Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Μιχαλάκη Μαρίνου, Αρ. Υπόθεσης: 5037/10, 21 Οκτωβρίου, 2011

(3)τεκμήρια. Ήτοι ως τεκμήριο 1 την κατάθεση της αστυφύλακας 2819 Χρυστάλλας Πόλια, ως Τεκμήριο 2 την κατάθεση του κατηγορούμενου και ως τεκμήριο 3 την γραπτή κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου. Μέρος της μαρτυρίας των Μ.Κ.1 και 2 αποτέλεσαν οι καταθέσεις τους στην αστυνομία οι οποίες κατατέθηκαν ως καταθέσεις Μ.Κ.1 και

1. Η μαρτυρία τους τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να αναφερθεί σ΄ αυτό το σημείο αφού θα γίνει αναφορά κατωτέρω. Μετά που το Δικαστήριο βρήκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και κλήθηκε σε απολογία αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε και έδωσε ένορκη μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα στην οποία ανάφερε ότι επισκέφθηκε την παραπονούμενη στο χώρο εργασίας της για να της πει «τι είναι αυτά τα πράγματα που γίνονται και ότι τον επισκέφθηκε η επαρχιακή διοίκηση και τον κατάγγειλε, τι τους έφταιξε και τον τρέχουν συνεχώς αφού είναι η μοναδική δουλειά που έχει για να ζήσει την οικογένεια του». Τίποτε άλλο δεν της είπε και έφυγε. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Η Μ.Κ.1 Κούλλα Τρισόκκα, παραπονούμενη κατοικά στο χωριό Λιοπέτρι απ΄ όπου κατάγεται και εργάζεται στο ίδρυμα απόστολος Παύλος για παιδιά με νοητική καθυστέρηση που εδρεύει στο Λιοπέτρι. Με τον κατηγορούμενο είναι συγγενείς. Ο πατέρας της παραπονούμενης, Γιάννης Νικόλα Τρουλιώτη, Μ.Κ.2 διατηρεί μάντρα στη κτηνοτροφική περιοχή Λιοπετριού και ο κατηγορούμενος σε παρακείμενο χώρο υποστατικό βαφής αυτοκινήτων. Από τη χρήση των δύο υποστατικών εκ μέρους τους προέκυψαν από παλιά διαφορές για τις οποίες όμως ο Μ.Κ.2 δεν ανέφερε λεπτομέρειες στα παιδιά του πέραν γενικών αναφορών για να μην εμπλακούν κι΄ αυτά στη μεταξύ τους διαμάχη. Στις 25.06.10 ενώ η παραπονούμενη κατέβαζε κάποια πράγματα από το «λεωφορειάκι» του ιδρύματος την πλησίασε ο κατηγορούμενος που, όπως είδε αργότερα όταν έφυγε ο κατηγορούμενος, πήγε εκεί με το αυτοκίνητο του που σταμάτησε πίσω από το «λεωφορειάκι» και της είπε «θκιό λόγια έχω να σου πώ, , πήγε και εξανάκαμε καταγγελία και εννόαν τον παπά μου γιατί είχαν κάποιες διαφορές παλιά, και ήρθε το γραφείο ξανά». Στη συνέχεια δε της είπε ,που ήταν και τα λόγια που αποτέλεσαν κατά την Κατηγορούσα Αρχή την απειλή βιαιοπραγίας «Αν ξαναπεράσει όμως που το δρόμο που έκαμα και σκονίσει μου τις ελιές θα του δώσω να κάτσει, να πεθάνει και ας πάω φυλακή». Η παραπονούμενη τότε του είπε ότι αυτή δεν ξέρει και να την αφήσει ήσυχη ενώ ο κατηγορούμενος της είπε «τούτο έχω να σου πω και έβρε τον τζιαι πέτου τα». Ο κατηγορούμενος ήταν νευριασμένος όταν της είπε τα πιο πάνω λόγια. Φοβήθηκε ότι ο κατηγορούμενος θα έκανε κακό του πατέρα της Μ.Κ.2 και κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία, ενώ ενημέρωσε τηλεφωνικά άλλο πρόσωπο και αργότερα την ίδια ημέρα προσωπικά τον πατέρα της. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Από την γραμμή αντεξέτασης των Μ.Κ. 1 και 2 και από την μαρτυρία του κατηγορούμενου καταδεικνύεται ότι ο κατηγορούμενος με τον Μ.Κ.2 είχαν διαφορές σχετικά με ένα δρόμο, που κατά τον ισχυρισμό του έκανε ο ίδιος εντός της κτηνοτροφικής ζώνης Λιοπετριού, από τον οποίο περνούσε τα ζώα του ο Μ.κ.2 και σκόνιζε τις ελιές του. Καθώς και ότι ο Μ.Κ.2 προέβαινε σε καταγγελίες εναντίον του κατηγορουμένου, κατά τον ισχυρισμό του τελευταίου, στην Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου για την παράνομη ανέγερση υποστατικού βαφής αυτοκινήτων εντός της κτηνοτροφικής ζώνης. Έτσι επειδή στις 25.06.10 τον επισκέφθηκαν άτομα από την Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου στο αναφερθέν υποστατικό και τον κατάγγειλαν, αφού υποψιάστηκε ότι την καταγγελία την έκανε ο Μ.Κ.2, νευριασμένος, θυμωμένος όπως ήταν έκανε μία επίσκεψη στην κόρη του Μ.Κ.2 την παραπονούμενη, Μ.Κ.1, να της κάνει παρατήρηση για να το πει στον πατέρα της για να μην τον καταγγέλλει. Όμως δεν της ανάφερε την επίδικη φράση στην οποία κατά τον ισχυρισμό της Μ.Κ.1 εμπεριέχει απειλή βιαιοπραγίας. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η κα Γιακουμεττή στην αγόρευση της ανάφερε ότι η φράση την οποία εκστόμισε ο κατηγορούμενος είχε σκοπό να υποκινήσει την Μ.Κ.1 να διενεργήσει πράξη την οποία δεν είχε υποχρέωση να διενεργήσει, δηλαδή να πείσει τον πατέρα της να μην ξαναπεράσει από τον δρόμο. Από την άλλη ο κος Βασιλακκάς στην αγόρευση του εισηγήθηκε ότι οι Μ.Κ.1 και 2 πρέπει να κριθούν αναξιόπιστοι γιατί έπεσαν σε αντιφάσεις όπως για την κατάσταση του Μ.Κ.2, που η μεν Μ.Κ.1 είπε ότι ανάφερε στον εγγονό του Μ.Κ.2 ότι απειλήθηκε ότι θα τον σκότωνε ενώ ο Μ.Κ.2 είπε ότι ο εγγονός του είπε ότι έμαθε ότι ήταν κτυπημένος. Επίσης ότι η Μ.Κ.1 προέβη στην καταγγελία αυτή για να εκδικηθεί τον κατηγορούμενο που έχει διάφορες με τον πατέρα της Μ.Κ.
2. Τέλος εισηγήθηκε ότι δεν έχει αποδειχθεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος αφού δεν αποδείχθηκε η ενέργεια που ο κατηγορούμενος προέτρεψε την Μ.Κ.1 να κάνει ενώ δεν είχε υποχρέωση να κάνει. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω τόσο τους Μ.Κ.1 και 2 όσο και τον κατηγορούμενο ενώ έδιναν ένορκη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια τους, την φιλαλήθεια τους, την ευθύτητα τους και το συμφέρον τους στην υπόθεση. Η Μ.Κ.1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής, ευθύς και μάρτυρας της αλήθειας. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου προσπάθησε να της αποδώσει εκδικητικό κίνητρο στην καταγγελία της λόγω διαφορών που είχε ο κατηγορούμενος με τον πατέρα της Μ.Κ.
3. Κάθε άλλο, από την αρχή της μαρτυρίας της διαφάνηκε ότι ούτε ο πατέρας της ήθελε να την εμπλέξει στη διαμάχη του με τον κατηγορούμενο αλλά προπάντων η ίδια δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με τις διαφορές τους και γι΄ αυτό ακριβώς δεν επεδίωξε στα χρόνια που πέρασαν να μπει σε λεπτομέρειες για το πότε και τι έλεγε ο ένας εναντίον του άλλου. Ήθελε την ησυχία της όπως η ίδια είπε και στον κατηγορούμενο. Σε σχέση με το τι είπε στον εγγονό του Μ.Κ.2, τι είπε αυτός στον Μ.Κ.2 και τι κατάλαβε ο Μ.Κ.2, όποια και να ήταν η αντίληψη του ενός ή του άλλου για το τι είπε η Μ.Κ.1ουδόλως επηρεάζει την αξιοπιστία της αφού ήταν ξεκάθαρη τι η ίδια ανάφερε. Άλλωστε στην μαρτυρία του ο Μ.Κ.2 είπε ότι μίλησε στις 25.06.10 με την Μ.Κ.1 και του είπε να προσέχει επειδή πήγε ο κατηγορούμενος στη δουλειά της και της είπε ότι θα τον σκοτώσει. Τέλος στην αντεξέταση της Μ.Κ.1 ουδέποτε της υποβλήθηκε ευθέως ότι δεν της είπε ο κατηγορούμενος την συγκεκριμένη φράση που αποτελεί και το ζητούμενο της απειλής βιαιοπραγίας. Οι αναφορές γι΄ αυτό το θέμα είναι οι ακόλουθες: «Ερ. Για την έκφραση την οποία ισχυρίζεστε ότι σας είπε ο κατηγορούμενος «.....» είστε σίγουρη ότι αυτό ακούσατε; Απ. Ακριβώς. Ερ. Εκατό τοις εκατό; Απ. Εκατό τοις εκατό. Ερ. Δεν σας είπε πείτε του να μην ξαναπεράσει; Απ. Όχι. Ερ. Σας είπε «αν ξαναπεράσει» ούτε σας είπε να μην κάμετε εσείς οτιδήποτε Απ. Όχι τι να κάνω εγώ,. Ερ. Σας είπε απλά «........» Απ. Μου είπε «πέτου αν ξαναπεράσει που τζιαμέ θα του δώκω να κάτσει. Ερ. Κυρία δεν είναι έτσι που διαβάσατε στην κατάθεση σας. Απ. Έτσι κύριε ότι είπα τζιαμέ. Ερ. Δεν βλέπω πουθενά να γράφει «πέτου «. Απ. Δεν μου είπε πέ του. Αποδέχομαι την μαρτυρία της. Ο Μ.Κ.2 σχετικά με το περιστατικό δεν ήταν παρών και δεν γνωρίζει οτιδήποτε περί τούτου. Στο βαθμό που αναφέρθηκε για το τι είπε ο κατηγορούμενος στη Μ.Κ.1 αν και τελικά είπε τα ίδια μ΄ αυτά που είπε η Μ.Κ.1, για την όποια διαφορά με αυτά που είπε η Μ.Κ.1 αφού δεν ήταν παρών και δεν μπορεί να γνωρίζει από πρώτο χέρι τι της είπε, σίγουρα αποδέχομαι για την ακρίβεια του λόγου την μαρτυρία της Μ.Κ.
4. Όσον αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν στις διαφορές του με τον κατηγορούμενο σε γενικές γραμμές είναι αυτές που ανάφερε και ο κατηγορούμενος. Αποδέχομαι την μαρτυρία του με τις πιο πάνω υποδείξεις. Ο κατηγορούμενος δεν αρνήθηκε ότι μετά την επίσκεψη λειτουργών της Επαρχιακής Διοίκησης Αμμοχώστου νευριασμένος και θυμωμένος όπως ήταν επισκέφθηκε την Μ.Κ.
5. Όμως, ενώ στην κατάθεση του στην αστυνομία ξεκάθαρα ανάφερε ότι της έκανε εκείνη την ημέρα επίσκεψη για να συμμορφώσει τον πατέρα της να μην κάνει κινήσεις εναντίον του κατά την μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου στην ερώτηση «γιατί κύριε Μαρίνου θεώρησες σωστό να πας στη δουλειά της γυναίκας και να μην την περιμένεις να πάει σπίτι;» απάντησε «Η δουλειά της δεν είναι δασκάλα και μπήκα στο γραφείο της. Επέρνουν που τζιαμέ και την είδα να κατεβάζει τα πράγματα και σταμάτησα τζιαμέ ένα λεπτό, δεν έκανα περισσότερο». Αν και μετά αποδέχθηκε ότι πήγε συγκεκριμένα εκεί για να τη βρει, είναι προφανές ότι προσπάθησε με τα πιο πάνω λόγια να δώσει την εντύπωση της τυχαίας συνάντησης. Αν και στην κατάθεση του στην Αστυνομία, Τεκμήριο 1, αναφέρει ρητά ότι επισκέφθηκε την Μ.Κ.1 για να συμμορφώσει τον πατέρα της να μην κάνει κινήσεις εναντίον του και δεν είπε τίποτε άλλο στην εξέταση του είπε ότι «θεώρησα σωστό να κάνω μία επίσκεψη στην Μ.Κ.1 και της είπα ότι τι είναι αυτά τα πράγματα που γίνονται, υπάρχει αυτή η καταγγελία, τι σας έφταιξα για να με τρέχετε συνεχώς αφού είναι η μοναδική δουλειά που έχω για να ζήσω την οικογένεια μου». Σε ερώτηση δε κατά την αντεξέταση «τούτα που είπες σήμερα για τι δεν τα είπες στην κατάθεση σου»; Απάντησε «Αναφέρω τα στην κατάθεση μου». Σε ερώτηση στη συνέχεια «Στην κατάθεση έχει γραμμένα ότι έκανα την επίσκεψη για να συμμορφώσει τον πατέρα της; Απάντησε «Ναι, αυτά που είπα τωρά». Είναι έκδηλα πασιφανές ότι δεν λέει την αλήθεια αφού αυτά που ανάφερε στην κατάθεση του με αυτά που είπε στο Δικαστήριο είναι πολύ διαφορετικά. Επίσης ενώ οι διαφορές που έχει είναι με τον πατέρα της και τίποτε δεν ανάφερε που να καταδεικνύει εμπλοκή στη διαμάχη και της Μ.Κ.1 προσπάθησε να την εμπλέξει και αυτή λέγοντας ότι της ανάφερε «τι σας έφταιξα να με τρέχετε συνεχώς» για να δικαιολογήσει το δήθεν εκδικητικό κίνητρο της καταγγελίας της. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του καθ΄ ότι δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο, δεν ήταν ειλικρινής και προσπάθησε να συσκοτίσει τα πράγματα και να παραπλανήσει το Δικαστήριο για το τι ακριβώς είπε στην παραπονούμενη, Μ.Κ.
6. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Η Κούλλα Τρισόκκα, παραπονούμενη, Μ.Κ.1 κατάγεται από το Λιοπέτρι όπου διαμένει και εργάζεται στο ίδρυμα Απόστολος Παύλος για παιδιά με νοητική καθυστέρηση που εδρεύει στο Λιοπέτρι. Ο πατέρας της Γιαννής Νικόλα Τρουλιώτης, Μ.Κ.2 κατοικά στο ίδιο χωριό και διατηρεί μάντρα με ζώα στην κτηνοτροφική περιοχή Λιοπετριού. Στην κτηνοτροφική περιοχή Λιοπετριού και παρακείμενα της μάντρας του Μ.Κ.2, ο κατηγορούμενος ανήγειρε υποστατικό χωρίς άδεια οικοδομής το οποίο χρησιμοποιείται ως βαφείο αυτοκινήτων. Για να μεταβούν στις αναφερθείσες οικοδομές και για την διακίνηση τους διέρχονται από δρόμο εντός της κτηνοτροφικής περιοχής, αφού και οι δύο οικοδομές βρίσκονται εντός αυτής και σε κοντινή απόσταση η μία από την άλλη, τον οποίο «έκαμε» κατά τον ισχυρισμό του ο κατηγορούμενος. Η ανέγερση του υποστατικού βαφής αυτοκινήτων εκ μέρους του κατηγορούμενου εντός της κτηνοτροφικής περιοχής και η διακίνηση των ζώων από τον κατηγορούμενο στον πιο πάνω αναφερθέντα δρόμο εντός της κτηνοτροφικής περιοχής αποτελούν σημεία προστριβών και διαφορών μεταξύ κατηγορουμένου και του Μ.Κ.
7. Έτσι όταν στις 25.06.10 ο κατηγορούμενος δέχθηκε επίσκεψη στο πιο πάνω υποστατικό, που δεν έχει άδεια και καταγγελία από λειτουργούς της Επαρχιακής Διοίκησης Αμμοχώστου, νευριασμένος και θυμωμένος όπως ήταν ο κατηγορούμενος γιατί υποψιάστηκε ότι τον κατήγγειλε ο Μ.Κ.2 στην Επαρχιακή Διοίκηση Αμμόχωστου πήρε το αυτοκίνητο του και μετέβη, περί ώρα 11:40 στο ίδρυμα Απόστολος Παύλος. Εκεί βρήκε την παραπονούμενη, που εκείνη την στιγμή κατέβαζε κάποια πράγματα από το «λεωφορειάκι» του ιδρύματος και τη είπε μεταξύ άλλων και τα εξής «Αν ξαναπεράσει ο πατέρας σου που το δρόμο που έκαμα και σκονίσει μου τις ελιές θα του δώκω να κάτσει, να πεθάνει και ας πάω φυλακή». Ακολούθως αναχώρησε από το μέρος. Η παραπονούμενη που του είπε να την αφήσει ήσυχη φοβήθηκε και τηλεφώνησε στην αστυνομία Ξυλοφάγου περί ώρα 11:40 και τους ανάφερε το συμβάν. Της τηλεφώνησαν αργότερα από τον αστυνομικό σταθμό Ξυλοφάγου όπου και μετέβη και μεταξύ των ωρών 16:40 - 16:55 έδωσε κατάθεση στην οποία ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος της ανάφερε την πιο πάνω φράση. Την ίδια ημέρα η παραπονούμενη τηλεφώνησε στον εγγονό του Μ.Κ.2 και του είπε τι έγινε, ενώ όταν αργότερα την ίδια ημέρα συνάντησε το πατέρα της Μ.Κ.2 του ανάφερε το συμβάν. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Το αδίκημα εδράζεται στο άρθρο 91(γ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «91: ΄Οποιος - (α) . . . . . . . ... (β) . . . . (γ) με σκοπό υποκίνησης οποιουδήποτε προσώπου για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, απειλεί άλλον ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη, ή την περιουσία του ή στο πρόσωπο ή την υπόληψη οποιουδήποτε για τον οποίο ενδιαφέρεται εναντίον του οποίου γίνονται οι απειλές, Είναι ένοχο πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος κατά την άποψη του Δικαστηρίου είναι τα εξής: (α) Απειλή προξένησης βλάβης κάποιου προσώπου ή άλλου που ενδιαφέρεται τούτο. (β) με σκοπό τον εκφοβισμό του προσώπου να διενεργήσει πράξη την οποία δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή να παραλείψει πράξη την οποία έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, (γ) Στο παρόν ή το μέλλον. Στην υπόθεση Panayiotis Kallenos v. The Police

(1969)2 CLR 210 ο κατηγορούμενος στη συζήτηση που είχε με τον παραπονούμενο, για κάποιες σωλήνες άρδευσης σχετικά με την τοποθέτηση τους για τις οποίες είχαν φιλονικήσει και στο παρελθόν, είπε στον παραπονούμενο «είσαι ένας γαϊδαρος, θα σε παίξω όπως ο Θωμάς έκαμε. Θα δεις τα έντερα σου να βγαίνουν έξω». Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την καταδίκη γιατί, αν και υπήρχε κάποια μορφής απειλής, τα λόγια του δεν είχαν σκοπό να εμποδίσουν τον παραπονούμενο να εκτελέσει στο μέλλον μια πράξη την οποία νομικά δικαιούτο να εκτελέσει. Στην υπόθεση Ντζιαν Νετζιηπ ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 1, 6 υποδείχθηκε ότι από το κείμενο του άρθρου 91(γ) του Κεφ. 154 προκύπτει ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού προς το σκοπό αποτροπής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή, δηλαδή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δεν στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού. Στην υπόθεση Χρίστου Βοσκού ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 510 ο παραπονούμενος έβοσκε τα ζώα του σε ακαλλιέργητη χαλίτικη γη. Ο κατηγορούμενος πλησίασε τον παραπονούμενο με το τρακτέρ του και του είπε «αυτά είναι δικά μου, εν να τα σπείρω εγώ, να μην μπαίνεις μέσα και εάν ξαναμπείς δαμέσα εν να σε σκοτώσω». Ο παραπονούμενος του είπε ότι είναι χαλίτικη γη και ότι θα κατάγγελλε όλους όσους καλλιεργούσαν χαλίτικη γη. Τότε ο κατηγορούμενος του είπε «σιώπα ρε σιηλλόπελλε να μεν κατέβω κάτω από το τράκτορ να σου κόψω τα πόθκια σου». Ο παραπονούμενος φοβήθηκε μάζεψε τα πρόβατα του και αφού τα οδήγησε στην μάντρα στη συνέχεια κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την καταδίκη γιατί πρόθεση του κατηγορούμενου με τα λόγια που είπε στον παραπονούμενο, που αναφέρονται πιο πάνω, ήταν να εμποδίσει τον παραπονούμενο να τελέσει πράξη την οποία είχε νομικό δικαίωμα να τελέσει, δηλαδή να βόσκει ελεύθερα τα πρόβατα του στη χαλίτικη περιοχή η οποία ήταν βοσκότοπος για όλους τους κτηνοτρόφους. Βλέπε επίσης την υπόθεση Νεόφυτος Ιωάννου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 139/209, ημερ. 21.10.10. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απειλή του κατηγορούμενο προς την παραπονούμενη ήταν η προξένηση βλάβης προσώπου που την ενδιέφερε αφού το πρόσωπο το οποίο θα κτυπούσε ο κατηγορούμενος μέχρι θανάτου ήταν ο πατέρας της. Συνεπώς το πρώτο (α) συστατικό στοιχείο του αδικήματος όπως καθόρισα ανωτέρω τα συστατικά στοιχεία έχει αποδειχθεί. Επίσης ο σκοπός για τον οποίο προέβη ο κατηγορούμενος στην απειλή προξένησης βλάβης στον πατέρα της παραπονούμενης ήταν να εκφοβίσει την παραπονούμενη για να πείσει τον πατέρα της να μην ξαναπεράσει από το δρόμο με τα ζώα του. Τούτο εξάγεται, τόσο ευθέως από τα ίδια τα λόγια του κατηγορούμενου και δεν έχει σημασία ότι χρησιμοποίησε την λέξη «αν» ο κατηγορούμενος αντί τη λέξη «πέτου» όπως ήταν η θέση του κυρίου Βασιλακκά αφού αυτό το νόημα είχε η φράση αλλά και από τα αρχικά λόγια που της είπε «θκιο λόγια έχω να σου πω» αλλά κυρίως από τα τελευταία λόγια που της είπε πριν φύγει από το μέρος που ήταν συνέχεια της επίδικης φράσης, όταν του ζήτησε να την αφήσει ήσυχη «Τούτο έχω να σου πω και έβρε τον τζιαι πέτου τα». Δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, ότι του είπε τα τελευταία αυτά λόγια σε κανένα σημείο κατά την αντεξέταση. Δεν υπήρξε εισήγηση από την Υπεράσπιση ότι τα λόγια του κατηγορούμενου ήταν κενά απειλής είτε λόγω εξωπραγματικού χαρακτήρα της απειλής ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε. Όμως και εάν εγείρετο τέτοιο θέμα, το γεγονός ήταν ότι είχαν διαφορές από παλιά γι΄ αυτά τα θέματα και εβρίσκοντο σε διαμάχη και είχαν μεταξύ τους προστριβές και ο κατηγορούμενος όπως και ο ίδιος ανάφερε ήταν νευριασμένος και θυμωμένος για την καταγγελία στην παρανομία του από την Επαρχιακή Διοίκηση. Ο δρόμος δε από τον οποίο, εκφόβισε την παραπονούμενη, για να πείσει τον πατέρα της να μην περάσει και να σκονίσει τις ελιές του πρόκειται για δρόμο στην κτηνοτροφική περιοχή Λιοπετρίου που εξ΄ ορισμού καταδεικνύει ότι δεν είναι ιδιωτικός και ιδιοκτησία του κατηγορούμενου. Επομένως εξ αντικειμένου η απειλή προκάλεσε φόβο στην παραπονούμενη για τον πατέρα της, φόβος ο οποίος αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τηλεφώνησε αμέσως στην αστυνομία αλλά και ειδοποίησε άλλο πρόσωπο που επικοινώνησε με τον πατέρα της και του είπε γι΄ αυτή την απειλή αλλά και η ίδια η παραπονούμενη την ίδια ημέρα σε συνάντηση που είχε με τον πατέρα της του το είπε για να προσέχει. Σίγουρα δε η απειλή αποσκοπούσε στο να εκφοβίσει την παραπονούμενη για να διενεργήσει πράξη την οποία δεν είχε νομική υποχρέωση, δηλαδή να πείσει τον πατέρα της να μην περάσει από το δρόμο με τα ζώα του. Ακόμη και η φράση στην κατάθεση του τεκμήριο 2 «Εγώ έκαμα της επίσκεψη εκείνη την ημέρα για να συμμορφώσει τον πατέρα της και να μην κάμνει κινήσεις εναντίον μου» υποδηλώνει απερίφραστα τον σκοπό του κατηγορούμενου και ενισχύει την αλήθεια των όσων η παραπονούμενη κατάγγειλε στην αστυνομία και ανέφερε στο Δικαστήριο. Κατά συνέπεια έχει αποδειχθεί και το δεύτερο (β) συστατικό στοιχείο του αδικήματος όπως τα καθόρισα πιο πάνω. Τέλος έχει αποδειχθεί και το τρίτο (γ) συστατικό στοιχειό του αδικήματος αφού η απειλή για την διενέργεια της πράξης εκ μέρους της παραπονούμενης που δεν είχε νομική υποχρέωση να διενεργήσει αφορούσε μέλλοντα χρόνο. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και να εξηγήσω κρίνω ότι η κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει την κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει πέραν κάθε λογικής αμφιβολίας. (Υπ. ..........) Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. /ΑΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο