Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κυριάκου Παναγιώτου, Υπόθεση. Αρ.: 35715/10, 5 Ιανουαρίου, 2012

(1)(β)(γ)(δ) και 17 των περί Τροχαίας Δημοτικών Κανονισμών Λευκωσίας 1965 - 1973 και των άρθρων 88

(1)(β),

(2),

(3),

(4)και

(5)του περί Δήμων Νόμου 111∕85, όπως τροποποιήθηκε με το Νόμο 25∕86». Ο Κατηγορούμενος δήλωσε μη παραδοχή στην πιο πάνω κατηγορία, γι' αυτό και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ως φαίνονται στο κατηγορητήριο, ο Κατηγορούμενος την 31.5.2010, μέσα στα Δημοτικά όρια του Δήμου Στροβόλου, ενώ είχε τον έλεγχο ή την ευθύνη του οχήματος KRX978, στάθμευσε τούτο στην οδό Βυζαντίου, σε μικρή απόσταση από γωνιά για 9 λεπτά. Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεσή της, η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε δύο μάρτυρες κατηγορίας, την κα. Νεκταρία Στυλιανού, η οποία είναι τροχονόμος του Δήμου Στροβόλου (η οποία στο εξής θα αναφέρεται ως «η ΜΚ1») και τον κ. Μιχάλη Αυγουστή, ο οποίος είναι Λοχίας Τροχονόμος του Δήμου Στροβόλου (ο οποίος στο εξής θα αναφέρεται ως «ο ΜΚ2»). Κατατέθηκαν ως Τεκμήρια, πρώτον, το εξώδικο πρόστιμο που εκδόθηκε σχετικά με το υπό εκδίκαση αδίκημα (στο εξής «το Τεκμήριο 1»), δεύτερον, πρόχειρο σχεδιάγραμμα για το σημείο όπου διαπράχθηκε το αδίκημα (στο εξής «το Τεκμήριο 2»), τρίτον, έντυπο του Τμήματος Οδικών Μεταφορών στο οποίο παρατίθενται τα στοιχεία του επίδικου οχήματος και του ιδιοκτήτη του (στο εξής «το Τεκμήριο 3») και, τέταρτον, «Δήλωση» (Statutory Declaration) που υπογράφεται στις 22.4.2011 από κάποιον κ. Michael Pierides. Ο Κατηγορουμένης ήγειρε την εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του από την Κατηγορούσα Αρχή. Αμφισβήτησε από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδικασίας το ότι ήταν εκείνος που διέπραξε το αδίκημα, δηλαδή αρνείτο ότι εκείνος στάθμευσε το επίδικο όχημα στο επίδικο σημείο, προβάλλοντας μέσα από την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας, τη γραμμή υπεράσπισης ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο το όχημα ήταν στην κατοχή του γιου του, ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του παραπονέθηκαν στον ΜΚ2 για το εξώδικο πρόστιμο και αρνήθηκαν να το πληρώσουν, καθώς και ότι στο συγκεκριμένο σημείο της οδού Βυζαντίου δεν υπήρχε σήμανση που να προειδοποιεί ότι απαγορεύεται η στάθμευση. Από την άλλη, η κα. Αρότη, εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής, εισηγήθηκε πως από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία αποδεικνύεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η θέση της Κατηγορούσας Αρχής και η οποία, όπως εξήγησε η κα. Αρότη, εδράζεται στο άρθρο 9

(3)του περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμου του 1997 (Ν.47(Ι)∕97) είναι ότι ο ιδιοκτήτης του οχήματος τεκμαίρεται κατά Νόμο ότι είναι το πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα που περιγράφεται στο εδάφιο

(1)του εν λόγω άρθρου. Σημειώνεται ότι το άρθρο 9

(1)καθορίζει ότι: «Σε περίπτωση που αστυνομικός εντοπίζει όχημα αναφορικά με το οποίο εύλογα πιστεύει ότι διαπράττεται ή έχει διαπραχθεί αδίκημα που εμπίπτει στις διατάξεις του Ν.47(Ι)∕97, αυτός δύναται να ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο όπως αν είχε εξεύρει το πρόσωπο το οποίο με βάση το άρθρο 5

(1)εύλογα θα πίστευε ότι διέπραξε το αδίκημα και ακολούθως επικολλά στο όχημα ειδοποίηση, η οποία θεωρείται ότι δόθηκε στο πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα.». Η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε το Τεκμήριο 3, αποδεικνύοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα του Κατηγορουμένου ως του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του επίδικου οχήματος κατά τον ουσιώδη χρόνο. Παρουσίασε, επίσης, μαρτυρία μέσω της ΜΚ1, περιλαμβανομένης και της παρουσίασης του Τεκμηρίου 2, προς απόδειξη του σημείου στάθμευσης του επίδικου οχήματος και προς απόδειξη του ότι η στάθμευση σ' εκείνο το σημείο ήταν παράνομη. Η κα. Αρότη πρόσθεσε προς αντίκρουση της εισήγησης περί μη ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης ότι ο Κατηγορούμενος, μέσα από την αντεξέταση των ΜΚ 1 και 2 δεν ξεκαθάρισε ποια είναι τελικά η θέση του, αν δηλαδή αμφισβητεί ότι πάρκαρε παράνομα ή αν εγείρει απλώς ζήτημα γνώσης ή μη της νομοθετικής διάταξης που απαγορεύει τη στάθμευση κατά τον επίδικο τρόπο. Εισηγήθηκε, επίσης, η κα. Αρότη ότι ο ΜΚ2 αντέκρουσε τους ψευδείς ισχυρισμούς του Κατηγορουμένου ότι κατά τον επίδικο χρόνο οδηγός του οχήματος ήταν ο γιος του. Θα εξετάσω στη συνέχεια το αν ευσταθεί η εισήγηση του Κατηγορουμένου περί μη ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Με την άρνηση της Κατηγορίας, η Κατηγορούσα Αρχή έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Η αποτυχία απόδειξης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, οδηγά σε αντίστοιχη αποτυχία απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, και ανάγεται στο ίδιο το αδίκημα το οποίο αφορά η κατηγορία και όχι στην οποιαδήποτε γραπτή κατηγορία που προηγήθηκε (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας Π.Ε. 6739 και 6740, ημερ. 27.3.2000). Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό που εξετάζεται με την παρούσα, είναι αρκετό για την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Πικής και Λοϊζου στις σελ. 111 και 167, το αποδεικτικό βάρος απόδειξης που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή σύγκειται στην δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση προς το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης. Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση. Σε διαφορετική περίπτωση, ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145). Σύμφωνα με το Νόμο, σε τέτοιες περιπτώσεις, για να αποφασίσει το Δικαστήριο αν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση, τίθεται το ερώτημα σ΄αυτό, αν η μαρτυρία όπως έχει παρουσιαστεί ενώπιον του είναι επαρκής (sufficient), για να κληθεί ο Κατηγορούμενος να παρουσιάσει την υπεράσπιση του. Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζεται το θέμα συνοψίζονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133, όπου αναφέρεται ότι απαλλαγή του Κατηγορούμενου στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης, δικαιολογείται μόνο όταν: «α) δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ώστε κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτήν την καταδίκη του κατηγορουμένου.». Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο, όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιόν του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με την συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί. (βλ. Ευγένιος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191). Η παρούσα υπόθεση αφορά στο αδίκημα της παράνομης στάθμευσης. Κρίνω ότι από την προσκομισθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου, ως ιδιοκτήτη του επίδικου οχήματος, τον οποία και καλώ να προβάλει την υπεράσπισή του. [Το Δικαστήριο εξηγεί τα δικαιώματα του Κατηγορουμένου]. (Υπ.) ................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Προσ. Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο