ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΥΤΣΙΟΥΜΠΡΗ, Αρ. Υπ.: 3882/11, 29 Νοεμβρίου, 2011

(1)/

1. ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο ως άνω, ο κατηγορούμενος μετέφερε το αναφερθέν όπλο εντός απαγορευμένης περιοχής κυνηγίου κατά παράβαση του άρθρου 57 και των άλλων άρθρων που αναφέρονται ανωτέρω κατά παράβαση του ίδιου πιο πάνω Νόμου. ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, ως άνω, ο κατηγορούμενος εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε βλάβη σε ζώο, δηλαδή πυροβόλησε ένα σκύλο, κατά παράβαση του άρθρου 323 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ.
2. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η δίκη διεξήχθη στη βάση παραδεκτών γεγονότων που εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και της κατάθεσης τριών

(3)Τεκμηρίων και δεν προσκομίστηκε καμία άλλη μαρτυρία. Συγκεκριμένα κατατέθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα, ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους, οι καταθέσεις της Χρίστας Σάντη από το Λιοπέτρι, οδός Σωτήρη Τσαγγάρη 1, παραπονούμενης, του αστυφύλακα 1546 Α. Κκαϊλη του αστυνομικού σταθμού Ξυλοφάγου, του αστυφύλακα 1633 Α. Γεωργίου του αστυνομικού σταθμού Ξυλοφάγου, η έκθεση του εμπειρογνώμονα αστ. 591 Β. Ακάμα και η συγκατάθεση για έρευνα της οικίας του κατηγορούμενου. Δεν θεωρώ αναγκαίο να καταγράψω την μαρτυρία του καθενός ενόψει του γεγονότος ότι αυτά αποτελούν παραδεκτά γεγονότα και θα καταγραφούν στα ευρήματα μου. Επίσης κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 το όπλο, ως Τεκμήριο 2 ένας

(1)κάλυκας του όπλου και ως Τεκμήριο 3 τέσσερα

(4)πλήρη φυσίγγια. Κατατέθηκε επίσης ως Τεκμήριο 4 η γραπτή κατάθεση του κατηγορούμενου. Έγινε εισήγηση από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορούμενου, επί νομικής θεώρησης των κατηγοριών, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Αφού το Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα και βρήκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση, κάλεσε τον κατηγορούμενο σε απολογία και μετά που του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του επέλεξε να προβεί στην ανώμοτη δήλωση «υιοθετώ το περιεχόμενο της κατάθεση μου, είμαι αθώος». Δεν προσφέρθηκε οιαδήποτε μαρτυρία για την υπεράσπιση. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ο δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής υιοθέτησε όσα ανάφερε στο εκ πρώτης όψεως υπόθεση, δηλαδή ότι σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα αποδεικνύεται η μεταφορά του όπλου εντός κατοικημένης και απαγορευμένης περιοχής και ότι από αυτά που αναφέρονται στην κατάθεση του αποδεικνύεται ότι πυροβόλησε και τραυμάτισε το σκύλο. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου από την άλλη, που κι΄ αυτός υιοθέτησε τα όσα επικαλέσθηκε στο εκ πρώτης όψεως υπόθεση, εισηγείται ότι (α) ο νόμος επί του οποίου βασίσθηκαν οι κατηγορίες 2 και 3 σχετίζεται με την προστασία και διαχείριση των αγρίων πτηνών και θηραμάτων, ενώ, ως άφησε να νοηθεί, για τα όπλα σχετικός είναι ο νόμος περί πυροβόλων και μη πυροβόλων όπλων Ν. 113

(1)/04 , (β) ότι η κατηγορία 2 στηρίζεται στο άρθρο 52 (β) και όχι στο άρθρο 52 (α), (γ) η πράξη του κατηγορούμενου δεν στοιχειοθετεί μεταφορά όπλου, (δ) δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ήταν εντός της απόστασης των 500 μέτρων από τις παρυφές του χωριού, (ε) ότι σε σχέση με την κατηγορία 4 δεν αποδείχθηκε

(1)ο τραυματισμός του σκύλου,

(2)η αξία του σκύλου και

(3)ότι ο σκύλος μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Τα αδικήματα των κατηγοριών 2 και 3 στηρίζονται στον Ν. 152

(1)/03 Περί Προστασίας και Διαχείρισης Αγρίων Πτηνών και θηραμάτων. ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Η κατηγορία αυτή στηρίζεται στα άρθρα 50 (γ) και 52 (β). Το άρθρο 50

(2)έχει ως ακολούθως: Χωρίς επηρεασμό των διατάξεων του εδαφίου

(1): (α) Όλες οι αστικές περιοχές, οι τουριστικές εγκαταστάσεις και οι κατοικημένες περιοχές χωριών σε ακτίνα πεντακόσιων

(500)μέτρων από τις περιοχές των οικιών τους ή των εγκαταστάσεων τους και οι περιοχές σε ακτίνα διακοσίων

(200)από μεμονωμένες οικίες. (β) ....... (γ) Όλοι οι ιδιωτικοί περιφραγμένοι από τοίχους ή από μεταλλικό, δίκτυο ή από άλλο υλικό περίφραξης ύψους μεγαλύτερου των εκατό πενήντα

(150)εκατοστών χώροι, είναι απαγορευμένες περιοχές. Το Άρθρο 52 έχει ως εξής: Τηρουμένων των διατάξεων των άρθρων 50, 51 και 57 πρόσωπο το οποίο: (α) ..... (β) δεν είναι μέλος της αστυνομικής δύναμης ή θηροφύλακας και μεταφέρει πυροβόλο όπλο σε απαγορευμένη περιοχή κυνηγίου ή προσωρινά απαγορευμένη περιοχή κυνηγίου, χωρίς τη γραπτή άδεια του προϊσταμένου, είναι ένοχος αδικήματος. ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Το Άρθρο 57

(1)έχει ως πιο κάτω: Κανένα πρόσωπο δε μεταφέρει οποιοδήποτε κυνηγετικό όπλο: (α) ....... (β) ....... (γ) ....... (δ) εντός οποιασδήποτε απαγορευμένης περιοχής κυνηγίου ή προσωρινά απαγορευμένης περιοχής κυνηγίου. (ε) ....... (αα) ....... (ββ) .......

(2).......

(3)Πρόσωπο το οποίο παραβαίνει τις διατάξεις του παρόντος άρθρου είναι ένοχο αδικήματος. Η ποινή για τα πιο πάνω αδικήματα προνοείται στο άρθρο 88. Άρθρο 88: Πρόσωπο το οποίο βρίσκεται ένοχο αδικήματος σύμφωνα με τον παρόντα νόμο γα το οποίο δεν προβλέπεται ειδική ποινή υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα τρία χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 10.000 ή και στις δύο αυτές ποινές. ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η τέταρτη κατηγορία στηρίζεται στον ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ, ΚΕΦ. 154, άρθρο 323 που προβλέπει: Άρθρο 323: Αυτός που εσκεμμένα και παράνομα φονεύει, ακρωτηριάζει ή τραυματίζει ζώο που δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος. Προκειμένου για άλογο, φοράδα, μουνούχο, γαϊδούρι, μουλάρι, καμήλα, ταύρο, αγελάδα, βόδι, γίδα, χοίρο, κριάρι, αρνί, ευνουχισμένο κριάρι, ή το νεογνό οποιοδήποτε τέτοιο ζώου, ο υπαίτιος είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση πέντε χρόνων. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο υπαίτιος είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου. Κατά την άποψη του Δικαστηρίου τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγορών 2, 3 και 4 είναι ως κατωτέρω καταγράφονται. ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ (α) Μεταφορά πυροβόλου όπλου (β) Από πρόσωπο που δεν είναι μέλος της αστυνομικής δύναμης ή θηροφύλακας (γ) εντός κατοικημένης περιοχής χωριού, (δ) Χωρίς τη γραπτή άδεια του προϊσταμένου ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ (α) Μεταφορά πυροβόλου όπλου (β) εντός απαγορευμένης περιοχής κυνηγίου (γ) Από πρόσωπο που δεν είναι μέλος της αστυνομικής δύναμης η θηροφύλακας (δ) Χωρίς τη γραπτή άδεια του περιισταμένου. ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ (α) Εσκεμμένα και (β) Παράνομα (γ) Τραυματίζει ζώο (δ) Το ζώο να δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Γίνεται κατανοητό ότι η παρουσίαση της υπόθεσης υπό μορφή παραδεκτών γεγονότων δεν παρέχει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να προβεί στην κλασσική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αφού την μαρτυρία την αποτελούν τα παραδεκτά γεγονότα, τα οποία το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να αποδεκτεί. Ως εκ τούτου τα παραδεκτά γεγονότα γίνονται αποδεκτά. Ο κατηγορούμενος προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Στο σύγγραμμα "Archbold Criminal Procedure & Practice", 41η έκδοση σελ. 423 υπό τον τίτλο "statements from the dock" αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: ". This provision entitles the defendant if he chooses to make an unsworn statement instead of giving evidence on his own behalf. (R. v. Pope

(1901)18 TLR 717)." Ακολούθως στο ίδιο σύγγραμμα και υπό τον τίτλο Evidential value γίνεται αναφορά στην υπόθεση R. v. Frost & Hale

(1964)48 Cr. App. R. 284 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Such a statement is certainly more than a mere comment and in so far as if it is stating facts, it is clearly something more and different from the comments in counsels speeches. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... it cannot prove facts not otherwise proved by the evidence but it might show the evidence in a different light. " Η Κυπριακή Νομολογία παρότι στο Νόμο αναφέρεται ο όρος "κατάθεση" έχει στην πλειοψηφία της υιοθετήσει την έκφραση "Ανώμοτη Δήλωση". (Βλ. Μάριος Ανδρέα Σωφρονίου ν. Δήμος Στροβόλου

(1991)2 CLR 369, Ιωάννης Μαραγκός ν. Αστυνομίας,

(1998)2 ΑΑΔ 251, Δημοσθένους κ.α. ν. Αστυνομίας,

(1998)2 ΑΑΔ 129 και Vrakas v. The Republic

(1973)2 CLR 139. Στην αποδεικτική αξία της ανώμοτης δήλωσης αναφέρονται οι αποφάσεις Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastassiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97. Επίσης στην Onisiforou v. The Police

(1987)2 CLR 261 λέχθηκαν τα εξής σε σχέση με την αποδεικτική αξία της ανώμοτης δήλωσης. ". It was pointed out in Anastasiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97, 210 that it is not entirely accurate to describe an unsworn statement from the dock as evidence in the strict sence." Σχετικές είναι και οι υποθέσεις Σάββα Πλαστήρα Ιωάννου και άλλος ν. Δημοκρατίας,

(2001)2 ΑΑΔ 195, Σίφουνας κ. α. ν. Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 91, Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 22 και Πίτσιακος κ. α. ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ

1. Στην υπόθεση Θεοχάρους, ανωτέρω, σελ. 46 λέχθηκε ότι «η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορούμενου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε περίπτωση. Δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε δη από το δικαστήριο ως αξιόπιστη. Στο γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με την μαρτυρία της η κατηγορούσα αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο ιδιαίτερα εκεί που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση». Από τις πιο πάνω αρχές προκύπτει ότι η ανώμοτη δήλωση δεν είναι χωρίς απολύτως καμιά αποδεικτική ισχύ. Δεν αποτελεί μαρτυρία με την αυστηρή έννοια του όρου, είναι όμως παρόλα αυτά κάτι περισσότερο από ένα απλό σχόλιο (mere comment). Δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που μόνο με μαρτυρία μπορούν να αποδειχθούν αλλά μπορεί να βοηθήσει στη θεώρηση της μαρτυρίας από διαφορετική σκοπιά. Η πιο πάνω νομολογία έχει διασαφηνίσει επίσης ότι η ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί να αξιολογηθεί από το Δικαστήριο όπως η μαρτυρία. Ενόψει των αποδεκτών γεγονότων τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: Στις 15.11.09 και περί ώρα 12:00 τα παιδιά της Χρίστας Σάντη, παραπονούμενης, η οποία διαμένει στην οδό Σωτήρη Τσαγγάρη αρ. 1 στο Λιοπέτρι, μαζί με άλλα παιδιά πήραν τον σκύλο της, ο οποίος είναι ακίνδυνος, δεν πείραξε και δεν πειράζει κανένα, περίπατο, χωρίς να τον περιδέσουν. Όταν έφτασαν στην οικία του κατηγορούμενου στην οδό Τσαγγάρη αρ. 11 στο Λιοπέτρι, ο κατηγορούμενος άκουσε φωνές των παιδιών του. Είδε τον σκύλο εκεί και τα παιδιά του να τρέχουν να φύγουν χωρίς να τους έχει δαγκώσει. Τότε έτρεξε στην οικία του, πήρε το Flobert του, Τεκμήριο 1, έβαλε στη θαλάμη ένα φυσίγγιο και πυροβόλησε το σκύλο τον οποίο έπαιξε στο πόδι και κούτσαινε. Η παραπονούμενη άκουσε ένα πυροβολισμό προς το μέρος που ήταν τα παιδιά και έτρεξε προς το μέρος αυτό. Φτάνοντας κοντά είδε τον γιο της Αντρέα να κλαίει, το σκύλο της στο έδαφος ξαπλωμένο και τον κατηγορούμενο να κρατάει λάστιχο ποτίσματος και να καθαρίζει τα αίματα του σκύλου από το πεζοδρόμιο. Κατάγγειλε το γεγονός στην αστυνομία Ξυλοφάγου. Ο αστυφύλακας 1546 Α. Κκαίλης του αστυνομικού σταθμού Ξυλοφάγου την ίδια ημέρα, 15.11.09 και περί ώρα 15:00 έως 15:30 κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορούμενου, ερεύνησε την οικία του στην οδό Σωτήρη Τσαγγάρη αρ. 11 στο Λιοπέτρι, όπου ο κατηγορούμενος του παρέδωσε ένα πυροβόλο όπλο, τύπου Flοbert, Τεκμήριο
2. Την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 18:25 έως 18:45 έλαβε θεληματική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, Τεκμήριο 4 στην οποία παραδέχεται μεταξύ άλλων ότι πυροβόλησε το σκύλο της παραπονούμενης. Την ίδια ημέρα επίσης, μεταξύ των ωρών 18:55 έως 19:10 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο, μεταξύ άλλων, ότι μετέφερε πυροβόλο όπλο εντός κατοικημένης περιοχής, απαγορευμένης περιοχής κυνηγίου και θεληματικά και παράνομα τραυμάτισε ζώο και απάντησε «ότι είχα να πω είπα το στην κατάθεση μου». Το Τεκμήριο 1 εξετάστηκε από τον εμπειρογνώμονα αστυφύλακα 591 Β. Ακάμα ο οποίος ανάφερε ότι είναι μονόκαννο οπισθογενές κυνηγετικό όπλο, τύπου Flοbert, Ιταλικής κατασκευής, το οποίο είναι σε καλή και χρησιμοποιήσιμη κατάσταση. Από τα πιο πάνω ευρήματα καθίσταται εμφανές ότι έχει αποδεχθεί ότι (α) το Flobert, Τεκμήριο 1, είναι πυροβόλο όπλο αφού το περιγράφει ο Ακάμας ως μονόκαννο οπισθογενές κυνηγετικό όπλο που εμπίπτει στην έννοια των πυροβόλων όπλων σύμφωνα με τον Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων όπλων Ν. 113

(1)/04. Ήταν εισήγηση του κ. Πολυχρόνη ότι δεν θα έπρεπε η κατηγορία αυτή να στηρίζεται στον Νόμο 152

(1)/03. Δεν έχει καμία σημασία σε ποιο Νόμο στηρίζεται η κατηγορία αρκεί που η συγκεκριμένη συμπεριφορά προβλέπεται στο συγκεκριμένο Νόμο, άσχετα εάν η ίδια συμπεριφορά αποτελεί ποινικό αδίκημα και σε άλλο Νόμο. (β) ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι ούτε μέλος της αστυνομικής δύναμης, ούτε θηροφύλακας αφού ο ίδιος στην κατάθεση του, Τεκμήριο 4 δηλώνει ιδιωτικός υπάλληλος (γ) ότι μετέφερε το όπλο εντός κατοικημένης περιοχής, αφού τόσο από τα παραδεκτά γεγονότα όσο και από την κατάθεση του κατηγορούμενου αποδεικνύεται ότι το συμβάν διαπράχθηκε στην οδό Σωτήρη Τσαγγάρη αρ. 11, που βρίσκεται η οικία του κατηγορούμενου στο Λιοπέτρι, που αφεαυτού υποδηλώνει κατοικημένη περιοχή. Να σημειωθεί ότι στην οδό Σωτήρη Τσαγγάρη αρ. 1 διαμένει στην οικία της η παραπονούμενη. Τούτο, σε συνδυασμό με τον αριθμό της οικίας του κατηγορούμενου υποδηλώνει ότι τουλάχιστον στην οδό Σωτήρη Τσαγγάρη στο Λιοπέτρι κατοικούν δύο οικογένειες. Η έννοια του όρου «κατοικημένη περιοχή χωριού» έχει την σημασία ότι σ΄ αυτήν κατοικούν άτομα. Η οδός Σωτήρη Τσαγγάρη στην οποία κατοικούν, διαμένουν, τουλάχιστον δύο οικογένειες, εμπίπτει στην έννοια της κατοικημένης περιοχής χωριού, δηλαδή του Λιοπετριού. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ότι αν και στην έκθεση του αδικήματος καταγράφεται το άρθρο 50 (γ) αντί το 50(α) από το γεγονός ότι αναφέρεται σε κατοικημένη περιοχή, όπως αναφέρεται και στις λεπτομέρειες του αδικήματος, ουδόλως επηρεάζει ή επηρέασε με οιονδήποτε τρόπο την υπεράσπιση ή τα δικαιώματα του κατηγορούμενου αφού ο συνήγορος του κατηγορούμενου, εισηγούμενος ότι δεν αποδείχθηκε ότι μετέφερε όπλο σε κατοικημένη περιοχή, ανάπτυξε επιχειρηματολογία γύρω από το θέμα. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι εάν χρειάζετο τροποποίηση της έκθεσης του αδικήματος με την αντικατάσταση του άρθρου 50 (γ) με το άρθρο 50 (α) το Δικαστήριο προβαίνει σε τέτοια τροποποίηση. (δ) Ότι πρόκειται για απαγορευμένη περιοχή, αφού η κατοικημένη περιοχή, στην οποία εμπίπτει και η οδός Σωτήρη Τσαγγάρη Λιοπετρίου, ως εξήγησα ανωτέρω, ορίζεται στο άρθρο 50

(2)απαγορευμένη περιοχή. (ε) Τέλος χωρίς την γραπτή άδεια του προϊσταμένου αφού μια τέτοια άδεια δεν παρουσιάστηκε και το βάρος απόδειξης ύπαρξης της βαρύνει τους ώμους του κατηγορούμενου ως ένα στοιχείο που βρίσκεται στη δική του γνώση. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Τάκη Ηλιάδη, «το Δίκαιο της απόδειξης (Μια Πρακτική Προσέγγιση)»

(1994)σελ. 72: «Όταν ένας νόμος προνοεί ότι μια πράξη δημιουργεί ένα ποινικό αδίκημα, εκτός αν η πράξη εκτελείται από ένα πρόσωπο που έχει ορισμένα προσόντα ή άδεια ή συγκατάθεση μιας ορισμένης αρχής, τότε ένας κατηγορούμενος που βασίζεται πάνω σε μια τέτοια εξαίρεση έχει το νομικό βάρος να το αποδείξει. Και τούτο γιατί οι λεπτομέρειες της υπεράσπισης αποτελούν στοιχεία που βρίσκονται μόνο στην προσωπική γνώση ή κατοχή του κατηγορούμενου και είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο για την Κατηγορούσα Αρχή να το αντικρούσει». Ως εκ των πιο πάνω η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει όλα τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών 2 και 3 πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όσον αφορά την κατηγορία 4, το συστατικό στοιχείο (α) εσκεμμένα έχει αποδειχθεί, αφού ως αναφέρει ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του όταν άκουσε τις φωνές των παιδιών του και είδε το σκύλο της παραπονούμενης, έτρεξε στην οικία του, πήρε το Flobert , τοποθέτησε σ΄ αυτό φυσίγγιο και πυροβόλησε το σκύλο στο πόδι. Η ενέργεια του αυτή ήταν θεληματική, εσκεμμένη, δεν προήλθε ούτε εκ λάθους, ούτε από κάποιο τυχαίο γεγονός. (β) Έχει αποδειχθεί επίσης ότι η ενέργεια του, δηλαδή να πυροβολήσει το σκύλο ήταν παράνομη αφού δεν υπήρξε καμία νόμιμη αιτία να το πράξει αυτό, όπως π.χ. ο εντεταλμένος από αρμόδιο όργανο να φονεύσει ένα σκύλο για κάποιο ειδικό λόγο ή όταν βρίσκεται σε κατάσταση άμυνας, όπως είναι η περίπτωση που ο ιδιοκτήτης σκύλου - δολοφόνου, δίνει σήμα σ΄ αυτόν να επιτεθεί σ΄ άλλο πρόσωπο και ο μόνος τρόπος να αποκρούσει την επίθεση είναι να τον πυροβολήσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι παραδεκτό γεγονός ότι ο σκύλος «είναι ακίνδυνος και δεν πείραξε και δεν πειράζει κανένα». Άρα εκλείπει οιοσδήποτε νομικός λόγος πυροβολισμού του. Ακόμη και εάν εγίνετο αποδεκτή η θέση του κατηγορούμενου, που αναφέρεται στην κατάθεση του, που δεν έγινε, ότι επιτέθηκε στα παιδιά του αλλά δεν τα δάγκωσε, από τη στιγμή που τα παιδιά του έτρεξαν και έφυγαν απ΄ εκεί, όπως πάλι αναφέρει στην κατάθεση του, και έφθασε και ο ίδιος εκεί και δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο, δεν δικαιολογείται και δεν νομιμοποιείται με κανένα τρόπο η ενέργεια του. Επιπλέον και αν ακόμη εθεωρείτο ότι εβρίσκετο σε κατάσταση τέτοια, που χρειάζετο να αμυνθεί, που δεν έχει θεωρηθεί τέτοια, και πάλι η ενέργεια του υπό τις συνθήκες που ο ίδιος περιέγραψε στην κατάθεση του, και αναφέρονται αμέσως παρά πάνω, δεν θα μπορούσαν να ενταχθούν στην υπεράσπιση της άμυνας, αν και δεν προβλήθηκε τέτοια υπεράσπιση, αφού η βία που χρησιμοποιήθηκε ήταν υπέρμετρη των περιστάσεων. Ως εκ τούτου έχει αποδειχθεί και το (β) συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Ο κ. Πολυχρόνης εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε το τραύμα στο σκύλο λόγω μη παρουσίασης μαρτυρία Ιατρού και άρα δεν αποδείκτηκε το συστατικό στοιχείο (γ) όπως καταγράφεται ανωτέρω. Δια την απόδειξη εμφανούς, εξωτερικού τραύματος δεν χρειάζεται η προσκόμιση μαρτυρίας Ιατρού για να αποδειχθεί τούτο. Είναι αρκετό να παρουσιαστεί μαρτυρία που να αναφέρει το τραύμα. «Τραύμα» σύμφωνα με το άρθρο 4 σημαίνει: «τομή ή ρήξη που τέμνει ή που διαπερνά εξωτερική μεμβράνη του σώματος και εξωτερική μεμβράνη. Για τους σκοπούς του παρόντος ορισμού θεωρείται η μεμβράνη την οποία κάποιος δύναται να αγγίξει χωρίς να παραστεί ανάγκη τομής ή διάτρηση άλλης μεμβράνης». Στην υπό εξέταση υπόθεση ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανάφερε στην κατάθεση του ότι πυροβόλησε το σκύλο στο πόδι και μετά τον πυροβολισμό ο σκύλος έφυγε κουτσαίνοντας. Είναι άσχετο το μέγεθος και η έκταση του τραυματισμού. Στη σκηνή, ως τα παραδεκτά γεγονότα, όταν είχε φτάσει η παραπονούμενη βρήκε το σκύλο ξαπλωμένο και τον κατηγορούμενο να καθαρίζει τα αίματα στο πεζοδρόμιο με νερό. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος πυροβόλησε και τραυμάτισε το σκύλο στο πόδι από το όποιο έρευσε αίμα, η οποία ροή αίματος προήλθε από τη ρήξη που διαπέρασε την εξωτερική μεμβράνη του ποδιού του σκύλου από τα σφαιρίδια του φυσιγγίου και γι΄ αυτό έπεσε και στο έδαφος. Επομένως έχει αποδειχθεί και το συστατικό στοιχείο (γ) του αδικήματος. Ήταν επίσης θέση του δικηγόρου του κατηγορούμενου ότι δεν αποδείχθηκε η αξία του σκύλου και άρα ότι ο σκύλος δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής. Από το ίδιο το λεκτικό του νόμου, αν και δεν αναφέρεται ρητώς, εξάγεται ότι τα ζώα που δύναται να αποτελέσουν αντικείμενο κλοπής, είναι αυτά που έχουν αξία και που ανήκουν σε οποιοδήποτε πρόσωπο ως εξηγείται στο εδάφιο

(3)του άρθρου 255 του Ποινικού κώδικα, ΚΕΦ. 154, αφού χρησιμοποιείται η ίδια φρασεολογία του υπό εξέταση αδικήματος του άρθρου 323 του ΚΕΦ. 154 με τη φρασεολογία του εδαφίου 3 του άρθρου 255 του ΚΕΦ. 154. Ο σκύλος τον όποιο πυροβόλησε ο κατηγορούμενος ανήκε στην παραπονούμενη. Τούτο είναι παραδεκτό γεγονός που φαίνεται από την κατάθεση της παραπονούμενης. Άλλωστε δεν αμφισβητήθηκε. Έτσι αυτό το μέρος του συστατικού στοιχείο (δ) έχει αποδειχθεί. Εκείνο που παραμένει προς απόδειξη είναι η φράση «που έχει αξία». Πράγματι δεν αναφέρεται οιονδήποτε ποσό ως η αξία του σκύλου. Όμως δεν είναι απαραίτητος για σκοπούς στοιχειοθέτησης του αδικήματος ο ακριβής προσδιορισμός της αξίας του αντικειμένου. Είναι αρκετό να καταδειχθεί πως δεν είναι άχρηστο αλλά έχει κάποια αξία έστω και μικρή. Ο σκύλος εκ της φύσεως του, έχει κάποια αξία, δεν είναι ένα άχρηστο πράγμα. Αυτό άλλωστε εξάγεται από τον Περί Σκύλων Ν. 184/02 και από τον Περί Προστασίας και Ευημερίας των Ζώων Νόμο 46

(1)/

1. Ως εκ των πιο πάνω έχει αποδεχθεί και αυτό το μέρος του (δ) συστατικού στοιχείου. Επομένως η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει και το αδίκημα της κατηγορίας 4 πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Με όλα όσα πιο πάνω έχω αναλύσει και εξηγήσει, βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, δηλαδή τις κατηγορίες 2, 3 και
2. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στις κατηγορίες 2, 3, και
3. (Υπ.)........... Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. /ΑΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο