ANDREAS GEORGIOU KLEANTHOUS ESTATES LTD ν. STONEBEST DEVELOPERS LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3727/11, 29/11/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2011:B87 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3727/11 ANDREAS GEORGIOU KLEANTHOUS ESTATES LTD Παραπονουμένων εναντίον 1) STONEBEST DEVELOPERS LIMITED 2)Αθανάσιος Σάββα Κατηγορουμένων ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29/11/2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους παραπονούμενους: κα Κλεοπάτρα Νικολάου Για τους κατηγορούμενους: κος Νικόλας Μάντης Κατηγορούμενος 2 : παρών ---------------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ Στην παρούσα υπόθεση, έκαστος κατηγορούμενος αντιμετωπίζει συνολικά από τρεις κατηγορίες. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων στις κατηγορίες 1, 3 και 5 που αφορούν την κατηγορούμενη 1 εταιρεία, η εν λόγω εταιρεία εξέδωσε και παρέδωσε στην Πάφο τις επιταγές της Ελληνικής Τράπεζας με αρ. 93638023, 93638024 και 93638025 με ημερομηνία έκδοσης η μεν πρώτη την 11/3/2010 και οι άλλες δύο την 25/1/2011, για το ποσό των € 50,000 έκαστη σε διαταγή των παραπονούμενων από την Πάφο, οι οποίες αφού παρουσιάστηκαν στην οικεία Τράπεζα σε εύλογο χρόνο, δεν εξοφλήθηκαν λόγω έλλειψης διαθέσιμου κεφαλαίου των εκδοτών της και οι οποίοι παρέλειψαν να τις εξοφλήσουν σε 15 μέρες από την παρουσίαση τους. Ο κατηγορούμενος 2 σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων στις κατηγορίες 2, 4 και 6 που τον αφορούν, υπό την ιδιότητα του ως διευθυντή και/ή διευθύνων σύμβουλου της κατηγορούμενης1 εταιρείας, συνήργησε με την κατηγορούμενη 1 εταιρεία στην διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 1, 3 και
- Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως Μ.Κ. 1 κατέθεσε ο κος Χρίστος Γεωργίου. Ανέφερε ότι είναι ο γραμματέας και μέτοχος της παραπονούμενης εταιρείας. Το τεκμήριο 1, ήτοι η επιταγή που αναγράφεται στις κατηγορίες 1 και 2, εκδόθηκε από την κατηγορούμενη 1 εταιρεία και υπογράφτηκε από τον κατηγορούμενο 2, τον οποίο και αναγνώρισε στο Δικαστήριο. Για την εν λόγω επιταγή δεν έχει πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό την οποία και παρουσίασε στην τράπεζα στις 11/3/2010 και την έχει αποσύρει, διότι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον κατηγορούμενο 2, του είπε ότι δεν υπάρχουν χρήματα και να περιμένει. Για την εν λόγω επιταγή δεν δόθηκε οποιαδήποτε εντολή για να ανακληθεί η πληρωμή αυτής. Ο κατηγορούμενος 2 είναι ο διευθυντής της κατηγορούμενης 1 εταιρείας. Το τεκμήριο 2, ήτοι η επιταγή που αναγράφεται στις κατηγορίες 3 και 4, εκδόθηκε από την κατηγορούμενη 1 εταιρεία και υπογράφτηκε από τον κατηγορούμενο
- Δεν έχει πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό αναφορικά με την εν λόγω επιταγή, την οποία και παρουσίασε στην τράπεζα 4 φορές, η οποία επιστράφηκε πίσω ως ακάλυπτη και την τέταρτη φορά έχει καταχωρηθεί στο Κ.Α.Π. στις 22/2/
- Για την εν λόγω επιταγή δεν δόθηκε οποιαδήποτε εντολή για να ανακληθεί η πληρωμή αυτής. Το τεκμήριο 3 ήτοι η επιταγή που αναγράφεται στις κατηγορίες 5 και 6, εκδόθηκε από την κατηγορούμενη 1 εταιρεία και υπογράφτηκε από τον κατηγορούμενο
- Την παρουσίασε 4 φορές στην τράπεζα με ανεπαρκή υπόλοιπα και παγοποιήθηκε στο Κ.Α.Π. στις 22/2/
- Δεν έγινε καμία πληρωμή αναφορικά με την εν λόγω επιταγή και για την εν λόγω επιταγή δεν δόθηκε οποιαδήποτε εντολή για να ανακληθεί η πληρωμή αυτής, δεν αποζημιώθηκαν οι παραπονούμενοι οι οποίοι και ζητούν την καταδίκη των κατηγορουμένων. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι εκτέλεσε για τους κατηγορούμενους κάποιες εργασίες. Δεν θυμόταν πότε έλαβε τις επίδικες επιταγές, χωρίς να αμφισβητήσει ότι τις έλαβε τον Νοέμβριο του 2009 και συγκεκριμένα στις 3/11/1009, αλλά και πάλι υπό το καθεστώς της αβεβαιότητας. Αναφορικά με τις εργολαβίες που ανέλαβε να διεκπεραιώσει για τους κατηγορούμενους, ανέφερε ότι το έργο Μετόχι με 5 κατοικίες δεν έχει ολοκληρωθεί, το έργο 888 ολοκληρώθηκε το έτος 2010, εκφράζοντας την αμφιβολία του σε σχετική υποβολή ότι οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το
- Συνήθως τον πληρώνουν αφού διεκπεραιώσει τις εργασίες του, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι αρχικά έλαβε 4 επιταγές των € 50,000, αναγνώρισε την υπογραφή του επί του τεκμηρίου 4 στο οποίο απεικονίζονται 4 επιταγές λέγοντας ότι από αυτές τις 4 επιταγές πληρώθηκε μόνο την μια. Δεν κατέθεσε αμέσως τις εν λόγω επιταγές διότι δεν διάλεξε να πληρωθεί όποτε αυτός ήθελε, επειδή κάθε φορά πριν να καταθέσει οποιαδήποτε επιταγή, τηλεφωνούσε στον κατηγορούμενο 2 για να διαπιστωθεί εάν υπήρχαν κεφάλαια για την εξαργύρωση της εκάστοτε επιταγής. Συμφώνησε ότι τις ημερομηνίες στις επίδικες επιταγές τις ανέγραψε ο ίδιος και καμία επιταγή δεν έφερε ημερομηνία. Ο κατηγορούμενος ανέμενε χρήματα από τους ιδιοκτήτες των σπιτιών που κτίζονταν στο Πολέμι επειδή τα σπίτια ήταν πουλημένα. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι γνώριζε για την ανυπαρξία των χρημάτων και ότι συνέχιζε να πιέζει τον κατηγορούμενο, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος αν και πληρώθηκε από τους ιδιοκτήτες, ο κατηγορούμενος απέκρυβε αυτές τις πληρωμές, επικαλούμενος σχετικές καταστάσεις των ιδιοκτητών. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος είχε πουλήσει μια μεζονέτα προς € 120,000, ένα τεμάχιο στο Πολέμι προς € 160,000 και είσπραξε από τους ιδιοκτήτες άλλα τόσα. Ανέλαβε ο ίδιος τα πάντα εκτός από τα είδη υγιεινής, τα οποία όταν μαζεύτηκε το ποσό δεν είχαν καν μεταφερθεί εκεί. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι γνώριζε για την άσχημη οικονομική κατάσταση του κατηγορουμένου, λέγοντας ότι υπάρχει το πόθεν έσχες, ο κατηγορούμενος άνοιξε ταβέρνα και αγόρασε τεμάχιο στο Πολέμι. Σύναψε πολλές συμφωνίες με τον κατηγορούμενο και μετά την έκδοση των επίδικων επιταγών έκανε συμφωνία με τον κατηγορούμενο 2 όπως ο τελευταίος του δώσει την μεζονέτα στην Τίμη την οποία πούλησε, έκαναν προφορική και γραπτή συμφωνία και με την προφορική συμφωνία συμφώνησαν όπως ο κατηγορούμενος 2 του δώσει το τεμάχιο στο Πολέμι το οποίο και πουλήθηκε. Επίσης έκανε συμφωνία με τον κατηγορούμενο 2 όπως πωληθεί ένα σπίτι στις Καμάρες αφού υπάρχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία όπως τίτλος ιδιοκτησίας, εκτιμήσεις, αλλά για άγνωστο λόγο δεν έγινε η μεταβίβαση, λέγοντας όμως ο μάρτυρας σε κατοπινό στάδιο της μαρτυρίας του ότι δεν έκαναν συμφωνία αλλά ειπώθηκε όπως δοθεί στον εν λόγω μάρτυρα το σπίτι στις Καμάρες που η αξία του νομίζει ότι ανερχόταν στις € 340,000, και ο ίδιος θα προχωρούσε να κτίσει τα υπόλοιπα σπίτια στο Πολέμι με το υπόλοιπο των χρημάτων. Για αυτήν την συμφωνία δεν απέστειλε ο ίδιος οποιαδήποτε επιστολή. Αναγνώρισε την υπογραφή του επί του τεκμηρίου 5, λέγοντας ότι αυτή η συμφωνία υπογράφτηκε μετά από άλλες τρεις συμφωνίες οι οποίες δεν τηρήθηκαν. Με την υπογραφή της συμφωνίας - τεκμήριο 5, συμφωνήθηκε όπως ο μάρτυρας κρατήσει τις επιταγές και να τις χρησιμοποιήσει σε περίπτωση που δεν υλοποιηθεί η εν λόγω συμφωνία. Στις 6/12/2010 ο πεθερός του κατηγορούμενου 2 έπρεπε να του μεταβιβάσει το τεμάχιο και δεν το έπραξε, στις 31/12/2010 ο κατηγορούμενος 2 και η γυναίκα του έπρεπε να του μεταβιβάσουν την οικία τους την οποία δεν είδε πριν την σύναψη της συμφωνίας αλλά μετά, και η οποία ανήκει κατά την έκφραση του στην τράπεζα και στον developer που την έκτισε. Υπήρχαν κάποια ποσά τα οποία ήταν οφειλόμενα και συγκεκριμένα το ποσό των € 47,000 στην Alpha Panareti Ltd και € 65,000 στην Alpha Bank και για τα οποία ο εν λόγω μάρτυρας πρότεινε όπως τα εξοφλήσει ο ίδιος εφόσον εκχωρηθεί το τεμάχιο, ήτοι να αλλαχτούν τα συμβόλαια μέσω της Alpha Panareti Ltd. Αυτή η πράξη δεν υλοποιήθηκε και όταν έληξε, κατά τον ίδιο, η συμφωνία, προσπάθησε να κάνει ειδική εκτέλεση αλλά ήταν αδύνατο. Ο λόγος που χρησιμοποίησε τις επιταγές ήταν επειδή για ακόμα μια φορά οι συμφωνίες οι οποίες συνήφθησαν δεν υλοποιήθηκαν. Η συμφωνία - τεκμήριο 5 έγινε με την βοήθεια δικηγόρου - διαιτητή και δεν αναγράφεται οπουδήποτε σε αυτήν την συμφωνία ότι ακυρώνονται οι επίδικες επιταγές. Ο ίδιος ο μάρτυρας απευθύνθηκε σε δικηγόρο για να συνταχθεί το τεκμήριο 5 μετά από παράκληση του κατηγορουμένου 2 επειδή φοβόταν ο κατηγορούμενος 2 ότι με την παράδοση σε αυτόν ενός τεμαχίου δεν θα προχωρούσε στην αποπληρωμή των δανείων που βάρυναν το πιο πάνω αναφερόμενο σπίτι, αρνούμενος ταυτόχρονα σχετική υποβολή ότι ο ίδιος πήγε σε δικηγόρο για να συνταχθεί το τεκμήριο
- Περιέγραψε τις συνθήκες και την ώρα όπου υπογράφτηκε η εν λόγω συμφωνία και αρνήθηκε σχετικές υποβολές ότι η εν λόγω συμφωνία αντικατέστησε το αντάλλαγμα των επίδικων επιταγών και ότι ο κατηγορούμενος 2 ζήτησε την επιστροφή τους, εκφράζοντας την απορία για την μη ύπαρξης εντολής ανάκλησης της πληρωμής τους. Ανέφερε ότι την ημέρα που υπογράφτηκε η συμφωνία - τεκμήριο 5, είχε στην κατοχή του τις επίδικες επιταγές, αρνούμενος σχετική υποβολή ότι ο κατηγορούμενος του ζήτησε να του επιστραφούν οι εν λόγω επιταγές και ότι ο ίδιος του ανέφερε ότι δεν τις είχε στην κατοχή του. Κατά την υπογραφή του τεκμηρίου 5 παρόντες ήταν ο κατηγορούμενος 2, ο ίδιος, ο πεθερός του κατηγορούμενου, κάποιος Θανάσης και κάποιος Ανδρέας ο οποίος δεν είναι συνεργάτης του και ότι αυτός υπόγραψε ως μάρτυρας το τεκμήριο
- Το εν λόγω άτομο τον απείλησε και κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία η οποία του έκανε επίπληξη και δεν προχώρησε την υπόθεση διότι τον λυπήθηκε ότι θα έχανε την εργασία του στην Α.ΤΗ.Κ. Η συμφωνία - τεκμήριο 5 δεν τηρήθηκε διότι ο κατηγορούμενος 2 με τον πεθερό του δεν του μεταβίβασαν το τεμάχιο στις 6/12/2010, ο κατηγορούμενος 2 άλλαξε γραφείο και τηλέφωνα, δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, δεν έκανε καμία πράξη για να υλοποιηθεί, λέγοντας του ο κατηγορούμενος 2 ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για να πληρωθούν οι κεφαλαιουχικοί φόροι, αποδεχόμενος σχετική υποβολή ότι ο λόγος που δεν τηρήθηκε η εν λόγω συμφωνία ήταν η έλλειψη πόρων για την πληρωμή των εν λόγω φόρων. Πρότεινε στον κατηγορούμενο 2 όπως είτε ο ίδιος είτε συγγενής του έχουν οποιαδήποτε περιουσία για να αγοράσει έτσι ώστε να καλύψει ο ίδιος τους κεφαλαιουχικούς όρους και όταν του υποδείχθηκε ένα τεμάχιο ενός ξαδέρφου του κατηγορουμένου 2, δεν επήλθε συμφωνία αγοράς του λόγω ασυμφωνίας ως προς το τίμημα πώλησης, αρνούμενος σχετική υποβολή ότι ο ίδιος πρότεινε όπως καλύψει την πληρωμή των εν λόγω φόρων, λέγοντας ότι δεν θα τους πλήρωνε χωρίς αντάλλαγμα και ότι αυτό δεν θα του σύμφερε. Δεν ήταν σε θέση να πει τι λέχθηκε πριν ή μετά την συμφωνία - τεκμήριο 5 αλλά λέχθηκε τι μπορεί να κάνει ο ίδιος προσωπικά, δεν έγινε οποιαδήποτε συμφωνία αναφορικά με τις επίδικες επιταγές, αλλά μετά την υπογραφή της συμφωνήθηκε όπως αυτές παραμείνουν στην κατοχή του σε περίπτωση που δεν υλοποιηθεί η εν λόγω συμφωνία. Δεν απόκλεισε το γεγονός ο κατηγορούμενος 2 να του τηλεφώνησε μετά την σύναψη της εν λόγω συμφωνίας, αλλά δεν θυμόταν τι λέχθηκε, ούτε θυμόταν αν ανέφερε στον κατηγορούμενο 2 ότι θα κατέθετε τις επιταγές, πλην όμως ο κατηγορούμενος 2 δεν του ζήτησε πίσω τις επιταγές. Τέλος ανέφερε ότι μόνο μια γραπτή συμφωνία έγινε μεταξύ των διαδίκων και ότι ο κατηγορούμενος 2 πούλησε τα σπίτια και πήρε τα χρήματα, δίνοντας σε αυτόν μόνο τα απαραίτητα για να γίνει η έρευνα στο κτηματολόγιο . Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι οι επίδικες επιταγές αφορούσαν τα διατακτικά, ήτοι στο τεκμήριο
- Η μεζονέτα στην Τίμη νομίζει ότι άξιζε €120,000, το τεμάχιο στο Πολέμι €145,000 και το πούλησε €100,000, χρήματα τα οποία ο κατηγορούμενος του είπε ότι δεν τα έχει, για το τεμάχιο στις Αρόδες ήταν τα 2/3 μαζί με κάτι άλλο αλλά δεν θυμόταν ακριβώς, για το σπίτι στην Τάλα ήταν η εκτίμηση και το υπόλοιπο να δουλέψει για να τελειώσει το project. Τέλος ανέφερε ότι νομίζει πως ο κατηγορούμενος του οφείλει το ποσό των €185,
- Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα, δηλώθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο, αφού βεβαίως συμφώνησε και η ευπαίδευτη συνήγορος των παραπονουμένων, τα πιο κάτω παραδεχτά γεγονότα: Α) Ότι οι επίδικες επιταγές στις 3/11/2009 εκδόθηκαν από την κατηγορούμενη 1 εταιρεία και παραδόθηκαν στους παραπονούμενους. Οι επίδικες επιταγές υπογράφτηκαν από τον κατηγορούμενο 2, έχουν παρουσιαστεί στην τράπεζα για πληρωμή στις ημερομηνίες που αναγράφονται στις σφραγίδες και αυτές δεν εξαργυρώθηκαν εντός 15 ημερών από την εξαργύρωση τους. Με την έγκριση των πιο πάνω παραδεχτών γεγονότων, η πλευρά των παραπονουμένων έκλεισαν την υπόθεση τους. Με ενδιάμεση απόφαση του, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων και αφού τους επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους δυνάμει του άρθρου 74
(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, οι κατηγορούμενοι επέλεξαν όπως καταθέσουν ενόρκως και συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος 2 και δεν κάλεσαν μάρτυρες υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε ότι η κατηγορούσα εταιρεία εκτέλεσε εργολαβικές εταιρείες για την κατηγορούμενη 1 εταιρεία και ως αντάλλαγμα δόθηκαν στις 3/11/2009 τέσσερις επιταγές των € 50,000 έκαστη και οι οποίες δεν είχαν ημερομηνία αναγραμμένη πάνω τους και έτσι η κατηγορούσα αρχή μπορούσε να συμπληρώσει την οποιαδήποτε επιταγή όποτε ήθελε. Η μια εκ των επιταγών πληρώθηκε ενώ οι άλλες τρεις επιταγές είναι οι επίδικες. Λόγω προβλημάτων ρευστότητας, δηλαδή λόγω του ότι δεν είχε χρήματα στην τράπεζα για να πληρώσει, συμφώνησε με τον διευθυντή της εταιρείας κ. Χρίστο Γεωργίου όπως λάβει κατοικία η οποία ανήκει στον ίδιο και την γυναίκα του, ως επίσης και οικόπεδο που ανήκει στον πεθερό του. Η συμφωνία αυτή έγινε για εξόφληση του ποσού που του οφειλόταν για τις εργολαβικές εργασίες, δηλαδή για την ίδια υποχρέωση για την οποία είχε δώσει τις επιταγές και με την υπογραφή της συμφωνίας οι επιταγές θα του επιστρέφονταν. Η γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 30/11/2009 ( εννοώντας προφανώς 30/11/2010 ως αναγράφεται επί του τεκμηρίου 5 ) ετοιμάσθηκε από την κατηγορούσα εταιρεία με την βοήθεια δικηγόρων και/ή ειδικών, η οποία αποτελείται από 31 σελίδες με τα παραρτήματα και που δείχνει το μέγεθος της φροντίδας που είχε δοθεί από την άλλη πλευρά για την προετοιμασία της. Ο ίδιος και οι άλλοι συμβαλλόμενοι δεν είχαν καμία σχέση με την προετοιμασία της εν λόγω συμφωνίας, την οποία είδαν για πρώτη φορά στις 30/11/2009 και δεν έκαναν καμία αλλαγή σε αυτήν. Ήταν μέρος των συμφωνηθέντων όπως του επιστραφούν οι επιταγές, πράγμα που δεν περιλήφθηκε στην εν λόγω συμφωνία και ούτε τηρήθηκε στην πράξη. Σε συζήτηση που είχε λίγο πριν την υπογραφή, ζήτησε τις επιταγές πίσω για να υπογράψει και ο Μ.Κ. 1 του είπε ότι δεν τις έχει μαζί του και ότι θα του τις φέρει, δεν αρνήθηκε να του τις φέρει αλλά έβρισκε δικαιολογίες. Ο κατηγορούμενος 2 αν και δισταχτικός, υπέγραψε την εν λόγω συμφωνία δίνοντας εμπιστοσύνη στον Μ.Κ. 1 και παρών στην συμφωνία ήταν ο ίδιος, ο Μ.Κ. 1, ο πεθερός του, ο πατέρας του, η γυναίκα του και ο Ανδρέας Σπύρου οι οποίοι άκουσαν την πιο πάνω συνομιλία. Σημειοτέον ότι στην γραπτή δήλωση του ο κατηγορούμενος 2 αναφέρει ότι έδειξε εμπιστοσύνη στον κατηγορούμενο ενώ είναι προφανές από το κείμενο ότι εννοεί τον Μ.Κ.
- Οι επιταγές ζητήθηκαν ξανά από τον Μ.Κ. 1 λίγες μέρες μετά την υπογραφή σε τηλεφωνική επικοινωνία και ο Μ.Κ. 1 του είπε να μην ανησυχεί, ότι θα του τις φέρει και ότι δεν μπορούσε εκείνην την περίοδο επειδή είχε πολλή δουλειά. Οι επιταγές έκτοτε δεν έχουν ζητηθεί. Η πιο πάνω συμφωνία δεν τηρήθηκε επειδή δεν είχε τα χρήματα για να πληρώσει τα κεφαλαιουχικά κέρδη και αυτό το γνώριζε ο κατηγορούμενος ( εννοώντας και πάλι προφανώς τον Μ.Κ.1) από την ημέρα που υπογράφτηκε η εν λόγω συμφωνία, ο οποίος του πρότεινε μάλιστα να γίνει κάποια διευθέτηση και να πάρει κάποιο χωράφι ώστε να βάλει αυτός τα χρήματα και να τηρηθεί η συμφωνία, πράγμα το οποίο δεν έγινε και η συμφωνία δεν τηρήθηκε. Η κατηγορούμενη εταιρεία ( εννοώντας και πάλι προφανώς την παραπονούμενη εταιρεία), ουδέποτε ήρθε σε επικοινωνία μαζί του είτε προφορικά είτε γραπτά για να τερματίσει την συμφωνία και/ή να παραιτηθεί του δικαιώματος της να ζητήσει αποζημιώσεις και/ή ειδική εκτέλεση για την εν λόγω συμφωνία. Μέσα στον Φεβρουάριο ειδοποιήθηκε από την τράπεζα για την κατάθεση των πιο πάνω επιταγών και η παραπονούμενη εταιρεία παρά το γεγονός ότι υπογράφηκε η συμφωνία στις 30/11/2010 ως αντάλλαγμα για τις επιταγές που δόθηκαν στις 3/11/2009, χρησιμοποιεί τις επιταγές εναντίον του με μόνο σκοπό την εκδίκηση και πέραν αυτού δεν παραιτήθηκε ποτέ γραπτώς ή προφορικώς των δικαιωμάτων του που πηγάζουν από την συμφωνία αυτή, επιθυμώντας να διατηρεί παράνομα και ανέντιμα κάθε πιθανή οδό προς εξόφληση και πίεση προς αυτόν. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι οι επιταγές δόθηκαν διότι χρωστά στον Χρίστο Γεωργίου αυτά τα χρήματα, ήτοι τον Μ.Κ. 1, από δουλειές που του είχε κάνει, όμως για οικονομικούς λόγους είχε μιλήσει με τον Μ.Κ. 1 ότι οι επιταγές δεν θα είχαν αντίκρυσμα και γι΄ αυτό δεν είχαν πάνω ημερομηνία για να γίνει μια νέα συμφωνία. Το αντάλλαγμα συνίστατο στα έργα που έκανε στα σπίτια, δηλαδή σε πέντε σπίτια που έγιναν στο project ΄΄Μετόχι΄΄ και στο Πολέμι στα τεμάχια 888 και
- Οι επιταγές εκδόθηκαν στην εργοληπτική εταιρεία Ανδρέας Κλεάνθους Γεωργίου και δεν ήξερε τι σχέση έχει ακριβώς έχει ο Χρίστος Γεωργίου με αυτήν την εταιρεία, αν είναι δηλαδή διευθυντής ή γραμματέας αυτής. Επεξηγώντας τι εννοεί με τον όρο προβλήματα ρευστότητας, ανέφερε ότι όλα τα ακίνητα της εταιρείας του ήταν υποθηκευμένα και βεβαρυμένα με ΜΕΜΟ. Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 5 και 13, ανέφερε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει έλεγχος στους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρείας και στο κτηματολόγιο και ότι το χρέος της εταιρείας του είναι γύρω στο 1,8 εκατομμύρια ευρώ, δεν έχει απολαβές από πουθενά, η τελευταία πώληση έγινε πριν από τρία χρόνια και η γενική κατάσταση είναι πολύ κακή, αρνούμενος σχετική υποβολή ότι δεν μπορεί να παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο που να αποδεικνύει τα πιο πάνω, λέγοντας ταυτόχρονα ότι ακόμα και το σπίτι της μητέρας του είναι υποθηκευμένο για ποσό € 400,000 και κινδυνεύει να το χάσει διότι είναι εγγυήτρια της κατηγορούμενης 1 εταιρείας. Γνωρίζει τον κ. Christopher Jamer Woodward ο οποίος είναι πελάτης του στο project ΄΄Μετόχι΄΄ λέγοντας ότι το τίμημα πώλησης ήταν € 165,
- Όλα τα χρήματα που έμπαιναν στον λογαριασμό της εταιρείας έφευγαν σχεδόν την επόμενη μέρα για τους λόγους που ανέφερε. Αναφορικά με τις πληρωμές που έγιναν το 2010, δεν έπαιρνε ο ίδιος τα χρήματα αλλά όταν τοποθετήθηκαν στην οικία κάποια αλουμίνια και πελεκανικά, τα είσπραξαν οι δύο άνθρωποι που τοποθέτησαν τα εν λόγω υλικά με επιταγή της τράπεζας και αφού προηγήθηκε η κατάθεση τους στην τράπεζα. Το ποσό ήταν περίπου € 5,000 και το σπίτι δεν το παρέδωσε και αυτός είναι ο λόγος που δεν είσπραξε το ποσό των € 165,
- Πληρώθηκε συνολικά το ποσό των € 140,000, το δε έτος 2009 έγιναν πληρωμές αλλά όχι € 140,000 και το έτος 2010 έγιναν πληρωμές ύψους 4 - 5 χιλιάδων ευρώ μόνο. Τα υπόλοιπα χρήματα επειδή γίνονταν διάφορα έργα, τα χρήματα που έστελναν οι πελάτες πήγαιναν σε όλα τα έργα, έπρεπε να πληρωθεί το Φ.Π.Α, οι φόροι, τα ηλεκτρικά ρεύματα και αυτός ήταν ο λόγος που σχεδόν για κάθε σπίτι έχει ξοδέψει περισσότερα χρήματα από αυτά που είχε εισπράξει από το τίμημα πώλησης. Η εταιρεία του είναι προς πτώχευση, ο ίδιος μένει σε σπίτι που ενοικιάζει. Όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 13, ανέφερε ότι αυτό αφορά τις καταθέσεις που έγιναν για το τεμάχιο 888 στο Πολέμι. Συμφώνησε ότι έπρεπε να δώσει το ποσό των € 185,000 και ότι τα υπόλοιπα που αναφέρονται στο τεκμήριο 13 να τα κάνει ότι θέλει. Σε ερώτηση που του υποβλήθηκε εάν πλήρωσε τον εργολάβο, απάντησε ότι τα χρήματα αυτά δεν ήρθαν μαζεμένα αλλά σε δόσεις, το σύνολο του τζίρου της εταιρείας στην πορεία των 6 χρόνων περίπου ήταν της τάξης των 6 - 7 εκατομμυρίων ευρώ, μπορεί να έκανε κέρδος γύρω στο ένα με ενάμισι εκατομμύριο ευρώ, αλλά λόγω λάθος προγραμματισμού και συμφωνιών έφτασε η εταιρεία του στην κακή οικονομική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, της οποίας τα προβλήματα άρχισαν από το 2008 και μετέπειτα. Ο ίδιος δεν αμφιβάλλει ότι χρωστά στον εργολάβο του αυτά τα χρήματα, τις επιταγές τις έδωσε αλλά μετά που δεν μπορούσε να τις πληρώσει, ήρθε να κάνει μια συμφωνία για να πάρει τα χρήματα του διότι δεν αμφιβάλλει ότι αυτά προέρχονται από δουλείες που έκανε στα έργα του. Τον εργολάβο του τον πλήρωνε σταδιακά και το χρέος των € 185,000 προέρχεται από τα σπίτια στα οποία προέκυψαν οικονομικά προβλήματα και όλα είναι υποθηκευμένα, έκτισε δε συνολικά 30 σπίτια. Επανέλαβε τον ισχυρισμό του και με παραδείγματα ότι με λάθος κινήσεις η εταιρεία του έφτασε στην κακή οικονομική κατάσταση που είναι σήμερα και να χρωστά 1,8 εκατομμύρια ευρώ. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι κακόβουλα δεν πλήρωσε τους παραπονούμενους και περιέγραψε εκ νέου την άθλια οικονομική κατάσταση του ιδίου και της οικογένειας του. Επανέλαβε εκ νέου την θέση του ότι δεν είχε άλλη επιλογή από του να παρακαλέσει τον πεθερό του όπως δώσει το σπίτι το σπίτι της γυναίκας του για ανταλλαγή και ότι η συμφωνία δεν προχώρησε επειδή δεν μπορούσαν να πληρωθούν οι κεφαλαιουχικοί φόροι που ανέρχονταν στο ποσό των € 25,000 περίπου. Το εν λόγω σπίτι δεν το μεταβίβασε, την κατοχή του δεν την έχει κανένας, το κλειδί του σπιτιού είναι σε μέρος του παραθύρου του, το κλειδί δεν παραδόθηκε στους παραπονούμενους και ότι η μόνη συμφωνία που υπάρχει είναι η συμφωνία - τεκμήριο
- Περιέγραψε πότε βρέθηκε με τον Μ.Κ.1 πριν την υπογραφή της συμφωνίας με τον Μ.Κ.1, ποιοί ήταν παρόντες, ότι συζήτησαν κάποια πράγματα και ότι πρώτη φορά που είδε την συμφωνία - τεκμήριο 5 ήταν την ημέρα που υπογράφτηκε. Αναγνώρισε την υπογραφή του επί των τεκμηρίων 1, 2 και 3 και είπε ότι οι επιταγές δόθηκαν για εργολαβίες της παραπονούμενης εταιρείας. Η συμφωνία - τεκμήριο 5 έγινε διότι λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν μπορούσε να εξοφλήσει τις επίδικες επιταγές και ως αντάλλαγμα για να εξευρεθεί μια λύση, ήταν εισήγηση και των δύο πλευρών αλλά από ότι νομίζει η τελική συμφωνία ήταν μετά που ο Μ.Κ. 1 την πρότεινε. Το μόνο που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο της εν λόγω συμφωνίας ήταν το σπίτι όπου διέμενε και ένα ακίνητο του πεθερού του και αυτός ήταν και ο λόγος που όλοι περίμεναν τις επιταγές. Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 6, 7 και 8, ανέφερε ότι γίνονταν συζητήσεις και μετά την υπογραφή της συμφωνίας - τεκμήριο 5 αλλά δεν έγινε οποιαδήποτε άλλη συμφωνία. Συγκεκριμένα όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 6, ανέφερε ότι είναι της εταιρείας Νεόφυτος Σάββα και Υιός Λτδ, η οποία εταιρεία ανήκει στον πατέρα του και βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τον ίδιο. Υπήρχαν και σε αυτά υποθήκες και αυτός ήταν ο λόγος που δεν έχουν επισυναφθεί στο τεκμήριο 6 ο τίτλος ιδιοκτησίας και το τοπογραφικό. Το τεμάχιο που αναγράφεται επί του τεκμηρίου 6 πουλήθηκε, πληρώθηκε η υποθήκη και ο φόρος από τον πατέρα του και τα υπόλοιπα χρήματα μπήκαν στον λογαριασμό της εταιρείας του πατέρα του. Κατά το στάδιο της αντεξέτασης, υποβλήθηκε στον κατηγορούμενο 2 η αξιοσημείωτη υποβολή , ότι δηλαδή για το τεμάχιο που αναγράφεται επί του τεκμηρίου 6, έγινε προφορική συμφωνία όπως αγοραστεί από την παραπονούμενη εταιρεία ως αντάλλαγμα για τις επιταγές και ότι στο τέλος της ημέρας πριν ακόμα αυτή υλοποιηθεί, ο κατηγορούμενος 2 το πούλησε. Ο κατηγορούμενος 2 απάντησε ότι δεν το έπραξε και ότι η μόνη συμφωνία ήταν αυτή του τεκμηρίου
- Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 7 και 8 τα αναγνώρισε και ανέφερε ότι για αυτό το τεμάχιο θα κατασκευάζονταν τρεις ανεξάρτητες κατοικίες, η μια ήταν ήδη πουλημένη σε επενδυτή και αν θυμάται καλά ήταν 5 άτομα τα οποία έδωσαν τα χρήματα τους μπροστά αλλά λόγω των λανθασμένων κινήσεων του δεν ξεκίνησε το έργο ακόμα. Δεν έγινε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ των διαδίκων για αυτά τα ακίνητα αν και συζητήθηκε το ενδεχόμενο να συμπεριληφθεί στην συμφωνία - τεκμήριο 5 αλλά διαπιστώθηκε ότι αυτό ήταν αδύνατο επειδή υπήρχε μέσα ένα σπίτι το οποίο ήταν ήδη πουλημένο. Αυτό το οποίο ήταν και η τελική κατάληξη για να διευθετηθούν οι μεταξύ τους διαφορές ήταν αυτή του τεκμηρίου 5, παρόλο που συμφωνήθηκε πριν την υπογραφή της συμφωνίας ότι η παραπονούμενη εταιρεία θα έπαιρνε ως αντάλλαγμα τα 2/3 του τεμαχίου που του υποδείχθηκε μαζί με το σπίτι στην Τίμη και ότι η υποθήκη θα παρέμενε επ΄ ονόματι του κατηγορουμένου 2, εμμένοντας ουσιαστικά στην θέση του ότι μόνο δια μέσου του τεκμηρίου 5 διευθετήθηκαν όλες οι μεταξύ των διαδίκων διαφορές. Όταν του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 9 και 10, ανέφερε ότι το ακίνητο που αφορά το τεκμήριο 9 αφορά τρεις κατοικίες στις Αρόδες και το ακίνητο που αναγράφεται επί του τεκμηρίου 10 αφορά ένα ακίνητο που αγόρασε και που έχει σήμερα για πούλημα διότι και σε αυτό έκανε λάθος κινήσεις. Οι επίδικες επιταγές αφορούσαν το ποσό των € 150,000 και η συμφωνία - τεκμήριο 5 αφορά το ποσό των € 186,000 το οποίο και χρωστά και γι΄ αυτό είχε εκδώσει τις τρεις επιταγές των € 50,000 έκαστη, εκτός αν ήθελε ο Μ.Κ. 1 να του χαρίσει τις € 36,000 όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Η συμφωνία - τεκμήριο 5 δεν τηρήθηκε αλλά εξέφρασε την ετοιμότητα του να την υλοποιήσει εάν έβρισκε τα χρήματα για να πληρωθούν οι κεφαλαιουχικοί φόροι και να γινόταν η μεταβίβαση. Απέδωσε την μη αναγραφή των επίδικων επιταγών στην εν λόγω συμφωνία στην εμπιστοσύνη που έδειξε προς το πρόσωπο του Μ.Κ. 1, την αφέλεια του και τις κακές συμφωνίες που έκαμνε, την χαμηλή μόρφωση του, επαναλαμβάνοντας τους ισχυρισμούς του ότι απαίτησε την επιστροφή των επιταγών και τις απαντήσεις και υποσχέσεις που έλαβε από τον Μ.Κ.1, λέγοντας επίσης ότι από την στιγμή που ο Μ.Κ. 1 κρατούσε τις επιταγές για ένα χρόνο χωρίς να τις καταθέσει και επειδή σύναψαν την πιο πάνω συμφωνία, πίστεψε ότι δεν υπήρχε λόγος να μην του επιστραφούν οι επιταγές και αυτός ήταν ο λόγος που έδωσε εμπιστοσύνη και υπόγραψε την εν λόγω συμφωνία χωρίς να του επιστραφούν πρώτα οι επιταγές. Όταν οι επιταγές παρουσιάστηκαν και ενημερώθηκε από τον διευθυντή της τράπεζας, ο Μ.Κ. 1 του ανέφερε ότι θα τον καταστρέψει, λέγοντας ο κατηγορούμενος 2 ότι δεν μπορούσε να δώσει εντολή ανάκλησης της πληρωμής των εν λόγω επιταγών διότι ήδη υπήρχε μια κατάθεση επιταγής, αν και προσπάθησε να το πράξει και του είπαν στην τράπεζα ότι δεν μπορούσε να το πράξει. Δεν έχουν επισυναφθεί στην συμφωνία - τεκμήριο 5 οι επίδικες επιταγές διότι όπως του παρουσιάστηκε, το διάβασε για δέκα λεπτά και το υπέγραψε. Για τις υπόλοιπες € 35,000 ο Μ.Κ. 1 του πρότεινε όπως ολοκληρωθεί η εν λόγω συμφωνία και μεταγενέστερα να συμφωνήσουν έναν τρόπο αποπληρωμής του. Δικαιολόγησε την απόκλιση στην τιμή επειδή θα αφαιρούνταν τα οφειλόμενα ποσά της Alpha Panareti και Alpha Bank και θα έμεναν από το σπίτι € 115,000 και € 55,
- ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους
(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Ο κατηγορούμενος 2 άφησε πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Οι απαντήσεις του ήταν άμεσες, αυθόρμητες, πηγαίες, απαντούσε χωρίς κανένα δισταγμό και δεν ήρθε στο Δικαστήριο με οποιαδήποτε πρόθεση να προσπαθήσει να παραπλανήσει το Δικαστήριο, ή να αποποιηθεί των οφειλόμενων από αυτόν ποσά προς τους παραπονούμενους. Αυτό το οποίο αμφισβήτησε είναι ουσιαστικά η νομική και ουσιαστική βάση της οφειλής του και συγκεκριμένα αρνείται ότι οφείλει οποιοδήποτε ποσό συνεπεία των επίδικων επιταγών, λέγοντας ότι οποιοδήποτε ποσό οφείλει αυτό οφείλεται δυνάμει της συμφωνίας ημερομηνίας 30/11/2010 η οποία έλυνε όλες τις εκκρεμότητες μεταξύ των διαδίκων συμπεριλαμβανομένων και των επίδικων επιταγών. Η πιο πάνω θέση των κατηγορουμένων η οποία προωθήθηκε από τον κατηγορούμενο 2 γίνεται αποδεχτή από το Δικαστήριο ως αληθής και αξιόπιστη για τους λόγους που επεξηγούνται πιο κάτω. Από την άλλη ο Μ.Κ. 1 δεν άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Ήταν έκδηλη η προσπάθεια του να αποκρύψει από το Δικαστήριο την αλήθεια και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης του ήταν λακωνικός, παραθέτοντας ουσιαστικά μόνο τα γεγονότα της έκδοσης των επίδικων επιταγών, την παρουσίαση τους και την μη εξόφληση τους. Όμως κατά το στάδιο της αντεξέτασης του διαφάνηκε ότι πολύ ουσιαστικά γεγονότα και έγγραφα δεν τα έχει παρουσιάσει τα οποία είναι ουσιώδη, ρίχνουν φως στην υπόθεση αναφορικά με την διευθέτηση που έγινε αναφορικά με τις επίδικες επιταγές, τις συναλλαγές μεταξύ των διαδίκων και που επιβεβαιώνουν την εκδοχή των κατηγορουμένων και συγκεκριμένα της μαρτυρίας του κατηγορουμένου
- Συνακόλουθα το Δικαστήριο απορρίπτει την μαρτυρία του Μ.Κ.1 στην ολότητα της ως ψευδή και αναξιόπιστη. Συγκεκριμένα, έχουν δημιουργηθεί αμφιβολίες στο μυαλό του Δικαστηρίου ως προς το αληθές και αξιόπιστο της εκδοχής των παραπονουμένων, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα και την εκδοχή των κατηγορουμένων συνεπεία των πιο κάτω: Α) Στο τεκμήριο 4 εμφαίνονται τέσσερις επιταγές, οι τρεις εκ των οποίων είναι οι επίδικες και η τέταρτη είναι η επιταγή η οποία εκδόθηκε από τους κατηγορούμενους προς τους παραπονούμενους η οποία και εξοφλήθηκε. Ο Μ.Κ. 1 αναγνώρισε την υπογραφή του επί του εν λόγω τεκμηρίου στο οποίο αναγράφεται η εξής φράση: <<03/11/2009 Έχω παραλάβει τις άνωθεν επιταγές για έναντι των διατακτικών τεμ. 888 Νο 1, τεμ. 438 Νο 1, Μr Fox No 1>>. Δηλαδή ο εν λόγω μάρτυρας αναγνώρισε ότι έλαβε τις εν λόγω επιταγές για τα διατακτικά που αφορούν τα πιο πάνω τεμάχια, άρα το αντάλλαγμα για τις εν λόγω επιταγές ήταν τα οφειλόμενα ποσά από τους κατηγορούμενους προς τους παραπονούμενους και που αφορούσαν τα εν λόγω τεμάχια. Τα εν λόγω τεμάχια αναφέρονται στο τεκμήριο 5, ήτοι στην συμφωνία ημερομηνίας 30/11/2010 και συγκεκριμένα στα παραρτήματα 1Β και 1Γ. Από την στιγμή λοιπόν που η εν λόγω συμφωνία είναι μεταγενέστερη της ημερομηνίας έκδοσης και παράδοσης των εν λόγω επιταγών και συμπεριλαμβάνει τα τεμάχια για τα οποία εκδόθηκαν οι εν λόγω επιταγές, τότε το αντάλλαγμα για το οποίο έχουν εκδοθεί οι εν λόγω επιταγές έχει πλέον εκλείψει και έχει αντικατασταθεί και συμπεριληφθεί στην εν λόγω συμφωνία. Συνακόλουθα οι παραπονούμενοι με την υπογραφή της εν λόγω συμφωνίας, ήτοι από τις 30/11/2010 έπαψαν να είναι νομιμοποιημένοι κομιστές και δικαιούχοι των εν λόγω επιταγών. Η θέση του Μ.Κ. 1 ότι η εν λόγω συμφωνία δεν καλύπτει και τις επίδικες επιταγές και ότι δεν αφορούσε αυτές, δεν είναι αποδεχτή διότι ο εν λόγω μάρτυρας σε μια προσπάθεια του να επιτύχει την καταδίκη των κατηγορουμένων, ανέφερε ότι δεν γίνεται οποιαδήποτε μνεία σε αυτήν αναφορικά με τις εν λόγω επιταγές, ερχόμενος ουσιαστικά σε σύγκρουση με το ξεκάθαρο νόημα και συμπέρασμα που εξάγεται μέσα από τα τεκμήρια 4 και 5 ως πιο πάνω αναφέρεται, στα οποία και αναγνώρισε την υπογραφή του. Β) Τα πιο πάνω τεκμήρια, ήτοι τα τεκμήρια 4 και 5 από τα οποία εξήχθηκε το πιο πάνω συμπέρασμα, ήλθαν στο φως κατά το στάδιο της αντεξέτασης του Μ.Κ. 1 καταδεικνύοντας την πρόθεση του εν λόγω μάρτυρα να αποκρύψει από το Δικαστήριο την όλη αλήθεια και να επιτύχει την καταδίκη των κατηγορουμένων. Γ) Δεν είναι πειστικός ο ισχυρισμός του Μ.Κ. 1 ότι οι επίδικες επιταγές θα παρέμεναν στην κατοχή του σε περίπτωση που η συμφωνία - τεκμήριο 5 δεν υλοποιόταν, διότι ποιός θα ήταν ο λόγος σύνταξης και υπογραφής μιας λεπτομερούς συμφωνίας από τους κατηγορούμενους και από την άλλη να κρέμεται η δαμόκλειος σπάθη πάνω στους κατηγορούμενους σε περίπτωση που δεν υλοποιηθεί η εν λόγω συμφωνία να κινδυνεύουν να συρθούν στο Δικαστήριο ως κατηγορούμενοι για το αδίκημα της έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρυσμα. Εξ΄ άλλου δεν συνάγεται μέσα από το περιεχόμενο της εν λόγω συμφωνίας ότι οι επίδικες επιταγές αποτελούν παράλληλο όπλο στην φαρέτρα των παραπονουμένων σε περίπτωση μη υλοποίησης της εν λόγω συμφωνίας. Το λογικά αναμενόμενο αλλά και ορθά νομικό, είναι σε περίπτωση μη υλοποίησης της εν λόγω συμφωνίας να τερματιστεί αυτή και αναζητηθούν νόμιμες αποζημιώσεις εναντίον του υπαίτιου για την παράβαση της συμφωνίας προσώπου, πράγμα που βεβαίως δεν έγινε στην παρούσα υπόθεση. Δ) Οι παραπονούμενοι ουσιαστικά προωθούν την παρούσα διαδικασία κακόπιστα διότι η παρούσα διαδικασία εκκίνησε με την καταχώρηση του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης σχεδόν τέσσερις μήνες μετά από την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 30/11/2010 και της συνακόλουθης έννομης συνέπειας, δηλαδή της μη νομιμοποίησης των παραπονουμένων από του να είναι κομιστές των επίδικων επιταγών. Ένα άλλο στοιχείο στο οποίο καταδεικνύει την κακοπιστία των παραπονουμένων, είναι και η κυνική ομολογία που προήλθε από τα ίδια τα χείλη του Μ.Κ. 1, ότι δηλαδή χρησιμοποιήθηκαν οι επίδικες επιταγές, επειδή δεν τηρήθηκε η συμφωνία - τεκμήριο
- Βεβαίως οι παραπονούμενοι δεν είναι πλέον νομιμοποιημένοι κομιστές για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω. Ε) Ο ίδιος ο Μ.Κ. 1 ανέφερε ότι τα διατακτικά τα οποία εμφαίνονται στο τεκμήριο 12, σχετίζονται με τις επίδικες επιταγές. Από την στιγμή λοιπόν που τα εν λόγω διατακτικά σχετίζονται με τις εν λόγω επιταγές και από την στιγμή που τα εν λόγω διατακτικά φέρουν ημερομηνία προγενέστερη της συμφωνίας ημερομηνίας 30/11/2010 και από την στιγμή που τα εν λόγω διατακτικά αφορούν τα τεμάχια για τα οποία εκδόθηκαν οι εν λόγω επιταγές όπως φαίνεται και στο τεκμήριο 4, και από την στιγμή που τα εν λόγω τεμάχια αναφέρονται στο τεκμήριο 5, ήτοι στην συμφωνία ημερομηνίας 30/11/2010 και συγκεκριμένα στα παραρτήματα 1Β και 1Γ, τότε αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν και ενισχύουν την θέση των κατηγορουμένων αλλά και το πιο πάνω συμπέρασμα του Δικαστηρίου, ότι δηλαδή το αντάλλαγμα για το οποίο έχουν εκδοθεί οι εν λόγω επιταγές έχει πλέον εκλείψει και έχει αντικατασταθεί και συμπεριληφθεί στην εν λόγω συμφωνία. Συνακόλουθα οι παραπονούμενοι με την υπογραφή της εν λόγω συμφωνίας, ήτοι από τις 30/11/2010 έπαψαν να είναι νομιμοποιημένοι κομιστές και δικαιούχοι των εν λόγω επιταγών. Ζ) Δεν είναι πειστικός ο ισχυρισμός του Μ.Κ. 1 ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν ζήτησε την επιστροφή των επίδικων επιταγών πριν αλλά και μετά την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 30/11/2010 - τεκμήριο 5, διότι είναι λογικό, αναμενόμενο αλλά και νομικά ορθό από την στιγμή που υπογράφεται η εν λόγω συμφωνία και συνακόλουθα το αντάλλαγμα για το οποίο έχουν εκδοθεί οι εν λόγω επιταγές έχει πλέον εκλείψει και έχει αντικατασταθεί και συμπεριληφθεί στην εν λόγω συμφωνία, οι παραπονούμενοι δεν είχαν δικαίωμα να κατέχουν τις επίδικες επιταγές από τις 30/11/2010 διότι έπαψαν να είναι νομιμοποιημένοι κομιστές και δικαιούχοι των εν λόγω επιταγών. Άρα είναι πειστικός ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου 2 ότι ζήτησε από τον Μ.Κ. 1 όπως του παραδοθούν οι εν λόγω επιταγές, πράγμα που βεβαίως δεν έγινε. Τα όσα ανέφερε επομένως ο Μ.Κ. 1 επί αυτού του σημείου, λέχθηκαν σε μια προσπάθεια του να πείσει για την εκδοχή του ότι αυτές θα χρησιμοποιούνταν σε περίπτωση που η εν λόγω συμφωνία δεν υλοποιείτο, θέση η οποία απορρίφθηκε ως πιο πάνω αναφέρεται. Η) Είναι πειστικός επίσης ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου 2 ότι ο πεθερός του συμπεριλήφθηκε στην συμφωνία - τεκμήριο 5 με την ανάληψη εκ μέρους του των υποχρεώσεων που καταγράφονται σε αυτή, εις αντάλλαγμα των επίδικων επιταγών και την συνολική διευθέτηση των μεταξύ των διαδίκων της παρούσας υπόθεσης εκκρεμοτήτων, διότι το έπραξε χωρίς να έχει ο ίδιος οποιοδήποτε οικονομικό όφελος αλλά για να βοηθήσει τον γαμπρό του από την δεινή οικονομική θέση που περιήλθε και για να μην επαπειλείται ο γαμπρός του με την έναρξη δικαστικών μέτρων αναφορικά με τις επίδικες επιταγές. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Μέσα από την πιο πάνω αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιον μου μαρτυρίας αλλά και τα παραδεχτά γεγονότα τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο, προβαίνω στα πιο κάτω ευρήματα και συμπεράσματα: Α) Οι επίδικες επιταγές στις 3/11/2009 εκδόθηκαν από την κατηγορούμενη 1 εταιρεία. Β) Οι επίδικες επιταγές στις 3/11/2009 παραδόθηκαν στους παραπονούμενους. Γ) Οι επίδικες επιταγές υπογράφτηκαν από τον κατηγορούμενο
- Δ) Οι επίδικες επιταγές έχουν παρουσιαστεί στην τράπεζα για πληρωμή στις ημερομηνίες που αναγράφονται στις σφραγίδες, ήτοι η επιταγή η οποία αφορά τις κατηγορίες 1 και 2 στις 11/3/2010, οι επιταγές που αφορούν τις κατηγορίες 3, 4, 5 και 6 στις 27/1/2011, στις 31/1/2011, στις 11/2/2011, στις 15/2/2011, στις 18/2/2011 και στις 22/2/
- Ε) Οι επίδικες επιταγές δεν εξαργυρώθηκαν εντός 15 ημερών από την εξαργύρωση τους. Ζ) Με την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 30/11/2010 - τεκμήριο 5, όλες οι μεταξύ των διαδίκων της παρούσας υπόθεσης εκκρεμότητες και διαφορές έχουν διευθετηθεί, συμπεριλαμβανομένου και του ανταλλάγματος των επιδίκων επιταγών. Η) Με την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 30/11/2010 - τεκμήριο 5, οι παραπονούμενοι έπαψαν να είναι οι νομιμοποιημένοι κομιστές των επίδικων επιταγών και συνεπώς ουδέν νομικό δικαίωμα είχαν και έχουν από τις 30/11/2010 και εντεύθεν από του να κατέχουν, καρπωθούν, παρουσιάσουν τις επίδικες επιταγές στην τράπεζα και το κυριότερο ουδέν νομικό δικαίωμα έχουν να προωθήσουν την παρούσα διαδικασία, διότι με την διευθέτηση του ανταλλάγματος για το οποίο εκδόθηκαν οι επίδικες επιταγές, το έννομο συμφέρον των παραπονουμένων ως θυμάτων - παραπονουμένων από την έκδοση προς όφελος τους ακάλυπτων επιταγών έχει εκλείψει και σε καμία των περιπτώσεων δεν έχει αναβιώσει με την μη υλοποίηση της πιο πάνω συμφωνίας για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή η συμφωνία δεν έχει τερματιστεί. Στο σύγγραμμα του Α. Λοϊζου «Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας» στη σελ. 290 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ποινική δίωξη μπορεί να ασκηθεί από πολίτη ο οποίος υπέστη βλάβη από την ποινική πράξη. Το δικαίωμα αυτό του πολίτη που υπάρχει στο Κοινοδίκαιο και που είναι μέρος του Κυπριακού Δικαίου, κάτω από το άρθρο 29
(1)(γ) του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, δεν έχει εξουδετερωθεί από το Σύνταγμα. Ιδιωτική ποινική δίωξη έχει ο πολίτης όταν τα δικαιώματά του παραβιάζονται άμεσα». Στην Αίπεια Λτδ V Sirocco Estates Co Ltd
(1997)2 Α.Α.Δ. 434, το Ανώτατο Δικαστήριο, κάνοντας αναφορά στην Ttofinis, επισημαίνει τα ακόλουθα: «Είναι αναντίλεκτο ότι ιδιώτης έχει δικαίωμα άσκησης ποινικής υπόθεσης μόνο όταν τα δικαιώματά του επηρεάζονται άμεσα από την παράνομη πράξη. Στην υπόθεση Panagiotis Ttofinis V Liozos Theocharides and Another
(1983)2 C.L.R. 363 επαναλαμβάνεται η ρήση του Λόρδου Diplock στην υπόθεση Gouriet V Union of Post Office Workers and Others
(1977)2 ALL E.R., 70,97 H.L., σύμφωνα με την οποία η ποινική δίωξη αποτελεί χρήσιμη συνταγματική εγγύηση εναντίον της παράλειψης ή άρνησης των αρμόδιων αρχών να διώξουν αδικοπραγούντες λόγω ιδιοτροπίας, διαφθοράς ή μεροληψίας. Δικαίωμα άσκησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης δεν έχουν όλοι οι πολίτες. Το διατηρούν μόνο τα θύματα του συγκεκριμένου αδικήματος ................................................................................................................................... Ο περιορισμός του δικαιώματος άσκησης ποινικής δίωξης από ιδιώτες μόνο σε άτομα που έχουν άμεσο συμφέρον ( υπογράμμιση δική μου), κατά αντίθεση της action popularis του Ρωμαϊκού Δικαίου, τέθηκε για να αποτρέπονται άχρηστες ή κακόβουλες διώξεις. Σκοπός του δεν είναι ο περιορισμός δικαιωμάτων». Στην Απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χαραλαμπίδης V Κωμοδρόμου, Ποινική Εφεση 7063, ημερ. 11.11.2002, (απόφαση πλειοψηφίας)επισημαίνονται τα ακόλουθα: «Πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι το δικαίωμα του πολίτη-θύματος να προβεί σε ιδιωτική ποινική δίωξη δεν συναρτήθηκε στην Ttofinis με την καταγγελία της παράβασης στις αστυνομικές αρχές ή την άρνηση ή την απροθυμία τους να την προωθήσουν. Πέραν τούτου ο εντεινόμενος ρυθμός των σχετικών παραπόνων δεν επιτρέπει στην αστυνομία να ασχοληθεί με σύνολο των περιπτώσεων. Γι' αυτό και αφήνεται η δίωξη στα χέρια των ίδιων των παθόντων, όπως προκύπτει από τις υποθέσεις που έρχονται ενώπιόν μας». Στην ξεχωριστή απόφαση για την ίδια υπόθεση, που έδωσε ο Αρτεμίδης, Δ., όπως ήταν τότε, ο οποίος συμφώνησε με την απόφαση της πλειοψηφίας, επισημαίνεται, ότι: «Το άρθρο 305Α, που με το Ν.186/86ενσωματώθηκε στον ποινικό κώδικα, δημιούργησε το αδίκημα της έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρισμα με προβλεπόμενη ποινή φυλάκιση ή και πρόστιμο. Εχω ταπεινά τη γνώμη πως εφόσον συγκεκριμένη συμπεριφορά ποινικοποιείται παρέχεται το δικαίωμα στον πολίτη, όταν τηρηθούν βεβαίως οι πρόνοιες του νόμου, ως ιδιώτης κατήγορος να προσάψει κατηγορία εναντίον προσώπου, το οποίο, σύμφωνα με την εισήγηση του κατηγόρου, παραβίασε την ποινική νομοθεσία, όπως έγινε στην υπόθεση που μας απασχόλησε» Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει σαφώς, ότι ένα πρόσωπο μπορεί να καταχωρήσει ιδιωτική ποινική δίωξη. Δεν είναι επιτρεπτό όμως σε οποιοδήποτε πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, να διώξει ποινικά οποιονδήποτε παρανομούντα. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης πράξης και των νόμιμων δικαιωμάτων του ασκούντος την ποινική δίωξη. Το κυριότερο όμως στοιχείο είναι το έννομο συμφέρον να είναι άμεσο και ενεστώς κατά την έναρξη της παρούσας διαδικασίας και να μην έχει εκλείψει ή αντικατασταθεί. Από την στιγμή λοιπόν που σύμφωνα με τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, οι παραπονούμενοι δεν είναι πλέον νομιμοποιημένοι κομιστές, δεν νομιμοποιούνται και στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης διότι το έννομο συμφέρον τους το οποίο είχαν και που συνίστατο στο αντάλλαγμα για το οποίο εκδόθηκαν οι επίδικες επιταγές, αυτό δεν είναι πλέον άμεσο και ενεστώς αλλά έχει αντικατασταθεί με την συμφωνία ημερομηνίας 30/11/2010, ήτοι πριν την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, η οποία και παραμένει σε ισχύ αφού αυτή δεν τερματίστηκε. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, οι παραπονούμενοι απέτυχαν να αποδείξουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και με αξιόπιστη μαρτυρία την εκδοχή τους αλλά και την ενεργητική νομιμοποίηση τους ως νομιμοποιημένοι κομιστές των επίδικων επιταγών και συνακόλουθα οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Οι παραπονούμενοι να καταβάλουν στους κατηγορούμενους τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο