Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάριος Νικολάου, Υπόθεση. Αρ.44085/11, 25/9/2012

(1), 17

(2)και 18 του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/86, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 108(Ι)/2001, 61(Ι)/05, 5(Ι)/2007, τις ΚΔΠ 449/01, 482/01, 312/07 και του Κανονισμού 13 (15ου Παραρτήματος) της ΚΔΠ 285/2005 και του άρθρου 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 80(Ι)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ως οι κατηγορίες αρ. 1, 2 και 3 επί του κατηγορητηρίου, ο Κατηγορούμενος την 1.5.2011, στην Πλατεία Ελευθερίας στη Λευκωσία της Επαρχίας Λευκωσίας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KLM453 - · κατά παράβαση διατάγματος που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην υπόθεση με αριθμό 3638/2011 το οποίο του στερούσε το δικαίωμα της οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος για περίοδο 3 μηνών (κατηγορία αρ. 1), · χωρίς να ευρίσκεται σε ισχύ πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης που αφορά την ευθύνη του οδηγού του αναφερόμενου οχήματος έναντι τρίτου (κατηγορία αρ. 2), · χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφαλείας (κατηγορία αρ. 3). Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής δήλωσε ότι τα γεγονότα είναι ως το κατηγορητήριο. Ο Κατηγορούμενος έχει μία προηγούμενη καταδίκη. Στην υπόθεση 3638/2011 στο Ε.Δ. Λ/σιας. Με την απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 3.3.2011, επιβλήθηκε στέρηση άδειας οδηγού λόγω συσσώρευσης βαθμών ποινής για περίοδο τριών μηνών, από 4.3.2011 μέχρι 4.6.
2. Την 1.5.2011 ο Κατηγορούμενος ανακόπηκε καθ' ότι δεν έφερε ζώνη ασφαλείας. Κατά τον έλεγχο των εγγράφων του διαπιστώθηκε η τέλεση των άλλων δύο αδικημάτων. Σήμερα, ο Κατηγορούμενος έχει 2 βαθμούς ποινής συσσωρευμένους στην άδεια οδηγού του. Δεδομένης της σοβαρότητας των αδικημάτων στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο ζήτησε και έλαβε έκθεση του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Κατηγορουμένου. Σε αυτήν αναφέρονται, συνοπτικά, τα εξήςː Ο Κατηγορούμενος είναι 27 ετών. Ήλθε σε διάσταση με τη σύζυγό του τρεις μήνες μετά το γάμο τους. Έχουν ένα παιδί, ηλικίας 1 ½ ετών, το οποίο φροντίζει η αδερφή της συζύγου του. Τώρα, ο ίδιος διαμένει με τους γονείς του. Ο Κατηγορούμενος είναι απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου μόνο. Διέκοψε τη φοίτηση του στο Γυμνάσιο 4 μήνες μετά την εγγραφή του λόγω ελλειπούς ενδιαφέροντος και ελλειπούς φοίτησης.Εργάζεται περιστασιακά σε οικοδομικές εργασίες. Δεν έχει σταθερό εισόδημα. Δεν είναι ασφαλισμένος στο Σχέδιο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Παλαιότερα άνοιξε κρεπερί και δανείστηκε το ποσό των €10000 για τη λειτουργία του, αλλά απέτυχε. Σε ό,τι αφορά την τέλεση του αδικήματος παρακοής στο Δικαστικό διάταγμα, ο Κατηγορούμενος αναγνώρισε ότι πρόκειται για σοβαρό αδίκημα, δήλωσε ότι το έπραξε αυθόρμητα και επιπόλαια και εξέφρασε μεταμέλεια. Συμπληρωματικά των πιο πάνω, η Συνήγορος Υπεράσπισης δήλωσε ότι είναι ειλικρινής η μεταμέλεια του Κατηγορουμένου, αναγνωρίζει ότι ήταν μια απερίσκεπτη πράξη και ελπίζει στην επιείκια του Δικαστηρίου. Το εισόδημά του, αν και εφόσον έχει, δεν ξεπερνά τα 70 ευρώ τη βδομάδα. Ποινή για το πρώτο αδίκημα Η πρώτη κατηγορία που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι πάρα πολύ σοβαρή. Η σοβαρότητά της αναδεικνύεται μέσα από τις ποινές που έχει προδιαγράψει ο νομοθέτης, καθώς και από τα όσα σχετικά αναφέρονται στη νομολογία. Το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα καθορίζει ότι: «Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή». Στην υπόθεση Διευθυντή Τμήματος Υπηρεσίας Κοινωνικής Ευημερίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 133, αναφέρθηκε ότι πρόσωπο εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί Δικαστικό διάταγμα οφείλει να συμμορφώνεται με τις πρόνοιες του διατάγματος αυτού. Το αδίκημα της ανυπακοής είναι ιδιαίτερα σοβαρό, αφού πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης και η συμμόρφωση σε Δικαστικά διατάγματα είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη του κράτους δικαίου. Τούτων δεδομένων, η ποινή που θα επιβληθεί πρέπει να είναι ανάλογη της σοβαρότητας της ανυπακοής. Επίσης, στην υπόθεση Λοΐζου ν Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 227, λέχθηκε ότι: «Παρακοή σε διάταγμα του Δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης. Η συνέχιση της (παρακοής) τείνει να το ανατρέψει. Ανάλογη με τη σοβαρότητα της ανυπακοής είναι και η τιμωρία, η οποία επιβάλλεται. Η τιμωρία για τη συνεχιζόμενη παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου είναι κατά κανόνα η φυλάκιση. Όταν επέλθει συμμόρφωση παρέχεται η δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη, χωρίς όμως να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος.». Η έκδοση διατάγματος στέρησης της άδειας οδηγήσεως αποτελεί μία ύστατη προσπάθεια του Δικαστηρίου να αλλάξει την οδική συμπεριφορά του Κατηγορουμένου και τα Δικαστήρια οφείλουν να δίδουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι ανυπακοή σε διατάγματα θα αντιμετωπίζεται σοβαρά. Στην παρούσα υπόθεση, ο Κατηγορούμενος παράκουσε στο Διάταγμα στέρησης μεσούσης της διάρκειας ισχύος του. Αυτό το γεγονός θα πρέπει να αξιολογηθεί σε συνδυασμό με το ότι κατά τον ίδιο χρόνο συνέχισε να επικεικνύει παραβατική οδηγική συμπεριφορά αφού οδηγούσε χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφαλείας. Όλα αυτά αποδεικνύουν την έλλειψη έμπρακτης μεταμέλειας. Δεν έχω ακούσει να επικαλείται κανένα ιδιαίτερο λόγο η Υπεράσπιση για το ότι οδήγησε ο Κατηγορούμενος. Απεναντίας, αναφέρθηκε και αναγνωρίστηκε ότι η από μέρους του οδήγηση κατά παράβαση του διατάγματος οφείλεται σε απερισκεψία του. Οφείλω να σημειώσω ότι η συχνότητα με την οποία άγονται ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεις παρακοής διατάγματος είναι δυστυχώς αρκετά μεγάλη, στοιχείο που δεν μπορεί να παραγνωριστεί από το Δικαστηρίο κατά την επιλογή της ποινή ςπου θα επιβληθεί. Η επικρατούσα κατάσταση και συνακόλουθα η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής είναι πάντοτε στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη από τα Δικαστήρια. Ενόψει τούτων και δεδομένης της σοβαρότητας του συγκεκριμένου αδικήματος καθώς και της απερισκεψίας που διέκρινε την παραβατική συμπεριφορά κρίνω ότι είναι πρέπον να επιβληθεί ποινή φυλάκισης στον Κατηγορούμενο. Κατά την επιμέτρηση του εύρους της ποινής, λαμβάνω υπόψη ως ελαφρυντικούς παράγοντες την άμεση παραδοχή του αδικήματος στο Δικαστήριο, η οποία εξοικονόμησε πολύτιμο δικαστικό χρόνο και το νεαρό της ηλικίας του. Ως εκ τούτου, αποφασίζω όπως επιβάλω ποινή φυλάκισης 14 ημερών μόνο. Θα εξετάσω στο σημείο αυτό κατά πόσον συντρέχουν λόγοι για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον Κατηγορούμενο. Εφαρμοστέες είναι οι διατάξεις του άρθρου 3 του Νόμου 95/72, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε με το Ν.186(Ι)/2003. Το εδάφιο

(1)αυτού καθορίζει ότι, οποτεδήποτε το Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως, η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί, εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθής διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από τη διάπραξη αυτή, το Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του ιδίου άρθρου καθορίζει ότι «το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκιας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Έχοντας κατά νου τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για αναστολή ποινής φυλάκισης όπως έχουν αναλυθεί μεταξύ άλλων, στη Γενικός Εισαγγελέας ν Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση είναι κατάλληλο όπως η ποινή φυλάκισης εκτιθεί άμεσα. Ποινή για το αδίκημα ως η κατηγορία αρ. 2 Σχετικά με την ποινή για το δεύτερο αδίκημα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος, το άρθρο 3

(4)του Νόμου 96(Ι)/2000 καθορίζει ότι πρόσωπο που καταδικάζεται για αδίκημα με βάση τις διατάξεις του άρθρου αυτού τιμωρείται, σε περίπτωση καταδίκης, σε φυλάκιση η οποία δεν υπερβαίνει το 1 έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €1708 ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής ποινής και πρόσωπο που καταδικάζεται βάσει του άρθρου αυτού θα στερείται του δικαιώματος να κατέχει ή να αποκτά άδεια οδήγησης. Περαιτέρω, στο άρθρο 3

(5)του ιδίου Νόμου (Ν.96(Ι)/2000)καθορίζεται ότι - «Εκτός από τέτοιες περιπτώσεις που προβλέπονται από το εδάφιο

(6), στέρηση βάσει των διατάξεων του εδαφίου

(4), εκτός αν το Δικαστήριο για ειδικούς λόγους διατάξει διαφορετικά, θα είναι για περίοδο όχι μικρότερη των έξι μηνών από την ημερομηνία της καταδίκης ή για τέτοια μεγαλύτερη περίοδο που το Δικαστήριο, κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης, θα θεωρήσει κατάλληλη.». Όπως αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην απόφαση Ηλίας Σ. Πουλλής ν Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 57, οι σοβαρές επιπτώσεις για τα θύματα δυστυχημάτων από ανασφάλιστη χρήση οχήματος καθιστούν το αδίκημα σοβαρό. Στο πλαίσιο της εξατομίκευσης της ποινής και λαμβάνοντας υπόψη, αφενός, το γεγονός ότι δεν έχει τεθεί ενώπιόν μου η ύπαρξη προηγούμενης καταδίκης του Κατηγορουμένου για το ίδιο αδίκημα και, αφετέρου, το γεγονός ότι η τέλεση του αδικήματος αυτήν τη φορά αποτελεί απόρροια του πρώτου αδικήματος, υπό την έννοια ότι, ενόσω δεν υπάρχει άδεια οδήγησης σε ισχύ, δεν μπορεί να υπάρχει ούτε πιστοποιητικό ασφάλισης σε ισχύ, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως μην επιβάλω χρηματική ποινή ή ποινή φυλάκισης, αλλά να επιβάλω στέρηση της άδειας οδήγησης για περίοδο 45 ημερών αρχίζοντας από σήμερα (δηλαδή από 25.9.2012). Ποινή για το αδίκημα ως η κατηγορία αρ. 3. Σύμφωνα με το άρθρο 15

(1)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/86, κάθε πρόσωπο που οδηγεί όχημα της κατηγορίας Μ1, Ν1, Ν2 και Ν3 σε οποιαδήποτε οδό ή άλλο δημόσιο χώρο υποχρεούται να χρησιμοποιεί τα συστήματα οχημάτων των εν λόγω κατηγοριών. Σύμφωνα δε με το άρθρο 17

(2)του ιδίου Νόμου, πρόσωπο που ενεργεί κατά παράβαση του άρθρου 15

(1)είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις ΛΚ500 (€854) ή σε αμφότερες τις ποινές, της χρηματικής ποινής και της ποινής φυλάκισης. Περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει εξουσία, δυνάμει του άρθρου 18 του Ν. 174/86 να επιβάλει στέρηση άδειας οδηγού για μέγιστη περίοδο 3 μηνών. Έτι περαιτέρω, εφόσον το αδίκημα διαπραχθεί σε μη κατοικημένη περιοχή, επισύρει, δυνάμει του άρθρου 20Α του Ν.86/72, δύο βαθμούς ποινής στην άδεια οδηγού. Ενόψει των πιο πάνω ποινών που επιβλήθηκαν στις κατηγορίες αρ. 1 και 2, στην παρούσα κατηγορία κρίνω ορθό και δίκαιο να επιβάλω στον Κατηγορούμενο την υποχρέωση να υπογράψει εγγύηση για το ποσό των 300 ευρώ με περίοδο ισχύος 1 έτους από σήμερα ότι θα τηρεί τους Νόμους και Κανονισμούς σε ό,τι αφορά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. (Υπ.) ................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο