Δημοκρατία ν. Κωνσταντίνου Μαυραντωνίου, Αρ. Υπόθεσης: 1364/11, 18.11.2011

(1999)2 Α.Α.Δ. 444, 452 πως η άρνηση των παραδεκτών γεγονότων και η προβολή αντιφατικών εκδοχών σε σχέση με ουσιώδες μέρος των γεγονότων, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως προσφυγή στο ψεύδος. Στην Αντρέα κ.α. ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 498, 501 αναφέρεται πως παραδεκτό γεγονός αποτελεί όχι μόνο μέρος της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και αδιαμφισβήτητο γεγονός, αναγόμενο ουσιαστικά σε δεδομένο, το οποίο έχει τέτοια σημασία που ακόμα και στην περίπτωση μαρτυρίας η οποία αντίκειται προς αυτό, η μαρτυρία εκείνη να κρίνεται ανάλογα. Δεν αποδεχόμαστε πως ο Νεοκλέους έτρεξε πίσω από τον κατηγορούμενο και τον κοίταζε να προσπαθεί να ανέβει την περίφραξη απλά ζητώντας του να παραμείνει για να είναι παρών στην έρευνα. Προφανώς ο Νεοκλέους αντιδρώντας ενστικτωδώς όταν είδε τον κατηγορούμενο να τρέχει έξω από την κουζίνα τον κυνήγησε και ορθά έπραξε. Ίσως ο κατηγορούμενος να κινείτο για να καταστρέψει τεκμήρια ή για να οπλιστεί για να αντιμετωπίσει τους αστυνομικούς και να αποτρέψει την έρευνα. Όταν όμως έφτασε στην περίφραξη και προσπάθησε να την ανέβει, ήταν πρόδηλο πως ήθελε να φύγει. Δεν υπάρχει μαρτυρία πως ο Νεοκλέους προσπάθησε να τον εμποδίσει. Παραδεκτά όμως προσπάθησε να τον εμποδίσει όταν επιχείρησε να ανέβει την περίφραξη από το σημείο όπου υπάρχει το στηθαίο. Η επίθεση του σκύλου ακολούθησε τη δική του επέμβαση επί του προσώπου του κατηγορούμενου όπως φαίνεται από την αντεξέταση του. Αυτό που καταγράφει στην κατάθεση του, ότι ο κατηγορούμενος τον κλώτσησε και ταυτόχρονα κάλεσε το σκύλο του να του επιτεθεί, δεν υποστήριξε ούτε ο ίδιος δια ζώσης. Ο Νεοκλέους ενήργησε με αστυνομικό ζήλο και ίσως πολλοί να ενεργούσαν έτσι βλέποντας τον κατηγορούμενο να προσπαθεί να εγκαταλείψει την κατοικία. Ίσως στην κρισιμότητα της στιγμής να θεώρησε πως ορθά ενεργούσε και πως ήταν καθήκον του να ενεργήσει έτσι. Ο Νεοκλέους προφανώς θεωρώντας εκ των υστέρων πως είχε υποπέσει σε ολίσθημα προσπάθησε να το «διορθώσει». Απορρίπτουμε λοιπόν τη μαρτυρία του ότι τον κλώτσησε ο κατηγορούμενος. Τούτο οδηγεί στο ότι η επιχειρούμενη σύλληψη του κατηγορούμενου δεν ήταν νόμιμη αφού αυτός και κανένας άλλος λόγος δεν προβλήθηκε ενώπιον μας από τον Νεοκλέους ως λόγος σύλληψης. Εφόσον δεν υπήρχε νόμιμη σύλληψη η κατηγορία 11 δεν μπορεί να τεκμηριωθεί και πρέπει να απορριφθεί. Υπάρχει ακόμα μια πτυχή της υπόθεσης που εδράζεται εξολοκλήρου στη δική του μαρτυρία. Αφορά την κατηγορία 14 ότι ο κατηγορούμενος εξώθησε το σκύλο του να του επιτεθεί και να του προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Η κατηγορία αφορά την περίπτωση πριν ο σκύλος δαγκώσει το Νεοκλέους και πριν φθάσει στη σκηνή ο Χριστοδούλου όταν ο κατηγορούμενος, κατά το Νεοκλέους, φώναζε: «Πάνω του Τόνυ πάνω του». Δεν μπορούμε παρά να απορρίψουμε και αυτό το σημείο της μαρτυρίας του Νεοκλέους ακριβώς γιατί κατ΄ ακολουθία της διαπίστωσης μας για το ζήτημα της κλωτσιάς δεν μπορούμε να βασιστούμε με ασφάλεια στο λόγο του και μόνο. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής για τα όσα επακολούθησαν επιμαρτυρείται και από τους λοιπούς αστυνομικούς που είχαν λάβει μέρος στην έρευνα, η μαρτυρία των οποίων παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Η όποια εχθρική επαφή στην προσπάθεια σύλληψης που αποδεικνύεται παράνομη συνιστά επίθεση έναντι της οποίας το πρόσωπο που την δέχεται έχει το δικαίωμα της αυτοάμυνας για να προστατεύσει ή και να απελευθερώσει τον εαυτό του. Οφείλει όμως να αντιπαραβάλει ανάλογη βία. Η αντίσταση του κατηγορούμενου με τις δικές του μυϊκές δυνάμεις όταν οι αστυνομικοί προσπαθούσαν να τον περιορίσουν και να του περάσουν χειροπέδες δεν μαρτυρήθηκε να ήταν ιδιαίτερα βίαια ή να συνίστατο εις οτιδήποτε περισσότερο της προσπάθειας απεμπλοκής από τους αστυνομικούς. Όμως, θεωρούμε πως η ενέργεια του να εξωθήσει το σκύλο του να επιτεθεί στους αστυνομικούς ήταν χρήση υπέρμετρης βίας. Ανεξάρτητα του κατά πόσον είχε προηγουμένως εξωθήσει το σκύλο να επιτεθεί στο Νεοκλέους, είχε ήδη διαπιστώσει πως ο σκύλος ήταν επιθετικός και είχε δαγκώσει το Νεοκλέους που φώναζε σε βοήθεια. Η ενέργεια του να εξωθήσει κατ΄ αυτό τον τρόπο το σκύλο συνιστά επίθεση όπως αυτή ορίζεται και εφόσον προκλήθηκε πραγματική σωματική βλάβη στο Χριστοδούλου τεκμηριώνεται το αδίκημα στη βάση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 8). Επίθεση (an assault) συνίσταται σε συμπεριφορά που προκαλεί στο θύμα να αντιληφθεί επικείμενη παράνομη βία στο πρόσωπο του. Η παρακίνηση σκύλου να επιτεθεί σε πρόσωπο συνιστά αφ΄ εαυτής επίθεση νοουμένου ότι το θύμα αντιλαμβάνεται επικείμενη άσκηση βίας κατά του προσώπου του. Στην προκειμένη περίπτωση ο σκύλος υπακούοντας στην εντολή του κατηγορούμενου, κυρίου του, δάγκωσε και προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη στο Χριστοδούλου. Με τα ίδια γεγονότα τεκμηριώνεται και το αδίκημα της κατηγορίας 15. Με την κατηγορία 12 καταλογίζεται στον κατηγορούμενο πως εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά στο παντελόνι του Αστ. 1833 Ι. Χριστοδούλου. Τα γεγονότα αφορούν στο στάδιο που ο κατηγορούμενος εξώθησε το σκύλο του να επιτεθεί κατά του Χριστοδούλου. Προκύπτει αβίαστα από τη μαρτυρία πως η ζημιά στο παντελόνι έγινε από τα δόντια του σκύλου. Το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί να αποδοθεί στον κατηγορούμενο πως εσκεμμένα προκάλεσε τη ζημιά στο παντελόνι. Η προτροπή προς τον σκύλο, μπορεί να ειπωθεί πως μπορούσε να είχε τέτοιο αποτέλεσμα, δηλαδή ο σκύλος επιτιθέμενος στον Χριστοδούλου και δαγκώνοντας τον να προκαλέσει, πέραν της οποιασδήποτε σωματικής βλάβης, και ζημιά σε περιουσία του Χριστοδούλου όπως τα ενδύματα του. Στην Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168 το εφετείο ανατρέποντας την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν είχε πειστεί πως ο εφεσείοντας κακόβουλα έσχισε το σακάκι ενός αστυνομικού με τον οποίο συνεπλάκη σημειώνει (σελ. 176) πως: «Το έγκλημα της κακόβουλης ζημιάς, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, δεν απαιτεί την ύπαρξη ειδικής πρόθεσης (specific intent). Η απόδειξη του συναρτάται με τη θεληματική και παράνομη πρόκληση ζημιάς.». Στην Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255, 259 αναφέρεται πως το αδίκημα συντελείται χωρίς αναφορά προς τα όποια ενδεχόμενα ή προοπτικές. Μπορεί, λοιπόν, να αποδοθεί σε ένα πρόσωπο ότι θέλει αυτά τα οποία συνιστούν την λογική και αναμενόμενη απόρροια των πράξεων του. Καταλήγουμε πως η κατηγορία 12 έχει αποδειχτεί πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Προχωρούμε στην εξέταση της κατηγορίας 5. Δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος κατείχε την κάνναβη με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Η υπόθεση της Κατηγορίας, όπως συνήθως συμβαίνει, εδράζεται σε περιστατική μαρτυρία και στις πρόνοιες του άρθρου 30Α του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου το οποίο προνοεί ότι: «Εφόσον ήθελε αποδειχθεί ότι πρόσωπο . κατείχε . ελεγχόμενο φάρμακο . που αναφέρεται στην πρώτη στήλη, σε ποσότητα που υπερβαίνει την καθορισμένη στη δεύτερη στήλη, θεωρείται ότι . κατείχε . το ελεγχόμενο αυτό φάρμακο . με σκοπό να το προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο, εκτός αν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για το αντίθετο.» Στην πρώτη στήλη, στην πρώτη γραμμή, αναφέρεται η «Κάνναβις ή παράγωγα αυτής» και στην αντίστοιχη γραμμή στη δεύτερη στήλη αναφέρεται «30 ή περισσότερα γραμμάρια». Στην Μαυρικίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359 με αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 30Α τονίζεται (σελ. 371) πως σε ποινικές υποθέσεις η δημιουργία μαχητού τεκμηρίου δεν μπορεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να μεταθέτει το βάρος απόδειξης στον κατηγορούμενο. Μνημονεύεται απόσπασμα από την Σκούλλου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 87 (σελ. 96-97) όπου αναφέρεται ότι: «Άποψή μας είναι ότι η δημιουργία μαχητού τεκμηρίου μπορεί να συμβιβασθεί με το θεμελιώδες τεκμήριο της αθωότητος, εφόσον - (α) τα συμπεράσματα τα οποία προκύπτουν από την απόδειξη γεγονότων, συναρτώνται άμεσα και αποτελούν φυσιολογικό επακόλουθο των γεγονότων αυτών, οπόταν, με την καθιέρωση τους, ιχνηλατείται αυτό που φυσιολογικά προκύπτει και όχι ανεξάρτητο μη τεκμηριωθέν γεγονός, (β) το αποδεικτικό βάρος, το οποίο εναποτίθεται στον κατηγορούμενο για την απόσεισή τους (των επίμαχων συμπερασμάτων), δεν εκτείνεται πέραν της δημιουργίας λογικής αμφιβολίας για την ύπαρξη των φυσιολογικών επακόλουθων, και (γ) το βάρος απόδειξης της κατηγορίας - (το αποδεικτικό βάρος) - παραμένει στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής καθ΄ όλη τη διάρκεια της δίκης και δε μετατίθεται, με τη δημιουργία μαχητού τεκμηρίου, οποιοδήποτε μέρος του.» Η Σκούλλου αφορούσε το άρθρο 50Γ του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 όπου με το εδάφιο 2 δημιουργείται τεκμήριο ύπαρξης συγκεκριμένης πρόθεσης εφόσον στοιχειοθετούνται κάποια συναφή γεγονότα, όπως στην περίπτωση του άρθρου 30Α το βάρος των ναρκωτικών. Τόσο στη Μαυρικίου όσο και στην Αρέστης Γεωργίου ν. Δημοκρατίας Ποιν. Εφ. 91/2008, ημερομηνίας 12.7.2010, όπου ηγέρθηκε ξανά ζήτημα αναφορικά με το άρθρο 30Α, είχε αποφασιστεί στην μεν Μαυρικίου ότι ο σκοπός της προμήθειας σε άλλα πρόσωπα και η συνακόλουθη καταδίκη του εφεσείοντα είχε κριθεί στη βάση του συνόλου της περιστατικής μαρτυρίας και όχι κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 30Α, στη δε Γεωργίου ότι η ενοχή του εφεσείοντα είχε προκύψει όχι ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του τεκμηρίου που καθιερώνει το άρθρο 30Α, αλλά, ως αποτέλεσμα και με βάση το σύνολο της μαρτυρίας. Στην Αντωνάκης Σάββα Ηλία ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 188/2010, ημερ. 21.10.2011 γίνεται αναφορά στην Σκούλλου και Μαυρικίου. Επαναλαμβάνεται πως το νομοθετικό τεκμήριο είναι μαχητό και δεν μεταθέτει το νομικό βάρος απόδειξης στον κατηγορούμενο. Αυτό παραμένει πάντα στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής, πλην όμως θέτει στον κατηγορούμενο το βάρος όπως δημιουργήσει λογική αμφιβολία. Στην υπόθεση αυτή αποφασίστηκε πως τα διάφορα στοιχεία μαρτυρίας που υπήρχαν ισχυροποιούσαν το δημιουργηθέν τεκμήριο και η αδυναμία του εφεσείοντα να πείσει με τη μαρτυρία του δημιουργώντας λογική αμφιβολία οδήγησε στην καταδίκη του. Φυσιολογικό επακόλουθο ή διαφορετικά αυτό που φυσιολογικά προκύπτει, είναι αυτό που λογικά και στη συνήθη πορεία των πραγμάτων συμπεραίνεται ως αποτέλεσμα της ύπαρξης κάποιου γεγονότος ή κάποιων περιστάσεων σωρευτικά. Το φυσιολογικό επακόλουθο δεν είναι το μόνο που μπορεί να προκύπτει ως αποτέλεσμα της απόδειξης του γεγονότος ή των περιστάσεων. Για τη στοιχειοθέτηση του τεκμηρίου του νόμου δεν απαιτείται τα γεγονότα που το δημιουργούν να οδηγούν σε ένα και μόνο και κανένα άλλο συμπέρασμα από αυτό που ο νόμος τεκμαίρει. Σε αντίθετη περίπτωση το τεκμήριο του νόμου δεν θα είχε καμιά σπουδαιότητα αφού το αποδειχθέν γεγονός αφ΄ εαυτού ως περιστατική μαρτυρία θα οδηγούσε απαρέγκλιτα στο συμπέρασμα. Έτσι η κατοχή ποσότητας κάνναβης βάρους πέραν των 30 γρ. που ως περιστατική μαρτυρία προς απόδειξη του σκοπού που κατέχεται δεν οδηγεί απαρέγκλιτα στο ότι αυτή κατέχεται για σκοπούς προμήθειας, γιατί κάλλιστα μπορεί και να κατέχεται για ιδία χρήση, αυτή η ίδια ποσότητα στοιχειοθετεί το τεκμήριο του άρθρου 30Α γιατί είναι το λογικό και σύνηθες ποσότητα τέτοιου βάρους να κατέχεται για σκοπούς προμήθειας. Το τεκμήριο ενδυναμώνεται από την ύπαρξη άλλων γεγονότων που το ενισχύουν. Για παράδειγμα όσο μεγαλώνει η ποσότητα τόσο πιο δύσκολο είναι να ανατραπεί το συμπέρασμα ότι τα ναρκωτικά κατέχονται με σκοπό την προμήθεια. Πιο εύκολα μπορεί να ανατραπεί το συμπέρασμα όταν η ποσότητα δεν είναι πολύ μεγάλη και δεν υπάρχουν άλλες περιστάσεις που αφ΄ εαυτών να δείχνουν ότι τα ναρκωτικά κατέχονταν για σκοπούς προμήθειας σε άλλα πρόσωπα. Εφόσον έχει αποδειχθεί, και ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε πως κατείχε 59,3521 γρ. κάνναβη από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη, κάτω από τις περιστάσεις που αποκαλύφθηκαν με τη μαρτυρία, φυσιολογικά προκύπτει η αντικειμενική τεκμηρίωση της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Το αποδεικτικό βάρος το οποίο εναποτίθεται στον κατηγορούμενο, είναι να αποσείσει τα συμπεράσματα που εξάγονται από τα γεγονότα, όπως έχουν θεμελιωθεί με τη δοθείσα μαρτυρία, με τη δημιουργία λογικής αμφιβολίας για την ύπαρξη των φυσιολογικών επακόλουθων (βλ. ακόμα Hurbanek κ.α. ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 524, 527). Θα παραθέσουμε το σύνολο των στοιχείων που, κατά την αντίληψη μας, έχουν ή μπορεί να έχουν συνάφεια με το επίδικο ζήτημα. Τα ναρκωτικά ανευρέθηκαν σε τρία διαφορετικά σημεία. Δύο μικρές ποσότητες σε δύο σημεία στο δωμάτιο που ο κατηγορούμενος χρησιμοποιούσε ως υπνοδωμάτιο και μια μεγαλύτερη ποσότητα σε δωμάτιο που επικοινωνούσε με το υπνοδωμάτιο του. Η πρώτη ποσότητα (0,5070 γρ.) βρισκόταν μέσα σε διαφανές νάιλον σακουλάκι τύπου ζιπ (Τεκμήριο 7) που ήταν μέσα σε μικρό μαύρο τσαντάκι (Τεκμήριο 5) πάνω σε τραπεζάκι (βλ. φωτ. 14 - 17 του Τεκμηρίου 3). Η δεύτερη ποσότητα (1,1902 γρ.) βρισκόταν μέσα σε άσπρο νάιλον σακούλι (Τεκμήριο 8) που ήταν σε συρτάρι κομοδίνου δίπλα από το κρεβάτι του κατηγορούμενου (βλ. φωτ. 18 - 20 του Τεκμηρίου 3). Η τρίτη ποσότητα (συνολικού βάρους 57,6449 γρ.) βρισκόταν σε δώδεκα μικρά διαφανή νάιλον σακούλια (Τεκμήρια 11 - 14) τα οποία περιείχαν περίπου την ίδια ποσότητα κάνναβης (μεταξύ 4,6 - 5 γρ. έκαστο). Τα δώδεκα σακουλάκια ήταν μέσα σε διαφανές σακούλι το οποίο είχε περιτυλιχθεί με καφέ κολλητική ταινία (Τεκμήριο 10). Η συσκευασία με την κολλητική ταινία ήταν σχισμένη σε κάποιο σημείο. Η συσκευασία αυτή βρισκόταν μέσα σε μαύρη τσάντα ώμου (Τεκμήριο 9) μέσα στην οποία υπήρχε και ένα πιστόλι, που είναι το αντικείμενο της κατηγορίας 2 (βλ. φωτ. 29 - 34 του Τεκμηρίου 3). Καταγράφουμε, ως αντικειμενική παρατήρηση, πως τα δύο σακουλάκια μέσα στα οποία βρίσκονταν οι δύο μικρές ποσότητες δεν είναι τα ίδια με τα άλλα δώδεκα. Εάν είχαν ανευρεθεί άλλα σακουλάκια, κολλητικές ταινίες, ζυγαριά ακριβείας ή οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως σχετικό, θα είχε περισυλλεγεί και θα παρουσιαζόταν κατά τη δίκη. Είναι συνεπώς εύρημα μας πως κατά τις έρευνες της αστυνομίας, τόσο στην κατοικία όσο και στο επαγγελματικό υποστατικό του κατηγορούμενου, αλλά και στην κατοικία της αρραβωνιαστικιάς του και οχήματα του ιδίου και της οικογένειας του, δεν ανευρέθηκαν οποιαδήποτε άλλα αντικείμενα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως σχετικά με την υπόθεση. Ο κατηγορούμενος κληθείς να προβάλει την υπεράσπιση του επέλεξε, όπως του είχε εξηγηθεί πως ήταν δικαίωμα του, να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του μάρτυρα και δεν κάλεσε μάρτυρες. Η ανώμοτη δήλωση έχει, σύμφωνα με τη νομολογία, πειστική παρά αποδεικτική αξία (βλ. Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Δημοσθένους κ.α. ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129 και Μαυρικίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, 367). Στην ανώμοτη δήλωση του ο κατηγορούμενος ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι είναι χρήστης ναρκωτικών από νεαρή ηλικία και πως ουδέποτε διανοήθηκε να διαθέσει ναρκωτικά σε οποιοδήποτε συνάνθρωπο του γιατί έχει υποφέρει ο ίδιος από τη χρήση ναρκωτικών. Πρόσθεσε πως κατά την 17.1.2011 εξακολουθούσε να είναι χρήστης ναρκωτικών και πως τα ναρκωτικά που βρέθηκαν στην κατοικία του προορίζονταν αποκλειστικά για τον ίδιο. Τα προμηθευόταν όταν εύρισκε ευκαιρία, κάτι το οποίο δεν ήταν εύκολο. Αισθανόταν ανασφάλεια στην εξασφάλιση της δόσης του και φρόντιζε πάντα να έχει ένα μικρό απόθεμα. Τα ναρκωτικά έκρυβε σε διάφορα σημεία στο χώρο που ο ίδιος χρησιμοποιούσε μέσα στην κατοικία για να μην τα βρουν οι γονείς του. Ότι ο κατηγορούμενος ήταν χρήστης ναρκωτικών δεν έχει αμφισβητηθεί. Παρουσιάστηκε έγγραφη μαρτυρία που επιβεβαιώνει τις προσπάθειες που έκαμε για απεξάρτηση στο παρελθόν χωρίς επιτυχία και πως μετά τη σύλληψη του για την παρούσα υπόθεση έκαμε νέες προσπάθειες. Άλλωστε στο κατηγορητήριο περιλαμβάνεται κατηγορία την οποία έχει παραδεχτεί ότι την ίδια μέρα είχε καπνίσει κάνναβη (κατηγορία 6). Ως εκ τούτου το ενδεχόμενο να κατείχε τα ναρκωτικά για ιδία χρήση είναι υπαρκτό. Θα παρουσιάσουμε τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής και την εκδοχή του κατηγορούμενου ενταγμένη στα αντικειμενικά δεδομένα της υπόθεσης. Τα σακουλάκια με τις μικρότερες ποσότητες που βρέθηκαν στο υπνοδωμάτιο του φαίνεται να ήταν για δική του χρήση. Τα σημεία όπου βρίσκονταν, το πρώτο μαζί με συνήθη καπνό σε μικρό τσαντάκι (πορτοφολάκι) και το δεύτερο στο κομοδίνο του κατηγορούμενου, μας οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε, όπως προειπώθηκε, την ίδια μέρα είχε καπνίσει κάνναβη. Περιοριζόμαστε συνεπώς στην τρίτη ποσότητα του συνολικού βάρους των 57,6449 γρ. που βρισκόταν στα 12 μικρά άσπρα νάιλον σακούλια. Η ανεύρεση ποσότητας ναρκωτικών συσκευασμένων σε περίπου ισόποσες δόσεις είναι στοιχείο που δείχνει εμπορία. Κατά την Κατηγορούσα Αρχή καταδεικνύει πως ο κατηγορούμενος είχε σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Ο τρόπος συσκευασίας των ναρκωτικών είναι ένα δεδομένο. Έτσι ανευρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος δεν ανέφερε ρητά πως σε αυτή τη μορφή τα αγόρασε, αντιλαμβανόμαστε όμως πως αυτή είναι η θέση του. Εάν είχε αποδειχθεί πως ο ίδιος είχε διαμοιράσει την ποσότητα στα σακουλάκια το στοιχείο θα ήταν συντριπτικό εναντίον της υπόθεσης του. Δεν υπάρχει όμως μαρτυρία που να καταδεικνύει πως ο κατηγορούμενος συσκεύασε τα ναρκωτικά με αυτό τον τρόπο. Δεν ανευρέθηκαν στους χώρους που ερευνήθηκαν στοιχεία που να δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Παραμένει συνεπώς ανοιχτό το ενδεχόμενο να είχαν έτσι συσκευαστεί από αυτόν από τον οποίο ο κατηγορούμενος τα προμηθεύτηκε. Τούτο δεν είναι αφ΄ εαυτού ανατρεπτικό της υπόθεσης της κατηγορίας. Είναι ανοικτό το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να ήταν μέρος μιας αλυσίδας διακίνησης ναρκωτικών ή να τα αγόρασε σε αυτή τη μορφή με σκοπό να τα πωλήσει ή να χρησιμοποιήσει μερικά ο ίδιος και άλλα να τα πωλήσει ή να τα χρησιμοποιήσει ο ίδιος. Εφόσον το δεδομένο αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να τα αγόρασε για δική του χρήση και να τα πήρε σε αυτή τη μορφή γιατί έτσι τα κατείχε ο προμηθευτής του, όπου καταλήγουμε είναι πως, παρά το ότι το δεδομένο της συσκευασίας σε 12 σακουλάκια δεν είναι θετικό στοιχείο για την υπόθεση του κατηγορούμενου, αυτό δεν είναι ισχυρό στοιχείο εναντίον του κάτω από τις περιστάσεις. Ότι η συσκευασία στο μεγαλύτερο σακούλι και με την κολλητική ταινία βρέθηκε σχισμένη μπορεί να σημαίνει πως ο κατηγορούμενος την έσχισε όταν αγόρασε το προϊόν για να το ελέγξει ή αργότερα για να πάρει κάποιο σακουλάκι για να χρησιμοποιήσει ο ίδιος ή για να το πωλήσει όπως είναι η θέση της Κατηγορούσας Αρχής. Το στοιχείο είναι ουδέτερο και δεν οδηγεί προς τη μια ή την άλλη θέση. Όπως έχουμε σημειώσει η μεγάλη τρίτη ποσότητα των ναρκωτικών, στην οποία και έχουμε περιοριστεί, βρέθηκε σε τσάντα ώμου. Η τσάντα ήταν μέσα σε ερμάρι και κάποιος που άνοιγε το ερμάρι μπορούσε να τη δει. Ο κατηγορούμενος δεν επεδείκνυε ιδιαίτερη επιμέλεια στο να κρύψει τα ναρκωτικά για να μην τα βρουν οι γονείς του. Άλλωστε είχε ναρκωτικές ουσίες σε μικρό τσαντάκι πάνω σε τραπεζάκι του υπνοδωματίου του και στο κομοδίνο του. Εκτός και αν τη τσάντα και το τσαντάκι θα έπαιρνε μαζί του όταν θα εγκατέλειπε την κατοικία του. Δεν εξήγησε γιατί στην ίδια τσάντα είχε και το πιστόλι του οποίου η χρήση συνδέθηκε από τον ίδιο με την επιχείρηση του περιπτέρου του. Το πιστόλι το αγόρασε για προστασία στο περίπτερο. Είναι σε όλους γνωστή η χρήση της τσάντας. Η τσάντα είναι το αντικείμενο μέσα στο οποίο μπορεί κάποιος να τοποθετήσει και να μεταφέρει και να διακινήσει κάποιο άλλο αντικείμενο. Θα το μετέφερε, ίσως, στο περίπτερο όταν θα πήγαινε ίσως σε νυχτερινές ώρες. Το είχε τοποθετήσει στη τσάντα ώμου. Γιατί έβαλε και τα ναρκωτικά στην ίδια τσάντα δεν γνωρίζουμε. Γεγονός παραμένει πως τα ναρκωτικά, έστω και στη τσάντα ώμου, βρέθηκαν στην κατοικία του. Θα ήταν επιβαρυντικό για την εκδοχή του αν η τσάντα βρισκόταν μέσα σε αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε ή επί του προσώπου του να τη μεταφέρει εκτός της κατοικίας του. Καθ΄ όσον αφορά την ποσότητα των 57,6449 γρ. σημειώνουμε ότι δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία εάν πρόκειται για ποσότητα που αρκεί ένα χρήστη για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Εκείνο όμως που έχουμε ως δεδομένο είναι πως η ποσότητα στην προκειμένη περίπτωση, είναι σχεδόν διπλάσια αυτής που ο νομοθέτης έθεσε ως όριο για την τεκμηρίωση της πρόθεσης της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Ο νομοθέτης στη σοφία του έκρινε ότι ποσότητα 30 και πλέον γραμμαρίων στοιχειοθετεί, αντικειμενικά, σκοπό προμήθειας σε άλλα πρόσωπα και δικαιολογεί εύρημα τέτοιας πρόθεσης εκ μέρους του κατόχου. Η ποσότητα των 30 γρ. κάνναβης και περισσότερη είναι τέτοια που αντικειμενικά να θεωρείται πως ο κάτοχος δεν την κατείχε για ιδία χρήση. Ο νομοθέτης αναφέρεται στο άρθρο 30Α σε διάφορα είδη ναρκωτικών και σε κάθε περίπτωση ανάλογα με το είδος του ναρκωτικού καθορίζει και το βάρος, η κατοχή του οποίου τεκμηριώνει το συμπέρασμα. Το βάρος δεν είναι για όλα τα είδη των ναρκωτικών το ίδιο. Προδήλως ο νομοθέτης έλαβε υπόψη του δεδομένα και πραγματικότητες. Στη θεληματική κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία στις 18.1.2011 (Τεκμήριο 34) ο κατηγορούμενος είχε αναφέρει σχετικά με τα ναρκωτικά πως του ανήκαν και πως τα είχε για δική του χρήση λόγω διαταραχών ύπνου. Δεν ανέφερε πόσο συχνά έχει τέτοιες διαταραχές ύπνου και πόσο συχνά κάνει χρήση κάνναβης γι΄ αυτό το λόγο. Δεν ανάφερε ο κατηγορούμενος αν κατά το παρελθόν συνέβηκε να αναζητά κάνναβη και να μην δύναται να ανεύρει για να αγοράσει και δεν μας διαφεύγει πως πρόκειται για πρόσωπο το οποίο όταν ηθέλησε να προμηθευτεί ακόμα και με πιστόλια, κατάφερε να τα αποκτήσει. Εν τούτοις είναι αντιληπτό πως εφόσον τα ναρκωτικά πωλούνται παράνομα και δεν βρίσκονται στα ράφια των καταστημάτων η δυσκολία στην απόκτηση τους είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Ποσότητα βάρους 57 - 59 γρ. δεν είναι ποσότητα που συνήθως κατέχεται για ιδία χρήση, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλη που αφ΄ εαυτής και χωρίς άλλο να αποκλείει να κατεχόταν για ιδία χρήση. Για τα άλλα στοιχεία έχουμε αναφερθεί στην αποδεικτική τους αξία. Μπορεί να σημαίνουν κάτι μπορεί και όχι. Έχοντας υπόψη όλα όσα τέθηκαν υπόψη μας κατά την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης, αισθανόμαστε πως έχουν δημιουργηθεί και υπάρχουν στο μυαλό μας υποβόσκουσες αμφιβολίες για το ότι ο κατηγορούμενος κατείχε την κάνναβη με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ο κατηγορούμενος φαίνεται να ήταν σε καλή οικονομική κατάσταση, διατηρώντας μια κερδοφόρα επιχείρηση με υπαλλήλους. Θα είχε την ευχέρεια να ξοδέψει για να αποκτήσει τα ναρκωτικά που ήθελε για να ικανοποιεί τις ανάγκες του και μπορεί κάποιος να πει πως δεν έχουν καταδειχθεί περιβάλλουσες περιστάσεις που θα τον εξωθούσαν στο να ασχοληθεί και με την πώληση ναρκωτικών. Οι αμφιβολίες επενεργούν προς όφελος του κατηγορούμενου και οδηγούν στην απόρριψη της κατηγορίας της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ως εκ των ανωτέρω, οι κατηγορίες 5, 11 και 14 απορρίπτονται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται αυτών. Οι κατηγορίες 8, 12 και 15 έχουν αποδειχθεί πέρα από κάθε λογική αμφιβολία και βρίσκουμε τον κατηγορούμενο σε αυτές ένοχο. (Υπ.) .................. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. .................. Μ. Ματθαίου, Α.Ε.Δ. .................. Δ.Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Assize/Final Αναφορά: Κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο