Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Χαράλαμπου Πολυβίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 15411/12, 25/7/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:B30 ΣTO ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 15411/12 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν.
- Χαράλαμπου Πολυβίου
- GHAEDI BARDEI MOHAMMAD Κατηγορούμενων ----------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25.7.2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Π. Αβρααμίδης Για το 2ο κατηγορούμενο: κα Α. Ιωάννου 2ος κατηγορούμενος, παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο 2ος κατηγορούμενος, αλλοδαπός από το Ιράν αντιμετωπίζει την κατηγορία της παραμονής στη Δημοκρατία της Κύπρου μετά τη λήξη της άδειας παραμονής του, κατά παράβαση του άρθρου 19(λ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 155 (3η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας τού καταλογίζεται ότι μεταξύ της 1ης Ιουλίου 2011 και της 26ης Ιουνίου 2012 στη Λεμεσό, ενώ ήταν αλλοδαπός, δηλαδή, υπήκοος του Ιράν και βρισκόταν στην Κύπρο ως αιτητής πολιτικού ασύλου μέχρι και τις 30.6.2011 οπότε και απορρίφθηκε η αίτησή του από την Αναθεωρητική Αρχή, παρέμεινε στη Δημοκρατία μετά τη λήξη της προσωρινής άδειας παραμονής του, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την άδεια του Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη της κατηγορίας παρουσίασε ως μάρτυρα τη λειτουργό του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, Χριστίνα Σταύρου, η οποία, στα κύρια σημεία της μαρτυρίας της ανάφερε τα εξής: Ο κατηγορούμενος σήμερα παραμένει στη Δημοκρατία παράνομα, αφού η έφεσή του κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίφθηκε από την Αναθεωρητική Αρχής, στις 30.6.
- Η σχετική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής (βλ. το τεκμήριο 1) τού έχει σταλεί συστημένη μέσω ταχυδρομείου στην τελευταία δηλωθείσα από τον ίδιο διεύθυνση διαμονής του που είναι Αγίας Σοφίας 10, Λεμεσός. Το τεκμήριο 2 έχει εκτυπωθεί από ηλεκτρονικό υπολογιστή προγράμματος του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, αφορά τον κατηγορούμενο και σ' αυτό φαίνονται όλες οι ενέργειες που έχει κάνει αυτός μέσω του τμήματος. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας, δε δέχτηκε την υποβολή ότι η τελευταία διεύθυνση του κατηγορούμενου, στην οποία διαμένει από τις 21.12.2009 μέχρι σήμερα είναι Γρίβα Διγενή, Sterea Court 2, διαμ. 203, Λεμεσός, ως επίσης και ότι είναι λάθος αναγραμμένες στο τεκμήριο 2, οι αντίστοιχες για κάθε μία από τις παραπάνω διευθύνσεις ημερομηνίες, οι οποίες ισχύουν αντίστροφα. Δηλαδή, 13.8.2008 για την Αγίας Σοφίας και 21.12.2009 για τη Γρίβα Διγενή. Καθώς έχει αναφέρει: «.. δεν αλλάζουμε διεύθυνση χωρίς να έρθει ο αλλοδαπός να προβεί σε αλλαγή διεύθυνσης.» Στην υποβολή ότι ο κατηγορούμενος δεν παρέλαβε ποτέ προσωπικά την απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής, επομένως δεν έχει γνώση του περιεχομένου της, η απάντησή της ήταν ότι από την υπηρεσία τους έχει σταλεί συστημένη η απόφαση και δεν έχει επιστραφεί ποτέ πίσω. Ωστόσο, όπως απάντησε στην επόμενη ερώτηση που της υποβλήθηκε, δεν έχει την απόδειξη αποστολής της ως συστημένης. Την έχουν στην Αναθεωρητική Αρχή, πρόσθεσε, χωρίς όμως να γνωρίζει θετικά η ίδια το συγκεκριμένο γεγονός. Ούτε πότε στάληκε η σχετική απόφαση στον κατηγορούμενο γνωρίζει. Συνάγεται από τη μαρτυρία της Χριστίνας Σταύρου, σε συνδυασμό και με τις λεπτομέρειες αδικήματος της επίδικης κατηγορίας, ότι ο κατηγορούμενος που είχε υποβάλει αίτηση για παραχώρηση διεθνούς προστασίας, επειδή αυτή στις 2.
- 2009 απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, εναντίον της σχετικής απόφασης άσκησε διοικητική προσφυγή, η οποία στις 30.6.2011, επίσης απορρίφθηκε από την Αναθεωρητική Αρχή. Όλα τα παραπάνω δεν αμφισβητούνται από τον κατηγορούμενο, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Το βασικό επίδικο θέμα που καλούμαι να επιλύσω είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος έλαβε γνώση της απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής και αν ναι, πότε συνέβη αυτό. Παρατηρώ τα εξής: Σύμφωνα με το άρθρο 28Θ.
(7)του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (Ν.6
(1)/00): «Όλες οι αποφάσεις της Αναθεωρητικής Αρχής είναι γραπτές και δεόντως αιτιολογημένες, αποστέλλονται στον αιτητή και κοινοποιούνται στην Υπηρεσία Ασύλου και στο Διευθυντή, για τη λήψη όλων των κατάλληλων μέτρων για εκτέλεση της απόφασης ,ανάλογα με την περίπτωση. » Η σχετική απόφαση, ημερομηνίας 30.6.2011, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική προσφυγή του κατηγορούμενου αποτελεί ασφαλώς ατομική διοικητική πράξη, της οποίας, ενώ η εγκυρότητα ελέγχεται στο πλαίσιο της Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος, η οριστικοποίησή της κατά τα θέσμια του διοικητικού δικαίου αποτελεί προϋπόθεση για τη γένεση της ποινικής ευθύνης, συναφώς με το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, στη βάση των λεπτομερειών αδικήματος της σχετικής κατηγορίας. Για να το πω και διαφορετικά, το δεύτερο αποτελεί ακόμη ένα συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Στην υπόθεση Κυριακίδης κ.α. ν. Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας
(1999)2 Α.Α.Δ.75, οι εφεσείοντες διώχτηκαν για την παράλειψή τους να καταβάλουν το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας εκ μέρους του δικηγορικού συνεταιρισμού που είχαν συστήσει. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναφορά στην υπόθεση Μηλιώτης Λτδ & άλλοι ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ.12, επισημαίνει τα εξής: «.. στην ποινική δίκη, δεν αποτελεί επίδικο θέμα η στοιχειοθέτηση της υποχρέωσης που επιβάλλεται από διοικητική απόφαση, για την παράλειψη εκπλήρωσης της οποίας διώκεται ο κατηγορούμενος. Η οριστικοποίηση της υποχρέωσης, κατά τα θέσμια του διοικητικού δικαίου, αποτελεί προϋπόθεση για τη γένεση της ποινικής ευθύνης. Η ύπαρξή της αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο της κατηγορίας. Το άλλο είναι η παράλειψη εκπλήρωσής της. Η εγκυρότητα της υποχρέωσης δεν ελέγχεται από το ποινικό δικαστήριο. Το μόνο πλαίσιο, στο οποίο μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι εκείνο της Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας, που καθορίζεται στο Άρθρο 146 του Συντάγματος.» Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Επάρχου Λεμεσού
(2000)2 Α.Α.Δ.128, ο εφεσείων καταδικάστηκε πρωτόδικα για το αδίκημα της παράλειψης καταβολής φόρου κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας, παρά τον ισχυρισμό του ότι η φορολογία για το συγκεκριμένο έτος, ουδέποτε του γνωστοποιήθηκε. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού αποδέχθηκε τον ισχυρισμό του, προφανώς, θεωρώντας ότι αποτελούσε συστατικό στοιχείο του αδικήματος, ότι η ειδοποίηση επιβολής φορολογίας περιήλθε σε γνώση του ή ότι λήφθηκαν τα αναγκαία μέτρα για γνωστοποίησή της σ' αυτόν, αποδέχθηκε την έφεση και ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Ακολουθεί το σκεπτικό: «Η δικαιοδοσία του ποινικού δικαστηρίου για αξιόποινες παραλείψεις καταβολής φορολογίας προϋποθέτει το ανέκκλητο της φορολογίας, με μόνο παρεπόμενο την είσπραξή της. Προσλαμβάνει αυτό το χαρακτήρα η επιβληθείσα φορολογία, εφόσον περιέλθει σε γνώση του διοικουμένου και αφού παρέλθει ο χρόνος για την προσβολή της ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Προϋπόθεση για το ανέκκλητο της υποχρέωσης καταβολής της φορολογίας αποτελεί η γνωστοποίησή της στο διοικούμενο ή, έστω, η λήψη γνώσης του περιεχομένου της εκ μέρους του και η πάροδος, από την ημέρα εκείνη, του χρονικού διαστήματος των 75 ημερών για την άσκηση προσφυγής - (Άρθρο 146.3 του Συντάγματος).» Επί του προκειμένου, στο σύνολό της η προσαχθείσα μαρτυρία, για ό,τι αποτελεί το ζητούμενο είναι εξ ακοής, άγνωστου βαθμού, δεν έχει δοθεί καμιά εξήγηση ή δικαιολογία γιατί δεν κλήθηκαν στο Δικαστήριο να καταθέσουν τα πρόσωπα που προέβησαν στις αρχικές δηλώσεις μα ούτε και για ποιο λόγο δεν προσκομίστηκε η καλύτερη δυνατή μαρτυρία, επομένως, σε εφαρμογή του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου, σε συνδυασμό και με τη σχετική επιφύλαξη του άρθρου 24
(1)του ίδιου νόμου, δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της Χριστίνας Σταύρου, στο βαθμό που πρόκειται για εξ ακοής μαρτυρία αυτή, αφού, δεδομένης και της εμβέλειάς της για τη διάγνωση της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου, θεωρώ ότι αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Όμως και διαφορετική να ήταν η απόφασή μου αναφορικά με την εξ ακοής μαρτυρία, η κατάληξή μου για την τύχη της επίδικης κατηγορίας δε θα ήταν διαφορετική, απ' ό,τι η διαφαινόμενη και τούτο γιατί, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πότε ταχυδρομήθηκε η σχετική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής στον κατηγορούμενο, προκειμένου να μπορεί να ελεγχθεί πότε αυτή περιήλθε σε γνώση του και έπειτα κατά πόσο έκτοτε παρήλθε η σχετική προθεσμία των 75 ημερών για την άσκηση προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο, για να διαφανεί εν τέλει κατά πόσο η συγκεκριμένη απόφαση οριστικοποιήθηκε κατά τα θέσμια του διοικητικού δικαίου, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για τη γένεση της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Στην απουσία απόδειξης των παραπάνω στοιχείων, σε εφαρμογή και όσων αναφέρονται στην υπόθεση Λοϊζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, η σχετική κατηγορία είναι έκθετη σε απόρριψη. Ακολουθεί ότι ο κατηγορούμενος στην 3η κατηγορία αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ................ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΠ Subject: Criminal /Final Αναφορά: Παραμονή στη Δημοκρατία της Κύπρου μετά τη λήξη της άδειας παραμονής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο