Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Αντρέας Περατικός , Αρ. Υπόθεσης: 5549/10, 09/7/2012

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε στο Δικαστήριο ως το πρόσωπο το οποίο καθ' υπόδειξη του Λοχ. 2369 Χρ. Χριστοδούλου, επισκέφθηκε στις 26/05/2009 τα συνεργεία στα οποία βρίσκονταν τα ενεχόμενα στο δυστύχημα οχήματα και πήρε αριθμό φωτογραφιών τις οποίες από τα αναλλοίωτα αρνητικά που έχει στην κατοχή του εμφάνισε. Κατέθεσε στο Δικαστήριο δέσμη από 8 φωτογραφίες ως τεκμήριο

1. Ο μάρτυρας αυτός ουσιαστικά δεν έτυχε αντεξέτασης ούτε έγινε προσπάθεια αμφισβήτησης της προφορικής του μαρτυρίας αλλά και του τεκμηρίου
2. Δεν υπάρχει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού γι αυτό την αποδέχομαι στην ολότητα της. Σε σχέση με το τεκμήριο 2 παρατηρώ ότι αυτό έγινε έξι μέρες μετά το δυστύχημα και μετά που τα ενεχόμενα οχήματα μεταφέρθηκαν στα συνεργεία επιδιόρθωσης. Παρόλα αυτά δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποδηλώνει ότι οι ζημιές που φέρουν τα εν λόγω οχήματα δεν είναι αυτές ακριβώς που προκλήθηκαν από το επίδικο δυστύχημα και ότι έτυχαν επέμβασης. Επίσης, η θέση της υπεράσπισης όπως έχει προκύψει τόσο κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας αλλά και από την εκδοχή της είναι ότι οι ζημιές που απεικονίζουν οι φωτογραφίες είναι αυτές που προκλήθηκαν από το επίδικο δυστύχημα. Στις φωτογραφίες αυτές φαίνεται η ζημιά του οχήματος της παραπονουμένης και αυτή ήταν στην μπροστινή αριστερή γωνιά του, υπήρχε σπάσιμο μέρους του αριστερού μπροστινού φαναρίου και σπάσιμο του αριστερού μπροστινού φτερού πάνω από τον τροχό. Οι ζημιές του οχήματος του κατηγορουμένου ήταν στη δεξιά πισινή γωνιά, σπάσιμο μέρους του δεξιού πισινού φαναριού και βούλωμα της δεξιάς πισινής γωνιάς. Ανεξάρτητα από την αποδοχή των εν λόγω φωτογραφιών όμως, το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξάξει συμπέρασμα αναφορικά με την πορεία που ακολουθούσαν τα οχήματα πριν το δυστύχημα και τον τρόπο με τον οποίο συγκρούστηκαν, αποκλειστικά και μόνο από τις ζημιές που προκλήθηκαν στα ενεχόμενα οχήματα. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία εμπειρογνώμονα ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία να εξηγεί και να συνδέει τις ζημιές αυτές με τον τρόπο που επήλθε η σύγκρουση ή να αποκλείει κάποιο άλλο τρόπο. Χωρίς την ύπαρξη τέτοιας μαρτυρίας, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε ένα τέτοιο συμπέρασμα (βλ. Αντώνης Παπαϊωάννου v. Nίκου Νικολάου

(2005)1Β Α.Α.Δ. 800, Ξενής κ.α. v. Aριστοδήμου κ.α.

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1103 και Eliasides v. Police

(1978)2 C.L.R. 114). Ο Μ.Κ.2 κρίνω ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και μοναδικός σκοπός και στόχος του ήταν να βοηθήσει το Δικαστήριο να προβεί στα δικά του συμπεράσματα. Εξήγησε την εμπλοκή που είχε στη διερεύνηση του επίδικου δυστυχήματος και τις ενέργειες που ο ίδιος προέβηκε. Ανέφερε ότι στις 28/05/2009 επισκέφθηκε τη σκηνή του επίδικου δυστυχήματος μαζί με την Γ/Αστ. 4792 που ήταν η εξεταστής του δυστυχήματος και τον κατηγορούμενο όπου αφού η εξεταστής υπέδειξε και εξήγησε στον κατηγορούμενο το πρόχειρο σχέδιο και ο τελευταίος υπέδειξε το σημείο σύγκρουσης και την πορεία που ακολουθούσε και σημειώθηκαν στο σχέδιο, το υπέγραψε ως ορθό. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στις 30/05/2009 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 6) και στις 24/11/2009 τον κατηγόρησε γραπτώς ότι οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής DAK 312 χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα και απάντησε «Δεν παραδέχομαι, είναι όλα ψέματα» (τεκμήριο 5). Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι ο ίδιος έλαβε κατάθεση από μια μάρτυρα, τη κα Γεωργία Μαλιαλή που σύμφωνα με τον ισχυρισμό του κατηγορούμενου είχε δει πώς έγινε το εν λόγω δυστύχημα και κατέθεσε στο Δικαστήριο την εν λόγω κατάθεση (τεκμήριο 7). Εκτός από τις πιο πάνω ενέργειες του, δεν είχε οποιαδήποτε άλλη εμπλοκή στο επίδικο δυστύχημα και ούτε προέβηκε σε οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες, αφού όπως ο ίδιος είπε, εξεταστής του επίδικου δυστυχήματος ήταν η Γ/Αστ. 4792. Ένα άλλο σημείο από τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού είναι ότι κατά την αντεξέταση του κατέθεσε στο Δικαστήριο το συμμετρικό σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος ως «τεκμήριο προς αναγνώριση Α» και του ζητήθηκαν διευκρινήσεις επί αυτού. Να σημειωθεί ότι το σχέδιο αυτό δεν ετοιμάστηκε από αυτόν, αλλά από την Γ/Αστ. 4792 και μέχρι το τέλος της δίκης αυτό παρέμεινε τεκμήριο προς αναγνώρισε αφού η εν λόγω εξεταστής δεν ήρθε να καταθέσει στο Δικαστήριο και να το αναγνωρίσει έτσι ώστε να μετατραπεί σε κανονικό τεκμήριο. Λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός ότι με το σχέδιο αυτό ο κατηγορούμενος συμφώνησε, όπως είπε και ο μάρτυρας αυτός, πλην όμως το σχέδιο της σκηνής αποτελεί πραγματική μαρτυρία και θα πρέπει να δοθούν στο Δικαστήριο όλα τα εχέγγυα και οι απαραίτητες εξηγήσεις για το τι αυτό απεικονίζει έτσι ώστε το ίδιο το Δικαστήριο να καταλήξει στην ορθότητα του και στα δικά του συμπεράσματα. Στην απουσία μαρτυρίας από την εξεταστή του δυστυχήματος που ετοίμασε το σχέδιο αυτό και κατ' επέκταση η μη μετατροπή του σε κανονικό τεκμήριο, το Δικαστήριο δεν μπορεί να δώσει οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτό και οποιαδήποτε μαρτυρία και διευκρινήσεις δόθηκαν επί αυτού παρέμεινε ανενεργή και δεν αποτελεί μέρος του μαρτυρικού υλικού. Ανεξάρτητα όμως, από την μη ύπαρξη πραγματικής μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου δεν σημαίνει ότι η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν θα μπορεί να στοιχειοθετηθεί, απλώς το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του τη βοήθεια της πραγματικής αυτής μαρτυρίας για την εξαγωγή των ορθών συμπερασμάτων καθώς επίσης και το σημείο σύγκρουσης και πού αυτό βρίσκεται. Σε αυτή τη περίπτωση θα πρέπει να περιοριστεί στην υπόλοιπη προφορική μαρτυρία για να διαπιστώσει τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος. Επίσης, να σημειωθεί ότι από τις θέσεις των μερών για τον τρόπο που έγινε το επίδικο δυστύχημα, δεν θεωρώ ότι θα ήταν και πολύ βοηθητική η πραγματική μαρτυρία εκτός αν από αυτή θα μπορούσε να προκύψει το σημείο σύγκρουσης (βλ. Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας,

(2002)2 Α.Α.Δ. 307, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160, Κονναρή ν. Κυριάκου

(1996)1 Α.Α.Δ 267, Κυριάκου ν. Δημητρίου

(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1362, Α/φοί Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ

(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1388 για τη σημασία της πραγματικής μαρτυρίας). Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω διευκρινήσεις στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού, αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο βαθμό που αυτή αφορά τις ενέργειες του ιδίου σε σχέση με το επίδικο δυστύχημα. Η Μ.Κ. 3 ήταν η οδηγός του ενεχόμενου οχήματος με αρ. εγγραφής KSH 171 και κατά την μαρτυρία της περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο η ίδια αντιλήφθηκε το δυστύχημα. Βασική της θέση και εκδοχή ήταν ότι κινούμενη στην οδό Γεωργίου του Α΄ με ανατολική κατεύθυνση και τηρώντας τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, σε κάποιο σημείο του δρόμου ο κατηγορούμενος ο οποίος τηρούσε την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας στην ίδια οδό με την ίδια κατεύθυνση, εισήλθε ξαφνικά εντός της δεξιάς λωρίδας με αποτέλεσμα να της αποκόψει την πορεία της και να κτυπήσει στο μπροστινό αριστερό μέρος του οχήματος της. Aπό την όλη στάση της στο εδώλιο του μάρτυρα και τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν αλλά και από την μαρτυρία της, διέκρινα ότι δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με την απαραίτητη σαφήνεια τον τρόπο κάτω από τον οποίο επεσυνέβη του επίδικο δυστύχημα. Επίσης, υπάρχουν ορισμένες αναφορές στη μαρτυρία της οι οποίες δημιουργούν ερωτηματικά αναφορικά με τον τρόπο που περιέγραψε στο Δικαστήριο ότι επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι το όχημα του κατηγορουμένου δεν το είδε καθόλου πριν από τη σύγκρουση αφού αυτό εισήλθε απότομα μπροστά της και το αντιλήφθηκε την ώρα που συγκρούστηκαν. Στη συνέχεια, ανέφερε ότι το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου το είδε που σταμάτησε απότομα μπροστά του γι αυτό και ο κατηγορούμενος κινήθηκε δεξιότερα. Με αυτές τις αναφορές της γεννάται το ερώτημα πώς είδε το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου και δεν είδε το όχημα του κατηγορουμένου προτού κτυπήσει σε αυτό, αν ληφθεί υπόψη ότι το όχημα του κατηγορουμένου έφερε ζημιές στο δεξιό πισινό μέρος του (γωνιά). Αυτό σημαίνει ότι μέχρι το όχημα του κατηγορουμένου να κινηθεί δεξιότερα και να εισέλθει εντός την λωρίδα κυκλοφορίας της παραπονούμενης το πισινό του μέρος, λογικά κινήθηκε σε κάποιο βαθμό διαγώνια, εισερχόμενο πρώτα το μπροστινό του μέρος και μετά το πισινό. Άρα λογικά, αφού είδε το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου, θα έπρεπε να είχε δει έστω και από κάποια κοντινή απόσταση τη κίνηση που είχε κάνει το όχημα του κατηγορουμένου μέχρι το δεξιό πισινό μέρος του να εισέλθει εντός της λωρίδας κυκλοφορίας της. Επίσης, ερωτούμενη από πόση απόσταση είδε το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου να σταματά, απάντησε ότι δεν θυμάται καθότι πέρασαν και τρία χρόνια από το δυστύχημα. Περαιτέρω, δεν μπορούσε να πει κατά πόσο είδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου πριν από τη σύγκρουση και από ποια απόσταση. Η θέση της ήταν ότι μπήκε στη δεξιά πλευρά αμέσως και της απέκοψε τη πορεία και την κτύπησε με την πισινή δεξιά γωνία του. Περαιτέρω, ανέφερε ότι δεν πρόλαβε να κάνει οτιδήποτε πριν από τη σύγκρουση. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της ανέφερε ότι προσπάθησε να σταματήσει χρησιμοποιώντας τα φρένα της αλλά δεν τα κατάφερε. Πιο κάτω ζητώντας της να εξηγήσει τη κίνηση του έκανε το όχημα του κατηγορουμένου εισερχόμενο στη δεξιά λωρίδα, ανέφερε ότι κατευθύνθηκε ευθεία και μπήκε στη δεξιά λωρίδα και δεν θυμάται τίποτε άλλο. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν της απέκοψε την πορεία της αλλά ήρθε και την κτύπησε με το πισινό μέρος του οχήματος του. Ακολούθως, ερωτούμενη για το τι διαμείφθηκε μετά τη σύγκρουση όταν και οι δύο οδηγοί κατέβηκαν από τα οχήματα τους, δεν θυμόταν οτιδήποτε. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω αλλά και την υπόλοιπη μαρτυρία της μάρτυρος αυτής σε συνδυασμό με τον τρόπο που αυτή κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι θα ήταν επικίνδυνο και ακροσφαλές να βασιστώ σε αυτή και να εξάξω οποιαδήποτε ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να προσδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτή γι αυτό την απορρίπτω στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.4 ήταν ο αρραβωνιαστικός της παραπονούμενης ο οποίος σύμφωνα με την εκδοχή του βρισκόταν στην απέναντι πολυκατοικία όπου εργαζόταν και περίμενε την παραπονούμενη να του πάρει φαγητό και είδε τον τρόπο κάτω από τον οποίο επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα. Έχω παρακολουθήσει το μάρτυρα αυτό κατά τη διάρκεια που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι μοναδικό σκοπό και στόχο είχε να βοηθήσει την εκδοχή της παραπονουμένης και αρραβωνιαστικιάς του. Κρίνω ότι η μαρτυρία του δεν ήταν αντικειμενική αλλά υπάρχουν και σοβαρές αντιφάσεις σε αυτή σε σχέση με τον τρόπο που επεσυνέβη του επίδικο δυστύχημα σε βαθμό που την καθιστούν αναξιόπιστη. Επίσης, δεν μου έκανε καλή εντύπωση κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα. Η θέση του αναφορικά με τον τρόπο που επεσυνέβη του επίδικο δυστύχημα ήταν ότι είδε το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου να στρίβει απότομα αριστερά για να κατευθυνθεί σε παρακείμενο χώρο στάθμευσης χωρίς για προβεί σε οποιοδήποτε σήμα. Τότε το όχημα του κατηγορουμένου που το ακολουθούσε κινήθηκε απότομα δεξιά για να το αποφύγει με αποτέλεσμα να κτυπήσει με τη δεξιά πισινή γωνιά του την μπροστινή αριστερή γωνιά του οχήματος της παραπονουμένης και ότι η όλη σύγκρουση έγινε στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Σε περαιτέρω εξέταση του ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι την ώρα της σύγκρουσης το όχημα του κατηγορουμένου κινήθηκε δεξιά ήταν, «φάρσο» προς τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Διευκρινίζοντας τι εννοεί ανέφερε ότι το όχημα του κατηγορούμενου έκανε κλίση προς τα δεξιά και μέρος του οχήματος ήταν στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Πιο κάτω ερωτούμενος κατά πόσο το αριστερό πισινό μέρος του οχήματος του κατηγορούμενου ήταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με βάση τη περιγραφή της κίνησης του οχήματος του κατηγορουμένου που έδωσε, ανέφερε ότι δεν είπε ότι ήταν «τέλεια φάρσα» το αυτοκίνητο. Επίσης, ερωτούμενος να εξηγήσει την κίνηση που έκανε το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου ανέφερε ότι δεν θυμάται και στη συνέχεια είπε ότι έστριψε απότομα στα αριστερά χωρίς να δείξει με το σηματοδότη του. Περαιτέρω, ανέφερε ότι το όχημα της αρραβωνιαστικιάς του το είδε από πολύ μακριά να έρχεται και ήταν συνέχεια στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Στη συνέχεια ανέφερε ότι δεν θυμάται αν ήταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και μετά κινήθηκε στη δεξιά αλλά όπως θυμάται είχε αρκετή απόσταση από το σημείο του δυστυχήματος. Επίσης, ερωτούμενος κατά πόσο όταν πήγε στη σκηνή μίλησε με τον κατηγορούμενο, δεν ήταν σε θέση να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση. Ανέφερε ότι νομίζει ότι μίλησε μαζί του αλλά δεν φαινόταν να θυμόταν τι διαμείφθηκε. Ακολούθως, του υποβλήθηκαν οι συνομιλίες που είχε με τον κατηγορούμενο, κάποιες από τις οποίες διέψευσε και άλλες επιβεβαίωσε. Κρίνω ότι ο μάρτυρας αυτός δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει στο Δικαστήριο τον τρόπο που επεσυνέβη του επίδικο δυστύχημα και θα ήταν επικίνδυνο και ακροσφαλές να βασιστώ στην μαρτυρία του, γι αυτό την απορρίπτω. Από την αντίπερα όχθη, ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως στο Δικαστήριο και πρόβαλε τη δική του εκδοχή. Βασική του θέση ήταν ότι κινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Γεωργίου του Α΄ και όταν το προπορευόμενο του όχημα ελάττωσε απότομα ταχύτητα και χωρίς να δείξει κατευθύνθηκε διαγώνια αριστερά, αυτός ελάττωσε ταχύτητα και σταμάτησε το όχημα του μέχρι να ελευθερωθεί η λωρίδα του για να συνεχίσει ευθεία. Όπως ήταν σταματημένος στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας κοίταξε από το εσωτερικό του καθρεφτάκι και είδε ένα όχημα στα 100 περίπου μέτρα να οδηγείται στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με αυξημένη ταχύτητα και τον πλησίαζε πολύ γρήγορα και στο τέλος ήρθε από πίσω του και κάνοντας ένα απότομο ελιγμό προς τα δεξιά για να τον αποφύγει, λόγω της ταχύτητα του δεν πρόλαβε με αποτέλεσμα κατά τον ελιγμό να τον κτυπήσει με την αριστερή του πλευρά πάνω στην πίσω δεξιά γωνιά του αυτοκινήτου του. Γενικά ο κατηγορούμενος μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και δεν διαφάνηκε να ήθελε να αποκρύψει τα πραγματικά γεγονότα ή να αποποιηθεί οποιασδήποτε τυχόν ευθύνης πιθανόν να φέρει για το επίδικο δυστύχημα. Οι αναφορές του στο Δικαστήριο σε σχέση με τον τρόπο που επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα συνάδουν με την εκδοχή του που πρόβαλε στην Αστυνομία. Κάποιες περισσότερες λεπτομέρειες και γεγονότα που ανέφερε στο Δικαστήριο ότι έλαβαν χώρα τόσο πριν όσο και μετά το δυστύχημα δεν θεωρώ ότι διαφοροποιούν την αρχική του εκδοχή αλλά τη συμπληρώνουν. Δεν μου διαφεύγει ότι στην προσπάθεια του να επεξηγήσει επ' ακριβώς τον τρόπο που ο ίδιος αντιλήφθηκε το δυστύχημα προσπάθησε να καθορίσει την ταχύτητα του οχήματος της κατηγορουμένης καθώς επίσης και την απόσταση που τηρούσε από το προπορευόμενο όχημα του, αλλά δεν θεωρώ ότι οι αναφορές του αυτές κλονίζουν καθ' οιονδήποτε τρόπο την αξιοπιστία του. Επίσης, η εκδοχή του αυτή δεν μπορεί να αποκλειστεί καθότι δεν συγκρούεται με οποιαδήποτε άλλη πραγματική μαρτυρία. Οι φωτογραφίες του δυστυχήματος από μόνες τους δεν εξηγούν τον τρόπο που έγινε τον εν λόγω δυστύχημα και ούτε το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτές να καταλήξει με ποιόν τρόπο μπορεί να προκλήθηκαν. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και την εντύπωση που απεκόμισα από το κατηγορούμενο κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα, αποδέχομαι την μαρτυρία του στην ολότητα της. Η Μ.Υ.2 κατέθεσε στο Δικαστήριο ως αυτόπτης μάρτυρας. Εργαζόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο στο κτηματομεσιτικό γραφείο LOUIS ESTATES στην γωνία των οδών Γεωργίου του Α΄ και Αντρέα Συγγρού και είχε πρόσωπο προς το δρόμο και έβλεπε την τροχαία κίνηση. Πρόσεξε ένα όχημα μάρκας jackuar να οδηγείται προς του Ποταμό της Γερμασόγειας με χαμηλή ταχύτητα και να παίρνει διαγώνια κλίση για να σταθμεύσει. Κατά τον ίδιο χρόνο είδε επίσης, ένα δεύτερο άλλο όχημα το οποίο ακολουθούσε το πρώτο να οδηγείται επίσης με χαμηλή ταχύτητα και πλησιάζοντας το jackuar να σταματά πίσω από αυτό. Αμέσως μετά πρόσεξε τρίτο αυτοκίνητο που οδηγείτο από μια κοπέλα προς την ίδια κατεύθυνση με των άλλων δύο, πλησιάζοντας κτύπησε το αυτοκίνητο που είχε σταματήσει πίσω από το jackuar, το οποίο οδηγούσε κάποιος άντρας. Δεν πρόσεξε αν σταματώντας ο άντρας εκείνος κινήθηκε δεξιότερα ή όχι και δεν γνωρίζει ποια λωρίδα κυκλοφορίας τηρούσαν τα δύο αυτοκίνητα που συγκρούστηκαν μεταξύ τους, πριν και κατά το δυστύχημα. Επίσης, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κανένα από τους δύο οδηγούς (βλ. τεκμήριο 7, το οποίο υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως της εξέτασης). Η μάρτυρας αυτή κρίνω ότι δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να έρθει στο Δικαστήριο να πει ψέματα ούτε διαφάνηκε ότι αυτή έχει οποιαδήποτε σχέση με τον κατηγορούμενο. Εκείνο που προκύπτει από τη μαρτυρία της είναι ότι ανέφερε στο Δικαστήριο τα γεγονότα όπως τα αντιλήφθηκε. Η βασική της θέση ήταν ότι ενώ ήταν σταματημένο το όχημα του κατηγορούμενου, το όχημα της παραπονούμενης που το ακολουθούσε κτύπησε σε αυτό στο πίσω του μέρος. Την θέση της αυτή την αποδέχομαι καθότι την είχε αναφέρει ευθύς εξ' αρχής και στην κατάθεση της στην Αστυνομία. Πέραν αυτού όμως, παρατηρώ ότι η μάρτυρας αναφέρθηκε στο Δικαστήριο σε περισσότερες ουσιώδεις λεπτομέρειες για τον τρόπο που επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα, κάτι το οποίο δεν είχε πράξει στην Αστυνομία και στην κατάθεση της. Συγκεκριμένα, ενώ δεν είχε αναφερθεί στη λωρίδα που τηρούσαν τα οχήματα που είδε να συγκρούονται καθώς επίσης και το προπορευόμενο όχημα του κατηγορουμένου, καθότι δεν γνώριζε, στο Δικαστήριο προσπάθησε να την καθορίσει υπολογίζοντας βασικά ότι πρέπει να ήταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας. Περαιτέρω, περιέγραψε και την κίνηση που ακολούθησαν τα οχήματα μετά τη σύγκρουση κάτι το οποίο δεν έπραξε στην κατάθεση της στην Αστυνομία όταν τα γεγονότα ήταν πιο φρέσκια στο μυαλό της. Κρίνω ότι θα ήταν επικίνδυνο για το Δικαστήριο και ακροσφαλές να δώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στις πιο πάνω αναφορές της μάρτυρος και να εξάξει ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Δεδομένης λοιπόν της ανωτέρω αξιολόγησης της μαρτυρίας, τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Ο κατηγορούμενος στις 20/05/2009 οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής DAK 312 στην οδό Γεωργίου του Α΄ με ανατολική κατεύθυνση, τηρώντας την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και ακολουθούσε ένα όχημα μάρκας jackuar. Σε κάποιο σημείο του δρόμου το εν λόγω jackuar ελάττωσε ταχύτητα με πρόθεση να κινηθεί αριστερά σύμφωνα με την πορεία του σε παρακείμενο χώρο στάθμευσης. Τότε ο κατηγορούμενος σταμάτησε το όχημα του εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας και ανέμενε να καθαρίσει ο δρόμος με σκοπό να συνεχίσει ευθεία. Το όχημα της παραπονούμενης που ακολουθούσε το όχημα του κατηγορούμενου, κινείτο με αυξημένη ταχύτητα και στην προσπάθεια του να αποφύγει το όχημα του κατηγορουμένου, έστριψε το τιμόνι της δεξιά χωρίς να τα έχει καταφέρει κτυπώντας με τη μπροστινή αριστερή γωνία του οχήματος της στη πισινή δεξιά γωνιά του οχήματος του κατηγορουμένου. Το όχημα της παραπονουμένης έφερε ζημιές στην μπροστινή αριστερή γωνιά, φτερό και σπάσιμο μέρους του μπροστινού φαναριού ενώ το όχημα του κατηγορούμενου στη πισινή δεξιά γωνιά. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο, ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 300, Βίττη ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160, Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια ( βλ. Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R. 78 και Ανδρέας Νεοφύτου v. Aστυνομίας, Π.Ε. Αρ. 217/09, Ημερομηνίας 7 Οκτωβρίου 2011). Επίσης, αν το δυστύχημα συνδέεται ευθέως με απόφραξη του δρόμου και η απόφραξη αποτελεί μέρος των γενεσιουργών αιτιών που προκάλεσαν το δυστύχημα τότε αποδίδεται ευθύνη για το αδίκημα της αμέλειας (βλ. Ξιπτέρα ν. Κυπριανού

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ 1696). Δεδομένων των πιο πάνω νομικών αρχών και των ευρημάτων του Δικαστηρίου, εκείνο που προκύπτει είναι ότι η οδική συμπεριφορά του κατηγορούμενου, υπό τις περιστάσεις, δεν υπολείπεται από αυτή του μέσου συνετού οδηγού. Δεν έχει προκύψει από τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο τρόπος με τον οποίο σταμάτησε το όχημα του ήταν επικίνδυνος για το ακολουθούμενο όχημα ή ότι αυτός σταμάτησε απότομα και απροειδοποίητα μπροστά από το όχημα της παραπονούμενης. Σταμάτησε ενόψει του εμποδίου που υπήρχε στην πορεία του και η παραπονούμενη είχε αρκετή απόσταση από το όχημα του κατηγορουμένου. Ως εκ τούτου δεν προκύπτει οτιδήποτε μεμπτό στην οδική συμπεριφορά του κατηγορουμένου, με βάση πάντοτε των ευρημάτων του Δικαστηρίου αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Επομένως, καταλήγω ότι ο κατηγορούμενος δεν υπήρξε καθ' οιονδήποτε τρόπο αμελής υπό τις περιστάσεις. Δεδομένων όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον του κατηγορουμένου. Ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην 1η κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............ Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Traffic/Final (Αναφορά: amelia cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο