ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ NIKOLAY PILAVON (ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΙΛΑΒΙΔΗ), Αίτηση έκδοσης: 3/2011, 15 Νοεμβρίου  2011

(1)(β) του Περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου αρ. 97/

1. Στις 22.10.2011 ο καθ΄ου η αίτηση παρουσιάστηκε ενώπιον του Ε.Δ. Πάφου το οποίο διέταξε την κράτηση του μέχρι τις 24.10.2011 δίδοντας και ταυτόχρονα προθεσμία για να καταχωρηθεί η εξουσιοδότηση έναρξης της διαδικασίας έκδοσης από τον Υπουργό. Η αίτηση ορίστηκε για τον πιο πάνω λόγο στις 11.11.
2. Το δικαστήριο στις 24.10.2011 για τους λόγους που εξηγεί στην απόφαση του ημερομηνίας 25.10.2011 διέταξε την κράτηση του καθ΄ου η αίτηση μέχρι και την 11.11.
3. Σύμφωνα με το αρχικό μήνυμα της Interpol Ρωσίας, ο καθ΄ου η αίτηση μεταξύ των ετών 2002 - 2007 στην πόλη Stavropolsky στη Ρωσία ενώ ήταν διευθυντής των εταιρειών με την επωνυμία «Fant» και «Fant - 1» συνωμότησε με την μητέρα του και άλλα πρόσωπα με κατάχρηση εξουσίας, καταχράστηκε με απάτη (με εικονικά δάνεια) κεφάλαιο συνολικού ύψους περίπου €500.000.- Στις 11.11.2011 υποβλήθηκε αίτημα για παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση της εξουσιοδότησης έναρξης της διαδικασίας εν αναμονή των δικαιολογητικών που διαλαμβάνονται στο άρθρο 12 του Νόμο Ν. 95/70 για την έναρξη της διαδικασίας καθώς και παράλληλο αίτημα για συνέχιση της κράτησης του καθ΄ου η αίτηση. Ζητήθηκε από την κα Λοιζίδου όπως ο χρόνος παραταθεί κατά το μέγιστο προβλεπόμενο από τον νόμο χρόνο συνυπολογιζόμενου και του χρόνου που ήδη παραχωρήθηκε και παράλληλα ζήτησε την κράτηση του καθ΄ου η αίτηση. Προς υποστήριξη του πιο πάνω αιτήματος η κα Λοιζίδου κάλεσε ως μάρτυρα των Αστ. 3894 Α. Γερμανό, ο οποίος εργάζεται στο ΤΑΕ Πάφου. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι στις 21.10.2011 αφού συνελήφθηκε ο καθ΄ου η αίτηση στάληκε από την Intrepol Κύπρου στην Interpol Ρωσίας μήνυμα/αναφορά ότι αυτός συνελήφθηκε και ζητείτο επίσης με την πιο πάνω επιστολή όπως αποσταλούν και τα σχετικά έγγραφα (Τεκμήριο Α). Την ίδια ημέρα στάληκε απαντητική επιστολή από την Interpol Ρωσίας (Τεκμήριο Β) στην οποία αναφέρεται ότι η επιστολή ημερομηνίας 21.10.2011 προωθήθηκε στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας. Στην συνέχεια η Interpol Λευκωσίας έστειλε νέα επιστολή προς την Interpol Ρωσίας με την οποία ενημέρωνε για την απόφαση του Δικαστηρίου για την κράτηση του καθ΄ου μέχρι την 11.11.
4. Στις 1.11.2011 στάληκε επιστολή από το γραφείο Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας προς την Interpol Λευκωσίας με την οποία ζητείται παράταση ώστε για να ετοιμάσουν τα έγγραφα για την έκδοση του εκζητούμενου στη Ρωσία λόγω του όγκου του υλικού που κατέχουν και του χρόνου που χρειάζεται για να μεταφραστούν (Σχετικά είναι τα Τεκμήρια Δ, Ε και Ε1). Ανέφερε επίσης ο μάρτυρας πως σύμφωνα με το έγγραφο ημερομηνίας 6.4.2011, που είναι το παράρτημα Α στον όρκο στη βάση του οποίου εκδόθηκε το ένταλμα σύλληψης η περίπτωση που εκζητούμενου αφορά απάτη σε 136 περιπτώσεις και αυτό για να φανεί ο όγκος των εγγράφων που θα πρέπει να τύχουν μετάφρασης σε συσχετισμό με τον χρόνο που απαιτείται να γίνει αυτό. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας και ερωτηθείς σχετικά, ανάφερε ότι ο ίδιος προσωπικά ενημερώθηκε από την Interpol Λευκωσίας και συμφώνησε ότι από τις 5.4.2010 η Interpol Ρωσίας γνωρίζει ότι ο καθ΄ου η αίτηση βρίσκεται στην Κύπρο. Ερωτήθηκε για την ημερομηνία που φέρει το Τεκμήριο Ε και Ε1 και του υποβλήθηκε ότι υπήρξε παραποίηση στην ημερομηνία του, όπου ο μάρτυρας ανάφερε ότι η αλλαγή της ημερομηνίας δεν θα άλλαζε κάτι στο έγγραφο. Ερωτηθείς για την επιστολή στην οποία γίνεται αναφορά στο Τεκμήριο Γ αν έχει αντίγραφο, ανάφερε όχι πρόκειται όμως είπε για την επιστολή με την οποία η Interpol Λευκωσίας ενημερώνει για την κράτηση του καθ΄ου η αίτηση κάτι το οποίο πληροφορήθηκε από τα έγγραφα του φακέλου της κας Λοιζίδου, διευκρινίζοντας, αφού ερωτήθηκε σχετικά, ότι η επιστολή Τεκμήριο Β δεν αναφέρεται στην κράτηση αλλά στην σύλληψη του. Σε ότι αφορά τις 136 περιπτώσεις που ανάφερε στην μαρτυρία του, όταν ερωτήθηκε αν έχει στοιχεία, ο μάρτυρας επικαλέστηκε την αλληλογραφία. Περαιτέρω ο μάρτυρας ερωτήθηκε για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εντοπίστηκε και συνελήφθηκε ο καθ΄ου η αίτηση καθώς και αν γνωρίζει για το ποιες ενέργειες έχουν γίνει μέχρι σήμερα ώστε να καταχωρηθούν τα έγγραφα και η συγκατάθεση του Υπουργού, όπου ο μάρτυρας σε αυτό το τελευταίο επικαλέστηκε τα όσα προκύπτουν από τα έγγραφα που έχει υπόψη του και κατάθεσε ως Τεκμήρια. Η κα Λοιζίδου, αναφορικά με το ζήτημα που εξετάζεται, παρέπεμψε αρχικά το Δικαστήριο στην υπόθεση Αναφορικά με τον Βασίλειο Βαφειάδη

(1998)1 ΑΑΔ 2315, καθώς και στα όσα το άρθρο 12

(1)του Νόμου αναφέρει και απαιτεί, για να εισηγηθεί ότι στην προκειμένη περίπτωση ενόψει του όγκου των εγγράφων που πρέπει να μεταφραστούν και να σταλούν σύμφωνα και με το Τεκμήριο Ε1 θα πρέπει το αίτημα να εγκριθεί. Διαφάνηκε, σύμφωνα με την κα Λοιζίδου, ότι από την 1.11.2011 οι Ρωσικές Αρχές εργάζονται για την ετοιμασία της αίτησης έκδοσης και τόσο οι Κυπριακές Αρχές όσο και Ρωσικές Αρχές δεν έχουν χρονοτριβήσει στην προώθηση της αίτησης έκδοσης και παρέπεμψε στα έγγραφα που έχουν κατατεθεί ως Τεκμήρια αναφέροντας επίσης ότι τα αδικήματα είναι σοβαρά και θα πρέπει να δοθεί η απαραίτητη προσοχή στην ετοιμασία της αίτησης έκδοσης. Για το θέμα της παράτασης και της κράτησης, σύμφωνα με την κα Λοιζίδου, θα πρέπει το δικαστήριο να λάβει υπόψη του το σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε και στις προηγούμενες διαδικασίες, ενώ τέλος είπε ότι το Δικαστήριο μπορεί αν κρίνει να δώσει μικρότερης διάρκειας παράταση, χωρίς αυτό όμως να δεσμεύει την αιτούσα αρχή να υποβάλει νέο αίτημα στο μέλλον. Σχετική αναφορά στις θέσεις του κ. Φιλίππου γίνεται στην συνέχεια. Το άρθρο 16 του Νόμου, αναφορικά με το ζήτημα που εξετάζεται, προνοεί δύο χρονικές προθεσμίες. Μια δυνητική 18 ημερών με την εκπνοή της οποίας ο κρατούμενος είναι δυνατό να απελευθερωθεί, εάν δεν ληφθούν τα δικαιολογητικά στοιχεία από την αιτούσα χώρα που προβλέπονται στο Άρθρο 12, και μια υποχρεωτική προθεσμία 40 ημερών με την εκπνοή της οποίας αφήνεται ελεύθερος. Η παράγραφος αυτή προβλέπει ότι ο καταζητούμενος μπορεί να αφεθεί προσωρινά ελεύθερος και πριν την εκπνοή των πιο πάνω προθεσμιών. Όμως, πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για την παρεμπόδιση της διαφυγής του. Στην υπόθεση Β. Βαφειάδη (πιο πάνω) λέχθηκαν τα εξής: «Έχουμε τη γνώμη πως όταν το Δικαστήριο καθορίζει την προθεσμία για την πρόσκαιρη σύλληψη ατόμου, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Ν.95/70 λειτουργεί με διακριτική ευχέρεια, η οποία βέβαια ασκείται δικαστικά. Τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης διαδραματίζουν σημαντικό χρόνο. Εξίσου όμως σοβαρός και μετρήσιμος παράγοντας είναι και ο σκοπός της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, που έχει υπογράψει η πολιτεία μας. Είναι δε έκδηλο από το περιεχόμενο του, πως σκοπείται η συνεργασία των συμβληθέντων κρατών στην προσπάθεια πάταξης του διεθνούς εγκλήματος ενόψει της σύγχρονης εύκολης διακίνησης. Το ίδιο το άρθρο 16

(4)προβλέπει περιορισμό της χρονικής περιόδου κράτησης του καθ΄ου η αίτηση. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 40 ημέρες από τη σύλληψη του.» Καταλογίστηκε από την συνήγορο του καθ΄ου η αίτηση, στην αιτούσα αρχή, ότι ζητήθηκε χρόνος αρχικά 18 ημερών ούτως ώστε να τύχει ευμενέστερης μεταχείρισης το ζήτημα της κράτησης του καθ΄ου η αίτηση από το Δικαστήριο με την έννοια, όπως ανάφερε ο κ. Φιλίππου, αν γινόταν αρχικά δεκτή η κράτηση του για το πιο πάνω χρονικό διάστημα, θα ήταν και ευκολότερο να κρατηθεί ο καθ΄ου η αίτηση και στη συνέχεια. Με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, αλλά και τα όσα προηγήθηκαν στις προηγούμενες διαδικασίες δεν προκύπτει οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε οδηγήσει το δικαστήριο σε μια τέτοια διαπίστωση ότι δηλαδή το αίτημα για να δοθεί χρόνος 18 ημερών, που με βάση το νόμο είναι δυνητική προθεσμία, έγινε επί σκοπώ και γνωρίζοντας ότι δεν ήταν εφικτό εκ των προτέρων η εξασφάλιση των σχετικών εγγράφων και της εξουσιοδότησης ούτως ώστε σε νέο αίτημα για παράταση του χρόνου να επιτυγχάνετο και η κράτηση του. Άλλωστε σύμφωνα με τον νόμο, με την εκπνοή της περιόδου των 18 ημερών, ο κρατούμενος είναι δυνατό να απελευθερωθεί, εάν δεν ληφθούν τα δικαιολογητικά στοιχεία από την αιτούσα χώρα που προβλέπονται στο Άρθρο 12 και αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι το οποίο θα αποφασίσουν οι αιτητές αλλά το ίδιο το δικαστήριο με βάση τα ενώπιον του στοιχεία. Ανέφερε ο κ. Φιλίππου, πως η μη παρουσίαση των δικαιολογητικών και της εξουσιοδότησης συνιστά μη συμμόρφωση προς την διαταγή του δικαστηρίου το οποίο έχει υποχρέωση να ελέγξει τι έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Στην προκειμένη περίπτωση ανάφερε δεν δικαιολογείται η αιτούμενη παράταση, το Δικαστήριο θα πρέπει με βάση τα ενώπιον του στοιχεία να καθορίσει εύλογη προθεσμία και δεν υπάρχει μαρτυρία για τον χρόνο που ζητά η αιτούσα αρχή, ενώ ανάφερε σε περίπτωση που κριθεί ότι θα πρέπει να δοθεί παράταση αυτή δεν μπορεί να ξεπερνά στις 6 ημέρες. Η εξουσία του δικαστηρίου να παρατείνει την προθεσμία παρέχεται από το άρθρο 16 του Νόμου και το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια η οποία ασκείται δικαστικά. Η σύλληψη σε καμία περίπτωση δεν υπερβαίνει τις 40 ημέρες, αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο, αδικαιολόγητα, παρατείνει το χρόνο μέχρι του ανώτατου ορίου των 40 ημερών (βλ. Βαφειάδη (πιο πάνω)). Στην υπόθεση Βαφειάδη λέχθηκαν επίσης τα ακόλουθα: « Όμως, υπήρχαν στοιχεία ενώπιον του δικαστή, σύμφωνα με τα οποία αναμενόταν η τυπική έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου της Ισπανίας. Έχουμε δε τη γνώμη πως σ΄αυτής της φύσεως αιτήσεις, δηλαδή για παράταση της κράτησης του καθ΄ου η αίτηση βάσει των διατάξεων του άρθρου 16 του Νόμου, λαμβάνονται υπόψη όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, ακόμη και στις προηγούμενες διαδικασίες, γιατί το ζήτημα που εξετάζεται σ΄αυτή είναι πάντοτε το ίδιο, η αναμονή δηλαδή των δικαιολογητικών που διαλαμβάνονται στο άρθρο 12 του Νόμου, για την έναρξη της διαδικασίας έκδοσης.» Στην προκειμένη περίπτωση με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, που καλύπτουν τις ενέργειες, ενημερώσεις και διαδικασίες που ακολουθήθηκαν μετά την σύλληψη του καθ΄ου η αίτηση (Τεκμήρια Α - Ε1) φαίνεται και προκύπτει αμείωτο ενδιαφέρον προς την κατεύθυνση παράδοσης των σχετικών εγγράφων από την Ρωσία με σκοπό την έναρξη της διαδικασίας έκδοσης του καθ΄ου η αίτηση. Στο δε Τεκμήριο Ε1, η οποία προέρχεται από το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας δηλώνεται, μεταξύ άλλων και η ανάγκη παροχής περισσότερου χρόνου ενόψει του όγκου των εγγράφων που θα πρέπει να μεταφραστούν για τους σκοπούς της έκδοσης και αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι περιπτώσεις που αφορούν απάτη με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία και φαίνεται να εμπλέκεται ο καθ΄ου η αίτηση είναι στο σύνολο του 136. Δεν προσδίδω σημασία στο ζήτημα που προέκυψε σε σχέση με την ημερομηνία που αναφέρεται στο Τεκμήριο Ε1, λαμβανομένου υπόψη του περιεχόμενου του τεκμηρίου, στο οποίο γίνεται αναφορά σε στοιχεία που αφορούν την παρούσα περίπτωση αλλά και σε άλλη ημερομηνία σε σχέση με επικοινωνία ημερομηνίας 25.10.2011 που προκύπτει ότι αφορά την ημερομηνία που ενημερώθηκαν οι Ρωσικές Αρχές για την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου, όπως και ο μάρτυρας ανέφερε. Δεν θεωρώ ότι υπήρχε οποιοδήποτε το οποίο θα καλύπτετο με την αλλοίωση της ημερομηνίας του εν λόγω εγγράφου, αφού δεν έχει προκύψει κάτι από το οποίο να συνάγεται ότι θα έχει άλλη αξία το έγγραφο αν έφερε την ημερομηνία 1.11.2011. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και συνεκτιμώντας όλα τα ενώπιον μου στοιχεία , κρίνω πως πρέπει να δοθεί και δίδεται παράταση της προθεσμίας ώστε να εξασφαλιστεί η εξουσιοδότηση για την έναρξη της διαδικασίας μέχρι της 25.11.2011 και ώρα 11:00 π.μ. Όροι εμφάνισης Στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα

(1993)1 ΑΑΔ 54 αναφέρθηκε πως η προσωρινή σύλληψη βάσει του άρθρου 8 του Νόμου 97/70 στο βαθμό που μπορεί να παραλληλιστεί με οποιοδήποτε μέτρο προβλεπόμενο από την Ποινική Δικονομία, αντιστοιχεί με την κράτηση προσώπου για σκοπούς διερεύνησης ποινική υπόθεσης ή προσαγωγής υπόπτου σε δίκη. Από τον συνδυασμό των υποθέσεων Nahum Vaskevich

(1992)1 (A) AAΔ.136 και Βαφειάδης (πιο πάνω), προκύπτει πως το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να διατάξει την κράτηση του φυγόδικου ή να τον απολύσει με εγγύηση. Οι υποθέσεις αυτής της φύσης είναι σοβαρές. Στην υπόθεση Vaskevich λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Η Περί Έκδοσης Φυγοδίκων Νομοθεσία έχει σκοπό να εμποδίσει φυγόδικο ο οποίος διέπραξε αδίκημα σε μια χώρα να βρει άσυλο σε άλλη στην οποία καταφεύγει και έτσι να αποφύγει την τιμωρία του. Βασίζεται πάνω στις απλές αρχές της δικαιοσύνης. Η νομοθεσία αυτή είναι ύψιστης σπουδαιότητας για τη δημόσια απονομή της δικαιοσύνης και την εσωτερική ασφάλεια των διαφόρων χωρών.» Αναφορά θα μπορούσε να γίνει και σε υποθέσεις που αφορούν κράτηση μέχρι εκδίκασης, οι οποίες εφαρμόζονται κατ΄αναλογία, ιδιαίτερα εν σχέση με τον κίνδυνο μη προσέλευσης. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδη ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ έχει αναφερθεί πως πρωταρχικό μέλημα είναι το κατά πόσο ο υπόδικος θα παρουσιαστεί ή όχι στο Δικαστήριο στον καθορισμένο χρόνο. Στην παρούσα υπόθεση η σοβαρότητα φαίνεται καταρχάς από το ύψος του ποσού που σύμφωνα με τα ενώπιον μου στοιχεία έχει αποσπαστεί . Επίσης φαίνεται το πιο πάνω ποσό να έχει αποσπαστεί με οργανωμένο τρόπο αφού γίνεται αναφορά στη σύναψη εικονικών δανείων. Η σοβαρότητα επίσης των αδικημάτων διαγράφεται από την προβλεπόμενη ποινή - που σύμφωνα με τον Ρωσικό Ποινικό Κώδικα τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 10 ετών. Φαίνεται ότι ο καθ΄ου η αίτηση διατηρεί κάποιους δεσμούς με την Κύπρο, αφού εδώ διαμένει τα τελευταία χρόνια. Έχω την άποψη όμως ότι η διαμονή του εδώ δεν έχει δημιουργήσει τέτοιους δεσμούς οι οποίοι να εξαλείφουν τον κίνδυνο μη προσέλευσης του. Περαιτέρω τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου, στις προηγούμενες διαδικασίας όπου διατάχθηκε η κράτηση του καθ΄ου η αίτηση δεν έχει διαφανεί να έχουν διαφοροποιηθεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο ώστε να επηρεάζουν το ζήτημα της κράτησης του. Συνεπώς διατάσσεται η κράτηση του καθ΄ου η αίτηση μέχρι τις 25.11.2011. Η αίτηση ορίζεται στις 25.11.2011 στις 11:00 π.μ. Η απόφαση να κοινοποιηθεί αμελλητί στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης. (Υπ.).......... Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο