Αστυνομία ν. Θεοδόση Στυλιανού κ.α., Αρ. Υπόθεσης 5736/10, 30 Νοεμβρίου, 2011

(1)μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.). Τον αστυφύλακα 419 Μάμα Βασιλείου, εξεταστή της υπόθεσης, Μ.Κ.1, τον Παναγιώτη Μαρίνου, παραπονούμενο, Μ.Κ.2, τον Κυριάκο Μαρίνου, Μ.Κ.3, επίσης παραπονούμενο και πατέρα του Μ.Κ.2 και τον Νίκο Δημητρίου «Τσιακολή», Μ.Κ.4. Μέρος της κυρίως εξέτασης των Μ.Κ. αποτέλεσαν οι καταθέσεις τους. Κατατέθηκαν συνολικά κατά τη διάρκεια της δίκης δεκαέξι

(16)τεκμήρια. Ως Τεκμήρια 3, 5 και 7 οι καταθέσεις των κατηγορούμενων. Ως Τεκμήρια 2, 4, 6 και 8 οι γραπτές κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων. Ως Τεκμήριο 9 φωτοτυπία σελίδας, από το ημερολόγιο ενεργείας του αστυνομικού σταθμού Ξυλοφάγου. Τέλος ως Τεκμήρια 10, 11, 12, 13, 14, 15 και 16 φωτογραφίες που λήφθηκαν κατά διάφορες ημερομηνίες, οι οποίες δεν σχετίζονται με το επίδικο επεισόδιο αλλά για άλλα γεγονότα που σχετίζονται κατά την υπεράσπιση με τις διάφορες που υπάρχουν μεταξύ του παραπονούμενου, Μ.Κ.3 και των κατηγορουμένων. Αφού το Δικαστήριο βρήκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και κάλεσε τους κατηγορούμενους σε απολογία, μετά που εξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους, οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 επέλεξαν να δώσουν ένορκη μαρτυρία ενώ ο κατηγορούμενος 4 επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Δεν κλήθηκαν μάρτυρες υπεράσπισης. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Ο παραπονούμενος Μ.Κ.3 κατάγεται από το χωριό Αυγόρου, όπου και διαμένει με την οικογένεια του. Ασχολείται με την γεωργία και κατέχει ακίνητη ιδιοκτησία στην περιοχή «Χαλοσπιτιά» στο χωριό Αυγόρου. Ένα από τα κτήματα του συνορεύει με κτήμα εντός του οποίοι οι κατηγορούμενοι ανήγειραν παράνομα εκκλησία «παλαιοημερολογιτών» και άλλα παράνομα υποστατικά σε κάποια από τα οποία διαμένουν. Σχετικές είναι ο φωτογραφίες των Τεκμηρίων 11, 12 και

1. Κατά την περίοδο που οι κατηγορούμενοι ανήγειραν την εκκλησία τους και τα πιο πάνω αναφερθέντα υποστατικά, Ο Μ.Κ.3 ανήγειρε παράνομα μικρό υποστατικό από μπλοκ και τσίγκους ακριβώς επί του συνόρου των δύο τεμαχίων σε ελάχιστη απόσταση, μερικών μέτρων, από το Ιερό της Εκκλησίας. Σχετική είναι η φωτογραφία του Τεκμηρίου
2. Το υποστατικό αυτό παρέμεινε εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι και την ολοκλήρωση της εκκλησίας ή και για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση της. Σχετική είναι η φωτογραφία του Τεκμηρίου
3. Το υποστατικό αυτό κατεδαφίστηκε σε σημαντικό βαθμό από τον Μ.Κ.3 κατόπιν διατάγματος Δικαστηρίου. Σχετική είναι η φωτογραφία του Τεκμηρίου
4. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.3 το κατεδάφισε τελείως. Η εκκλησία ολοκληρώθηκε και περιφράχθηκε ως φαίνεται στη φωτογραφία του Τεκμηρίου 12 και λειτούργησε. Στο τεμάχιο του ο Μ.Κ.3, που συνορεύει με τις δύο πλευρές του τεμαχίου που οικοδομήθηκε η εκκλησία και έγινε περιτοίχισμα, που δημιουργείται γωνία 90 μοιρών, αφού τοποθέτησε μεγάλα πλαστικά κιβώτια «κάσιες», όπως τις ανέφερε ο Μ.Κ.3, στην ευθεία γραμμή των δύο πλευρών εντός του δικού του τεμαχίου δημιουργώντας γωνία 90 μοιρών ακριβώς αντίθετη με την πιο πάνω γωνία, έφτιαξε ένα πρόχειρο, περίπου τετράγωνο χώρο, που αποτελείται από τις δύο πλευρές του περιτοιχίσματος του τεμαχίου των κατηγορουμένων, που βρίσκεται η εκκλησία, και τις δύο πλευρές από τα κιβώτια που έβαλε ο ίδιος, τον οποίο χρησιμοποιεί ως μάντρα για τα πρόβατα του. Σχετικές είναι οι φωτογραφίες των Τεκμηρίων 11 και
5. Παρά το κατεδαφισθέντα υποστατικό και της πρόχειρης μάντρας υπάρχει σωρός αποβλήτων των ζώων «κοπριά». Σχετική είναι η φωτογραφία του Τεκμηρίου
6. Οι κατηγορούμενοι για να μεταβούν στην εκκλησία τους μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τόσο τη μία κατεύθυνση του δρόμου όσο και την εξ΄ αντιθέτου κατεύθυνση, με μία μόνο διαφορά. Μόνο η μία κατεύθυνση ήταν ο επίσημος εγγεγραμμένος δρόμος ενώ από την αντίθετη κατεύθυνση ο δρόμος περνούσε από ιδιωτική ακίνητη ιδιοκτησία. Για όλα τα πιο πάνω δεν υπάρχει διαφορετική εκδοχή από τους κατηγορούμενους εκτός για το πλάτος της λωρίδας γης που βρίσκεται μεταξύ του δρόμου και του τεμαχίου του Μ.Κ.3, το οποίο κατά τους κατηγορούμενους είναι δύο

(2)μέτρα, ενώ κατά τον Μ.Κ.3, 1 - 1 ½ μέτρο. Στις 27.07.10 και περί ώρα 6:00 το απόγευμα οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 ερχόμενοι περπατητοί, πίσω από τους Μ.Κ.2 και 3 και ένα μικρό παιδί, 8 ετών περίπου, εγγονάκι του Μ.Κ.3 που είχαν μαζί τους, αφού εισήλθαν στο χωράφι του Μ.Κ.3, ο οποίος μάζευε ανανάδες με τον γιο του, Μ.Κ.2, και τοποθετούσαν σε όχημα που είχαν εντός του τεμαχίου τους, άρχισαν να φωνάζουν του Μ.Κ.3 να μετακινήσει το αυτοκίνητο του γιατί εμπόδιζε. Ο Μ.Κ.3 τους υπέδειξε ότι δεν εμπόδιζε και υπήρχε αρκετός χώρος, εννοώντας το όχημα που εβρίσκετο εντός του χωραφιού του. Επίσης τους είπε ότι δεν ήθελε καμία κουβέντα μαζί τους και να φύγουν από την περιουσία του. Από τις φωνές των κατηγορουμένων 1, 2 και 4 αφού σε κάποια στιγμή μετά τις φωνές των κατηγορουμένων 1 και 2 ήρθε και ο κατηγορούμενος 3, φοβήθηκε το οκτάχρονο παιδί και κρύφτηκε πίσω από το αυτοκίνητο. Ύβριζαν τον Μ.Κ.3 ότι είναι τούρκος, άθεος κλπ και κινήθηκαν εναντίον τους επιθετικά σε απόσταση αναπνοής σηκώνοντας τα χέρια τους στο ύψος της κεφαλής τους. Τότε ο Μ.Κ.3, επειδή ήταν άγριες οι διαθέσεις τους για να τους κτυπήσουν, για να προστατέψει τον γιο του έβαλε το χέρι μπροστά από αυτόν, και τον έθεσε υπό τη φύλαξη του ουσιαστικά, και του είπε να φύγουν γιατί αυτοί θέλουν να τους βάλουν φυλακή. Ο κατηγορούμενος 3 είπε στον Μ.Κ.3 ότι 30 κιλά είναι και θα τον λύσει στο ξύλο. Τότε ήρθε στο μέρος ο Τσιακολής, δηλαδή ο Μ.Κ.4, μπήκε ανάμεσα τους ενώ προσπαθούσαν να τους κτυπήσουν με τα χέρια τους. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Οι κατηγορούμενοι 1 και 2, όταν έφθασαν σε ένα σημείο του «ιδιωτικού» δρόμου που οδηγεί στην εκκλησία τους, σταμάτησαν το αυτοκίνητο τους καθότι υπήρχε ένα αυτοκίνητο και μία αλυσίδα μπροστά από αυτό που τους έφρασε το δρόμο για να φθάσουν στην εκκλησία, όπως είπαν στην κατάθεση τους ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατέβηκαν από το αυτοκίνητο τους και με τα πόδια, αφού διάνυσαν κάποια απόσταση, έφτασαν εκεί που ο Μ.Κ.3 μαζί με τον γιο του Μ.Κ.2 και το εγγονάκι του μάζευαν ανανάδες, όπως είπαν στην κατάθεση τους ενώπιον του Δικαστηρίου. Ενώ εβρίσκονταν στο δρόμο, χωρίς να εισέλθουν στην περιουσία του Μ.Κ.3, του ζήτησαν, τον παρακάλεσαν, όπως αναφέρεται στις καταθέσεις των κατηγορουμένων 1 και 2 να καθαρίσει κάποια άχρηστα χαρτιά και άλλες ακαθαρσίες καθότι ο αέρας τα μεταφέρει στο χώρο της εκκλησίας. Αυτός τους ύβρισε και τον κατήγγειλαν στην αστυνομία την ίδια ημέρα. Στην κατάθεση τους ενώπιον του Δικαστηρίου ανάφεραν ότι είχαν ζητήσει από τον Μ.Κ.3 και την μετακίνηση του αυτοκινήτου και της αλυσίδας που τους έφρασαν το δρόμο. Αν και απευθύνθηκαν με καλό τρόπο στον Μ.Κ.3 αυτός φώναζε και ύβριζε. Τις φωνές του Μ.Κ.3 τις άκουσαν οι κατηγορούμενοι 3 και 4 που έτρεξαν στο μέρος χωρίς να εισέλθουν στην περιουσία του Μ.Κ.

1. Κάνεις από αυτούς δεν ύβρισε ούτε φώναξε στον Μ.Κ.3 ούτε και οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 επιτέθηκαν στους Μ.Κ.2 και
2. Υποστήριξαν και αυτοί, δηλαδή οι κατηγορούμενοι 3 και 4 στην κατάθεση τους στην αστυνομία ότι του ζητήθηκε του Μ.Κ.3 να μαζέψει τα χαρτιά από το χωράφι του για να μην τα παίρνει ο αέρας στην αυλή της εκκλησίας, ενώ στην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία τους είπαν ότι ζητήθηκε από τον Μ.Κ.3 η απομάκρυνση του αυτοκινήτου και της αλυσίδας. Ο Μ.Κ.4 έφτασε στο μέρος όταν πλέον είχε τελειώσει το συμβάν και το μόνο που έκανε ήταν να αποτραβηχτεί με έναν από αυτούς και να μιλούν. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η δικηγόρος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι δεν υπήρξαν αντιφάσεις στην μαρτυρία των Μ.Κ. ή και αν υπήρχαν αυτές ήταν μικρές που δεν επηρεάζουν την αξιοπιστία τους και ως εκ τούτου να κριθούν αξιόπιστοι ενώ οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αναξιοποίητοι. Στη βάση δε της μαρτυρίας των Μ.Κ. να κριθούν ένοχοι όλοι οι κατηγορούμενοι. Από την άλλη ο συνήγορος των κατηγορουμένων εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενοι εισήλθαν στην περιουσία του Μ.Κ.
3. Επίσης υποστήριξε ότι υπάρχουν τέτοιες αντιφάσεις στην μαρτυρία των Μ.Κ.2, 3 και 4 που δεν μπορεί το Δικαστήριο να τους κρίνει αξιόπιστους ή τουλάχιστον να βασιστεί στη μαρτυρία τους έτσι ώστε χωρίς καμία αμφιβολία να καταδικάσει τους κατηγορούμενους. Ενώ απεναντίας οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο και πρέπει το Δικαστήριο να τους κρίνει αθώους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 1 Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα επί του οποίου στηρίζεται η κατηγορία 1 έχει ως εξής: «
4. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης Ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο Νόμο που ισχύει στην Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας, . . . . . . . . . . . . . . . . . . είναι ένοχος πλημμελήματος και τιμωρείται με φυλάκιση δύο χρόνων.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) Παράνομη είσοδος σε ξένη περιουσία, (β) Η περιουσία να είναι στην κατοχή άλλου, (γ) Η είσοδος να έγινε με σκοπό τη όχληση του κατόχου τέτοιας περιουσίας, δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση του παραπονούμενου. Καθοδήγηση μπορεί να αντλήσει κάποιος από τις υποθέσεις Andreas Lambides ν. The Police,

(1967)2 CLR 142, Φλουρής Κ. Φλουρή ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 401, Δημήτρης Δημητριάδης «Ρώτας» ν. Αστυνομίας

(1982)2 ΑΑΔ 203, Χριστάκης Ανδρέου Ανθία ν. Δημοκρατίας (αρ. 1)

(1999)2 ΑΑΔ 404 και Αριστοφάνης Παντελή Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ . Στην υπόθεση Κυριάκου ν. Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 354 αναφέρθηκαν τα εξής: «Τα αποσπάσματα της μαρτυρίας, στα οποία ο συνήγορος μας παρέπεμψε, με σκοπό να καταδείξει το εσφαλμένο της απόρριψης της θέσης του εφεσείοντα - ότι η ιδιοκτησία του ανοικτού χώρου τελούσε υπό αμφισβήτηση - όπως υποδείξαμε και κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, δεν επιδρούν και ούτε επηρεάζουν, δεδομένου ότι το Άρθρο 280 του ΚΕΦ. 154 δεν προστατεύει τον ιδιοκτήτη αλλά τον κάτοχο της περιουσίας και το ότι οι παραπονούμενοι ήταν κάτοχοι δεν αμφισβητήθηκε». ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 2, 3, 4, 5 και 6 Οι κατηγορίες 2, 3,4,5 και 6 που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 στηρίζονται στο άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ. 154 στο οποίο προνοείται: «όποιος επιτίθεται ενάντια άλλου παράνομα είναι ένοχος πλημμελήματος.». Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: (α) Επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο (β) Παράνομα Ο όρος "επίθεση" χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια ότι περιλαμβάνει "assault" και "battery". Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788, 794). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης (intended) χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεσή του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. v. Rolphe

(1953)36 Cr. App. R. 4 και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner

(1988)3 All E. R. 445). Βλέπε επίσης Archbold Pleading and Practice, 39η Έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-2. Η μεγάλη αδιαφορία που μπορεί να στοιχειοθετήσει εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη νομολογία του κοινοδικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παραταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974, 982, R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964, 966 και Archbold, 42η έκδοση, παρ. 17-25). Μια τέτοια ενέργεια συνεπάγεται αδιαφορία για τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το αδίκημα στοιχειοθετείται παρόλο που ο κατηγορούμενος δεν είχε πρόθεση να εξασκήσει τη βία που επέφερε το τελικό αποτέλεσμα, αν αποδειχθεί ότι αυτός υπήρξε αδιάφορος (reckless) ως προς το κατά πόσο ο παραπονούμενος θα υφίστατο άμεση και παράνομη βία. (Βλ. Kimber

(1983)77 Cr. App. R. 225, 228, D.P.P. v. Morgan

(1975)2 All E.R. 347, 363-364). Για τα σχόλια στο θέμα αυτό της αδιαφορίας (recklessness) παραπέμπω επίσης στον Archbold, 42η έκδοση, παρ. 20-114 και Russel on Crime, 11η έκδοση, τόμος 1, σελ. 724. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω, κατά τη διάρκεια που έδιναν την ένορκη μαρτυρία τους από το εδώλιο του μάρτυρα κατά την ακροαματική διαδικασία, τόσο τους τέσσερεις

(4)Μ.Κ. όσο και τους κατηγορουμένους 1, 2 και 3 και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια τους, την ευθύτητα τους, την σαφήνεια τους, την προσήλωση τους στην αλήθεια, την σταθερότητα τους στις απαντήσεις τους, το συμφέρον τους στην υπόθεση και την εν γένει συμπεριφορά τους ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Μ.Κ.1 αστυφύλακας 419 Μάμας Βασιλείου μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής και ευθύς. Το λάθος που έκανε στην ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος και έγραψε στην κατάθεση του 28.07.10, αμέσως σε υπόδειξη του δικηγόρου των κατηγορουμένων το διόρθωσε αναφέροντας ότι η ορθή ημερομηνία ήταν 27.07.

1. Τούτο δεν επηρεάζει καθόλου την φιλαλήθεια του. Απεναντίας την ενδυναμώνει. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ο Μ.Κ.2, αν και οι κατηγορούμενοι 1 και 2 όταν κατέβηκαν από το αυτοκίνητο τους επειδή δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τη διαδρομή προς την εκκλησία γιατί υπήρχε αλυσίδα στον «ιδιωτικό» δρόμο, δεν είναι με παρακλήσεις που απευθύνθηκαν στον πατέρα του για να φύγει την αλυσίδα που έφρασε το δρόμο αλλά με φωνές, δεν έδωσε επαρκείς και ευθείς απαντήσεις. Έτσι δεν είναι δυνατό να αναφέρει ότι οι κατηγορούμενοι ζητούσαν από τον πατέρα του να φύγει το αυτοκίνητο που εβρίσκετο στο χωράφι που ενοικίαζε ο πατέρας του, για να περάσουν αυτοί με το δικό τους όχημα που εβρίσκετο πίσω από την αλυσίδα, όταν όπως ο ίδιος είπε, είδε την αλυσίδα που υπήρχε στον «ιδιωτικό» δρόμο από όπου ήθελαν να περάσουν για να φτάσουν στην εκκλησία. Η αναφορά του αυτή, για το τι κατάλαβε ότι ζητούσαν οι κατηγορούμενοι από τον πατέρα του, δεν αντέχει στη λογική των πραγμάτων. Μετά, ενώ ανάφερε ότι είχε δει την αλυσίδα και δεν μπόρεσε ούτε αυτός να περάσει, στη συνέχεια της αντεξέτασης του ανάφερε ότι την αλυσίδα την είδε όταν ήρθε και αυτός από την απέναντι κατεύθυνση. Επίσης ήταν δυνατό να δει την αλυσίδα και να μην δει εάν υπήρχε ή όχι αυτοκίνητο πίσω απ΄ αυτή που είναι τεράστιος όγκος σε σχέση με την αλυσίδα και να λέει ότι δεν γνώριζε εάν υπήρχε σταματημένο αυτοκίνητο πίσω από την αλυσίδα, «δύο - τρεις ημέρες είχε που ήρθε στην Κύπρο». Και ακόμη ανάφερε ότι δεν ενθυμείτο να ζήτησαν οι κατηγορούμενοι να μετακινηθεί αυτοκίνητο, όταν στην αρχή της κατάθεση του ανάφερε αυτά που κατέγραψα στην αρχή της αξιολόγησης της μαρτυρίας του και ο πατέρας του ανάφερε ότι ζήτησαν να φύγει το αυτοκίνητο. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του. Ο Μ.Κ.3 ούτε αυτός ήταν ευθύς και σταθερός στην μαρτυρία του. Τρανταχτό παράδειγμα είναι η αναφορά του στην κατάθεση του στην αστυνομία ότι τους επιτέθηκαν οι τρεις ρασοφόροι και κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία του ότι τους επιτέθηκαν και οι τέσσερεις κατηγορούμενοι. Να σημειωθεί ότι ο 1ος κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει κατηγορία επίθεσης. Ενώ εμφανώς φαίνεται στις φωτογραφίες, Τεκμήρια 13 και 15 ότι η σωλήνα βρίσκεται, άσχετα ποιος τοποθέτησε επ΄ αυτής τα κέρατα, στο τεμάχιο του, αρνείται τούτο. Ενώ στην ερώτηση «Στον άλυσο είχες αυτοκίνητο εσύ;» απάντησε «Μάλιστα» και στην υποβολή «Σου λέω ότι σου ζήτησαν να μετακινήσεις και να σηκώσεις τον άλυσο για να περάσουν» απάντησε «Μάλιστα», στη συνέχεια της αντεξέτασης στην ερώτηση «όταν ζήτησαν να μετακινήσεις τον άλυσο τι τους είπες;» απάντησε «εν είναι τον άλυσο που ζήτησαν, δεν μου είπε να ανοίξω τον άλυσο, μου είπαν ότι εμπόδιζε το αυτοκίνητο μου ενώ το αυτοκίνητο μου ήταν στο χωράφι..». Όπως και με τον Μ.Κ.2 έτσι και με τον Μ.Κ.3 είναι αδιανόητο να ζητούσαν από τον Μ.Κ.3 να μετακινήσει το αυτοκίνητο που εβρίσκετο στο χωράφι, όπως ήταν η μαρτυρία του, αφού όπως είπε κατά την ανεξέταση του σε σχετική ερώτηση «Αντιλήφθηκες την ώρα που στάθμευσαν εκεί το αυτοκίνητο τους οι τρεις μοναχοί;» απάντησε «όχι πριν έρθουν, μετά που ήρθαν. Κόντεψαν και μετά είδα ότι το αυτοκίνητο τους ήταν τζικάτω». Χαρακτηριστικό απόσπασμα από την μαρτυρία του είναι και το ακόλουθο: «ΥΠΟΒΟΛΗ: Σου λέω εκείνη την ημέρα οι δύο μοναχοί, κατηγορούμενοι 1 και 2 έρχονταν με το αυτοκίνητο τους για να μπουν στην αυλή της εκκλησίας και επειδή ήταν η αλυσίδα σταμάτησαν και συνέχισαν πεζοί». Απάντηση «Ναι, οι τρεις». Σε άλλη απάντηση του πάλι αναφέρει ότι για τον άλυσο δεν του είπαν τίποτε. Σε σχέση δε με την λωρίδα γης 1, 1 ½ μέτρο πλάτος όπως είναι η θέση του Μ.Κ.3 ή 2 μέτρα όπως ισχυρίζονται οι κατηγορούμενοι, σε ερώτηση εάν έβαλε ροθέσια το κτηματολόγιο, που συμφώνησε ότι ήρθε γι΄ αυτό τον σκοπό, απάντησε «εγώ το ενοικιάζω». Σε ερώτηση, όσον αφορά το ζητούμενο για την επίθεση, «Ήταν κάτι που σε ανησύχησε ότι θα σε κτυπούσαν;» απάντησε «όχι ήξερα τις προθέσεις τους που ήταν για να μας ενοχοποιήσουν. Και όταν είδαν το γιο μου, τζιαμέ λαλούν Α! εννά του γελάσουμε του μιτσί να τον βάλουμε φυλακή». Ενώ σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του ανάφερε ότι όχι μόνο του επιτέθηκαν οι τρεις κατηγορούμενοι που αντιμετωπίζουν κατηγορία επίθεσης αλλά και οι τέσσερεις κατηγορούμενοι. Επίσης είναι παράξενο αυτό που αναφέρει στη συνέχεια της αντεξέτασης του και λίγο πριν το τέλος αυτής, το οποίο μάλιστα αντιστρατεύεται άλλο μέρος από την αρχή της μαρτυρίας που ανάφερα πριν. ΕΡ. «Σου λέω ότι οι κατηγορούμενοι σου ζήτησαν ή να σηκώσεις τον άλυσο ή να μετακινήσεις το αυτοκίνητο για να μπουν στην Μονή» Απ. Αφού τους προειδοποίησα με την αστυνομία πάρα πολλές φόρες να μην έρχονται να με βρίσκουν. Δεν μου είπαν για να μετακινήσω άλυσο ή αυτοκίνητο. Άρχισαν να με βρίζουν και να προκαλούν». Δεν μπορεί ν αντέξει στη βάσανο της λογικής ότι άνευ αιτίας και αφορμής άρχισαν να τον βρίζουν. Άλλη παραδοξότητα στη μαρτυρία του είναι το γεγονός ότι στην καταγγελία αυτή προέβη επειδή τον κατάγγειλαν οι κατηγορούμενοι για εξύβριση και σχεδόν στο τέλος της αντεξέτασης του αναφέρει ότι δεν ήρθε (εννοεί στο Δικαστήριο) ούτε να καταδικαστούν ούτε τίποτε. Επίσης στο τέλος της αντεξέτασης του επαναλαμβάνει δύο φορές ότι του επιτέθηκαν και οι τέσσερεις κατηγορούμενοι. Για όλα τα πιο πάνω απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του. Ο Μ.Κ.4 Νίκος Δημητρίου «Τσιακολής» ένα άτομο μεγάλης ηλικίας, με όχι άριστη ακοή και μετά την παρέλευση τόσου χρονικού διαστήματος δεν μπορούσε να ενθυμηθεί τα γεγονότα ως διαδραματίστηκαν. Απτό παράδειγμα η αναφορά του ότι οι κατηγορούμενοι «κουντούσαν» τους Μ.Κ.2 και 3 ενώ αυτοί ανάφεραν ότι δεν τους άγγιξαν οι κατηγορούμενοι αλλά ήταν σε απόσταση αναπνοής. Μια άλλη αναφορά από τη μαρτυρία του αφήνει σκιές για το που εβρίσκοντο οι κατηγορούμενοι και οι Μ.Κ.2 και 3 είναι η ακόλουθη: ΕΡ. «Μπήκες στη μέση να τους ανακόψεις;» Απ. «Ναι» ΕΡ. «Δηλαδή πως έγινε αυτό» ΑΠ. «Ήταν κάτω ο Κυριάκος και ο γιος του και τούτοι τους κουντούσαν δα και πήγα να τους ξεχωρίσω». Πέραν της επισήμανσης που έγινε πιο πάνω για το «κούντημα» ο μόνος τρόπος να ήταν κάτω ο Κυριάκος και ο γιος του, οι κατηγορούμενοι πρέπει να ήταν «πάνω». Η σκηνή αυτή όμως μπορεί να συνέβαινε μόνο εάν οι κατηγορούμενοι εβρίσκοντο στο δρόμο, που είναι ένα πόδι πιο ψηλός από το χωράφι και οι Μ.Κ. 2 και 3 κάτω απ΄ αυτό και άρα στη λωρίδα γης που τους ανήκει ή αφού δεν τους άγγιξαν σύμφωνα με τους Μ.Κ. 2 και 3 άσχετα αν αναφέρονται σε απόσταση αναπνοής, στο τεμάχιο του Μ.Κ.3 και άρα σε απόσταση πέραν του 1 ½ με δύο ή τρία μέτρα. Κατά την αντεξέταση ανάφερε ότι αυτός έβαλε τον άλυσο και το αυτοκίνητο μπροστά από τον άλυσο. Έτσι αυτό το θέμα ξεκαθάρισε. Όμως θόλωσαν τα υπόλοιπα, όπως καταδεικνύεται από το κατωτέρω απόσπασμα από τη μαρτυρία του. «Α. Πήγα τζιαμέ να τους ξεχωρίσω. Ε. Και τι έγινε μέχρι να πας τζιαμέ; Α. Φώναζαν. Μετά διάλυσαν ο καθένας έσσω του». Αυτή η απάντηση παραπέμπει ότι μέχρι να φτάσει στο μέρος είχε σταματήσει η όποια διένεξη και άρα δεν ήταν δυνατό να μπει ανάμεσα τους για να τους χωρίσει. Επίσης στην ερώτηση «Και επιμένεις ότι οι τέσσερις μαζί «κουντούσαν» τον Κυριάκο και τον γιο του;» και η απάντηση είναι «Ναι αφού ήμουν τζιαμέ». Το ότι «κουντούσαν» και οι τέσσερεις το επαναλαμβάνει στη συνέχεια. Όμως όπως έχει ήδη αναφερθεί τρεις είναι οι κατηγορούμενοι για επίθεση. Οι πιο κάτω ερωτήσεις και απαντήσεις είναι χαρακτηριστικές για την μνήμη του Μ.Κ.
2. «Ε. Ποιος εκουντούσε ποιον; Α. Ήταν και οι τέσσερεις τζιαμέ. Ε. Ας πούμε ο 1ος κατηγορούμενος ποιον εκούνταν; Α. Το γιο του. Το κοπελλούιν ήταν μες την μέση. Ε. Ο 2ος κατηγορούμενος; Α. Τον Κυριάκο. Ε. Ο 3ος κατηγορούμενος; Α. Ε. έχει τζιαι άλλον; Ε. Ο 4ος κατηγορούμενος; Α. Κανέναν. Ε. Δηλαδή μόνο οι δύο εκουντούσαν; Α. Ε! Ε. εκουντούσαν». Ως εκ των πιο πάνω απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 δεν ήταν ευθείς και ειλικρινείς. Ενώ στην κατάθεση τους στην αστυνομία ανάφεραν ότι στον Μ.Κ.3 του είπαν για τα χαρτιά που έπαιρνε ο αέρας και τα μετάφερε στην αυλή της εκκλησίας, στην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ανάφεραν ότι στον Μ.Κ.3 του ζήτησαν και τον παρακάλεσαν να μετακινήσει το αυτοκίνητο του και να φύγει την αλυσίδα. Ενώ στην εξέταση του ο κατηγορούμενος 1 είπε ότι το αυτοκίνητο χρώματος μαύρου μερσεντές ήταν του Κυριάκου στην αντεξέταση ανάφερε ότι ήταν του γιου του, του Μ.Κ.
3. Ενώ αρχικά ο κατηγορούμενος 1 δηλώνει ότι μίλησαν στον Μ.Κ.3 με καλό τρόπο ύστερα δέχεται ότι ύψωσαν κάπως τη φωνή τους Ενώ σε κάποιο μέρος της μαρτυρίας του αναφέρει ότι στον Μ.Κ.3 του είπαν για τα χαρτιά και να μετακινήσει το αυτοκίνητο του μόνο, αλλού λέει ότι του ανάφεραν και για την αλυσίδα. Επίσης για να δικαιολογήσουν την μη αναφορά τους στην κατάθεση τους στην αστυνομία για την αλυσίδα και το αυτοκίνητο μπροστά από αυτήν, είπαν ότι τα ανάφεραν στον αστυνομικό αλλά δεν τα έγγραψε. Ο κατηγορούμενος 2 στην εξέταση του αναφέρει ότι ο Μ.Κ.2 με προκλητικό τρόπο τους είπε «τι ήρτετε και οι τέσσερεις εδώ για να μας δέρετε;» πράγμα που δεν είπε ούτε στην κατάθεση του στην αστυνομία ούτε αντεξετάστηκε επί τούτου ο Μ.Κ.
4. Τα ίδια ισχύουν και για την αναφορά του ότι ο Μ.Κ.2 πήγε να κάνει μία χειρονομία πηγαίνοντας μπροστά τους για να τους κάνει να φοβηθούν αλλά τον αγκάλιασε ο πατέρας του και του είπε να φύγει. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία τους. Ο κατηγορούμενος 3 δεν ήταν ούτε αυτός ειλικρινής και ευθύς. Η μαρτυρία του είχε μόνο ένα σκοπό. Να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους δύο κατηγορούμενους. Η αναφορά ότι πήγαν μαζί και οι τέσσερεις να μιλήσουν του Μ.Κ.3 για τα χαρτιά που μεταφέροντο από τον αέρα στην αυλή της εκκλησίας δεν συνάδει καθόλου με αυτό που αναφέρει στη συνέχεια της κατάθεσης του στην αστυνομία ως διευκρίνιση ότι ακολουθούσε τους κατηγορούμενους 1 και 2 μετά που άκουσε φωνές. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση τη μαρτυρία που αποδέχθηκα και τη μαρτυρία που απέρριψα δεν είναι δυνατό να προβώ σε ευρήματα και κατ' επέκταση σε συμπεράσματα για γεγονότα που σχετίζονται με την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή των γεγονότων που στοιχειοθετούν ή μη τα αδικήματα της παράνομης εισόδου σε ξένη περιουσία και της επίθεσης. Το Δικαστήριο τότε μόνο έχει υποχρέωση για εξαγωγή ευρημάτων και συμπερασμάτων όταν υπάρχει αξιόπιστη μαρτυρία. Στην περίπτωση μας με την απόρριψη και μη αποδοχή της μαρτυρίας των Μ.Κ. 2, 3 και 4, ελλείπει αυτό το γεγονός της αξιόπιστης μαρτυρίας και επομένως δεν μπορεί το Δικαστήριο να εξάξει ευρήματα και να καταλήξει σε συμπεράσματα. Η σημασία της αξιόπιστης μαρτυρίας μπορεί να αναζητηθεί στις υποθέσεις Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R 212, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: "If the evidence of a witness is rejected as unworthy credit, there is nothing to weight thereafter. The rules defining the burden of proof and the circumstances of its discharge, have nothing to do with the credibility of witness. A witness may either be believed or disbelieved (wholly or in party) according to the view taken of this credibility by the Court. A question of discharge of the burden of proof can only arise if there is credible evidence to way on the two sides. If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weigh thereafter". Στην Agapiou v. Panagiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και στην Εθνική Τράπεζα ν. Χ"Νέστορος

(1990)1 Α.Α.Δ. 41, 45 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Οφείλουμε πρώτα να αποσαφηνίσουμε το θέμα της σύμπλεξης της αξιοπιστίας των μαρτύρων με το βάρος απόδειξης που έθιξε ο δικηγόρος της τράπεζας ως θέματος που επηρεάζει την εγκυρότητα της απόφασης. Κατά τη νομολογία αυτό είναι ανεπίτρεπτο και οπωσδήποτε οδηγεί σε ακύρωση της ετυμηγορίας του Δικαστηρίου. Η υποχρέωση του Ενάγοντα ή Αιτητή σε κάθε δοσμένη υπόθεση να αποσείσει την ευθύνη που αφορά στο βάρος απόδειξης γεννιέται εφ' όσον το Δικαστήριο διαπιστώνει κατ' αρχής ότι η μαρτυρία που προσκόμισε ο διάδικος που φέρει το βάρος έχει τα στοιχεία της αξιοπιστίας και μπορεί να αποτελέσει το έρεισμα για τα ευρήματα του Δικαστηρίου". Οι ίδιες αρχές επαναλαμβάνονται στις υποθέσεις, Παπανδρέου ν. Τύλληρου,

(1992)1 ΑΑΔ 157, Κωνσταντινίδης ν. Κάτζιη,

(1993)1 ΑΑΔ 492, Αθανασίου ν. Κουνούνη,

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, 741 και Μ.Α. GOODVALVE SUPPLIERS LTD κ.α. ν. Θάλειας Χαραλάμπους,

(2003)1 ΑΑΔ 127 στην οποία το Πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε τόσο την απαίτηση όσο και την ανταπαίτηση, υποδεικνύοντας, με αναφορά στην υπόθεση Αθανασίου ν. Κουνούνη, ανωτέρω, ότι η απόρριψη της εκδοχής της εφεσίβλητης δεν πρόσθετε στην υπόθεση των Εφεσειόντων εφόσον δεν υπήρχε αξιόπιστη μαρτυρία που να στοιχειοθετούσε την απαίτηση. Στην υπόθεση Κορέλλη ν. Δημοκρατίας,

(2000)2 ΑΑΔ 12 αναφέρεται και επαναλαμβάνεται ότι αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό. Μόνο αξιόπιστη μαρτυρία βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Το βάρος απόδειξης σε ποινική δίκη βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής και εναπόκειται σ' αυτή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Επίσης έχει να αποδείξει την κατηγορία και κάθε στοιχείο που τη βαρύνει και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσων εύλογες κι αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 363). Ίδια ήταν η προσέγγιση και στις υποθέσεις Παφίτη ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 επ. και Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482 επ. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω κατάληξη μου είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων. Κατά συνέπεια οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. €90 έξοδα να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ. ...........) Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. /ΑΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο