Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μπάχτσο ΜΑΝΟΥΤΣΑΡΙΑΝ, Υπόθεση. Αρ.5111/12, 29 Μαρτίου, 2012

(3), 19 και 20(Α) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 72/85, 166/87, 80(Ι)/2000 και την ΚΔΠ 312/

1. 2η κατηγορία׃ Απείθεια κατά νόμιμων διαταγών κατά παράβαση των άρθρων 137 και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 86/83 και 15(Ι)/99 και την ΚΔΠ 312/
2. 3η κατηγορίαː Χρήση μηχανοκίνητου οχήματος χωρίς πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτου, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 και 40 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης Έναντι Τρίτου) Νόμου, 96(Ι)/2000 και ΚΔΠ 312/
3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ως οι κατηγορίες αρ. 1, 2 και 3 επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος την 29.5.2011, στον κύριο δρόμο Λευκωσίας - Τροόδους παρά τον Κουτραφά της Επαρχίας Λευκωσίας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KΑΝ779- · με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου, δηλα΄δη 150 ΧΑΩ αντί 80 ΧΑΩ (κατηγορία αρ. 1), · κατά παράβαση διατάγματος που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην υπόθεση με αριθμό 2969/2011 το οποίο του στερούσε το δικαίωμα της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος για περίοδο 2 μηνών από 11/5/2011 - 10/7/
4. · χωρίς να ευρίσκεται σε ισχύ πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης που αφορά την ευθύνη του οδηγού του αναφερόμενου οχήματος έναντι τρίτου (κατηγορία αρ. 3). Τα γεγονότα όπως τα εξέθεσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής είναι ως εξήςː Στις 29/5/2011 και ώρα 16ː15 οι ΜΚ1 και ΜΚ2 διενεργούσαν έλεγχο τροχαίας. Ανέκοψαν τον Κατηγορούμενο για έλεγχο. Οδηγούσε το όχημα του τρέχοντας με 150 ΧΑΩ αντί 80 ΧΑΩ. Από τη διερεύνηση εκείνου του αδικήματος, προέκυψαν οι κατηγορίες 2 και
5. Αφού πληροφορήθηκε ότι θα καταγγελθεί, επεστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο και απάντησε «Έκανα λάθος». Όπως επίσης δήλωσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη στην υπόθεση 2969/2011, απόφαση ημερομηνίας 11.5.2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Επιβλήθηκε χρηματική ποινή ύψους €280 για το αδίκημα της οδήγησης χωρίς πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτου και στέρηση της άδειας οδήγησης για περίοδο 2 μηνών από 11.5.2011 μέχρι 10.7.
6. Η άδεια οδήγησης του Κατηγορουμένου βαρύνεται με 3 βαθμούς ποινής. Δεδομένης της σοβαρότητας των αδικημάτων στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο ζήτησε και έλαβε έκθεση του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Κατηγορουμένου. Σε αυτήν αναφέρονται, συνοπτικά, τα εξήςː Ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 35,5 ετών. Κατάγεται από τη Γεωργία και προέρχεται από οικογένεια χαμηλού οικονομικού επιπέδου. Η σύζυγός του είναι ηλικίας 33 ετών και επίσης κατάγεται από τη Γεωργία. Εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο το
7. Έχουν δύο παιδιά, ηλικίας 13 χρονών και 11 χρονών. Ο Κατηγορούμενος εργάζεται στις οικοδομές, με μηνιαίο μισθό πέριξ των €1500 - €
8. Είναι το μόνο μέλος της οικογένειας που εργάζεται, αφού η γυναίκα του, η οποία εργαζόταν παλαιότερα σε εστιατόριο είναι, κατά τους τελευταίους 6 - 7 μήνες άνεργη. Η οικογένεια έχει οικονομικές δυσκολίες εξαιτίας του ότι μόνο ο Κατηγορούμενος εργάζεται. Διαμένουν σε ιδιόκτητο διαμέρισμα σε παλαιά πολυκατοικία και οι συνθήκες διαβίωσης κρίνονται ικανοποιητικές. Έχουν χρέος για την αγορά του διαμερίσματος, με μηνιαία δόση €
9. Περαιτέρω, για την αγορά του αυτοκινήτου του ο Κατηγορούμενος καταβάλλει μηνιαία δόση ύψους €
10. Ποινή για το πρώτο αδίκημα Το άρθρο 6

(3)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου (Ν86/72) προβλέπει ποινή φυλάκισης μη υπερβαίνουσα το ένα έτος ή χρηματική ποινή μη υπερβαίνουσα το ποσό των €1708 ή και τις δύο ποινές. Περαιτέρω, με βάση το άρθρο 20Α του ιδίου Νόμου, το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει από 2 μέχρι 6 βαθμούς ποινής, αναλόγως των γεγονότων της υπόθεσης, ενώ το άρθρο 19 παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο στέρησης της άδειας οδηγήσεως του καταδικασθέντα για οποιοδήποτε αδίκημα ήθελε κρίνει πρέπον υπό τις περιστάσεις. Υπό το φως του μεγέθους της υπέρβασης του ανωτάτου ορίου ταχύτητας στην παρούσα υπόθεση (150ΧΑΩ αντί 80 ΧΑΩ) σε συνδυασμό με το επιβαρυντικό στοιχείο ότι το αδίκημα αυτό διαπράχθηκε ενόσω ο Κατηγορούμενος στερείτο του δικαιώματος να οδηγεί, στοιχείο που αναδεικνύει την εγωιστική και αντικοινωνική συμπεριφορά του Κατηγορουμένου, πέραν από τον κίνδυνο που δημιουργούσε στο δρόμο από την υπερβολική ταχύτητα, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως επιβάλω χρηματική ποινή ύψους €400 και 3 βαθμούς ποινής στην άδεια οδήγησης του Κατηγορουμένου. Ποινή για το αδίκημα ως η κατηγορία αρ. 2 Η δεύτερη κατηγορία που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι σοβαρή. Η σοβαρότητά της αναδεικνύεται μέσα από τις ποινές που έχει προδιαγράψει ο νομοθέτης, καθώς και από τα όσα σχετικά αναφέρονται στη νομολογία. Σχετικά με την ποινή για το πρώτο αδίκημα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος, το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα καθορίζει ότι: «Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή». Στην υπόθεση Διευθυντή Τμήματος Υπηρεσίας Κοινωνικής Ευημερίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 133, αναφέρθηκε ότι πρόσωπο εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί Δικαστικό διάταγμα οφείλει να συμμορφώνεται με τις πρόνοιες του διατάγματος αυτού. Το αδίκημα της ανυπακοής είναι ιδιαίτερα σοβαρό, αφού πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης και η συμμόρφωση σε Δικαστικά διατάγματα είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη του κράτους δικαίου. Τούτων δεδομένων, η ποινή που θα επιβληθεί πρέπει να είναι ανάλογη της σοβαρότητας της ανυπακοής. Επίσης, στην υπόθεση Λοΐζου ν Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 227, λέχθηκε ότι: «Παρακοή σε διάταγμα του Δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης. Η συνέχιση της (παρακοής) τείνει να το ανατρέψει. Ανάλογη με τη σοβαρότητα της ανυπακοής είναι και η τιμωρία, η οποία επιβάλλεται. Η τιμωρία για τη συνεχιζόμενη παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου είναι κατά κανόνα η φυλάκιση. Όταν επέλθει συμμόρφωση παρέχεται η δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη, χωρίς όμως να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος.». Η έκδοση διατάγματος στέρησης της άδειας οδηγήσεως αποτελεί μία ύστατη προσπάθεια του Δικαστηρίου να αλλάξει την οδική συμπεριφορά του Κατηγορουμένου και τα Δικαστήρια οφείλουν να δίδουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι ανυπακοή σε διατάγματα θα αντιμετωπίζεται σοβαρά. Στην παρούσα υπόθεση, ο Κατηγορούμενος παράκουσε πολύ νωρίς στο Διάταγμα στέρησης (παρακοή στις 29.4.2011, έναρξη στέρησης στις 11.5.2012). Όχι μόνον αυτό, αλλά συνέχισε να επικεικνύει παραβατική οδηγική συμπεριφορά αφού, όπως προαναφέρθηκε παρέβη σημαντικά το ισχύον ανώτατο όριο ταχύτητας, παραγνωρίζοντας και τους κινδύνους που δημιουργούσε στο δρόμο από την ανασφάλιστη οδήγηση συνεπεία της οδήγησης χωρίς άδεια οδηγού. Όλα αυτά αποδεικνύουν την έλλειψη έμπρακτης μεταμέλειας. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω, η πρέπουσα ποινή για το πρώτο αδίκημα είναι ποινή φυλάκισης 21 ημερών. Θα εξετάσω στο σημείο αυτό κατά πόσον συντρέχουν λόγοι για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον Κατηγορούμενο. Εφαρμοστέες είναι οι διατάξεις του άρθρου 3 του Νόμου 95/72, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε με το Ν.186(Ι)/2003. Το εδάφιο

(1)αυτού καθορίζει ότι, οποτεδήποτε το Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως, η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί, εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθής διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από τη διάπραξη αυτή, το Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του ιδίου άρθρου καθορίζει ότι «το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκιας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλάκισης έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως έχει αναφερθεί, μεταξύ άλλων, στη Γενικός Εισαγγελέας ν Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψιν στην απόφαση του κατά πόσο θα ανασταλεί η ποινή φυλακίσεως είναι οι ακόλουθοι: «(α) Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του εγκλήματος. (β) Το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτη για την ανάγκη αποτροπής. (γ) Η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας.». Λαμβάνω υπόψη το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος δεν έχει προηγούμενες καταδίκες, πέραν της καταδίκης στην υπόθεση 2969/

1. Λαμβάνω επίσης υπόψη ότι ο Κατηγορούμενος έχει 3 μόνο βαθμούς ποινής στην άδεια του. Πρώτιστα όμως λαμβάνω υπόψη το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι οικογενειάρχης και ότι πρόκειται για το μόνο μέλος της οικογένειας που εργάζεται και συντηρεί την οικογένεια. Υπό το φως αυτών των συνθηκών, κρίνω σκόπιμο να δώσω μία νέα ευκαιρία στον Κατηγορούμενο για αναμόρφωση της οδικής του συμπεριφοράς. Αναστέλλω, λοιπόν, την ποινή φυλάκισης που επέβαλα στον Κατηγορούμενο σε σχέση με το 2ο αδίκημα για περίοδο 3 ετών από σήμερα. [Το Δικαστήριο εξηγεί στον Κατηγορούμενο τη σημασία της αναστολής.] Ποινή για το αδίκημα ως η κατηγορία αρ.
2. Σχετικά με την ποινή για το τρίτο αδίκημα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος, το άρθρο 3

(4)του Νόμου 96(Ι)/2000 καθορίζει ότι: «Πρόσωπο που καταδικάζεται για αδίκημα με βάση τις διατάξεις του άρθρου αυτού τιμωρείται - (α) [...] (β) σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, για αδίκημα που διαπράχθηκε βάσει του άρθρου αυτού μέσα σε περίοδο δύο ετών από την ημερομηνία διάπραξης του προηγούμενου αδικήματος, σε φυλάκιση η οποία δεν υπερβαίνει τα δύο έτη και σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €3417 και περαιτέρω το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει στέρηση του δικαιώματος να κατέχει ή να αποκτά άδεια οδήγησης». Στο εδάφιο

(6)του άρθρου 3 του εν λόγω Νόμου καθορίζεται ότι - «Σε δεύτερη ή μεταγενέστερη καταδίκη προσώπου για αδίκημα βάσει του άρθρου αυτού ή [...] που διαπράχθηκε σε σχέση με το πρόσωπο που χρησιμοποιεί μηχανοκίνητο όχημα, η στέρηση βάσει των διατάξεων του εδαφίου

(4), εκτός αν το Δικαστήριο για ειδικούς λόγους διατάξει διαφορετικά, θα είναι για περίοδο όχι μικρότερη των δώδεκα μηνών, ή για μεγαλύτερη περίοδο που το Δικαστήριο, κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης θα θεωρήσει κατάλληλη.». Όπως αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην απόφαση Ηλίας Σ. Πουλλής ν Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 57, οι σοβαρές επιπτώσεις για τα θύματα δυστυχημάτων από ανασφάλιστη χρήση οχήματος καθιστούν το αδίκημα σοβαρό. Αναφορικά με το 3ο αδίκημα, το οποίο αποτελεί απόρροια του δεύτερου αδικήματος, υπό την έννοια ότι ενόσω δεν υπάρχει άδεια οδήγησης σε ισχύ δεν μπορεί να υπάρχει ούτε πιστοποιητικό ασφάλισης σε ισχύ, κρίνω πρέπον να επιβάλω στέρηση της άδειας οδήγησης για περίοδο τριών μηνών αρχίζοντας από αύριο. Δεν θα επιβάλω χρηματική ποινή. Κατά την επιμέρηση του εύρους της περιόδου στέρησης, έχω λάβει υπόψη το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι ο μόνος από την οικογένειά του που εργάζεται για να τη συντηρεί οικονομικά. (Υπ.) ................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Προσ. Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο