στις δύο μασχαλιαίες περιοχές και στους δύο βραχίονες μώλωπες που καλύπτουν σχεδόν μέχρι και την μεσότητα των βραχιόνων». Όσον αφορά το «ξυλοδαρμός» αυτό το έγραψε γιατί της το ανέφερε η παραπονούμενη. Η μάρτυρας εξήγησε τι είναι ο μώλωπας και ότι αυτό που είδε εκείνη τη μέρα ήταν τέτοιο, ήταν κάτι πρόσφατο χωρίς όμως να γνωρίζει τον τρόπο που συνέβηκε. Ανέφερε επίσης ότι ο ώμος είναι η κορυφή του βραχιόνιου οστού (το οποίο εκτείνεται από τον αγκώνα μέχρι τον ώμο) στο πάνω μέρος του χεριού. Η μασχαλιαία περιοχή βρίσκεται κάτω από το βραχιόνιο (υπέδειξε την περιοχή της μασχάλης). Σύμφωνα με τη μάρτυρα ένας μώλωπας μπορεί να προκληθεί από ένα σφίξιμο, αγκαλιάζοντας κάποιον, από ένα χτύπημα στον τοίχο ή από μια πτώση. Σε ερώτηση αν μπορεί να προκληθεί μώλωπας στις μασχαλιαίες περιοχές αν πιάσεις κάποιον από τους ώμους είπε στην ουσία ότι δεν είναι ιατροδικαστής για να απαντήσει. Δεν μπορούσε να πει βλέποντας τις φωτογραφίες τεκμήρια 3 και 4 που απεικονίζουν κάποια σημάδια στην παραπονούμενη, πόσες μέρες μετά την πρόκληση μπορούν να φαίνονται έτσι. Όταν δε ρωτήθηκε αν η περιγραφή της στο ιατρικό πιστοποιητικό τεκμήριο 2 συνάδει με αυτά που φαίνονται στις φωτογραφίες είπε ότι τις φωτογραφίες δεν τις γνωρίζει, δεν ξέρει πότε έγιναν, δεν θυμάται την παραπονούμενη, δεν είναι ιατροδικαστής και δεν θα ήθελε να περιγράψει. Η Μ.Κ.3 θα πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε επίσης καλή εντύπωση. Εξήγησε με σαφήνεια και απλότητα τα όσα διαπίστωσε κατά την εξέταση της παραπονούμενης και με τον ίδιο τρόπο απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που της τέθηκαν. Δεν άφησε στο Δικαστήριο καμία αμφιβολία ως προς την αντικειμενικότητα και την ανεξαρτησία της, ούτε φυσικά ως προς τα προσόντα, τις γνώσεις και την πείρα της αλλά και τα όσα διαπίστωσε σε σχέση με την παρούσα. Άλλωστε τίποτα από όλα αυτά δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση της. Η Μ.Κ.1 παραπονούμενη Νίτσα Παναγιώτου στην κυρίως εξέταση της υιοθέτησε την κατάθεση της ημερ. 12.6.08 (τεκμήριο 1) όπου αναφέρει ουσιαστικά τα ακόλουθα: Υπήρχε μεταξύ αυτής και του κατηγορούμενου συνοριακή διαφορά στα τεμάχια τους τα οποία είναι γειτονικά. Σε κάποιο στάδιο μερικούς μήνες πριν το επίδικο χρόνο έγινε χωρομετρία και υποδείχθηκαν ξανά τα σύνορα τους. Βάσει των υποδείξεων της χωρομετρίας η παραπονούμενη τρεις μήνες περίπου πριν το επίδικο επεισόδιο τοποθέτησε σιδερένιους πασσάλους και οριζόντιο τέλι. Στις 8.6.08, μετά που προηγήθηκε τελεσίγραφο του κατηγορούμενου να κάνουν την περίφραξη, αυτή, ο αδελφότεκνος της Αιμίλιος, η αδελφή της και ένας εργάτης ξεκίνησαν εργασία για να ολοκληρώσουν την περίφραξη. Ενώ ασχολούνταν με αυτό τους πλησίασε ο κατηγορούμενος και με άγριο ύφος τους είπε να τοποθετήσουν το τέλι από την μέσα πλευρά των πασσάλων και δεν το θέλει από την πλευρά του. Ο Αιμίλιος του απάντησε ότι ο σωστός τρόπος είναι να γίνει όπως το κάνουν. Τη δεδομένη στιγμή η παραπονούμενη συγκρατούσε το τέλι και τότε ο κατηγορούμενος άρπαξε απότομα το τέλι, το τράβηξε προς την πλευρά του, η παραπονούμενη έχασε την ισορροπία της και έγειρε προς το σπίτι του κατηγορούμενου κρατώντας με το τέλι για να μην πέσει στο έδαφος. Τότε ο κατηγορούμενος την άρπαξε και από τους δυο ώμους και την τράβαγε προς το μέρος του. Αμέσως ο Αιμίλιος και η αδελφή της την άρπαξαν και την τράβηξαν πίσω. Ακολούθως ο κατηγορούμενος πήρε ένα σανίδι από την αυλή του, το σήκωσε προς τα πάνω και πήγαινε προς το μέρος τους φωνάζοντας ότι θα τους σκοτώσει. Με την παρέμβαση της γυναίκας του και ενός ακόμη ατόμου τον σταμάτησαν και δεν του επέτρεψαν να τους χτυπήσει. Η παραπονούμενη σε καμία περίπτωση δεν χτύπησε τον κατηγορούμενο στο πρόσωπο, ούτε τον άγγιξε. Η παραπονούμενη θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν μου έκανε θετική εντύπωση. Η εκδοχή της ως προς τα γεγονότα παρουσίαζε αντιφάσεις σε ουσιώδη σημεία της και δεν χαρακτηριζόταν από συνοχή και συνέπεια. Περαιτέρω κάποια σημεία της μαρτυρίας της δεν βρίσκουν έρεισμα στη λογική και δεν είναι πειστικά. Στην κυρίως εξέταση της είπε ότι σε κάποια στιγμή και ενώ αυτή συγκρατούσε το τέλι ο κατηγορούμενος το άρπαξε απότομα, το τράβηξε προς την πλευρά του, οπόταν αυτή έχασε την ισορροπία της και έγειρε προς το σπίτι του κατηγορούμενου κρατώντας το τέλι για να μην πέσει στο έδαφος. Στην αντεξέταση της όμως αρχικά είπε ότι ο κατηγορούμενος άρπαξε το τέλι από τη μέση και το τράβηξε προς τα κάτω και το σήκωσε πάνω για να τους το πετάξει. Σε άλλο σημείο είπε σχετικά ότι ο κατηγορούμενος πήρε το τέλι στη μέση, το σήκωσε προς τα πάνω, το τράβηξε προς τα κάτω προς την πλευρά του και το σήκωσε προς τα πάνω για να τους το πετάξει στην πλευρά τους ενώ σε άλλο σημείο ότι άρπαξε το τέλι από τη μέση το τράβηξε προς τα κάτω, μετακινήθηκε λίγο πίσω και το σήκωσε ψηλά για να τους το πετάξει. Περαιτέρω στην αντεξέταση της είπε ότι ο κατηγορούμενος τράβηξε το τέλι τόσο ξαφνικά που αυτή επειδή συγκρατούσε την πάνω άκρη του τελιού έχασε την ισορροπία της και έγειρε προς την πλευρά του κατηγορούμενου. Είπε επίσης ότι όταν αυτή κρατούσε το τέλι, πριν το τραβήξει ο κατηγορούμενος, οι αγκώνες της ήταν διπλωμένοι όπως στεκόταν κανονικά όρθια. Όταν τράβηξε το τέλι ο κατηγορούμενος τα χέρια της τεντώθηκαν μαζί με το τέλι, δεν αγκάλιασε όμως το τέλι και αυτό δεν ήλθε σε καμία επαφή με οποιοδήποτε μέρος του σώματος της. Αυτό όμως δεν συνάδει με αυτό που ανέφερε σε άλλο σημείο ότι δηλ. μετά που ο κατηγορούμενος τράβηξε το τέλι και αυτή έγειρε προς την πλευρά του αυτή συνέχισε να κρατά την άκρη πέφτοντας πάνω από το τέλι, το οποίο σε άλλο σημείο υπολόγισε ότι όταν ήταν όρθια έφτανε περίπου ως το στήθος της. Σε υποβολή δε ότι αυτή προκάλεσε τους μώλωπες κάτω από τις μασχάλες της στην προσπάθεια της να συγκρατήσει το τέλι για να μην το σηκώσει ο κατηγορούμενος αγκαλιάζοντας το από πάνω προς την εξωτερική πλευρά προς το τεμάχιο του κατηγορούμενου απάντησε ότι σε τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να είχε εκδορές στη μασχάλη, χωρίς να αναφέρει το γιατί. Δεν είναι δε λογικό να μπορούσε σε τέτοια περίπτωση να προκληθούν εκδορές αλλά όχι μώλωπες. Ως προς το σημείο του σώματος της όπου δέχθηκε την επίθεση αλλά και για τα τραύματα που κατ' ισχυρισμό της υπέστη, για πρώτη φορά στην κυρίως εξέταση της και ενώ πριν υιοθέτησε την κατάθεση της (τεκμήριο 1) ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος όταν αυτή έγειρε, την άρπαξε από τους βραχίονες και την τράβηξε προς την πλευρά του προφανώς για να την κτυπήσει. Από αυτό δε το πιάσιμο της προξενήθηκαν μώλωπες από το σφίξιμο όπως φαίνεται, ως ανέφερε, στις φωτογραφίες τεκμήρια 3 και 4, τα οποία κατέθεσε, λέγοντας ότι λήφθηκαν την επομένη του επεισοδίου δηλ. στις 9.6.
2. Ως έχει όμως προαναφερθεί, στην κατάθεση της τεκμήριο 1, η παραπονούμενη ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος την άρπαξε από τους δυο ώμους ενώ δεν κάνει αναφορά σε οποιοδήποτε τραυματισμό της συνεπεία αυτού. Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε σχετικά η Μ.Κ.3 οι ώμοι αποτελούν διαφορετικό σημείο του χεριού από τους βραχίονες και δεν ταυτίζονται. Θα μπορούσε φυσικά να λεχθεί ότι η παραπονούμενη απλώς σύγχυζε τα δύο σημεία του χεριού, τα οποία βρίσκονται κοντά το ένα στο άλλο, και θεωρούσε ότι πρόκειται για το ίδιο σημείο. Στην αντεξέταση της όμως όταν ρωτήθηκε σχετικά υπέδειξε το μέρος των χεριών, όπου κατ' ισχυρισμό την τράβηξε ο κατηγορούμενος, και συγκεκριμένα τους δύο βραχίονες της στην εξωτερική πλευρά και προς τη μασχάλη. Όταν μάλιστα στη συνέχεια της τέθηκε ότι επομένως ο κατηγορούμενος δεν την έπιασε από τους ώμους όπως λέει στην κατάθεση της απάντησε αρνητικά και έδειξε όπως και πριν τους βραχίονες. Είναι λοιπόν εμφανές ότι η παραπονούμενη γνώριζε ότι οι ώμοι είναι διαφορετικό σημείο του χεριού από τους βραχίονες και συνεπώς δεν πρόκειται για περίπτωση που κάποιο πρόσωπο συγχύζει τα δύο θεωρώντας ότι είναι το ίδιο σημείο. Εδώ θα πρέπει να λεχθεί περαιτέρω ότι η παραπονούμενη, σύμφωνα με τον εξεταστή της υπόθεσης, όταν έκανε την ίδια μέρα δηλ. στις 8.6.08 καταγγελία στην Αστυνομία ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος την άρπαξε με τα χέρια του από τους δυο ώμους της. Εύλογα δε ερωτηματικά ως προς το αξιόπιστο της θέσης της παραπονούμενης εγείρονται και από το ότι αν και αυτή είχε επισκεφθεί το Νοσοκομείο και πήρε το σχετικό ιατρικό έντυπο τεκμήριο 2, όπου γίνεται αναφορά σε μώλωπες στις δύο μασχαλιαίες περιοχές και στους δύο βραχίονες, στην κατάθεση της τεκμήριο 6 την οποία έδωσε 4 περίπου μέρες αργότερα και πάλι αναφέρθηκε ότι ο κατηγορούμενος την άρπαξε από τους ώμους και όχι από τους βραχίονες ενώ δεν αναφέρθηκε ούτε σε τραυματισμό της συνεπεία αυτού. Όταν δε στις 8.6.08 ο Μ.Κ.2 επισκέφθηκε τη σκηνή του επεισοδίου, όπου συνάντησε την παραπονούμενη αυτή δεν του υπέδειξε τους μώλωπες που κατ' ισχυρισμό της προκάλεσε ο κατηγορούμενος. Τέλος όσον αφορά τις φωτογραφίες τεκμήρια 3 και 4 που δείχνουν την παραπονούμενη να φέρει μεγάλα σημάδια στους βραχίονες και στις μασχάλες και πάλι εύλογα εγείρεται το ερώτημα γιατί ενώ αυτή τις είχε στην κατοχή της από τις 9.6.08 δεν τις υπέδειξε στον Μ.Κ.2 κατά την λήψη της κατάθεσης της 3 μέρες μετά. Ούτε λοιπόν η θέση της παραπονούμενης ως προς το σημείο του σώματος όπου υπέστη την επίθεση είναι πειστική. Εδώ θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η θέση της κατηγορούσας αρχής όπως προκύπτει μέσα από υποβολή που τέθηκε στον κατηγορούμενο ήταν ότι αυτός έπιασε την παραπονούμενη από τους ώμους και όχι από τους βραχίονες και ότι τα τραύματα στην παραπονούμενη προκλήθηκαν λόγω αυτής του της ενέργειας. Τέλος όπως είπε η Μ.Κ.3, η παραπονούμενη της ανέφερε ως αιτία των τραυμάτων της τον ξυλοδαρμό, κάτι που όμως η παραπονούμενη αρνήθηκε και ήταν μάλιστα η θέση της ότι είπε στην ιατρό με λεπτομέρεια πως συνέβη η επίθεση εναντίον της. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η μαρτυρία της παραπονούμενης δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη. Συνεπώς δεν γίνεται δεκτή. Όσον αφορά τα τεκμήρια 8-11, τα οποία ως αναφέρθηκε κατατέθηκαν κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης κατά την αντεξέταση του Μ.Κ.2 αλλά και το τεκμήριο 13 που κατέθεσε ο κατηγορούμενος κατά τη μαρτυρία του, θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτά αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία. Τα πρόσωπα δε που έκαναν τις αρχικές δηλώσεις δεν κλήθηκαν για να καταθέσουν στο Δικαστήριο, χωρίς να εξηγηθεί το γιατί. Η απουσία λοιπόν των προσώπων αυτών στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει μέσα από τη μαρτυρία τους και ιδίως μέσα από τη δοκιμασία της αντεξέτασης, το αξιόπιστο ή όχι των όσων αναφέρονται στα εν λόγω τεκμήρια (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 217). Τούτου λοιπόν δεδομένου αλλά λαμβάνοντας υπόψη και το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, με βάση το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί στην εξ ακοής αυτή μαρτυρία καμία βαρύτητα. Ο κατηγορούμενος κατά τη μαρτυρία του προέβη σε δήλωση (τεκμήριο 12), όπου υιοθέτησε την κατάθεση του (τεκμήριο 6), επανέλαβε κάποια γεγονότα και αναφέρθηκε περαιτέρω στα γεγονότα της υπόθεσης. Επίσης κατέθεσε αντίγραφο ιατρικού εντύπου ημερ. 8.6.08 που αφορά εξέταση του ιδίου στο Νοσοκομείο Πάφου (τεκμήριο 13). Εξετάζοντας τη μαρτυρία του κατηγορούμενου πρέπει να λεχθεί ότι ούτε αυτός μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του προσπάθησε να πείσει ότι αυτός προσέγγισε το σημείο όπου βρισκόταν η παραπονούμενη με άλλα πρόσωπα όχι όντας θυμωμένος αλλά για να συμβουλεύσει σε σχέση με την τοποθέτηση του τελιού και ότι δεν ήταν εκείνος που επιτέθηκε στην παραπονούμενη αλλά αντίστροφα. Στην προσπάθεια του όμως αυτή περιέπεσε σε αρκετές ουσιώδεις αντιφάσεις και ήταν εμφανές ότι κάποια μέρη της μαρτυρίας του δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια αλλά τα έθεσε για να πείσει ως προς την δική του εκδοχή. Συγκεκριμένα: Στην κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος είπε ότι στις 08.06.08 κατά το μεσημέρι ενώ βρισκόταν στο σπίτι, άκουσε θόρυβο και βγήκε έξω οπότε είδε τον Αιμίλιο Πιττοκοπίτη, την παραπονούμενη και ένα αλλοδαπό να προσπαθούν να βάλουν το τέλι για την περίφραξη από την εξωτερική πλευρά του τοίχου δηλ. προς την πλευρά του σπιτιού του και το τέλι δεν το στερέωσαν σωστά με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνο ειδικά για τα μικρά παιδιά καθότι το κάτω μέρος του τελιού δεν πατούσε στο έδαφος και δεν ήταν στερεωμένο στον τοίχο ή στους πασσάλους και στη συνέχεια πλησίασε τον αλλοδαπό. Στη αντεξέταση του ανέφερε όμως, προφανώς για να καταρρίψει τη θέση ότι πλησίασε τα εν λόγω άτομα θυμωμένος, ότι τελικά τη διαπίστωση ότι δεν έβαζαν το τέλι καλά, την έκανε όταν πήγε κοντά και ότι από μακριά δεν φαίνεται. Στην κατάθεση του τεκμήριο 6 είπε ότι όταν στη συνέχεια πλησίασε τον αλλοδαπό του είπε να βάλει το τέλι από την πλευρά της παραπονούμενης και πήρε το τέλι με τα χέρια μου για να του δείξει να το βάλει από την άλλη πλευρά για να πατάει στο έδαφος. Εκείνη τη στιγμή που πήρε αυτός το τέλι, η παραπονούμενη χωρίς να του πει οτιδήποτε τον χτύπησε με το χέρι της στο πρόσωπο του. Στην δήλωση του τεκμήριο 12, προφανώς για να δείξει ότι ανέφερε κάποια επιπλέον πράγματα πριν πάρει το τέλι, είπε για πρώτη φορά ότι όταν πλησίασε τον αλλοδαπό του είπε ότι δεν το τοποθετεί σωστά και ότι πρέπει να το βάλει στην πλευρά της παραπονούμενης για να στερεωθεί καλά και στη συνέχεια πήρε το τέλι για να του δείξει το σωστό τρόπο οπόταν η παραπονούμενη τον χτύπησε στο πρόσωπο. Στην αντεξέταση του για να δείξει ότι δεν πήγε εκεί με θυμωμένο ύφος είπε μάλιστα ότι πήγε για να συμβουλεύσει τον αλλοδαπό για το τέλι και ότι μόνο με αυτόν κουβέντιασε γιατί δεν βάζει το τέλι από τη μέσα πλευρά να πατά πάνω στο κουγκρί οπόταν του απάντησε ο Πιττοκοπίτης ότι οι Κανονισμοι είναι να μπαίνει το τέλι από την έξω πλευρά, κάτι που δεν ανέφερε στην κυρίως εξέταση του. Είπε δε αρχικά στην αντεξέταση του ότι με την παραπονούμενη δεν είχαν καμία κουβέντα. Περαιτέρω στη αντεξέταση του δέχθηκε ότι η δουλειά δεν ήταν τελειωμένη. Σε επόμενη όμως ερώτηση πως ήξερε τότε ότι δεν θα το στερέωναν είπε ότι το τέλι το στερέωναν, το έδεναν κατά αποστάσεις, δεν ήταν τελειωμένο ως την άκρη αλλά ως εκεί που ήταν στερεωμένο ήταν το υφιστάμενο και δεν επρόκειτο να ταράξει, κάτι που προφανώς αποτελούσε συμπέρασμα του στο οποίο όμως δεν εξήγησε πως κατέληξε αλλά και πάλι φαίνεται ότι το είπε για να δικαιολογήσει τις ενέργειες του. Σε ερώτηση αν πρόλαβε και είδε αυτό και έβγαλε και συμπεράσματα ότι δεν ήταν στερεωμένο καλά απάντησε καταφατικά και είπε ότι πρόσφατα πριν κανένα μήνα πήγαν μια Κυριακή που αυτός απουσίαζε και του κάρφωσαν γύρω στα 15-20 σίδερα μέσα στην αυλή του και πήραν τέλι των κουνελιών και το στερέωσαν πάνω στο υφιστάμενο. Αυτό όμως δεν το είπε στην δήλωση του τεκμήριο 12 και είναι εμφανές ότι το ανέφερε για να δικαιολογήσει τη θέση του για λανθασμένη και επικίνδυνη τοποθέτηση του τελιού. Σε υποβολή στην αντεξέταση του ότι άρπαξε το τέλι από την παραπονούμενη και αυτή έχασε την ισορροπία της, είπε για πρώτη φορά ότι αυτή ήταν γύρω στο 1.50 - 2 μέτρα από το τέλι και ακουμπούσε πάνω σε ένα δρυ και ενώ στην κυρίως εξέταση του είπε ότι είδε την παραπονούμενη, τον αλλοδαπό και τον Πιττοκοπίτη που προσπαθούσαν να τοποθετήσουν το τέλι, στην αντεξέταση του συνέχισε και είπε ότι η παραπονούμενη δεν ασχολείτο με την τοποθέτηση του τελιού αλλά απλά έβλεπε και ότι μάλιστα μετά που τον χτύπησε αμέσως εκείνη γύρισε πίσω εκεί που ήταν πριν. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι η θέση αυτή του κατηγορούμενου δεν τέθηκε στην παραπονούμενη κατά την αντεξέταση της και προφανώς αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη του για να πείσει ότι δεν μπορούσε να την αρπάξει όπως εκείνη ισχυρίστηκε. Σε επόμενη δε ερώτηση στην αντεξέταση του αν καθώς έβλεπε η παραπονούμενη πήγε και τον χτύπησε στο πρόσωπο είπε ότι όταν αυτός πήγε κοντά στο τέλι και μιλούσε με τον Πιττοκοπίτη για να μπει το τέλι από τη μέσα πλευρά η παραπονούμενη με πονηριά πήγε κοντά και του είπε ότι το τέλι είναι από την έξω πλευρά που πρέπει να μπει και όπως συζητούσαν εκεί με απότομο τρόπο γύρισε το χέρι και τον χτύπησε στο πρόσωπο. Αυτό όμως όχι μόνο δεν το ανέφερε στην κυρίως εξέταση του αλλά, ως αναφέρθηκε πιο πάνω, στην αντεξέταση του αρχικά είπε ότι με την παραπονούμενη δεν είχαν καμία κουβέντα. Σε ερώτηση αν δεν είναι αλήθεια ότι έπιασε την παραπονούμενη από τους ώμους με βίαιο τρόπο και της προκάλεσε μώλωπες είπε ότι εκεί έχουν μια υψομετρική διαφορά 50 εκατοστά που είναι το κουγκρί συν το ύψος του τελιού που αν υψώσει αυτός τα χέρια του δεν είναι δυνατό να μπορεί ούτε να την αγγίξει. Η θέση του όμως ότι δεν μπορούσε καν να αγγίξει την παραπονούμενη δεν είναι λογική γιατί σύμφωνα πάντα με τον ίδιο η παραπονούμενη βρισκόταν στην ουσία 50 μόνο εκατοστά πιο ψηλά από αυτόν και άρα μπορούσε έστω να την αγγίξει ενώ περαιτέρω δεν είναι λογικό υπό αυτές τις περιστάσεις εκείνη να μπορούσε να τον χτυπήσει αλλά εκείνος να μην μπορούσε καν να την αγγίξει. Για αυτόν το λόγο φαίνεται ότι ανέφερε για πρώτη φορά στην αντεξέταση του, ως προαναφέρθηκε, ότι μετά που τον χτύπησε η παραπονούμενη γύρισε στο σημείο όπου βρισκόταν πριν δηλ., πάντα σύμφωνα με τον ίδιο, 1.50 - 2 μέτρα από το τέλι. Στην κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος είπε ότι μετά που η παραπονούμενη τον χτύπησε άρχισε μεταξύ τους μια έντονη λογομαχία και τότε πήγε η γυναίκα του και αφού άκουσε τι έγινε τον συμβούλευσε να μην κάνει τίποτε και εκείνος ακολούθως έφυγε από εκεί και ακολούθως κατάγγειλε το συμβάν στην Αστυνομία και πήγε στο νοσοκομείο. Αντίθετα στην αντεξέταση του είπε ότι όταν πήγε η σύζυγος του εκεί το μόνο που του είπε είναι «Πήγαινε δώσε την υπόθεση στην Αστυνομία» και αμέσως αυτός έφυγε και πήγε στην Αστυνομία. Στην αντεξέταση του όταν ρωτήθηκε, σε σχέση με τις ενέργειες που είπε στο τεκμήριο 12 ότι έκανε για να δώσει κατάθεση, αν έψαχνε τον εξεταστή γιατί είχε παράπονο απάντησε αρχικά αρνητικά και είπε ότι ήταν απλά για να του δώσει την κατάθεση του. Η θέση του ήταν στην ουσία η ίδια και σε ερώτηση αν το ιατρικό έντυπο (τεκμήριο 13) θα το έπαιρνε στον εξεταστή για να κάνει παράπονο οπόταν απάντησε ότι του το ζήτησε εκείνος και μετά που το πήρε του το πήρε για να το βάλει ο εξεταστής στο φάκελο. Στη συνέχεια όμως στην αντεξέταση του είπε ότι είχε παράπονο εναντίον της παραπονούμενης και ότι πήγε στην Αστυνομία και ήθελε να ανοίξουν υπόθεση εναντίον της. Είπε δε περαιτέρω ότι τελικά της έκαναν υπόθεση ότι τον χτύπησε. Σε ερώτηση όμως αν πήγε Δικαστήριο για την υπόθεση εκείνη προφανώς για να αποκρύψει ότι η υπόθεση εκείνη εκδικάσθηκε και περατώθηκε με την αθώωση της παραπονούμενης (κάτι που είπε και ο Μ.Κ.2 και δεν αμφισβητήθηκε) είπε ότι ακόμη έμεινε εκκρεμής. Ακόμη και όταν στην επανεξέταση του ρωτήθηκε να πει τι εννοούσε «έμεινε εκκρεμής» και πάλι δεν είπε την αλήθεια και είπε ότι παρολίγο να φανεί ότι φταίει αυτός και από παραπονούμενος είναι κατηγορούμενος. Τέλος όσον αφορά τα τραύματα που ισχυρίστηκε ότι υπέστη από την παραπονούμενη υπενθυμίζεται ότι για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στο ιατρικό έντυπο τεκμήριο 13. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι ο κατηγορούμενος δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και συνεπώς η μαρτυρία του δεν γίνεται δεκτή. Το γεγονός όμως ότι η μαρτυρία του κατηγορούμενου δεν έγινε δεκτή σίγουρα δεν οδηγεί σε συμπέρασμα ενοχής αυτού. Είναι παγίως νομολογημένο και γνωστό στο νομικό μας σύστημα ότι το βάρος απόδειξης μιας ποινικής υπόθεσης ήτοι μιας κατηγορίας καθώς και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει αποκλειστικά την κατηγορούσα αρχή, η οποία μάλιστα πρέπει να αποδείξει αυτήν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούσα αρχή στήριξε την υπόθεση της ως προς τα επίδικα γεγονότα στην μαρτυρία της παραπονούμενης, η οποία όμως για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, δεν έγινε δεκτή. Είναι λοιπόν εμφανές ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτή ώστε να καταλήξει σε ασφαλή και αναμφίβολα ευρήματα ως προς το τι ακριβώς έγινε κατά τον επίδικο χρόνο και έτσι να καταλήξει σε σχετικά συμπεράσματα. Αυτό όμως στα πλαίσια του τεκμηρίου της αθωότητας δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο υπέρ του κατηγορούμενου. Ενόψει λοιπόν των ανωτέρω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποτύχει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και με αναμφισβήτητη μαρτυρία την κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Συνεπώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ....................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο