Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κώστας Ζένιου, Αρ. Υπόθεσης: 19347/10, 27 Ιανουαρίου, 2012

(2)(ιβ), 15, 16, 19, 20, 22 και 23 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000 όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι την 21.12.2009 επιτέθηκε παράνομα εναντίον της εν διαστάσει συζύγου του Κυριακής Τσιαούκκα. 2η Κατηγορία: Απειλή βιαιοπραγίας κατά παράβαση των αρ. 91(γ) και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 21.12.2009 απείλησε την εν διαστάσει σύζυγο του με βλάβη στο πρόσωπο της. 3η Κατηγορία: Ανησυχία κατά παράβαση των αρ. 95 και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. 4η Κατηγορία: Απείθεια κατά νομίμων διαταγών κατά παράβαση των αρ. 137 και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 21.12.2009 απείθησε σε διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην αγωγή αρ. 5570/09 την 29.9.2009 το οποίο του απαγόρευε από το να παρενοχλεί, απειλεί, παρακολουθεί ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο επεμβαίνει στο άτομο της Κυριακής Τσιαούκκα, δηλαδή της επιτέθηκε, απείλησε και της προκάλεσε ανησυχία στην εργασία της. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής: Την 23.9.2009 εξεδόθη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της αγωγής αρ. 5570/09, μετά από αίτηση της παραπονούμενης, διάταγμα το οποίο απαγορεύει στον Κατηγορούμενο να παρενοχλεί, απειλεί, παρακολουθεί ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο επεμβαίνει στο άτομο της παραπονούμενης. Την 21.12.2009 η Μ.1 βρισκόταν στον χώρο εργασίας της σε περίπτερο, και είδε τον Κατηγορούμενο να τρέχει προς τα πάνω της και να της φωνάζει «επίες στο Pavillion;». Μετά την άρπαξε από τα μαλλιά, την έσκυψε προς τα κάτω και άρχισε να την κλωτσά στο κεφάλι. Επενέβη ο Μ.4 για να βοηθήσει την παραπονούμενη να σηκωθεί από το έδαφος, αλλά ο Κατηγορούμενος επιτέθηκε ξανά στην παραπονούμενη και της τράβηξε τα μαλλιά και την χτυπούσε στο κεφάλι με τα χέρια και τα πόδια του. Επενέβη εκ νέου ο Μ.4 και απομάκρυνε τον Κατηγορούμενο. Αργότερα την ίδια μέρα στο μέρος μετέβη ο Μ.3 μαζί με τον Αστ. 1219 Π. Παναγιώτου, και διαπίστωσαν ότι η παραπονούμενη καθόταν έξω από το περίπτερο στο πάτωμα και έκλαιγε, ενώ δίπλα της βρισκόταν ο Κατηγορούμενος και της έλεγε: «Φέρ'τα μωρά σπίτι ειδεμί κατήσιη σου». Ο Κατηγορούμενος συνελήφθη για το αυτόφωρο αδίκημα της παρακοής διατάγματος, και απάντησε: «Θέλω να' ρτουν τα μωρά σπίτι». Κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε: «Τίποτε εν παραδέχουμαι». Για επιμέτρηση της ποινής στην υπόθεση 19347/10 για τον Κατηγορούμενο λήφθηκαν υπ' όψιν και οι πιο κάτω υποθέσεις:
2. 8254/10 Σε αυτήν την υπόθεση ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τις εξής Κατηγορίες: 3η Κατηγορία: Κοινή επίθεση κατά παράβαση των αρ. 2, 3

(4), 15, 16, 22 και 23 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000 όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι την 23.9.2009 επιτέθηκε παράνομα εναντίον της εν διαστάσει συζύγου του Κυριακής Ζένιου. 4η Κατηγορία: Απειλή βιαιοπραγίας κατά παράβαση των αρ. 91(γ) και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 23.9.2009 απείλησε την εν διαστάσει σύζυγο του με βλάβη στο πρόσωπο της. 5η Κατηγορία: Δημόσια εξύβριση κατά παράβαση του αρ. 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 23.9.2009 στο περίπτερο «Άκης» εξύβρισε την εν διαστάσει σύζυγο του με την φράση «έφκα έξω ρα σιήλλα τζια κανονίζω σε, είσαι πουτάνα, είσαι μια άχρηστη». 6η Κατηγορία: Ανησυχία κατά παράβαση των αρ. 95 και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. 7η Κατηγορία: Δημόσια εξύβριση κατά παράβαση του αρ. 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 23.9.2009 στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας εξύβρισε την εν διαστάσει σύζυγο του με την φράση «είσαι πουτάνα τζιαι άχρηστη». 8η Κατηγορία: Ανησυχία, κατά παράβαση των αρ. 95 και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. Τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής έχουν ως εξής: Την 23.9.2009 και ενώ η Μ.1 εργαζόταν στο περίπτερο «Άκης» και βρισκόταν στα ψυγεία εξωτερικά του περιπτέρου, πήγε στο μέρος ο Κατηγορούμενος ο οποίος με απειλητικό ύφος της είπε: «έχεις διορία σε δύο λεπτά να φύεις που δαμέ». Η Μ.1 επειδή φοβήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος θα την κτυπούσε, μπήκε στο περίπτερο και κρύφτηκε στο πατάρι, και ειδοποίησε τηλεφωνικώς για βοήθεια. Μετά από πάροδο 10 λεπτών περίπου είδε τον Κατηγορούμενο να βγαίνει από τις σκάλες και να φωνάζει «Που είσαι ρα παλιοπουτάνα, έφκα έξω να σε κανονίσω». Ο Κατηγορούμενος την είδε που ήταν κρυμμένη πίσω από χαρτοκιβώτιο, και την άρπαξε από τον λαιμό και άρχισε να την σφίγγει. Επενέβη ο Μ.2, και ο Κατηγορούμενος στην προσπάθεια του να χτυπήσει την Μ.1 χτύπησε τον Μ.2 στο αριστερό πόδι. Η Μ.1 τράπηκε σε φυγή, και ο Κατηγορούμενος άρχισε να την κυνηγά και να της φωνάζει: «έλα δα ρα σιήλα, να σε κανονίσω, είσαι πουτάνα, είσαι μια άχρηστη». Όταν ο Μ.2 φώναξε στον Κατηγορούμενο ότι είναι υπό σύλληψη, αυτός τράπηκε σε φυγή. Αργότερα την ίδια μέρα, όταν ο Κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την Μ.1 στο γραφείο παραπόνων του Αστ. Στ. Ομορφίτας της φώναξε «είσαι πουτάνα και άχρηστη», και συνελήφθη. Κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε «εγώ δεν κτύπησα κανένα αστυνομικό».
3. 18672/10 1η Κατηγορία: Παράβαση διατάγματος αποκλεισμού, κατά παράβαση των αρ. 2, 15, 16, 20, 23

(7)και 24 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/

1. Τα γεγονότα έχουν ως εξής: Την 6.8.2009 περί ώρα 00.45 η Μ.1 τηλεφώνησε στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας και ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος εν διαστάσει σύζυγος της βρισκόταν στην βεράντα του διαμερίσματος της και την παρενοχλούσε φωνάζοντας. Στο μέρος μετέβη η Αστυνομία, και αφού διαπίστωσε ότι υπήρχε σε ισχύ Δικαστικό Διάταγμα αποκλεισμού του Κατηγορούμενου από την οικία ημερομηνίας 29.7.2009, πληροφόρησαν τον Κατηγορούμενο για το αδίκημα που διέπραξε. Αυτός απάντησε «Έκαμα τίποτε κακό; Εγιώ εν έχω ιδέα για έτσι πράμαν που λαλείτε». Διαπιστώθηκε ότι ο Κατηγορούμενος κατάφερε να εισέλθει στην βεράντα του διαμερίσματος της Παραπονούμενης αναρριχώμενος από μία σωλήνα. Κατηγορήθηκε γραπτώς και παραδέχθηκε.
2. 33469/10 1η Κατηγορία: Παράβαση διατάγματος αποκλεισμού, κατά παράβαση των αρ. 2, 15, 16, 20, 23

(7)και 24 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/

1. 2η Κατηγορία: Δημόσια Εξύβριση, κατά παράβαση του αρ. 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 21.9.2010 εξύβρισε την εν διαστάσει σύζυγο του Κυριακή Τσιαούκκα με την φράση «Είσαι πατρόνα είσε σιηρότερη που τες πουτάνες». Την 21.9.2010 περί ώρα 21.00 η Μ.1 τηλεφώνησε στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας και ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος βρίσκεται στο περίπτερο με την ονομασία «'Ακης» όπου αυτή εργάζεται, και την ενοχλεί. Η Αστυνομία μετέβη στο μέρος, και αφού διαπίστωσε ότι υπήρχε σε ισχύ Δικαστικό Διάταγμα αποκλεισμού του Κατηγορούμενου ημερομηνίας 29.9.2010, συνέλαβε τον Κατηγορούμενο για παρακοή, και αυτός απάντησε «Εν έκαμα τίποτε κακό». Η Μ.1 ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος την εξύβρισε με την φράση που αναφέρεται πιο πάνω. Ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε «Παραδέχομαι ότι επήα στο περίπτερο τζαι ήβρα τη γυναίκα μου για να μιλήσουμε για τα κοπελλούθκια μας τζαι να της δείξω ένα χαρτί που ήρτε που το Δικαστήριο γιατί εν ηξέρω να θκιαβάζω. Για τη δεύτερη κατηγορία εν είπα έτσι κουβέντα».
2. 18803/10 1η Κατηγορία: Ανυπακοή σε νόμιμες διαταγές, κατά παράβαση των αρ. 137 και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
3. 2η Κατηγορία: Κοινή επίθεση, κατά παράβαση των αρ. 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, και συγκεκριμένα ότι την 28.12.2009 παράνομα επιτέθηκε κατά της εν διαστάσει συζύγου του Κυριακής Τσιαούκκα. Στην υπόθεση αυτής τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως: Την 23.9.2009 εξεδόθη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας διάταγμα το οποίο διατάσσει και απαγορεύει στον Κατηγορούμενο να παρενοχλεί, απειλεί, παρακολουθεί ή με οποιοδήποτε τρόπο επεμβαίνει στο άτομο της παραπονούμενης Μ.1, το οποίο κατέστη απόλυτο την 29.9.2009 στην παρουσία του Κατηγορούμενου. Την 28.12.2009 περί ώρα 09.00 η Μ1 βρισκόταν στον χώρο στάθμευσης του Γραφείου Ευημερίας και ο Κατηγορούμενος εμφανίστηκε μπροστά της και της άρπαξε από τα χέρια τα έντυπα που αυτή κρατούσε, λέγοντας της: «Έστρεψες τα κοπελλούθκια εναντίον μου; Τώρα εν να δεις τι θα σου κάμω». Σε ανακριτική κατάθεση, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν ήθελε να της κάνει κακό, αλλά απλά να την ρωτήσει γιατί έστρεψε τα παιδιά εναντίον του και δεν θέλουν να του μιλούν. Ακολούθως, ο Κατηγορούμενος ζήτησε να δει ψυχίατρο, και οδηγήθηκε για εξέταση, κατόπιν της οποίας η Ψυχίατρος Κούλλα Επαμεινώνδα έκρινε ότι αυτός θα έπρεπε να παραμείνει στην Ψυχιατρική Πτέρυγα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Την επομένη εκδόθηκε για τον Κατηγορούμενο διάταγμα υποχρεωτικής νοσηλείας, και έτυχε νοσηλείας στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας από 29.12.2009 μέχρι και 12.1.
4. Την 14.3.2010 ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε: «Το μόνο που της είπα ήταν ότι γύρισε τα κοπελλούθκια μας εναντίον μου και της πήρα τα χαρτιά από τα χέρια της, διότι νόμιζα ότι ήταν του σπιτιού μας. Τα χαρτιά τούτα της τα έδωσα πίσω μέσω της Αστυνομίας».
5. 18822/10 1η Κατηγορία: Παράβαση διατάγματος αποκλεισμού, κατά παράβαση των αρ. 2, 15, 16, 20, 23

(7)και 24 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/

1. Στις 27.7.2009 εξεδόθη Διάταγμα αποκλεισμού του Κατηγορούμενου από την οικία της Μ.
2. Την 4.9.2009 περί ώρα 12.00 η Μ.1 τηλεφώνησε στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας και ανέφερε ότι η κόρη της την είχε ειδοποιήσει ότι ο Κατηγορούμενος βρισκόταν στο σπίτι τους και μάζευε τα ρούχα των παιδιών για να πάνε να μείνουν μαζί του. Η Αστυνομία μετέβη στην οικία της Μ.1 και βρήκε εκεί τον Κατηγορούμενο, ο οποίος μιλούσε με τα παιδιά και προσπαθούσε να τα πείσει να μετακομίσουν στην οικία του. Αφού ο Μ.4 διαπίστωσε την ύπαρξη διατάγματος αποκλεισμού του Κατηγορουμένου από την οικία, τον συνέλαβε για το αυτόφωρο αδίκημα της παρακοής διατάγματος, και αυτός απάντησε «Εγώ δεν έκαμα τίποτε. Ήρτα να δω τα μωρά μου». Ο Κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Σαββίδης, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είναι πατέρας 4 τέκνων, τα 3 εκ των οποίων είναι ενήλικα. Είναι αναλφάβητος με υπεραυξημένες ευαισθησίες, και ως γνώρισμα του είναι το ευέξαπτο, το ευαίσθητο, αλλά και το έντιμο και ηθικό του χαρακτήρα του. Ανέκαθεν επιθυμούσε η οικογένεια του να είναι σεμνή, και τα παιδιά του υπόδειγμα ηθικής και αρετής, η σύζυγος του, όμως, ήταν φιλελεύθερη φεμινίστρια και ανεχόταν εκτροπές των πατροπαράδοτων ηθών και ανατροπές των παλαιών νοοτροπιών. Μεταξύ του ζεύγους επήλθε ρήξη, αλλά ο Κατηγορούμενος ήθελε να βλέπει τα παιδιά του και να τα καθοδηγεί. Αυτά ήσαν ανεξέλεγκτα και έκαναν κακές συναναστροφές. Κάτω από βρασμό ψυχής όταν είδε τον γιο του να γράφει προκλητικά συνθήματα σε τοίχους μετέβη στο περίπτερο που εργάζετο η σύζυγος του. Όπως ο συνήγορος ανέφερε, σε αυτήν ο Κατηγορούμενος δεν προκάλεσε «σημαντική βλάβη, απλώς την απείλησε, της θύμωσε και την εξύβρισε». Η αφόρητη του στεναχώρια, εισηγήθηκε, οδήγησε σε κατάθλιψη, και ο Κατηγορούμενος αναγκάστηκε να κλειστεί στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσης για μικρό χρονικό διάστημα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος εξέφρασε προς το Δικαστήριο την απολογία και μεταμέλεια του Κατηγορουμένου, και την υπόσχεση αυτού να μην ενοχλήσει την τέως σύζυγο του. Επεσήμανε το λευκό του ποινικό μητρώο και την άμεση του παραδοχή, και ζήτησε όπως το Δικαστήριο επιβάλει την χαμηλότερη ποινή δυνατόν. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ο κ. Σαββίδης. Σύμφωνα με την Έκθεση αυτή, ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 41 ετών, άνεργος και πατέρας 4 παιδιών. Είναι απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου, αλλά ανέφερε πως είναι αναλφάβητος. Από ηλικίας 10 ετών μέχρι 1 ½ χρόνο πριν από την ετοιμασία της έκθεσης εργάζετο ως σιδεράς. Παρά το ότι έχει καθοδηγηθεί να εγγραφεί στην Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης και να αναζητήσει εργασία, εν' τούτοις δεν το έχει πράξει. Για τα αδικήματα ανέφερε ότι δεν θυμάται για τι ακριβώς κατηγορείται αφού εκκρεμούν εναντίον του αρκετές κατηγορίες. Από το 2009 είναι σε διάσταση με την σύζυγο του, και στο παρελθόν χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας λόγω άγχους και κατάθλιψης. Το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 αναφέρει ότι όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα είναι ένοχος πλημμελήμματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ.1.000,
3. Φυσικά, δεδομένου του ότι η υπόθεση εμπίπτει εντός των προνοιών των άρθρων 3 και 4 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000, η προβλεπόμενη ποινή για την 1η Κατηγορία αυξάνεται σε 2 χρόνια φυλάκισης. Για την απειλή βιαιοπραγίας το άρθρο 91(γ) προβλέπει την επιβολή ποινής φυλακίσεως μέχρι 3 χρόνια. Για την ανησυχία το άρθρο 95 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει ποινή φυλακίσεως 3 μηνών. Σύμφωνα με το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όποιος ανυπακούει σε Διάταγμα που εξεδόθη από Δικαστήριο είναι ένοχος πλημμελήμματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης 2 χρόνων εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή. Σημειώνω ότι και το άρθρο 23 του περί Βίας στην Οικογένεια Νόμου (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000, προβλέπει ότι πρόσωπο το οποίο παραβαίνει οποιοδήποτε από τους όρους διατάγματος αποκλεισμού διαπράττει αδίκημα που τιμωρείται με 2 χρόνια φυλάκιση. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζήνωνα Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 272, η αύξηση που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια στα περιστατικά βίας στην οικογένεια κατέστησε αναγκαία την θέσπιση του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου, στον οποίο προβλέπονται αυξημένες ποινές για εγκλήματα βίας στην οικογένεια, σε σύγκριση με τα ανάλογα αδικήματα στον Ποινικό Κώδικα. Χαρακτηριστικά λέχθηκε σε σχέση με αυτό: «Η διάκριση είναι εμφανής. Η αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου προς τους ενόχους αδικημάτων βίας στην οικογένεια εκφράζεται μέσω της αυστηρότερης ποινής που προβλέπει ο νόμος ενώ, ταυτόχρονα επιδιώκεται, μέσω της ποινής, και η εξυπηρέτηση του σκοπού της αποτροπής». Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστάσιου Γεωργίου

(2002)2 Α.Α.Δ. 464, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Η σοβαρότητα εγκλημάτων βίας στην οικογένεια είναι αυτόδηλη. Εκτός από το τραύμα που επιφέρουν, τείνουν να πλήξουν τη συνοχή της οικογένειας και την υπόσταση των μελών της. Χρήση βίας από το σύζυγο κατά της συζύγου του αποτελεί ιδιαίτερη πτυχή εγκλημάτων βίας στην οικογένεια, τα οποία έχουν ως γενεσιουργό αιτία τη χρήση βίας ως μέσο επιβολής της θέλησης του συζύγου επί της συζύγου του και την κυριαρχία του στην οικογένεια, με έρεισμα τη σωματική του δύναμη. Η βία αντικαθιστά το λόγο και η ισχύς τη λογική. Εξαρθρώνεται το κλίμα ισότητας που πρέπει να χαρακτηρίζει τις σχέσεις των συζύγων - (βλ. Κούλλουρος ν. Κούλλουρου & Άλλου

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 50). Η άσκηση βίας από το σύζυγο εις βάρος της συζύγου του αποτελεί ανάθεμα για τις συζυγικές σχέσεις και πλήττει τον πυρήνα της οικογένειας. Τέτοια συμπεριφορά δε γίνεται ανεκτή. Πρέπει να εκριζωθεί από την οικογένεια». Όπως επισημάνθηκε και στην Θεοχάρης Θεοχάρους ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575, η σοβαρότητα αυτής της φύσης αδικημάτων έγκειται στο γεγονός ότι η βία στρέφεται ενάντια στην προσωπικότητα, καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του ατόμου και πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας. (βλ. επίσης Κωνσταντίνος Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 28/2010 ημερ. 7.5.2010). Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το ότι σε σχέση με τον Κατηγορούμενο υπάρχουν σε ισχύ δύο Δικαστικά Διατάγματα. Συγκεκριμένα, στην αγωγή αρ. 5570/09 την 23.9.2009 εξεδόθη διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε στον Κατηγορούμενο να «παρενοχλεί, απειλεί, παρακολουθεί ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο επεμβαίνει στο άτομο» της παραπονούμενης εν διαστάσει συζύγου του, το οποίο διάταγμα κατέστη απόλυτο την 29.9.2009 στην παρουσία του Κατηγορουμένου. Περαιτέρω, στα πλαίσια της Αίτησης αρ. 98/09 την 29.7.2009 εξεδόθη διάταγμα αποκλεισμού του Κατηγορουμένου, με το οποίο του απαγορεύτηκε από του να εισέρχεται και/ή παραμένει στην κατοικία επί της οδού Αρκαδίας 12, Διαμ. 4, Παλλουριώτισσα, και να παρενοχλεί ή εμποδίζει με οποιοδήποτε τρόπο την εν διαστάσει σύζυγο του από την ελεύθερη και ανενόχλητη χρήση του συνήθους τόπου διαμονής της. Και αυτό το Διάταγμα, στην παρουσία δικηγόρου εκ μέρους του Κατηγορουμένου, κατέστη απόλυτο την 18.9.2009. Παρά την ύπαρξη των Διαταγμάτων αυτών, όμως, ο Κατηγορούμενος προέβη στην διάπραξη των αδικημάτων που περιέχονται στις υποθέσεις αυτές. Η συμμόρφωση με τα Δικαστικά διατάγματα είναι εκ των ων ουκ άνευ για την διατήρηση Κράτους Δικαίου στο οποίο να μην κυριαρχεί η αναρχία. Το γεγονός αυτό έχει επανειλημμένα τονιστεί από την Νομολογία, σε συνάρτηση με το ότι οι ποινές που επιβάλλονται για παρακοή σε Δικαστικά διατάγματα πρέπει να αντανακλούν την σοβαρότητα της ανυπακοής αυτής. Όπως έχει λεχθεί, «παρακοή σε διαταγή του Δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης» ενώ «η συνέχιση της παρακοής τείνει να το ανατρέψει» (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 227, Διευθύντρια Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας ν. Φωτεινής Ντούμα, Εφ. Αρ. 140, ημερ. 8.2.2009). Όπως αναφέρθηκε και στην Safarino v. Sun Shoes

(1984)1 C.L.R. 738, ένα διάταγμα Δικαστηρίου δεν συνιστά λιγότερη διαταγή του Νόμου από τις πρόνοιες Νομοθεσίας, ενώ η παρακοή επιφέρει σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις[1]. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση CCC Laundries (Paphos) Ltd v. Eλισάβετ Θεοφάνους, Ποιν. Εφ. 79/10 ημερ. 11.6.2010, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι έννοιες «Κράτος Δικαίου» και «Εννομη Τάξη» είναι άρρηκτα συνυφασμένες. Η επικράτηση τους στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στο καθήκον σεβασμού και υπακοής των δικαστικών διαταγών και διαταγμάτων. Η απείθεια σε διαταγή δικαστηρίου ενέχει το στοιχείο της καταφρόνησης του δικαστηρίου. Πρόκειται για σοβαρό αδίκημα η τέλεση του οποίου πλήττει ευθέως την απονομή της δικαιοσύνης και κλονίζει την εμπιστοσύνη του κοινού στην αξιοπιστία του συστήματος για αποτελεσματική εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων και την εμπέδωση του νόμου και της τάξης. Τέτοιου είδους συμπεριφορά ποτέ δεν έγινε ανεκτή. Οι παραβάτες όταν είναι φυσικά πρόσωπα κατά κανόνα τιμωρούνται με φυλάκιση. Η χρηματική ποινή μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις πρέπει να επιβάλλεται. Βλ. Kay ν. Municipality of Larnaca

(1982)2 ΑΑΔ 236. Οι πολίτες σε όποια κοινωνική τάξη θεωρούν ότι ανήκουν ή σε όποια θέση βρίσκονται, υπέχουν αυστηρή υποχρέωση υπακοής στα δικαστικά διατάγματα που τους αφορούν. Αυτό επιβάλλει η αρχή της ισονομίας. Οι δικαστές προσηλωμένοι στην αποστολή τους με πλήρη διαφάνεια και αυξημένο αίσθημα ευθύνης εκτελούν το καθήκον τους. Συμπεριφορές οι οποίες υπονομεύουν το έργο τους δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές». Πολύ πρόσφατα μάλιστα, στην απόφαση Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliakova, Έφεση αρ. 22/2009, ημερ. 9.6.2011, λέχθηκε ότι: «Η νομολογία έχει προδιαγράψει με σαφήνεια, διαχρονικότητα και εξαντλητικά, ότι η παρακοή διαταγμάτων δικαστηρίου καταστρατηγεί την ίδια τη βάση του συστήματος και την καλή και απρόσκοπτη λειτουργία και απονομή της ίδιας της δικαιοσύνης. Υποσκάπτει την εξουσία του Δικαστηρίου γι΄ αυτό και η πρέπουσα, κατά κανόνα, τιμωρία είναι αυτή της ποινής φυλάκισης». Όπως εύστοχα τέθηκε στην απόφαση Kay ν. Municipality of Larnaca

(1982)2 C.L.R. 236, υιοθετώντας απόσπασμα του Chief Justice Mc Kean των Ηνωμένων Πολιτειών όπως αυτό παρατίθεται στο σύγγραμμα των Borrie and Lowe on The Law of Contempt, 1973., p. 2: «Since, however, the question seems to resolve itself into this, whether you shall bend to the law, or the law shall bend to you, it is our duty to determine that the former shall be the case». Η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου αφού απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από την μία, και η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Προς μετριασμό της ποινής λαμβάνω υπ' όψιν μου το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου, καθώς επίσης και την παραδοχή αυτού. Λαμβάνω επίσης υπ' όψιν μου ότι ο Κατηγορούμενος αντιδρούσε, έστω δυσανάλογα, λόγω των προβληματισμών του αναφορικά με την ανατροφή και εκτροπές των παιδιών του. Βαρύτητα στην κατάληξη μου έχει και το γεγονός ότι αυτός κλείστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στο ψυχιατρείο, και τις προσωπικές και οικονομικές του συνθήκες όπως προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, και παρατίθενται λεπτομερώς πιο πάνω. Δεν μπορώ να παραγνωρίσω, όμως, ότι η παραπονούμενη, λόγω της απαράδεκτης συμπεριφοράς του Κατηγορούμενου, ουσιαστικά διανύει την ζωή της υπό καθεστώς τρόμου, αφού, όπως φαίνεται από τα γεγονότα των υποθέσεων, δεν μπορεί να νιώσει ασφαλής είτε στην εργασία της, είτε στο σπίτι της. Ο Κατηγορούμενος μετέβη στην εργασία της και την μία φορά την κλωτσούσε στο κεφάλι, την άλλη την άρπαξε από τον λαιμό και την έσφιγγε, ενώ αυτή αναγκάστηκε να κρυφτεί πίσω από χαρτοκιβώτια από τον φόβο της, και να κλαίει μέχρι να έρθει βοήθεια. Η ύπαρξη Δικαστικών διαταγμάτων στάθηκε αδύνατη να παρεμποδίσει τον Κατηγορούμενο από του να την απειλεί και την παρενοχλεί, αφού αυτός μέχρι και από σωλήνες αναρριχήθηκε κατά τις μεταμεσονύχτιες ώρες, ώστε να βγει στην βεράντα του διαμερίσματος της με σκοπό την παρενόχληση της. Με όλο το σέβας προς τον ευπαίδευτο συνήγορο, αλλά το «ευέξαπτο, το ευαίσθητο αλλά και έντιμο και ηθικό του χαρακτήρος» του Κατηγορούμενου δεν μπορεί να επεξηγήσει, ή δικαιολογήσει τις παρεκτροπές του Κατηγορούμενου αυτές. Η δε αναφορά του συνήγορου ότι ο Κατηγορούμενος δεν προκάλεσε στην παραπονούμενη «σημαντική βλάβη» αλλά απλά την απείλησε, της θύμωσε και την εξύβρισε, τείνει να μειώσει την σοβαρότητα των αδικημάτων. Οι επιθέσεις που δέχθηκε η παραπονούμενη από τον εν διαστάσει σύζυγο της έλαβαν χώρα στην παρουσία τρίτων προσώπων, μέσα στον χώρο εργασίας της, υπό συνθήκες που οδηγούν στην καταρράκωση της αξιοπρέπειας της. Ο κάθε πολίτης δικαιούται να νιώθει ασφάλεια, και ότι θα τύχει της δέουσας προστασίας από τη δικαιοσύνη, και οι πολίτες πρέπει να νιώθουν ότι Δικαστικά διατάγματα θα τυγχάνουν σεβασμού. Των πιο πάνω δεδομένων, οι μετριαστικοί παράγοντες επηρεάζουν το εύρος της ποινής που θα επιβληθεί, δεδομένης όμως της σοβαρότητας των αδικημάτων, και των συνθηκών μέσα στις οποίες αυτά έλαβαν χώρα, δεν μπορούν να επηρεάσουν το είδος της, που δεν μπορεί να είναι άλλο από στερητική της ελευθερίας. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλω στον Κατηγορούμενο στην 1η Κατηγορία ποινή φυλακίσεως 2 μηνών. Στην 2η Κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλακίσεως 3 μηνών. Στην 4η Κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλακίσεως 6 μηνών. Στην 3η Κατηγορία δε επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή δεδομένου ότι αυτή στηρίζεται στα ίδια γεγονότα με τις Κατηγορίες αρ. 1 και 2. Οι ποινές να συντρέχουν. Έχοντας αποφασίσει την επιβολή των πιο πάνω ποινών θα εξετάσω στο στάδιο αυτό κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για αναστολή των ποινών φυλακίσεως που επιβλήθηκαν, ως η σχετική εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον Κατηγορούμενο. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκιας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελέγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou v. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία ν. Πέπη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ.

1. Είναι γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Λαμβάνοντας υπ' όψιν όμως τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορουμένου, το γεγονός ότι επρόκειτο για επανειλημμένη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου και επανειλημμένη ανυπακοή Δικαστικών διαταγμάτων, δεν ικανοποιούμαι ότι αυτές είναι τέτοιες που να δικαιολογούν την αναστολή των επιβληθείσων ποινών φυλακίσεως, έχουν δε συνυπολογιστεί κατά την επιμέτρηση της ποινής. Οι ποινές φυλακίσεως να είναι άμεσες. Στην παρούσα λήφθηκαν υπ' όψιν και οι υποθέσεις 8254/10, 18672/10, 33469/10, 18803/10 και 18822/
2. Έξοδα €. 30,00 στην υπόθεση 19347/10, €. 95,00 στην υπόθεση 18672/10, €30,00 στην υπόθεση 8254/10, €. 55,00 στην υπόθεση 18803/10 και €.95,00 στην υπόθεση 18822/10 να καταβληθούν από τον Κατηγορούμενο. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] «An order of the Court is no less a command of the law than the provisions of a statute, more direct still in that it specifies what ought to be done or what ought not to be done. Invariably disobedience of the order of the Court undermines the effectiveness of the judicial process, a defiance of far reaching social repercussions. Obedience to orders of the Court constitutes one of the foundations of civilized life». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο