Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Wisdom Ndudiri Eromaka, Αρ. υπόθεσης: 26328/11, 4/7/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:B15 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. υπόθεσης: 26328/11 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού εναντίον Wisdom Ndudiri Eromaka Κατηγορούμενoυ ----------------------------- Ημερομηνία: 4.7.2012 Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Π. Αβρααμίδης Για Κατηγορούμενο: κ. Ν. Νικολαϊδης Κατηγορούμενος: Παρών ---------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ --------------------------------- Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει δυο κατηγορίες συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, με αναφορά στα αδικήματα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως «Β» καθώς και της παράνομης κατοχής του ίδιου φαρμάκου, με σκοπό την προμήθειά του σε άλλα πρόσωπα (1η και 2η κατηγορία), δυο κατηγορίες που περικλείουν τα παραπάνω ουσιαστικά αδικήματα (3η και 4η κατηγορία) καθώς και την κατηγορία της παραμονής στη Δημοκρατία της Κύπρου μετά τη λήξη της άδειας παραμονής του (5η κατηγορία). Παραδέχθηκε την 5η κατηγορία μα όχι τις άλλες τέσσερις, για τις οποίες διεξάγεται ακροαματική διαδικασία. Η προσπάθεια της κατηγορούσας αρχής να καταθέσει μέσω του εξεταστή της υπόθεσης, αστυφύλακα 620 Μ. Αρτεμίου (Μ.Κ.1) την ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου (βλ. τα τεκμήρια Α - στα αγγλικά - και Β προς αναγνώριση - πιστή μετάφραση στα ελληνικά) προσέκρουσε στην ένσταση του ευπαίδευτου δικηγόρου του κατηγορούμενου, η οποία εδράζεται στους ακόλουθους λόγους: Πρώτο, ο κατηγορούμενος χτυπήθηκε από τον εξεταστή και από άλλους δυο αστυνομικούς και πιέστηκε να υπογράψει την κατάθεσή του. Δεύτερο, δεν του διαβάστηκε η κατάθεση. Τρίτο, αυτά που καταγράφει η κατάθεση δεν είναι αυτά που δήλωσε κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του. Επειδή το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου είναι σαφώς ενοχοποιητικό για τον ίδιο διέταξα τη διεξαγωγή δίκης εντός δίκης, προκειμένου να διασαφηνιστούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο κατηγορούμενος έδωσε την εν λόγω ανακριτική κατάθεση, υπό το φως πάντοτε των λόγων ένστασης, ως προς τη δεκτότητά της, οι οποίοι οριοθετούν ασφαλώς και το πλαίσιο της διαδικασίας που ακολούθησε. Κατά τη διαδικασία δίκης εντός δίκης, για την κατηγορούσα αρχή έδωσαν μαρτυρία, ο αστυφύλακας 620 Μ. Αρτεμίου (Μ.Κ.1), ο Α. Χάρπας (Μ.Κ.2) και τέλος, ο λοχίας 674 Δ. Γερολέμου (Μ.Κ.3). Για την υπεράσπιση, εκτός από τον κατηγορούμενο κατάθεσε και η αρραβωνιαστικιά του Aiva Matyusenko (M.Y.1). Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων που ακολούθησαν. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είναι θεμελιωμένο, ότι για να επιτραπεί η παρουσίαση μιας κατάθεσης, θα πρέπει πρώτα να αποδειχθεί η θεληματικότητά της. Η αρχή έλκει την προέλευσή της στο αγγλικό κοινοδίκαιο. Η κλασσική διατύπωση της αρχής που διέπει τη δεκτότητα μιας ομολογίας έγινε στην υπόθεση Ibrahim v. R. (1914 - 15) 2 All E.R. Rep. 877 (H.L.) και έκτοτε υιοθετήθηκε επανειλημμένα τόσο από την αγγλική όσο και από την κυπριακή νομολογία (βλ. Commissioners of Customs and Excise v. Harz and Power
(1967)1 All E.R. 177 (H.L.), D.P.P. v. Ping Lin
(1975)3 All E.R. 175, R. v. Sfongaras 22 C.L.R. 113, Kokkinos v. Police
(1967)2 C.L.R. 217 και Psaras and Another v. Republic
(1987)2 C.L.R. 132). Με βάση την αρχή, όπως διατυπώθηκε στην υπόθεση Ibrahim (ανωτέρω), καμιά κατάθεση ή δήλωση κατηγορούμενου δεν είναι αποδεκτή ως μαρτυρία εναντίον του, εκτός αν αποδειχθεί από την κατηγορούσα αρχή, ότι είναι θεληματική, με την έννοια ότι δεν αποσπάστηκε από τον κατηγορούμενο με τη δημιουργία από το πρόσωπο που ασκεί εξουσία, είτε φόβου για κάποια βλάβη ή δυσμενή επίπτωση είτε ελπίδας για αποκόμιση κάποιου πλεονεκτήματος. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει τη θεληματικότητα μιας κατάθεσης, πέραν από κάθε λογική αμφιβολία [βλ. D.P.P. v. Ping Lin και Ρ. ν. Sfongaras (ανωτέρω)]. Είναι επίσης θεμελιωμένο, ότι ομολογία που είναι αποτέλεσμα καταπιεστικής μεταχείρισης του κατηγορούμενου, η οποία τείνει να υπονομεύσει την ελεύθερη θέλησή του, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως μαρτυρία. Το βασικό κριτήριο που το δικαστήριο οφείλει να λαμβάνει υπόψη, όταν εξετάζει θέμα αποδοχής ή απόρριψης μιας κατάθεσης είναι κατά πόσο η κατάθεση είναι ή όχι θεληματική. Ένα από τα στοιχεία που λαμβάνει υπόψη είναι και η συμμόρφωση ή μη με τους Δικαστικούς Κανόνες (βλ. Azinas v. The Police
(1981)2 C.L.R. 9, Kokkinos (ανωτέρω), Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 556 και Fournides v. The Republic
(1986)2 C.L.R. 73, σελ. 85-87). Ωστόσο, παρέκκλιση από τους Δικαστικούς Κανόνες κατά τη λήψη κατάθεσης υπόπτου από την αστυνομία, δε συνεπάγεται άνευ άλλου και την απόρριψη της κατάθεσης ως μαρτυρίας. Απλώς, παρέχει διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να την απορρίψει, με έρεισμα τις επιπτώσεις που ενέχει η παρέκκλιση άμεσα ή έμμεσα στο εκούσιο της κατάθεσης που συνιστά και το κύριο εχέγγυο για την ορθότητα και την ακρίβεια του περιεχομένου της (βλ. Ονησίλλου (ανωτέρω) και Σάκκος ν. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 510). Επισημαίνεται ακόμη, ότι μαρτυρία που εξασφαλίζεται κατά παράβαση των συνταγματικών δικαιωμάτων του κατηγορούμενου, δε γίνεται αποδεκτή, και αν πρόκειται για την κατάθεσή του, ανεξάρτητα από το αν αυτή είναι θεληματική ή όχι (βλ. Methodja v. Police
(1987)2 C.L.R. 227, Police v. Georghiades
(1983)2 C.L.R. 33, Ενωτιάδης ν. Αστυνομίας
(1982)2 C.L.R. 64, Ψαράς κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1987)2 C.L.R. 132, Aλ-Χάματ και άλλων ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 117, Δημοκρατία ν. Κυπριανίδη κ.α.
(1994)2 Α.Α.Δ. 37 κ.ο.κ.). Βλέπε και το σύγγραμμα του Τάκη Ηλιάδη «Το Δίκαιο της Απόδειξης (Μια πρακτική Προσέγγιση)»
(1994)σελ. 334. Το δικαστήριο, για ν' αποφασίσει αναφορικά με τη θεληματικότητα μιας κατάθεσης, αναμφίβολα θα πρέπει να προβεί σε ευρήματα. Όμως, τα εν λόγω ευρήματα, θα πρέπει να περιορίζονται σε ό,τι είναι απολύτως αναγκαίο για να αποφασιστούν τα επίδικα θέματα της δίκης εντός δίκης. Η διατύπωση ευρημάτων για την αξιολόγηση μαρτύρων αποφεύγεται όσο είναι δυνατό, ώστε να μην επηρεαστεί η ευρύτερη αξιοπιστία των μαρτύρων στο πλαίσιο της κυρίως δίκης (βλ. Petri v. Police
(1968)2 C.L.R. 40 και Ioannides v. The Republic
(1968)2 C.L.R. 169). Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές και με βάθρο την ενώπιόν μου μαρτυρία παρατηρώ τα εξής: Kανένας από τους τρεις λόγους που συνθέτουν την ένσταση της υπεράσπισης στην αποδοχή της επίδικης κατάθεσης ευσταθεί. Απεναντίας θεωρώ και τους τρεις λόγους πρόδηλα αβάσιμους. Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι, στο βαθμό που κατά τη δίκη, η υπεράσπιση επιχείρησε να προωθήσει και επιπλέον λόγους ένστασης, αυτοί δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, επειδή το πλαίσιο της διαδικασίας είναι σαφώς οριοθετημένο, με βάθρο τους τρεις λόγους ένστασης που επικαλέστηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου, προκειμένου να μη γίνει αποδεκτή ως τεκμήριο η επίδικη ανακριτική κατάθεση. Απ' εκεί και πέρα, έχοντας υπόψη τον τρόπο που μεταχειρίστηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου και τους τρεις μάρτυρες κατηγορίας, χωρίς να υπεισέρχομαι σε θέματα αξιολόγησης της αξιοπιστίας όσων κατάθεσαν κατά τη δίκη, για λόγους που έχουν αναφερθεί με αναφορά σε νομολογία (βλ. τις Petri και Ioannides, ανωτέρω) εντούτοις είμαι υποχρεωμένος να επισημάνω, ότι η εκδοχή της υπεράσπισης, συναφώς και με τους τρεις λόγους ένστασης υπήρξε αντιφατική. Πραγματικά, δε θα ήθελα να προβώ σε κανένα σχόλιο υπό μορφή αξιολόγησης της αξιοπιστίας όσων έδωσαν μαρτυρία, επειδή, αισθάνομαι, ότι σε διαφορετική περίπτωση, οτιδήποτε πω, μοιραία θα επηρεάσει την ευρύτερη τους αξιοπιστία, στο πλαίσιο της κυρίως δίκης. Εν πάση περιπτώσει, για να καταλήξω, θεωρώ ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε με απόλυτα θετικό τρόπο, ως όφειλε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι η επίμαχη κατάθεση είναι θεληματική και το προϊόν της ελεύθερης και ανεπηρέαστης κρίσης του κατηγορούμενου. Ακολουθεί ότι η ένσταση της υπεράσπισης απορρίπτεται. Η ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου, ημερομηνίας 4.12.2011, στα αγγλικά και πιστή μετάφρασή της στα ελληνικά κατατίθενται και σημειώνονται ως τεκμήρια 12 και 12Α αντίστοιχα. (Υπ.)............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΜΠ Αναφορά: Δίκη εντός δίκης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο