Διευθυντής Τμήματος Δασών ν. Χρυστούλλη Κούνουνα, Αρ. Υπόθεσης: 2383/09, 19/7/2011

(1)και 13

(2)(α)(β)(δ)(η),

(3)(α)(στ)

(4)(α)(β) και 18 του περί Δασών Νόμου 14/67 ως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ο κατηγορούμενος κατά τον Απρίλιο και Μάιο του 2008, παράνομα και χωρίς την άδεια του Διευθυντή του Τμήματος Δασών, χρησιμοποιώντας προωθητή γαιών, κατέστρεψε το οδόστρωμα του δασικού δρόμου, διενεργώντας εκσκαφή βάθους 1,5 μέτρων στην τοποθεσία Πάνω Αργάκα της κοιλάδας Αγίου Μερκουρίου του δάσους Πάφου, διάνοιξε δρόμο δια μέσου του Κρατικού Δάσους Πάφου μήκους 20 μέτρων και μέσου πλάτους 5 μέτρων καταστρέφοντας την άγρια βλάστηση και αλλοιώνοντας το φυσικό περιβάλλον και το συνολικό κόστος επαναφοράς του περιβάλλοντος ανέρχεται σε € 1,728, απομάκρυνε όγκο χώματος 640 κυβικών μέτρων αξίας € 1,971 και το οποίο οικειοποιήθηκε για επιχωμάτωση του περίγυρου της οικίας του, κατέχει και/ή χρησιμοποιεί δασική γη ως δρόμο μήκους 20 μέτρων και πλάτους πέντε μέτρων και ότι κατέστρεψε και απομάκρυνε το δασικό ορόσημο με αρ. 415, όπου το συνολικό κόστος για την χωρομέτρηση, ανακατασκευή και επανατοποθέτηση του ανέρχεται στο ποσό των €

1. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως Μ.Κ. 1 κατέθεσε ο κος Δημήτρης Δημοκρίτου, ο οποίος ανέφερε ότι εργάζεται ως χωρομέτρης στο τμήμα κτηματολογίου και χωρομετρίας Πάφου τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι η οριοθέτηση τεμαχίων, η παράσταση του σε συνοριακές διαφορές και σε ακροαματικές διαδικασίες ενώπιον Δικαστηρίων. Επισκέφθηκε το τεμάχιο του κατηγορούμενου κατόπιν αιτήματος του τμήματος δασών, για να διαπιστώσει εάν υπήρχε επέμβαση στο κρατικό δάσος, ως επίσης και τα εκεί σύνορα και αυτό έγινε από ότι θυμάται μάλλον τον Απρίλη του
2. Ετοίμασε τα τεκμήρια 1 και 2 στα οποία αποτύπωσε την επέμβαση, την μορφή, την έκταση και τις συνέπειες της που έγινε στο κρατικό δάσος, την μετακίνηση του δασικού οροσήμου 415 από την θέση που έπρεπε να ήταν, περιγράφοντας και αναλύοντας με λεπτομέρεια στο Δικαστήριο τα εν λόγω τεκμήρια, υποστηρίζοντας τα ευρήματα, συμπεράσματα του και την μέθοδο που ακολούθησε για να φτάσει σε αυτά. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι είναι τοπογράφος μηχανικός και ότι σπούδασε στα Τ.Ε.Ι. Αθηνών και επεξήγησε τον λόγο που το τεκμήριο υπογράφεται από άλλο άτομο και την διαδικασία που ακολουθείται. Εξήγησε ότι στην υπηρεσία του δεν καταγράφουν αποστάσεις διότι εργάζονται με συντεταγμένες και περιέγραψε την διαδικασία που ακολουθείται, που είναι κατεγραμμένα τα στοιχεία και ότι μπορεί εάν ζητηθεί, το κτηματολόγιο να δώσει την ψηφιακή μορφή και αποτύπωση μιας εργασίας όπως αυτής που έκανε ο εν λόγω μάρτυρας. Περιέγραψε επίσης τα χαρακτηριστικά που έχει ένα δασικό ορόσημο. Ως Μ.Κ. 2 κατέθεσε ο κος Φειδίας Χαραλάμπους και ανέφερε ότι είναι δασικός υπάλληλος στο τμήμα δασών στο δασικό γραφείο Λυσού της Επαρχίας Πάφου. Εκτελεί καθήκοντα δασικού λειτουργού, εποπτεύει το δάσος από παρανομίες, ελέγχει τις δασικές εργασίες και εργάζεται σε αυτή την θέση για 27 χρόνια. Γνωρίζει τον κατηγορούμενο αφού το τεμάχιο του συνορεύει με το κρατικό δάσος. Ανέφερε ότι στις 30/4/2008 και ώρα 16:50 ενώ ήταν σε περιπολία, διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος προέβαινε σε επέμβαση στο κρατικό δάσος, περιέγραψε την έκταση, την φύση και τις συνέπειες της επέμβασης, ως επίσης και το ότι το δασικό ορόσημο 415 ήταν κάθε μέρα στην θέση του και ότι εκείνην την ημέρα δεν βρισκόταν εκεί.. Του επίστησε την προσοχή στον νόμο και ότι αυτό που έκαμνε ήταν παράνομο αν δεν είχε σχετική προς αυτόν τον σκοπό άδεια, ο κατηγορούμενος δε με την σειρά του ανέφερε ότι γνωρίζει ότι αυτό είναι παράνομο και ο λόγος που προέβηκε σε αυτές τις ενέργειες ήταν για να μειώσει την υψομετρική διαφορά και για να αποτρέψει κατολισθήσεις χωμάτων στο τεμάχιο του. Περιέγραψε και αυτός με την σειρά του τα χαρακτηριστικά ενός δασικού οροσήμου και τον τρόπο κατασκευής, μετακίνησης και καταστροφής του. Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 1 και 2 τόσο κατά την κύρια εξέταση αλλά και κατά την αντεξέταση του, ήταν σε θέση να το διαβάσει, ερμηνεύσει και επεξηγήσει το περιεχόμενο του αλλά και τα ευρήματα και συμπεράσματα που εξάγονται από αυτό, ήτοι η επέμβαση στο κρατικό δάσος, την έκταση, την φύση και τις συνέπειες της επέμβασης. Όταν ολοκλήρωσε την περιπολία του, ανέφερε στον προϊστάμενο του τα γεγονότα που έζησε, και την επόμενη μέρα μαζί με τον προϊστάμενο του, επισκέφθηκε την ίδια σκηνή επί τόπου και μέτρησαν τον όγκο της επέμβασης. Κατέθεσε το τεκμήριο 3, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι μετά τις 30/4/2008 δεν συνάντησε τον κατηγορούμενο αλλά τον είδαν άλλοι συνάδελφοι του. Αντεξεταζόμενος και όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 1, ανέφερε ότι αυτός μέτρησε την επέμβαση πλην όμως δεν καταγράφεται στο εν λόγω τεκμήριο και ότι λόγω της 27ετούς εμπειρίας του, γνωρίζει από χωρομετρία και τοπογραφία και σημείωσε επί του τεκμηρίου 1 το σημείο της επέμβασης. Ερωτώμενος εάν γνωρίζει κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε άδεια για να προβεί στις ενέργειες που ανέφερε, είπε πως από ότι ξέρει μέσα από την σχετική αλληλογραφία, ζήτησε παλαιότερα να του παραχωρηθεί άδεια χρήσης δασικής γης τα έτη 2000 και 2001, για να κάνει συγκεκριμένο δρόμο και από ότι φαίνεται ο δρόμος δεν έγινε. Η άδεια η οποία έχει ημερομηνία λήξης δεν αξιοποιήθηκε, διότι ο κατηγορούμενος επανήλθε το έτος 2005 αιτήθηκε ανανέωση της άδειας του και άδεια για αλλοίωση υψομετρικής διαφοράς, αιτήματα τα οποία απορρίφθηκαν με επιστολή του δασικού λειτουργού ημερομηνίας 3/11/
3. Επίσης ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν κατέχει και χρησιμοποιεί δασικό δρόμο, αλλά ότι χωρίς άδεια έκανε μέσα στο δάσος δρόμο μήκους 20 μέτρων και πλάτους 5 μέτρων, ως επίσης ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν αλλοίωσε το πλάτος του δρόμου αλλά το υψόμετρο αυτού. Διευκρίνησε ότι για την τοποθέτηση δασικών οροσήμων υπάρχουν εκπαιδευμένοι δασικοί υπάλληλοι και ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση έγινε επίσημη χωρομετρία. Επεξήγησε πως μπορεί να επανέλθει ένας δασικός δρόμος και ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι δύσκολο να επανέλθει και ότι η βλάστηση θα χρειαστεί χρόνια να επανέλθει. Ως Μ.Κ. 3 κατέθεσε ο κος Χαράλαμπος Χρίστου και ανέφερε ότι είναι δασικός λειτουργός στο τμήμα δασών τα τελευταία 15 χρόνια και ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι η εποπτεία του δάσους. Στις 11/5/2008 ενώ περιπολούσε κατά μήκος της οροθετικής γραμμής , είδε τον κατηγορούμενο να επεμβαίνει στο κρατικό δάσος και περιέγραψε το είδος και την έκταση της επέμβασης. Επέστησε στον κατηγορούμενο την προσοχή του στον νόμο και συγκεκριμένα ότι είναι παράνομη η εκσκαφή χωρίς άδεια και ο κατηγορούμενος με την σειρά του είπε ότι το κάνει για να μην πέφτουν οι πέτρες στο σπίτι του. Όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 1, ανέφερε ότι μπορεί να αντιληφθεί ένα χωρομετρικό σχέδιο και αναγνώρισε την επέμβαση που έγινε, προβαίνοντας σε αναφορές και ερμηνείες επί του εν λόγω τεκμηρίου και το τι αποτυπώνεται σε αυτό. Περιέγραψε και αυτός με την σειρά του τα χαρακτηριστικά που έχει ένα δασικό ορόσημο, ως επίσης και τον τρόπο κατασκευής και τοποθέτησης του και ότι είναι δύσκολο να μεταφερθεί με τα χέρια ή την βροχή. Προβαίνει σε περιπολίες στην εκεί περιοχή μια, δύο ή και τρεις φορές την εβδομάδα. Περιέγραψε επίσης και την βλάστηση που υπήρχε στην περιοχή πριν την επέμβαση, την οποία καθόρισε χρονικά πριν τις 30/4/2008 από ότι θυμάται. Όταν ολοκλήρωσε την περιπολία του, εξιστόρησε στον προϊστάμενο του τα γεγονότα και ακολούθως σύνταξε το τεκμήριο 5, το περιεχόμενο του οποίου και υιοθέτησε. Μετά από αυτήν την περιπολία, ξαναπήγε στην περιοχή όπου η κατάσταση παρέμενε η ίδια αλλά δεν είδε τον κατηγορούμενο. Έμαθε από τον προϊστάμενο του ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε σχετική άδεια για τις εργασίες όπου προέβηκε και που περιέγραψε. Αντεξεταζόμενος ανέφερε πως δεν γνωρίζει ποιός σύνταξε το τεκμήριο 1, πλην όμως φαίνεται καθαρά το σημείο της επέμβασης και μπορεί να διαβάσει ένα τέτοιο σχέδιο, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι μπορεί να πει πως έγινε η επέμβαση και ανέλυσε τι απεικονίζει το τεκμήριο
4. Αναφορικά με τις διαστάσεις της επέμβασης ανέφερε ότι τις υπολόγισε με το μάτι και παρέπεμψε σε άλλο συνάδελφο του για τις ακριβείς διαστάσεις. Όσον αφορά το δασικό ορόσημο 415, άκουσε ότι αυτό καταστράφηκε στις 30/4/2008, αναφέροντας επίσης ότι η βλάστηση καταστράφηκε από τις 30/4/2008 και ότι στις 11/5/2008 ήταν κρανίου τόπος. Ως Μ.Κ. 4 κατέθεσε ο κος Ανδρέας Χριστοδούλου, ο οποίος κατέθεσε ως τεκμήριο Α, γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίας εξέτασης του δυνάμει του περί Αποδείξεως Νόμου την οποία αναγνώρισε και υιοθέτησε. Ανέφερε ότι εργάζεται στο τμήμα δασών τα τελευταία 33 χρόνια, είναι ανώτερος δασικός λειτουργός και ανέφερε ποιά ήταν τα καθήκοντα του. Στις 30/4/2008 ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από τον Μ.Κ. 2 ότι ο κατηγορούμενος προέβαινε σε επεμβάσεις στο κρατικό δάσος και δρόμο τις οποίες περιέγραψε. Επίσης στις 11/5/2008, αφού ερωτήθηκε τηλεφωνικώς από τον Μ.Κ. 3 κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε άδεια για να επέμβει σε δασικό δρόμο παρά το ορόσημο 415, αυτός του απάντησε αρνητικά και κατόπιν αυτού ο Μ.Κ. 3 τον ενημέρωσε ότι ο κατηγορούμενος χρησιμοποιώντας εκσκαφέα, χαμήλωσε τον δασικό δρόμο περίπου 0,5 m και κατέστρεψε το δασικό ορόσημο
5. Τις επεμβάσεις τις διαπίστωσε και ο ίδιος και με την βοήθεια του Μ.Κ.2 προέβηκε στις μετρήσεις της επέμβασης που ο κατηγορούμενος τις οποίες και περιέγραψε με λεπτομέρεια, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι ο κατηγορούμενος για αυτές τις επεμβάσεις δεν είχε εξασφαλίσει προηγουμένως την σχετική άδεια. Περιέγραψε τις ενέργειες που προέβηκε, όπως είναι η έκδοση κατηγορητηρίου και η αποστολή επιστολής ημερομηνίας 27/6/2008 με τις αναφορές και εισηγήσεις του. Αναφέρθηκε επίσης και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος για τα έτη 2000 και 2001, είχε εξασφαλίσει άδεια όπως προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες τις οποίες επίσης περιέγραψε, αναλύοντας επίσης και την διαδικασία που προηγήθηκε της έκδοσης της εν λόγω άδειας. Αναφέρθηκε επίσης και σε γεγονότα που έλαβαν χώρα το 2001 και που αφορούσαν ενέργειες του κατηγορουμένου στο κρατικό δάσος, ότι αυτός καταγγέλθηκε, τον λόγο της μη ποινικής διώξης του και τις ενέργειες που προέβη το τμήμα δασών. Αναφέρθηκε επίσης και στο αίτημα του κατηγορουμένου όπως ανανεωθεί η άδεια του και να προβεί σε εργασίες τις οποίες περιέγραψε, και ότι το αίτημα του απορρίφθηκε για τους λόγους που επίσης περιέγραψε. Τον Απρίλη και Μάη του 2008 ο κατηγορούμενος προέβη στις ενέργειες που κατηγορείται και υλοποίησε τα έργα που προγραμμάτιζε από το
6. Στην συνέχεια αναφέρθηκε στην φύση και την έκταση των ζημιών που προήλθαν από τις παράνομες επεμβάσεις του κατηγορουμένου στην κρατική γη, δάσος και δασικό ορόσημο, αναλύοντας το κόστος και τον τρόπο επιδιόρθωσης και επαναφοράς στην προτέρα κατάσταση ή σε λειτουργίσημη κατάσταση αναλόγως της περίπτωσης, αιτιολογώντας για κάθε κονδύλι το ύψος της κάθε ζημιάς και κατέθεσε τα τεκμήρια 6 έως 20, τα οποία ανέλυσε το περιεχόμενο και την διαδικασία που ακολουθείται για την έκδοση τους. Όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 1 και αφού προηγουμένως απάντησε θετικά σε ερώτηση εάν μπορεί να αντιληφθεί χωρομετρικά σχέδια, ανέλυσε και περιέγραψε το περιεχόμενο του, ως επίσης και τα ευρήματα και συμπεράσματα που εξάγονται από αυτό, την φύση, την έκταση των επεμβάσεων που προήλθαν από τον κατηγορούμενο και τις συνέπειες αυτών. Επίσης ανέφερε ότι μέχρι σήμερα ο κατηγορούμενος δεν έχει εξασφαλίσει άδεια, κατά καιρούς προβαίνει σε χρήση του πλαγιόδρομου που άνοιξε και δεν έχει καταβάλει μέχρι σήμερα τα ποσά για να αποκατασταθούν οι ζημιές που προήλθαν από τις παράνομες επεμβάσεις του κατηγορουμένου στην κρατική γη, δασικό δρόμο και δασικό ορόσημο. Αντεξεταζόμενος αναφέρθηκε για το χρονικό διάστημα που επισκέφθηκε για πρώτη φορά την περιοχή, την συχνότητα των επισκέψεων του στην περιοχή, ως επίσης και για την πηγή των γνώσεων του αναφορικά με γεγονότα που έγιναν στην περιοχή πριν ο ίδιος μετατεθεί εκεί και ειδικότερα για τις υποθέσεις του κατηγορουμένου για να διαπιστώσει τις άδειες που αυτός κατείχε. Επίσης αναφέρθηκε για τις παράνομες επεμβάσεις του κατηγορουμένου το έτος 2001, την φύση και την έκταση τους, τον λόγο που ανακλήθηκε τότε η άδεια του και τις ενέργειες που προέβη το τμήμα δασών, ερμήνευσε το τεκμήριο 12, αναφέρθηκε επίσης και για τον λόγο μη δίωξης του κατηγορουμένου λόγω παρέλευσης μακρού χρονικού διαστήματος. Επίσης αναφέρθηκε για την κατάσταση του πλαγιόδρομου στην περιοχή, αναφέροντας ότι αυτός είναι ο μοναδικός πλαγιόδρομος που οδηγεί από τον υφιστάμενο δασικό δρόμο προς το τεμάχιο του κατηγορουμένου και αναφέρθηκε στην κατάσταση και προσπελασιμότητα του. Αναφέρθηκε επίσης για την χρονική στιγμή που είδε για πρώτη φορά το δασικό ορόσημο 415, για την σημερινή τοποθεσία, ότι δεν βρίσκεται στην θέση όπου πρέπει να βρίσκεται συνεπεία της υψομετρικής διαφοράς που δημιουργήθηκε από τις παράνομες επεμβάσεις του κατηγορουμένου, αναφέροντας και τις διαστάσεις αυτές. Με την κατάθεση του εν λόγω μάρτυρα, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία κρίθηκε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου, επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα στον κατηγορούμενο και αυτός επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και κάλεσε έναν μάρτυρα υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος κατέθεσε αρχικά γραπτή δήλωση, ( τεκμήριο Β ) ως μέρος της κύριας εξέτασης του δυνάμει του περί Αποδείξεως Νόμου. Στην εν λόγω δήλωση αναφέρθηκε για την άδεια που εξασφάλισε από το τμήμα δασών για διάνοιξη δρόμου και ανέφερε σχετικές λεπτομέρειες για την εργασία αυτή. Το δασικό ορόσημο 415 μετακινήθηκε στο τεμάχιο του μετά από την πρώτη βροχή στο τεμάχιο του επειδή αυτό ήταν τοποθετημένο σε μη στερεά εδάφη, ενημερώνοντας ταυτόχρονα το τμήμα δασών με το οποίο είχε άριστη συνεργασία και εμπιστοσύνη, ότι το παρέλαβε, το φύλαξε και τους είπε ότι θα το επανατοποθετήσει με δικά του έξοδα μόλις φτιάξει τον τοίχο αντιστήριξης της οικίας του. Το τεμάχιο 415 τοποθετήθηκε βάσει υποδείξεων των τοπογράφων του κτηματολογίου το 2008 και τα χώματα τα οποία φαίνονται στην νότια πλευρά προς την Αργάκα, είναι αυτά που προήλθαν από την διάνοιξη του δρόμου το
7. Έκτισε τον τοίχο αντιστήριξης στο τεμάχιο του εμπιστευόμενος τις υποδείξεις του τμήματος δασών αλλά όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, οι υποδείξεις ήταν λανθασμένες διότι ο τοίχος ανηγέρθηκε όχι στα σύνορα του τεμαχίου του αλλά εντός αυτού κατά 45-60 εκατοστά από το σύνορο. Το 2005 κατόπιν συνεννόησης με δασικό λειτουργό και επειδή επίκειτο η ανέγερση του τοίχου αντιστήριξης της οικίας του και θέλωντας να βρεθεί μια πρακτική λύση, συμβούλεψαν και συμφώνησαν με τον κατηγορούμενο όπως κάνει μια επιστολή με την οποία να ζητά την κατασκευή άλλου δρόμου από άλλη πλευρά και το κλείσιμο του δρόμου όπου διάνοιξε το
8. Ο κατηγορούμενος απέστειλε μεν την επιστολή, πλην όμως η απάντηση στο αίτημα του ήταν αρνητική. Αναφέρθηκε στις ενέργειες που προέβηκε το έτος 2008 και έδωσε την δική του εκδοχή. Η εκδοχή του κατηγορούμενου συνίστατο στο για σκοπούς κατασκευής τοίχου αντιστήριξης της οικίας του, με ειδικό μηχάνημα και ενώ έξυνε τα χώματα εκεί στην περιοχή, έσπασε η λεπίδα του και στην παρουσία του Μ.Κ. 2, το στάθμευσε σε χώρο του δασικού δρόμου που δεν εμπόδιζε την κυκλοφορία και με σκοπό να το επιδιορθώσει. Μετά από δύο εβδομάδες επανήλθε μετά και την επιδιόρθωση της λεπίδας του οχήματος του και ενώ άρχισε να εκτελεί εργασίες, πήγε στο μέρος ο Μ.Κ. 3 και του ζήτησε, όπως και έπραξε, να μετακινήσει το όχημα του διότι βρισκόταν σε δασικό δρόμο και συνέχισε τις εργασίες του από το δικό του τεμάχιο. Μέρος των χωμάτων των εν λόγω εργασιών τοποθετήθηκαν για να κλείσει ο δρόμος που κατασκεύασε το
9. Δεν κατασκεύασε δρόμο στην ανατολική πλευρά του δρόμου αφού δεν έχει άδεια προς αυτόν τον σκοπό και μόνο πεζός μπορεί να τον χρησιμοποιήσει, διότι για να καταστεί χρησιμοποιήσιμος ο χώρος θα πρέπει να γίνει επιχωμάτωση την οποία και προσδιόρισε. Κατέθεσε ως τεκμήριο 21 δέσμη φωτογραφιών τις οποίες ανέλυσε το περιεχόμενο τους για να στηρίξει την εκδοχή του και να αντικρούσει τις θέσεις της κατηγορούσας αρχής. Όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 1, ανέφερε ότι όπως είναι το ορόσημο 415, αριστερά είναι το ορόσημο 416 και δεξιά προς την Αργάκα το ορόσημο
10. Για να δικαιολογήσει την χρήση του δασικού δρόμου, ανέφερε ότι για σκοπούς ευκολίας τον χρησιμοποίησε, για να γίνει ισοπέδωση των χωμάτων που ήταν απαραίτητη, έτσι ώστε να κατασκευαστεί η οικοδομή και ο τοίχος αντιστήριξης. Επίσης για να δικαιολογήσει την απόκλιση ως προς την απόκλιση του υψομέτρου στην περιοχή εκεί, ανέφερε ότι σε εκείνο το σημείο υπήρχαν μαλακά εδάφη και ενδείκνυτο η κατασκευή ομαλού δρόμου και αυτό έκανε το
11. Όμως με την κατασκευή του τοίχου αντιστήριξης, αυτός ο δρόμος δεν εξυπηρετεί την οικοδομή του και ομαλοποίησε τα χώματα με το κλείσιμο του δρόμου και τώρα υπάρχει άγρια βλάστηση εκεί. Δεν χρησιμοποίησε κρατικά χώματα για τον περίγυρο της οικίας του διότι όπως ανέφερε είχε αρκετά χώματα το τεμάχιο του. Διαφώνησε με τις τιμές που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή ως προς τα χώματα και προσδιόρισε την τιμή προς 1 με 1,5 ευρώ. Αντεξεταζόμενος περιέγραψε τον τρόπο και τον τόπο που διάνοιξε τον δρόμο, υποδεικνύοντας μάλιστα και στο τεκμήριο 1 το σημείο που διάνοιξε τον δρόμο και έδωσε την δική του εκδοχή ως προς το τι αποτυπώνει το εν λόγω τεκμήριο για να υποστηρίξει τις θέσεις του και να αντικρούσει τις θέσεις της κατηγορούσας αρχής. Έδωσε την δική του εκδοχή και ερμηνεία ως προς το τι προηγήθηκε και ακολούθησε της έκδοσης άδειας το 2000 και 2001, λέγοντας ότι η άδεια που του παραχωρήθηκε δεν ακυρώθηκε από δικές του παρανομίες, ότι αυτή ήταν άδεια επ΄ αόριστο και όχι διάρκειας ενός έτους και ότι το 2005 παροτρύνθηκε όπως υποβάλει νέα αίτηση για διάνοιξη νέου δρόμου αφού ο παλιός που διανοίχθηκε το 2000 δεν τον εξυπηρετούσε. Στην συνέχεια της αντεξέτασης και αφού του υποδείχθηκαν φωτογραφίες που κατέθεσε στο Δικαστήριο, ήτοι το τεκμήριο 21, εξέφρασε την άποψη του για το πότε και κάτω από ποιές συνθήκες μπορούν να βλαστήσουν χόρτα και ανέλυσε εκ νέου τι απεικονίζουν οι φωτογραφίες που του υποδείχθηκαν. Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 4 και 12, ανέφερε ότι στο δικό του αντίγραφο, ήτοι στο τεκμήριο 4, δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός ενώ στο τεκμήριο 12 υπάρχει και πιστεύει ότι αυτός ο περιορισμός τοποθετήθηκε μεταγενέστερα από τον κ. Χριστοφίδη. Ως Μ.Κ. 2 κατέθεσε ο κος Χρίστος Χρίστου και ανέφερε ότι είναι πολιτικός μηχανικός, ιδιωτεύει και διατηρεί γραφείο από το
12. Γνωρίζει τον κατηγορούμενο αφού είναι ο μελετητής της κατοικίας του στην Αργάκα και του εκπόνησε τα αρχιτεκτονικά σχέδια. Επισκέφθηκε πρόσφατα την περιοχή δύο φορές κατόπιν οδηγιών του κατηγορουμένου, για να αποτυπώσει σχέδια και να τα παρουσιάσει. Κατέθεσε το τεκμήριο 22 το οποίο ανέλυσε, ερμήνευσε και επεξήγησε τι ακριβώς αυτό περιλαμβάνει, επεξηγώντας τις μετρήσεις που προέβηκε, τον τρόπο που τις έλαβε και τα συμπεράσματα του από τις μετρήσεις. Ανέφερε ότι δεν αντιλήφθηκε οιανδήποτε επέμβαση στον δασικό δρόμο εκ μέρους του κατηγορούμενου, ούτε οικειοποίηση κρατικών χωμάτων . Κατά την διάρκεια των εργασιών ανέγερσης της οικίας του κατηγορούμενου προέκυψαν χώματα, μέρος των οποίων χρησιμοποιήθηκαν για επιχωματώσεις που χρειάστηκαν και μέρος αυτών σπρώχτηκαν για να γίνει αυλή αφού η περιοχή είναι βουνώδης. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ασκεί τόσο το επάγγελμα του αρχιτέκτονα, τόσο το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού βάσει αναγνώρισης που τυγχάνει από τον νόμο που ίσχυε μέχρι το
13. Επεξήγησε ότι εκ λάθους αναγράφηκε στο τεκμήριο η ημερομηνία 03/
14. Ανέφερε δε, ότι δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει το ύψος του δασικού δρόμου. Περιέγραψε επίσης την διαδικασία ανέγερσης ενός τοίχου αντιστήριξης, αλλά δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει πως κατασκευάζεται ένας δρόμος. Το 2008 δεν πήγε στην περιοχή, δεν είχε πρόσφατη επίβλεψη εκεί και δεν προέβηκε σε μετρήσεις υψομέτρων στην περιοχή πριν ο κατηγορούμενος ισοπεδώσει το τεμάχιο του. Επίσης ανέφερε ότι δεν γνωρίζει εάν το δασικό ορόσημο 415 είναι στο σωστό σημείο αφού δεν είναι χωρομέτρης. Με την ολοκλήρωση της κατάθεσης του εν λόγω μάρτυρα, η πλευρά της υπεράσπισης έκλεισε την υπόθεση της και αμφότερες οι ευπαίδευτες συνήγοροι κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτώς τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Αναφορικά με τον Μ.Υ. 2 κ. Χρίστο Χρίστου, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει οιανδήποτε βαρύτητα στην μαρτυρία του και δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα μέσα από την μαρτυρία του και την απορρίπτει για τους πιο κάτω λόγους: Α) Το σχεδιάγραμμα που ετοίμασε, ήτοι το τεκμήριο 22 και στο οποίο αναλώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του κατά την διάρκεια της κύριας εξέτασης και αντεξέτασης του και που σκοπό είχε την ενίσχυση και επιβεβαίωση των εκδοχών του κατηγορούμενου, δεν υποδείχθηκε στους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής, έτσι ώστε να τοποθετηθούν επί του περιεχόμενου του και το Δικαστήριο να το τοποθετήσει στην πλάστιγγα των μαρτυριών που τέθηκαν ενώπιον του και να αποδώσει σε αυτό την βαρύτητα που της αρμόζει κατόπιν αξιολόγησης και σύγκρισης της με την εκδοχή που θα έδιναν οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής αν αυτό τους υποδεικνυόταν. Β) Το Δικαστήριο δεν πείστηκε για την πληρότητα της εργασίας του εν λόγω μάρτυρα, διότι δεν έγινε ο πρέπων και αναγκαίος σχολιασμός από τον εν λόγω μάρτυρα του περιεχομένου των τεκμηρίων 1 και 2 τα οποία αποτυπώνουν την ισχυριζόμενη επέμβαση εκ μέρους του κατηγορουμένου σε κρατικό δάσος και δρόμο, έτσι ώστε το Δικαστήριο, να μπορεί να την συγκρίνει και να την αξιολογήσει με το περιεχόμενο της μαρτυρίας του Μ.Κ. 1 που άπτονταν επί παρόμοιων θεμάτων, ήτοι της αποτύπωσης των ενεργειών του κατηγορούμενου σε χάρτη και σχέδια. Γ) Το Δικαστήριο δεν πείστηκε για την πληρότητα της εργασίας του εν λόγω μάρτυρα, διότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν προέβηκε σε μετρήσεις πριν την ισοπέδωση του τεμαχίου του κατηγορουμένου, έτσι ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του το αναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων και δεδομένων για να δύναται να τα αξιολογήσει, να τα συγκρίνει και να εξάξει ασφαλή συμπεράσματα. Δ) Το Δικαστήριο επίσης δεν πείστηκε για την πληρότητα της εργασίας του εν λόγω μάρτυρα, διότι παρόλο που ο ίδιος ανέφερε ότι δεν είναι χωρομέτρης, εν τούτοις στο σχέδιο που ετοίμασε, ήτοι στο τεκμήριο 22, σημείωσε επ΄ αυτού το δασικό ορόσημο

1. Επίσης ο εν λόγω μάρτυρας ετοίμασε το τεκμήριο 22 λίγες μέρες πριν να καταθέσει ενόρκως στο Δικαστήριο και δεν έπεισε για την πληρότητα της εργασίας του ως επίσης και για την μεθοδολογία που ακολούθησε και τα δεδομένα που έλαβε υπόψιν του. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει οιανδήποτε βαρύτητα στην μαρτυρία του και δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα μέσα από την μαρτυρία του και την απορρίπτει για τους πιο κάτω λόγους: Α) Ο κατηγορούμενος για να υποστηρίξει τις θέσεις του και με σκοπό να αντικρούσει τις θέσεις της κατηγορούσας αρχής, κατέθεσε το τεκμήριο 21, το οποίο αποτελείται από πέντε φωτογραφίες της επίδικης σκηνής. Όμως οι εν λόγω φωτογραφίες δεν υποδείχθηκαν στους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής, έτσι ώστε να τοποθετηθούν επί του περιεχόμενου του και το Δικαστήριο να το τοποθετήσει στην πλάστιγγα των μαρτυριών που τέθηκαν ενώπιον του και να αποδώσει σε αυτό την βαρύτητα που της αρμόζει κατόπιν αξιολόγησης και σύγκρισης της με την εκδοχή που θα έδιναν οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής αν αυτό τους υποδεικνυόταν. Β) Οι φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν την σημερινή κατάσταση της επίδικης περιοχής και όχι την περιοχή όπως ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο, και είναι φυσικό κάποια πράγματα, όπως η βλάστηση, να έχει αλλάξει ή αποκατασταθεί εν όλω ή εν μέρει. Επίσης οι φωτογραφίες αυτές δεν διαφώτισαν το Δικαστήριο για να εξάξει τα αναγκαία συμπεράσματα επί των αμφισβητούμενων σημείων, εν΄ όψει και του γεγονότος ότι αυτές εξασφαλίστηκαν λίγες μέρες πριν την ημέρα που ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Γ) Ο κατηγορούμενος με την μαρτυρία του στο Δικαστήριο, δεν έπεισε για την εκδοχή του, δεν διαφώτισε το Δικαστήριο στα αμφισβητούμενα γεγονότα και θέσεις αλλά απεναντίας συσκότισε το όλο σκηνικό με την εκ διαμέτρου αντίθετη εκδοχή του. Παρά την μη αποδοχή των μαρτυριών του κατηγορουμένου και του μάρτυρα υπεράσπισης που κάλεσε, εν τούτοις δεν σημαίνει ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της και το Δικαστήριο προχωρεί με την αξιολόγηση των μαρτύρων κατηγορίας. Μέσα από την ακροαματική διαδικασία και την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, διαπίστωσα ότι όλοι οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής που παρήλασαν από το εδώλιο του μάρτυρα, ήταν μάρτυρες της αλήθειας και άφησαν θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Εν τούτοις, μέσα από τις μαρτυρίες των εν λόγω μαρτύρων, έχουν δημιουργηθεί στο μυαλό του Δικαστηρίου σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με καίριας σημασίας αμφισβητούμενα γεγονότα και θέσεις για τους πιο κάτω λόγους: Α) Όλοι οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής, παρέπεμψαν και κατέδειξαν επί του τεκμηρίου 1, τα σημεία που ο κατηγορούμενος, κατά τους ίδιους, επενέβηκε στο κρατικό δάσος, στον δασικό δρόμο και την θέση του δασικού οροσήμου
2. Αυτές οι μαρτυρίες όμως είναι ακροσφαλείς, όχι ως προς το αν έγιναν αυτές οι ενέργειες, αλλά ως προς το που έγιναν, αφού η γραμμή της υπεράσπισης κυρίως σε αυτή την γραμμή αναλώθηκε. Συγκεκριμένα, το τεκμήριο 1 συντάχθηκε από τον Μ.Κ. 1 για να αποτυπώσει τα σημεία της ισχυριζόμενης επέμβασης του κατηγορουμένου. Όμως οι μάρτυρες που είδαν τον κατηγορούμενο να προβαίνει στις ενέργειες που του καταλογίζουν, δεν υπέδειξαν στον Μ.Κ. 1 επί τόπου, τα σημεία που είδαν τον κατηγορούμενο να προβαίνει στις ενέργειες που τον είδαν να προβαίνει, έτσι ώστε ο Μ.Κ. 1 να εξακριβώσει εάν εκείνα τα σημεία βρίσκονταν εντός ή εκτός κρατικής δασικής γης ή όχι, αφού δεν υπάρχει μαρτυρία περί τούτου. Από την στιγμή λοιπόν που ελλείπει το πραγματικό και πρωτογενές υπόβαθρο και γνώση του Μ.Κ. 1 σε αυτά τα γεγονότα τα οποία είναι πρωταρχικής σημασίας, το οικοδόμημα της κατηγορούσας αρχής που προσπάθησε να ανοικοδομήσει ότι οι ενέργειες του κατηγορουμένου έλαβαν χώρα σε κρατική δασική γη, καταρρέει. Β) Επιπλέον οι Μ.Κ. 2 και 3 σημείωσαν επί του τεκμηρίου 1, διαφορετικά σημεία τα οποία ισχυρίστηκαν ότι έλαβαν χώρα οι ισχυριζόμενες ενέργειες του κατηγορουμένου, μη έχοντας έτσι το Δικαστήριο μια σταθερή και σαφή εκδοχή ως προς το ακριβές σημείο που έλαβαν χώρα οι ενέργειες του κατηγορουμένου, διότι ο Μ.Κ. 3 διαφώνησε με τα σημεία που σημείωσε ο Μ.Κ. 2 επί του τεκμηρίου
3. Γ) Επίσης ουσιαστική απόκλιση υπάρχει στις μαρτυρίες των Μ.Κ. 2 και Μ.Κ.
4. Συγκεκριμένα ο Μ.Κ. 2 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος με τις ενέργειες του, αλλοίωσε το υψόμετρο του δρόμου αλλά όχι το πλάτος του δρόμου. Ο Μ.Κ. 4 όμως ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος με τις ενέργειες του, μείωσε το πλάτος του δρόμου από έξι σε τέσσερα μέτρα, δημιουργώντας μια επιπρόσθετη αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου, διότι είναι πολύ σημαντική απόκλιση εν΄ όψει και του γεγονότος όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η μη σύνδεση των διαπιστώσεων των αυτόπτων μαρτύρων με την εργασία του Μ.Κ.
5. Δ) Το Δικαστήριο από την τεθείσα ενώπιον του μαρτυρία, δεν έχει ικανοποιηθεί με επαρκή μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος συνεπεία των πράξεων του μετακίνησε το δασικό ορόσημο 415 στις 30/4/2008, διότι δεν ήταν παρών οποιοσδήποτε μάρτυρας που να είδε το δασικό ορόσημο την στιγμή της μετακίνησης συνεπεία των εργασιών του κατηγορουμένου, αλλά απλά διαπίστωσε την μετακίνηση του από το σημείο που έπρεπε να είναι. Η πιο πάνω έλλειψη μαρτυρίας, σε συνδυασμό με την μη παρουσίαση της χωρομετρικής μελέτης που έγινε το 1995 με την οποία χωρομετρήθηκε και τοποθετήθηκε το εν λόγω δασικό ορόσημο, σε συνδυασμό επίσης και με την μη σύνδεση της εν λόγω μελέτης με την εργασία που προέβηκε ο Μ.Κ. 1 με την σύνταξη των τεκμηρίων 1 και 2, δημιουργούν εύλογες αμφιβολίες εάν ο κατηγορούμενος μετακίνησε το εν λόγω δασικό ορόσημο. Είναι μεν πιθανόν το δασικό ορόσημο να μετακινήθηκε από τις εργασίες του κατηγορουμένου, όμως αυτό δεν αρκεί για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο εν΄ όψει του ποινικού και όχι αστικού χαρακτήρα της παρούσας υπόθεσης. Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι το δασικό ορόσημο μετακινήθηκε συνεπεία των βροχών επειδή ήταν σε μη στερεά εδάφη, κρίνεται άστοχος αφού ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι λόγω του βάρους του, είναι δυνατή η μετακίνηση του μόνο με μηχανικά μέσα. Αυτό όμως δεν εξυπακούει ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την ενοχή του κατηγορουμένου με το βάρος απόδειξης που της αναλογεί, πράγμα το οποίο απέτυχε βάσει εύλογων αμφιβολιών ως κρίθηκε ανωτέρω. Τέθηκε επίσης το ζήτημα κατά πόσο η άδεια που παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο τα έτη 2000 και 2001 είναι άδεια επ΄ αόριστο, ή κατά πόσο αυτή έφερε ημερομηνία λήξης μέχρι το τέλος του έτους 2001 και ότι αυτή ανακλήθηκε δυνάμει παράνομων εργασιών του κατηγορουμένου το
6. Το Δικαστήριο για να εξεύρει απάντηση σε αυτό το ζήτημα, αντλεί καθοδήγηση από την συνδυασμένη εφαρμογή των άρθρων 5

(1)(γ) και 29 των περί Δασών Κανονισμοί του 1967 οι οποίοι προνοούν τα ακόλουθα: <<Περί Δασών Κανονισμοί του 1967 Άρθρο 5

(1)Ο Διευθυντής δύναται να εκμισθώση, εν τω δημοσίω συμφέροντι, οιονδήποτε μέρος Μονίμου Δασικής Περιοχής δι' ετέρας χρήσεις πλήν των δασοπονικών τοιούτων, νοουμένου ότι - ... (γ) η χρονική ισχύς της μισθώσεως δεν υπερβαίνει το εν έτος, άνευ της προηγούμενης εγκρίσεως του Υπουργού η τα δέκα έτη άνευ της προηγούμενης εγκρίσεως του Υπουργικού Συμβουλίου. Άρθρο 29

(1)Η ισχύς των συμφώνως ταις διατάξεσι των παρόντων Κανονισμών εκδιδομένων αδειών δυνατόν να τερματισθή ή ανακληθή υπό της αρχής, ήτις και εξέδωσε ταύτας, εάν ο αδειούχος - (α) καταδικασθή δι' οιονδήποτε αδίκημα δυνάμει του Νόμου ή των παρόντων Κανονισμών. (β) παραλείψη να τηρήση ή παραβή οιονδήποτε όρον περιληφθέντα εν τη τοιαύτη αδεία (η διάταξις αυτή ουδόλως επηρεάζει οιαδήποτε δικαστικά μέτρα, άτινα δυνατόν να ληφθώσιν αναφορικώς προς το τοιούτον αδίκημα).

(2)Εκάστη άδεια, ης η ισχύς τερματίζεται ή ανακαλείται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Κανονισμού, κατάσχεται υπό της αρχής, ήτις και εξέδωσε ταύτην.>> Στην παρούσα υπόθεση, λαμβανομένου υπόψιν της πιο πάνω νομοθετικής πρόνοιας η οποία επιτάσσει όπως η οποιαδήποτε άδεια δεν δύναται να υπερβαίνει το ένα έτος άνευ της προηγούμενης εγκρίσεως του Υπουργού, του γεγονότος ότι δεν προβλέπεται νομοθετικά η επ΄ αόριστο έκδοση τέτοιας άδειας και ελλείψει σχετικής μαρτυρίας και θέσης που να αποδεικνύει ότι η άδεια που παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο ήταν διάρκειας μέχρι και δέκα έτη κατόπιν εγκρίσεως του Υπουργικού Συμβουλίου όπως προνοεί το άρθρο 5

(1)(γ) του πιο πάνω κανονισμού, κρίνω ότι ο κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν κάτοχος οιασδήποτε άδειας από τον Διευθυντή του τμήματος Δασών όπως διενεργήσει οιεσδήποτε εργασίες εντός κρατικής δασικής γης, ανεξαρτήτως δηλαδή του γεγονότος ότι στο μεν τεκμήριο 4 δεν αναγράφεται χρονική ισχύς της άδειας ενώ στο τεκμήριο 12 αναγράφεται. Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο, θα εξετάσει την νομική βάση κάθε κατηγορίας ξεχωριστά και να αξιολογήσει κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος εκάστης κατηγορίας. ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η νομική βάση της πρώτης κατηγορίας είναι το άρθρο 13

(2)(α) του περί Δασών Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε και που προνοεί τα ακόλουθα: << Άρθρο 13

(2)Πας όστις, μη άλλως εξουσιοδοτηθείς δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού γενομένων Κανονισμών, και άνευ αδείας παρασχεθείσης αυτώ υπό του Διευθυντού ή ετέρου επί τούτω εξουσιοδοτηθέντος υπό του Διευθυντού προσώπου, εν οιωδήποτε κρατικώ δάσει - (α) εκχερσοί, εκσκάπτει, καλλιεργεί, φυτεύει, σπείρει, τέμνει, επιχωματώνει ή ανασκάπτει οιανδήποτε εν αυτώ κειμένην γαίαν ή εναποθέτει επ' αυτής οιονδήποτε υλικόν δι' οιονδήποτε σκοπόν. είναι ένοχος αδικήματος και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τους εννέα μήνας, ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας, ή εις αμφοτέρα τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.>> Για να αποδείξει λοιπόν η κατηγορούσα αρχή την πιο πάνω κατηγορία, θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος προέβη στις ενέργειες που περιγράφονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος ήτοι: Α) την καταστροφή οδοστρώματος Β) εντός του δασικού δρόμου Γ) χωρίς την άδεια του Διευθυντή του τμήματος Δασών. Εν΄ όψει του γεγονότος ότι η κατηγορούσα αρχή, δυνάμει της πιο πάνω αξιολόγησης, απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι ενέργειες που προέβη ο κατηγορούμενος έγιναν εντός κρατικής δασικής γης, συνακόλουθα η κατηγορούσα αρχή απέδειξε μεν το πρώτο και το τρίτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος όπως αυτά αναγράφησαν πιο πάνω, πλην όμως απέτυχε να αποδείξει περάν πάσης λογικής αμφιβολίας το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την πρώτη κατηγορία. ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η νομική βάση της δεύτερης κατηγορίας είναι το άρθρο 13

(2)(β) του περί Δασών Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε και που προνοεί τα ακόλουθα: << Άρθρο 13

(2)Πας όστις, μη άλλως εξουσιοδοτηθείς δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού γενομένων Κανονισμών, και άνευ αδείας παρασχεθείσης αυτώ υπό του Διευθυντού ή ετέρου επί τούτω εξουσιοδοτηθέντος υπό του Διευθυντού προσώπου, εν οιωδήποτε κρατικώ δάσει - (β) υλοτομεί, αποκόπτει, εκριζοί, χαράσσει, ή καθ' οιονδήποτε τρόπον καταστρέφει ή προκαλεί ζημίαν εις οιονδήποτε δένδρον, χαμόδενδρον ή θάμνον. είναι ένοχος αδικήματος και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τους εννέα μήνας, ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας, ή εις αμφοτέρα τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.>> Για να αποδείξει λοιπόν η κατηγορούσα αρχή την πιο πάνω κατηγορία, θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος προέβη στις ενέργειες που περιγράφονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος ήτοι: Α) την διάνοιξη δρόμου Β) εντός του κρατικού δάσους Γ) την καταστροφή του περιβάλλοντος Δ) χωρίς την άδεια του Διευθυντή του τμήματος Δασών. Αναπόφευκτα και αυτή η κατηγορία θα έχει την ίδια τύχη με αυτήν της πρώτης κατηγορίας, επειδή η κατηγορούσα αρχή, δυνάμει της πιο πάνω αξιολόγησης, απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι ενέργειες που προέβη ο κατηγορούμενος έγιναν εντός κρατικής δασικής γης και συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στην δεύτερη κατηγορία. ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η νομική βάση της τρίτης κατηγορίας είναι το άρθρο 13

(2)(δ) του περί Δασών Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε και που προνοεί τα ακόλουθα: << Άρθρο 13

(2)Πας όστις, μη άλλως εξουσιοδοτηθείς δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού γενομένων Κανονισμών, και άνευ αδείας παρασχεθείσης αυτώ υπό του Διευθυντού ή ετέρου επί τούτω εξουσιοδοτηθέντος υπό του Διευθυντού προσώπου, εν οιωδήποτε κρατικώ δάσει - (δ) εξάγει, συλλέγει ή απομακρύνει οιονδήποτε δασικόν προϊόν είναι ένοχος αδικήματος και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τους εννέα μήνας, ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας, ή εις αμφοτέρα τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.>> Για να αποδείξει λοιπόν η κατηγορούσα αρχή την πιο πάνω κατηγορία, θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος προέβη στις ενέργειες που περιγράφονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος ήτοι: Α) την απομάκρυνση χωμάτων Β) από το κρατικό δάσος Γ) την οικειοποίηση των χωμάτων που εξήγαγε από το κρατικό δάσος Δ) χωρίς την άδεια του Διευθυντή του τμήματος Δασών. Αναπόφευκτα και αυτή η κατηγορία θα έχει την ίδια τύχη με αυτήν της πρώτης κατηγορίας, επειδή η κατηγορούσα αρχή, δυνάμει της πιο πάνω αξιολόγησης, απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι ενέργειες που προέβη ο κατηγορούμενος έγιναν εντός κρατικής δασικής γης και συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στην τρίτη κατηγορία. ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η νομική βάση της τέταρτης κατηγορίας είναι το άρθρο 13

(2)(η) του περί Δασών Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε και που προνοούν τα ακόλουθα: << Άρθρο 13

(2)Πας όστις, μη άλλως εξουσιοδοτηθείς δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού γενομένων Κανονισμών, και άνευ αδείας παρασχεθείσης αυτώ υπό του Διευθυντού ή ετέρου επί τούτω εξουσιοδοτηθέντος υπό του Διευθυντού προσώπου, εν οιωδήποτε κρατικώ δάσει - (η) κατέχει ή χρησιμοποιεί οιανδήποτε εν τω τοιούτω δάσει κειμένην γαίαν ή δασικόν κτίριον δι' οιονδήποτε σκοπόν, είναι ένοχος αδικήματος και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τους εννέα μήνας, ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας, ή εις αμφοτέρα τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης>> Για να αποδείξει λοιπόν η κατηγορούσα αρχή την πιο πάνω κατηγορία, θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος προέβη στις ενέργειες που περιγράφονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος ήτοι: Α) την κατοχή και χρήση δασικής γης ως δρόμου μήκος 20 μέτρων και πλάτους 5 μέτρων Β) χωρίς την άδεια του Διευθυντή του τμήματος Δασών. Αναπόφευκτα και αυτή η κατηγορία θα έχει την ίδια τύχη με αυτήν της πρώτης κατηγορίας, επειδή η κατηγορούσα αρχή, δυνάμει της πιο πάνω αξιολόγησης, απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι ενέργειες που προέβη ο κατηγορούμενος έγιναν εντός κρατικής δασικής γης και συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στην τέταρτη κατηγορία. ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η νομική βάση της πέμπτης κατηγορίας είναι το άρθρο 13

(3)(α) του περί Δασών Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε και που προνοούν τα ακόλουθα: << Άρθρο 13 Πας όστις εν οιωδήποτε κρατικώ δάσει - (α) αφαιρεί, παραποιεί ή παραβλάπτει οιονδήποτε ορόσημον ή τοπογραφικόν σήμα γενόμενον ή ανεγερθέν υπό του Διευθυντού ή κατόπιν οδηγιών αυτού είναι ένοχος αδικήματος, και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τους έξ μήνας, ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας τριακοσίας λίρας, ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.>> Λόγω της πιο πάνω αξιολόγησης, σύμφωνα με την οποία δημιουργήθηκαν εύλογες αμφιβολίες αναφορικά με το εάν το δασικό ορόσημο με αριθμό 415 μετακινήθηκε από της ενέργειες του κατηγορουμένου και επειδή το Δικαστήριο δεν δύναται να καταδικάσει τον κατηγορούμενο με την απλή πιθανολόγηση ως πιο πάνω αναφέρθηκε, συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και από την πέμπτη κατηγορία που αντιμετωπίζει. ΕΚΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η νομική βάση της έκτης κατηγορίας είναι το άρθρο 13

(3)(στ) του περί Δασών Νόμου ως αυτός τροποποιήθηκε και που προνοούν τα ακόλουθα: << Άρθρο 13 Πας όστις εν οιωδήποτε κρατικώ δάσει - (στ) παρεμποδίζει, καταστρέφει, παρακωλύει ή επάγει οιανδήποτε ζημίαν εις δασικήν οδόν είναι ένοχος αδικήματος, και εν περιπτώσει καταδίκης υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τους έξ μήνας, ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας τριακοσίας λίρας, ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης>>. Για να αποδείξει λοιπόν η κατηγορούσα αρχή την έκτη κατηγορία, θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος: Α) επενέβηκε σε τμήμα δασικού δρόμου μήκους 60 μέτρων με προωθητή γαιών και κατέστρεψε το οδόστρωμα Β) χωρίς την άδεια του Διευθυντή του τμήματος δασών Αναπόφευκτα και αυτή η κατηγορία θα έχει την ίδια τύχη με αυτήν της πρώτης κατηγορίας, επειδή η κατηγορούσα αρχή, δυνάμει της πιο πάνω αξιολόγησης, απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι ενέργειες που προέβη ο κατηγορούμενος έγιναν εντός κρατικής δασικής γης και συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στην έκτη κατηγορία. Αναφορικά με την θέση που προωθήθηκε από την πλευρά της υπεράσπισης ότι έχουν επηρεαστεί του δικαιώματα του κατηγορουμένου λόγω παρέλευσης μακρού χρονικού διαστήματος από την διάπραξη των κατ΄ ισχυρισμόν διαπραττόμενων αδικημάτων και της έναρξης της ποινικής δίωξης και της εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης, ασφαλώς και κρίνεται παντελώς αβάσιμη, αφού η κατηγορούσα αρχή όχι μόνο δεν καθυστέρησε στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης λαμβανομένου υπόψιν του επίδικου χρόνου, αλλά και ότι οι οποιεσδήποτε αναβολές έλαβαν χώρα λόγω έλλειψης διαθεσίμου χρόνου των φυσικών Δικαστών που άχθηκε προηγουμένως η παρούσα υπόθεση και λόγω έλλειψης διαθέσιμης στενογράφου του παρόντος Δικαστηρίου. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες λόγω αμφιβολιών, όπως αναλύθηκαν πιο πάνω. Επειδή το Δικαστήριο δεν ικανοποιήθηκε από την μαρτυρία που προσκόμισε όχι μόνο η κατηγορούσα αρχή αλλά και από την μαρτυρία που προσκόμισε ο κατηγορούμενος, κρίνω ότι η δίκαιη διαταγή ως προς τα έξοδα είναι όπως η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο