Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Δίαυλος Επιχειρήσεις Πληροφόρησης Λτδ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 26225/2009, 12/9/2012

(3)του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου του 1976, Ν. 59/76, και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των ημερομηνιών 19.11.2008 και 28.1.2009, εν γνώσει τους επέτρεψαν στο ραδιοφωνικό κανάλι 6 FM τη δημόσια εκτέλεση ερμηνείας, δηλαδή μουσικών έργων-τραγουδιών, η οποία ενέχει προσβολή του συγγενικού δικαιώματος του Αντώνη Αχιλλέως από την Πάφο υπό την ιδιότητα του ως διευθυντή της εταιρείας ΑΣΤΕΡΑΣ Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων Λτδ, στην οποία ανήκουν τα συγγενικά δικαιώματα των πιο πάνω τραγουδιών. Στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας της υπόθεσης, δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο δεύτερος κατηγορούμενος ήταν ένας εκ των διευθυντών και μετόχων της πρώτης κατηγορουμένης εταιρείας, η οποία είναι νομίμως συσταθείσα με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.
2. Σχετικά είναι τα Πιστοποιητικά του Εφόρου Εταιρειών που κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
3. Επίσης αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, ότι στις 8.6.2009 η Γ/Αστ. 480 Θ. Δαυλιώτη κατηγόρησε γραπτώς τον δεύτερο κατηγορούμενο προσωπικά, ως Γενικό Διευθυντή της πρώτης κατηγορουμένης εταιρείας, και την εταιρεία, μέσω του δεύτερου κατηγορούμενου ως Γενικού Διευθυντή της, στην οποία ανήκει το ραδιοφωνικό κανάλι 6 FM, ότι προέβησαν σε δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων χωρίς την άδεια της εταιρείας ΑΣΤΕΡΑΣ Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων Λτδ, στην οποία ανήκουν τα συγγενικά δικαιώματα των πιο πάνω τραγουδιών. Ο δεύτερος κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν παραδέχεται την εν λόγω κατηγορία. Η γραπτή κατηγορία του δεύτερου κατηγορούμενου κατατέθηκε ως Τεκμήριο
4. Ο πρώτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Αντώνης Αχιλλέως, ο οποίος κατέθεσε επιστολή που ετοίμασε ο ίδιος εκ μέρους της εταιρείας ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΛΤΔ, ημερ. 28.1.2009, με θέμα την «Υποβολή παραπόνου - καταγγελίας από την εν λόγω εταιρεία εναντίον του σταθμού ΚΑΝΑΛΙ 6 FM, και η οποία κατατέθηκε ως Έγγραφο 1 ως μέρος της κύριας εξέτασης του μάρτυρα. Σύμφωνα με το Έγγραφο 1, η εν λόγω εταιρεία έχει υπογράψει συμφωνίες με τους οργανισμούς ΕΡΑΤΩ - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ - ΕΡΜΗΝΕΥΤΩΝ και ΑΠΟΛΛΩΝ - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ, που καλύπτουν το σύνολο των Ελλήνων μουσικών καλλιτεχνών (τραγουδιστών και οργανοπαικτών), και ασχολείται με την είσπραξη και τη διαχείριση των συγγενικών δικαιωμάτων ερμηνειών ή/και εκτελέσεων έργων από τους εν λόγω μουσικούς καλλιτέχνες, εκπροσωπώντας αυτούς αποκλειστικά στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Μ.Κ.1 αναφέρεται στη μετάδοση μουσικής, ως φαίνεται στον συνημμένο κατάλογο, από τον εν λόγω ραδιοσταθμό 6 FM, χωρίς την εξασφάλιση της σχετικής άδειας από την εταιρεία Αστέρας και κατά παράβαση του περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου, υποβάλλοντας έτσι την καταγγελία του και ζητώντας την ποινική δίωξη των παρανομούντων. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε Δίπλωμα που απέκτησε σαν Ηχολήπτης, Τεκμήριο 4, Βεβαίωση από την Οργάνωση Απόλλωνας για την ημερομηνία έκδοσης των τραγουδιών που περιέχονται στον συνημμένο κατάλογο του Εγγράφου 1, που δείχνει ότι τα δικαιώματα τους προστατεύονται με βάση το Νόμο για 50 χρόνια από την εν λόγω ημερομηνία, Τεκμήριο 5, και αντίγραφο του Καταστατικού του Οργανισμού Ερατώ, Τεκμήριο
5. Στο Τεκμήριο 6 περιλαμβάνονται επίσης Βεβαίωση των Οργανισμών Απόλλων και Ερατώ ημερ. 15.9.2008, ότι οι δύο αυτοί Οργανισμοί είναι οι μόνοι και οι αντιπροσωπευτικοί οργανισμοί της κατηγορίας των δικαιούχων που εκπροσωπούν, καθώς και Συμβάσεις Ανάθεσης Τραγουδιστών μεταξύ της Ερατούς και διαφόρων Ελλήνων τραγουδιστών. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ακόμα τη Σύμβαση Συνεργασίας μεταξύ των Οργανισμών Απόλλων και Ερατώ και της Αστέρας, ημερ. 26.10.2007, Τεκμήριο 7, το Ιδρυτικό Έγγραφο και Καταστατικό της εταιρείας Αστέρας, μαζί με Πιστοποιητικά του Εφόρου Εταιρειών για τη σύσταση της εταιρείας, αλλαγής του ονόματος της και των Διευθυντών και Γραμματέα αυτής, Τεκμήριο 8, και σχετική επιστολή που στάληκε με φαξ στον σταθμό Κανάλι 6 FM, ημερ. 14.7.2008, για την καταβολή των συγγενικών δικαιωμάτων για τη χρήση μουσικής από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, Τεκμήριο
6. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε περαιτέρω τον ψηφιακό δίσκο που περιέχει τα τραγούδια που μεταδόθηκαν από το ραδιοφωνικό κανάλι 6 FM την επίδικη περίοδο, Τεκμήριο 10, και είναι αυτά που περιέχονται στον συνημμένο κατάλογο του Εγγράφου
7. Αφού ο Μ.Κ.1 εξήγησε τη μέθοδο ηχογράφησης των τραγουδιών, είπε ότι η λίστα με τα εν λόγω τραγούδια στάληκε σε εμπειρογνώμονα στην Αθήνα, τον κ. Κωνσταντίνο Γεωργούντζο, ο οποίος έκανε Γνωμοδότηση για την αυθεντικότητα των εν λόγω ηχογραφημάτων, Τεκμήριο
8. Τέλος, ο Μ.Κ.1 είπε ότι μετά την εν λόγω καταγγελία έγιναν 4-5 συναντήσεις με τους κατηγορούμενους και τους νομικούς τους συμβούλους, χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ.1 είπε ότι το Τεκμήριο 9 πρέπει να παραλήφθηκε από το κανάλι, καθότι πάντα η γραμματέας της εταιρείας τους τηλεφωνεί και επιβεβαιώνει τη λήψη του φαξ, και εν πάση περιπτώσει γνωρίζει ότι αυτή παραλήφθηκε καθότι έγινε αναφορά στο περιεχόμενο της στις συναντήσεις που είχαν με τον δεύτερο κατηγορούμενο. Ο συνήγορος υπεράσπισης υπέβαλε στον μάρτυρα ότι ο σκοπός της εταιρείας Αστέρας είναι η είσπραξη αμοιβής, ενώ ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι ο σκοπός τους είναι η έκδοση αδειών για τη μετάδοση των εν λόγω ηχογραφημάτων που γίνεται με τη χρέωση ενός ποσοστού βάσει του κύκλου εργασιών του σταθμού που τα μεταδίδει. Ο Μ.Κ.1 αναγνώρισε και κατέθεσε το ενημερωτικό έντυπο της εταιρείας Αστέρας ως Τεκμήριο 12, και επεξήγησε αναλυτικά τον τρόπο της ηχογράφησης των τραγουδιών που μεταδόθηκαν από το εν κανάλι, αναφέροντας ότι οι οποιεσδήποτε παρεμβολές μπορούν να εντοπιστούν στην ηχογράφηση και ειδικότερα από τον εμπειρογνώμονα, κ. Γεωργούντζο. Αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός ότι το κανάλι 6 FM μεταδίδεται παγκύπρια στις συχνότητες 106,0, 107,0 και 98,
9. Στην επανεξέταση του ο Μ.Κ.1 είπε ότι το Τεκμήριο 12 κυκλοφορεί σχεδόν αποκλειστικά σε κέντρα αναψυχής, εμπορικά καταστήματα και ξενοδοχεία, ενώ δεν έχει δοθεί σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ο Ανδρέας Αχιλλέως, πατέρας του Μ.Κ.1 και Γενικός Διευθυντής της εταιρείας Αστέρας, ήταν ο επόμενος μάρτυρας. Ο Μ.Κ.2 αναγνώρισε την επιστολή, Τεκμήριο 9, λέγοντας ότι αυτή αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στις συναντήσεις που είχε με τον δεύτερο κατηγορούμενο. Αντάλλαξαν απόψεις για το θέμα της καταβολής δικαιωμάτων και της έκδοσης σχετικής άδειας, και μάλιστα ο δεύτερος κατηγορούμενος έδωσε τα οικονομικά αποτελέσματα του σταθμού για τα έτη 2007 και
10. Ενώ αρχικά ο δεύτερος κατηγορούμενος ήταν θετικός στο όλο θέμα, τελικά δεν κατέληξαν, με αποτέλεσμα στην συνάντηση τον Απρίλιο 2011, στην παρουσία του δικηγόρου του δεύτερου κατηγορούμενου, να γίνει μία πρόταση από το κανάλι η οποία όμως δεν έγινε αποδεκτή από την Αστέρας. Έτσι, ο Μ.Κ.2 είναι υποχρεωμένος από το 2006 να καταγγέλλει τέτοιες υποθέσεις στην αστυνομία και να προστατεύει τα δικαιώματα των καλλιτεχνών που εκπροσωπεί στην Κύπρο. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ.2 αναφέρθηκε στις πρόνοιες των Τεκμηρίων 6 και 7, προσθέτοντας ότι στο Τεκμήριο 6 υπάρχει πρόνοια και για τα μη μέλη στον Οργανισμό Ερατώ. Επίσης πρόσθεσε ότι με την υπογραφή της συμφωνίας, Τεκμήριο 7, δόθηκε στην εταιρεία Αστέρας κατάλογος με τα μέλη της Ερατούς, και το αρχείο της εταιρείας ενημερώνεται για τα νέα μέλη τόσο της Ερατούς όσο και του Απόλλωνα. Ο συνήγορος υπεράσπισης υπέβαλε στον μάρτυρα ότι αυτοί παρήγαγαν τον ψηφιακό δίσκο, Τεκμήριο 10, όπως ήθελαν, θέση την οποία ο μάρτυρας αρνήθηκε κατηγορηματικά, λέγοντας ότι σκοπός τους δεν είναι η ψευδομαρτυρία αλλά η καταβολή της αμοιβής τους για τη μετάδοση των τραγουδιών. Τέλος, ο συνήγορος υπεράσπισης αμφισβήτησε τη λήψη του Τεκμηρίου 9 από τον σταθμό 6 FM, ενώ ο Μ.Κ.2 είπε ότι ο ίδιος τηλεφώνησε στο κανάλι και επιβεβαίωσε την παραλαβή του, και ότι αυτό αποτέλεσε αντικείμενο της συνάντησης του με τον δεύτερο κατηγορούμενο. Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Κωνσταντίνος Γεωργούντζος, ο οποίος ανέφερε ότι είναι επαγγελματίας ενορχηστρωτής εδώ και 27 χρόνια, συμμετέχει σε πολύ μεγάλο ποσοστό ελληνικής δισκογραφίας, είναι μαέστρος της ορχήστρας του Αντώνη Ρέμου και σπούδασε μουσική, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλα. Έχει πείρα στα μουσικά κομμάτια και συχνά του ζητείται να πιστοποιήσει ποια όργανα παίζονται σε ένα κομμάτι ή ποιος είναι ο τραγουδιστής. Στο Ελληνικό ρεπερτόριο από το 1990 μέχρι το 2000 συμμετέχει ενεργά στο 50-60% των ηχογραφήσεων, είναι μέλος του Απόλλωνα, ενώ γνωρίζει την Ερατώ λόγω του ότι οι μουσικοί συνεργάζονται με τραγουδιστές και δίνει συχνά γνωματεύσεις. Οι περισσότεροι τραγουδιστές είναι προσωπικοί του φίλοι, καθότι είναι άμεσοι συνεργάτες. Ο Μ.Κ.3 είπε ότι γνωρίζει τη φωνή της Αναστασίας Μουτσάτσου λόγω της δουλειάς του αλλά και διότι η κάθε φωνή του τραγουδιστή είναι ξεχωριστή και την αναγνωρίζει από την ποιότητα της φωνής, την τονικότητα και το υλικό. Υπάρχει επιπλέον η τεχνολογική δυνατότητα αναγνώρισης της φωνής, με τη μέθοδο AFR, Audio Fingerpint Recognition. Κάθε αυθεντικό ηχογράφημα ψηφιοποιείται και αφήνει ένα ψηφιακό αποτύπωμα, το audio fingerprint, που είναι μοναδικό και έχει την ιδιότητα με την αλλαγή της αναπαραγωγής του, π.χ. στην ταχύτητα, την τονικότητα ή τη φωνή, να αποκλείεται να αναγνωριστεί. Αυτή η μέθοδος θεωρείται το πλέον αξιόπιστο μέσο για την αναγνώριση ενός ηχογραφήματος και είναι αδύνατο να γίνει λάθος. Ο Μ.Κ.3 αναγνώρισε και υιοθέτησε τη Γνωμοδότηση του, Τεκμήριο 11, που αφορά τα τραγούδια που περιέχονται στον κατάλογο, Τεκμήριο 13, άκουσε μέρος του Τεκμηρίου 10 εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου και επιβεβαίωσε το περιεχόμενο του και την αυθεντικότητα των 2 τραγουδιών που τραγουδά η Αναστασία Μουτσάτσου και ενός τραγουδιού που τραγουδά ο Ζακ Στεφάνου. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι η εκτέλεση του τραγουδιού από τον Ζακ Στεφάνου αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου. Ο μάρτυρας είπε ότι πήρε τον ψηφιακό δίσκο που άκουσε μόνο από την εταιρεία Αστέρας. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ.3 αναφέρθηκε στο Νόμο 2121/93 που ρυθμίζει το όλο θέμα στην Ελλάδα, και επέμενε ότι η μέθοδος AFR είναι η διεθνής μέθοδος αναγνώρισης της αυθεντικότητας ενός ηχογραφήματος, ενώ όλες οι εταιρείες παγκοσμίως καταθέτουν το ρεπερτόριο τους στην AFR για λόγους σύγκρισης, καθότι κάθε ηχογράφημα έχει μοναδικό αριθμό. Ο ίδιος κατέληξε στη γνώμη του με βάση την πολύχρονη πείρα του αλλά και με τη χρήση της μεθόδου AFR που αποκλείει την πιθανότητα λάθους. Η Αναστασία Μουτσάτσου ήταν η επόμενη μάρτυρας. Η Μ.Κ.4 είναι τραγουδίστρια από το 1982 με Ελληνικό ρεπερτόριο. Είναι μέλος του Οργανισμού Ερατώ και είναι η Γενική Γραμματέας του Οργανισμού διά Συμβάσεως. Η Μ.Κ.4 κατέθεσε τη Σύμβαση Ανάθεσης Τραγουδιστών που υπογράφηκε μεταξύ της Ερατούς και της ίδιας στις 6.5.1997, ως Τεκμήριο
11. Η Μ.Κ.4 αναγνώρισε τη φωνή της στα 2 τραγούδια που περιέχονται στον ψηφιακό δίσκο, Τεκμήριο 10, αναγνωρίζοντας ότι τα πνευματικά δικαιώματα των εν λόγω τραγουδιών ανήκουν στην Ερατώ. Η Μ.Κ.4 γνωρίζει τους Μ.Κ.1 και 2 εκ μέρους της εταιρείας Αστέρας, που είναι η εταιρεία που τους εκπροσωπεί στην Κύπρο και η μοναδική εταιρεία που μπορεί να συλλέγει τα συγγενικά δικαιώματα για λογαριασμό της Ερατούς στην Κύπρο. Η Μ.Κ.4 αναγνώρισε επίσης το Τεκμήριο 7 και τη Βεβαίωση, μέρος του Τεκμηρίου
12. Κατά την αντεξέταση της η Μ.Κ.4 επιβεβαίωσε ότι δεν έγιναν οποιεσδήποτε τροποποιήσεις στη Σύμβαση, Τεκμήριο
13. Ο επόμενος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Γρηγόρης Λαμπριανίδης, μουσικός και διευθυντής ορχήστρας, ο Πρόεδρος του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Δικαιωμάτων Ελλήνων Μουσικών Απόλλων και ο Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μουσικών. Ο Μ.Κ.5 κατέθεσε το Καταστατικό του εν λόγω Οργανισμού, ως Τεκμήριο 15, Απόσπασμα Πρακτικού Γενικής Συνέλευσης του Απόλλωνα ημερ. 14.12.2009 που δείχνει την εκλογή του νέου Διοικητικού και Εποπτικού Συμβουλίου του Οργανισμού, ως Τεκμήριο 16, Απόσπασμα Πρακτικού Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού ημερ. 17.2.2011 για την αντικατάσταση μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού, ως Τεκμήριο 17, Απόσπασμα Πρακτικού Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού ημερ. 1.11.2011 για την παράταση της θητείας του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού μέχρι τις 13.6.2012, ως Τεκμήριο 18, και αντίγραφο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας με Αρ. Φύλλου 1164, ημερ. 30.12.1997, που δείχνει τη χορήγηση άδειας λειτουργίας των Οργανισμών Ερατώ και Απόλλων από το Υπουργείο Πολιτισμού δυνάμει του Νόμου 2121/93, ως Τεκμήριο
14. Ο Μ.Κ.5 είπε επίσης ότι δυνάμει του Νόμου 2121/93, ο Απόλλων είναι ο μόνος Οργανισμός που αντιπροσωπεύει τα δικαιώματα των Ελλήνων μουσικών, και αναγνώρισε το Τεκμήριο 7 ως τη Συμφωνία που υπογράφηκε από τον ίδιο και τη Βεβαίωση, μέρος του Τεκμηρίου 6, στην οποία και πάλι αναγνώρισε την υπογραφή του και αυτή της κας Δημήτρας Γαλάνη. Ακόμα ο Μ.Κ.5 αναγνώρισε το Τεκμήριο 5, το οποίο εκδόθηκε και υπογράφεται από τον ίδιο, και δείχνει το έτος έκδοσης-κυκλοφορίας του κάθε τραγουδιού, προσθέτοντας ότι τα πνευματικά δικαιώματα τους προστατεύονται για 50 χρόνια από την έκδοση-πρώτη κυκλοφορία παραγωγής τους. Τέλος, ο Μ.Κ.5 είπε ότι γνωρίζει τον Μ.Κ.3 λόγω της στενής συναδελφικής τους σχέσης επειδή παίζουν τα ίδια όργανα, και συχνά ζητείται η γνωμάτευση του λόγω των ικανοτήτων του. Συγκεκριμένα, ο Μ.Κ.5 είπε ότι ο Μ.Κ.3 διαθέτει ταλέντο στη μουσική και έχει τρομερή ακουστική ικανότητα ενώ έκανε αξιόλογες σπουδές. Μαζί άκουσαν τον ψηφιακό δίσκο που ηχογράφησε ο Μ.Κ.
15. Στο πλαίσιο της αντεξέτασης του ο Μ.Κ.5 είπε ότι δεν είναι εμπειρογνώμονας στο Ελληνικό Δίκαιο όμως έχει πείρα αναφορικά με το Νόμο 2121/93 λόγω του ότι ο ίδιος τον έζησε πριν την κατάθεση του στη Βουλή, επανέλαβε ότι ο Απόλλων είναι ο μόνος Οργανισμός που καλύπτει τα δικαιώματα των Ελλήνων μουσικών και αρνήθηκε ότι ο Οργανισμός Απόλλων έχει οποιαδήποτε εκκρεμοδικία με τον κ. Μικρούτσικο ως ήταν η θέση της υπεράσπισης. Η τελευταία μάρτυρας που κατέθεσε για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν η Έλλη Ρούσου, δικηγόρος στην Αθήνα, με ειδίκευση στα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα, και η οποία καταθέτει στο Δικαστήριο ως η νομική σύμβουλος των Οργανισμών Απόλλων και Ερατώ. Η Μ.Κ.6 εκπροσωπεί τους εν λόγω Οργανισμούς από την ίδρυση τους τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη και διεθνώς. Σύμφωνα με τη Μ.Κ.6, στα πλαίσια είσπραξης των δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο αναπτύχθηκε σε κάθε χώρα η λειτουργία Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης Συγγενικών Δικαιωμάτων και ο τύπος των Συμβάσεων που υπογράφονται από την Ερατώ και τον Απόλλωνα είναι ο ίδιος τόσο εντός όσο και εκτός Ευρωπαικής Ένωσης. Η Μ.Κ.6 αναγνώρισε το Τεκμήριο 7 δυνάμει του οποίου η Αστέρας έχει την πλήρη δυνατότητα εκπροσώπησης των δικαιωμάτων των Ελλήνων τραγουδιστών και μουσικών και την υποχρέωση να ασκεί όλα τα ένδικα μέσα για να υπερασπιστεί αυτά τα δικαιώματα. Η ΜΚ.6 εξήγησε ότι ο κάθε ραδιοφωνικός σταθμός μπορεί να μεταδίδει τα τραγούδια κατόπιν άδειας αφού επέλθει συμφωνία για τον καθορισμό της αμοιβής για τα εν λόγω δικαιώματα. Η Μ.Κ.6 αναγνώρισε τα Τεκμήρια 5, 6, 7, 14 και 19 και κατέθεσε αντίγραφο της ιστοσελίδας του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Ο.Π.Ι.), όπου φαίνονται οι Οργανισμοί Ερατώ και Απόλλων ως Οργανισμοί που εκπροσωπούν τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων, Τεκμήριο
16. Κατά την αντεξέταση της η Μ.Κ.6 επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει τροποποίηση στο Τεκμήριο 7, ενώ επανέλαβε ότι η Αστέρας, ως αντιπρόσωπος των Οργανισμών Απόλλων και Ερατώ, έχει υποχρέωση να εισπράττει την εύλογη αμοιβή για τη μετάδοση των τραγουδιών και έχει τη δυνατότητα να κάνει ό,τι δικαιούται από το Νόμο προς τον σκοπό αυτό. Τέλος, κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός, κατόπιν της έγκρισης του Δικαστηρίου, η κατάθεση της Μαρίας Ψαρά, ημερ. 21.1.2009, Τεκμήριο
17. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 21, η κα Ψαρά εργάζεται στην Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου ως Λειτουργός Ραδιοτηλεόρασης και ανάμεσα στα καθήκοντα της είναι ο συντονισμός και η χορήγηση αδειών σε ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός ΚΑΝΑΛΙ 6 (πρώην Κανάλι 9,86) είναι ραδιοφωνικός σταθμός παγκύπριας κάλυψης και εδρεύει στην οδό Ειρήνης 69, 3041 Λεμεσός, Τ.Θ. 54845, 3728 Λεμεσός, τηλ.
18. Του χορηγήθηκε άδεια ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας ραδιοφωνικού σταθμού στις 31.10.2001 με ισχύ 7 έτη και δικαίωμα χρήσης των συχνοτήτων 106,0 MHz από τις τοποθεσίες Βαβατσινιά και Τσάδα, 107,0 MHz από την τοποθεσία Μαραθάσα και 98,6 MHz από την τοποθεσία Φασούλα. Η αδειούχος εταιρεία στην οποία χορηγήθηκε η πιο πάνω άδεια είναι η ΔΙΑΥΛΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΛΤΔ, με Γενικό Διευθυντή τον κ. Μιχάλη Παπαευαγόρου. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, αφού το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων, κάλεσε αυτούς να προβάλουν την υπεράσπισης τους εξηγώντας στον δεύτερο κατηγορούμενο τα δικαιώματα τους. Ο δεύτερος κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως, αναγνωρίζοντας αρχικά ότι είναι ο Διευθυντής της πρώτης κατηγορουμένης εταιρείας, της οποίας το εγγεγραμμένο γραφείο είναι η διεύθυνση του δικηγορικού γραφείου Χρύσσης Δημητριάδης & Σία. Το Τεκμήριο 9 στάληκε στο φαξ του ραδιοσταθμού, στο γραφείο των δημοσιογράφων, αλλά ουδέποτε παραλήφθηκε από τον ίδιο. Η πρώτη φορά που η εν λόγω επιστολή περιέπεσε στην αντίληψη του ήταν κατά την πρώτη του συνάντηση με τον κ. Αχιλλέως στην αυλή του σταθμού, μετά που έλαβε γνώση για την καταγγελία εναντίον του από την αστυνομία. Στην εν λόγω συνάντηση ο κ. Αχιλλέως εξήγησε στον δεύτερο κατηγορούμενο περί τίνος επρόκειτο, δείχνοντας του και ένα δίπτυχο φυλλάδιο, ενώ ο ίδιος σύγχυσε τα πνευματικά με τα συγγενικά δικαιώματα, και πίστευε ότι επειδή πληρώνει για πνευματικά δικαιώματα στην PRS, καλύπτονταν τα δικαιώματα. Ο δεύτερος κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι ο ραδιοσταθμός του μεταδίδει τραγούδια από ψηφιακούς δίσκους, τους οποίους είτε αγοράζει είτε του παραχωρούνται από τις δισκογραφικές εταιρείες για να προωθούν τα τραγούδια τους. Ο δεύτερος κατηγορούμενος ανέφερε ότι με βάση το Νόμο για την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης, ο σταθμός είναι υπόχρεος να κρατά αντίγραφο της κάθε εκπομπής για 40 μέρες, ενώ είναι υπόχρεος να παραδίδει τέτοιο αντίγραφο σε όποιον το ζητήσει εντός 7 ημερών. Επ΄ αυτού ο δεύτερος κατηγορούμενος εξέφρασε το παράπονο του καθότι δεν του ζητήθηκε από τους κ.κ. Αχιλλέως τέτοιο αντίγραφο εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας ούτε του δόθηκε η ευκαιρία να εξακριβώσει το πιστό ή όχι της ισχυριζόμενης μετάδοσης, και έτσι του στερήθηκε η ευχέρεια να υπερασπιστεί εαυτόν. Ο δεύτερος κατηγορούμενος εξήγησε περαιτέρω ότι γίνονται δύο ηχογραφήσεις, η μία πριν βγει στον αέρα και η άλλη με τη μετάδοση στον αέρα, και έτυχε 2 φορές στο τρέχον έτος να μεταδίδεται άλλο πρόγραμμα στη Λεμεσό και άλλο στη Λευκωσία ή την Πάφο. Αυτό είναι ένα πολύ απομακρυσμένο ενδεχόμενο, και συμβαίνει με τις δύο τελευταίες επαρχίες, και όχι με τη Λεμεσό, καθότι αυτός που μεταδίδει το πρόγραμμα ελέγχει τη μετάδοση στη Λεμεσό. Τέλος, ο δεύτερος κατηγορούμενος είπε ότι μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, έγιναν 2-3 συναντήσεις στην παρουσία του δικηγόρου των κατηγορουμένων με σκοπό τη διαπραγμάτευση του ποσοστού που θα πληρώνει η πρώτη κατηγορούμενη στην εταιρεία Αστέρας, αν πράγματι το δικαιούται, και μάλιστα ο δεύτερος κατηγορούμενος παρουσίασε στον κ. Αχιλλέως τους λογαριασμούς της εταιρείας βάσει των οποίων καθορίζεται το ποσοστό. Ωστόσο εξέφρασε την άποψη ότι ο κ. Αχιλλέως χρησιμοποιεί την παρούσα διαδικασία για να ασκήσει πίεση στους κατηγορούμενους για την πληρωμή του ποσοστού, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κ. Αχιλλέως δεν βεβαιώθηκε για την παραλαβή της επιστολής και ούτε ζήτησε αντίγραφο του προγράμματος από τον σταθμό. Κατά την αντεξέταση του ο δεύτερος κατηγορούμενος είπε ότι δεν γνωρίζει τις πρόνοιες του Νόμου 59/76, ενώ ο Νόμος για την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης κάνει αναφορά μόνο στα πνευματικά δικαιώματα. Επανέλαβε ότι με την πληρωμή στην PRS νόμιζε ότι όλα είναι εντάξει, επέμενε ότι δεν έλαβε το Τεκμήριο 9 και ότι έχει προσωπικό του φαξ και ηλεκτρονική διεύθυνση για να του απευθύνουν οποιαδήποτε επιστολή. Τα αντίγραφα των εκπομπών αυτόματα διαγράφονται με την πάροδο των 40 ημερών. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ή αμφισβητήσει τη γνησιότητα του Τεκμηρίου 10, και έδωσε την ίδια απάντηση σε υποβολή του συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ότι ουδέποτε αμφισβήτησε τη γνησιότητα του Τεκμηρίου 10 στις συναντήσεις του με τον κ. Αχιλλέως, προσθέτοντας ότι αυτό δεν ήταν το αντικείμενο της συζήτησης τους αλλά το ποσοστό. Τέλος, επανέλαβε την πεποίθηση του ότι η παρούσα διαδικασία χρησιμοποιείται καταχρηστικά για σκοπούς πίεσης του για να πληρώσει το ποσοστό. Στην επανεξέταση του ο δεύτερος κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι ακούγεται η δική του φωνή στον εν λόγω ψηφιακό δίσκο, Τεκμήριο
19. Κατά την αγόρευση του ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία που προσάχθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να κριθεί αξιόπιστη και είναι ικανή να αποδείξει τα συστατικά του αδικήματος στον απαιτούμενο βαθμό. Ο κ. Αργυρού εξέφρασε επίσης τη θέση ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος δεν απεκάλυψε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο κατά την ένορκη του μαρτυρία, κυρίως σε σχέση με το θέμα της λήψης του φαξ, Τεκμήριο 9, και γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τα συγγενικά δικαιώματα και την αναγκαιότητα εξασφάλισης άδειας από την παραπονούμενη εταιρεία για τη μετάδοση αυτών. Τέλος, ήταν η θέση του κ. Αργυρού ότι το σύνολο της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής ουδόλως καταδεικνύει ότι η παρούσα διαδικασία είναι καταχρηστική, και κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει και τους δύο κατηγορούμενους ένοχους στην κατηγορία που αντιμετωπίζουν. Αντίθετα, ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν κατάφερε να αποδείξει την υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων στον απαιτούμενο βαθμό για τους ακόλουθους λόγους. Δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη συγγενικού δικαιώματος για απαγόρευση αναμετάδοσης τραγουδιών, καθότι τα Τεκμήρια 6 και 7 δεν καταμαρτυρούν την εκχώρηση των συγγενικών δικαιωμάτων των καλλιτεχνών που ανήκουν στους Οργανισμούς Ερατώ και Απόλλων στην εταιρεία Αστέρας, παρά μόνο την εκχώρηση των δικαιωμάτων είσπραξης εύλογης αμοιβής. Καμία μαρτυρία δεν προσφέρθηκε ότι η αναμετάδοση των τραγουδιών δεν έγινε από φορέα υλικής ενσωμάτωσης, όπως προνοεί το άρθρο 10Γ

(1)του Ν. 59/

1. Περαιτέρω, δεν προσκομίστηκε οποιοδήποτε έγγραφο που αφορά τον Οργανισμό Ερατώ, όπως έγινε στην περίπτωση του Οργανισμού Απόλλων, έτσι ώστε δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο εν λόγω Οργανισμός είναι νόμιμα εγγεγραμμένος Οργανισμός διαχείρισης συγγενικών δικαιωμάτων. Ήταν επίσης η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι καμία μαρτυρία δεν προσκομίστηκε ότι οι κατηγορούμενοι γνώριζαν για την ύπαρξη συγγενικών δικαιωμάτων. Ακόμα ο κ. Χριστοδούλου σχολίασε την αδυναμία της υπεράσπισης και κυρίως του δεύτερου κατηγορούμενου να ελέγξει την ακρίβεια και γνησιότητα του ψηφιακού δίσκου, Τεκμήριο 10, για να εξακριβώσει κατά πόσο το περιεχόμενο του αποτελεί πράγματι αναμετάδοση των επίδικων τραγουδιών. Ήταν τέλος η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι η παρούσα υπόθεση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας καθότι σκοπός της παραπονούμενης εταιρείας είναι η είσπραξη χρημάτων από τους κατηγορούμενους, κάτι που δεν μπορεί να αποτελεί σκοπό ποινικής διαδικασίας. Έχω παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Μ.Κ.1 δημιούργησε θετική εντύπωση καθότι έδωσε τη μαρτυρία του με σαφήνεια και αμεσότητα, και το μεγαλύτερο μέρος αυτής αποτελείτο από έγγραφα που κατέθεσε προς υποστήριξη των θέσεων του. Ήταν ιδιαίτερα επεξηγηματικός αναφορικά με τον τρόπο ηχογράφησης και παραγωγής του ψηφιακού δίσκου, Τεκμήριο 10, και με βάση τα προσόντα και την πείρα του ικανοποιούμαι ότι κατείχε την αναγκαία εκπαίδευση και ειδίκευση για να προβεί στην ηχογράφηση των τραγουδιών που περιέχονται στο Τεκμήριο
2. Επί του θέματος αξιολόγησης της μαρτυρίας ειδικού αντλώ καθοδήγηση από τις υποθέσεις Davie v. Edinburgh Magistrates

(1953)S.C. 34, Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 746, Χαραλάμπους ν. Σάββα

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 576, Πιττάλης κ.ά. ν. Ianira Enterprises Ltd κ.ά.

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 814 καθώς επίσης την υπόθεση Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ.

1. Ακόμα ο Μ.Κ.1 αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στην αποστολή του φαξ, Τεκμήριο 9, και δεν δίστασε να αναφέρει όσα ο ίδιος γνώριζε αναφορικά με τη λήψη της εν λόγω επιστολής, ενώ ταυτόχρονα έδειξε ότι ήθελε να αποκαλύψει την αλήθεια στο Δικαστήριο παραπέμποντας στον πατέρα του για το θέμα, εφόσον ο τελευταίος είχε άμεση εμπλοκή και γνώση γι΄ αυτό. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε με συνέπεια και σταθερότητα, και γενικά έπεισε το Δικαστήριο για την ειλικρίνεια του και την επιθυμία του να πει την αλήθεια για τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Ο Μ.Κ.2 με τη σειρά του επίσης προκάλεσε καλή εικόνα προς το Δικαστήριο και άφησε την εντύπωση ότι και αυτός ήθελε να αποκαλύψει την πραγματική διάσταση των γεγονότων της υπόθεσης, με δίκαιο αλλά και αντικειμενικό τρόπο. Χωρίς να παραγνωρίζω τη σχέση μεταξύ των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2, και την ιδιότητα τους αναφορικά με την εταιρεία Αστέρας, παρατηρώ ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.2 συνάδει με αυτή του Μ.Κ.1 και η οποία στηρίζεται στο μεγαλύτερο μέρος της στα έγγραφα που έχουν κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήρια. Ταυτόχρονα ο Μ.Κ.2 ήταν σαφής και παρέμεινε σταθερός καθόλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του, επιμένοντας με χαρακτηριστικό τρόπο στις θέσεις του, ειδικότερα σε σχέση με την επιβεβαίωση από τον ίδιο για τη λήψη του φαξ από το κανάλι, και ακόμα της γνώσης του περιεχομένου της από τον δεύτερο κατηγορούμενο κατά την πρώτη τους συνάντηση, δίνοντας μάλιστα λεπτομέρειες για να υποστηρίξει τη θέση του. Επομένως, ικανοποιούμαι ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.2 είναι αξιόπιστη και γίνεται επίσης αποδεκτή από το Δικαστήριο στο σύνολο της. Ο Μ.Κ.3 προκάλεσε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Αρχικά αποδέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας και ειδικός στον τομέα της αναγνώρισης της αυθεντικότητας και γνησιότητας ενός ηχογραφήματος, εν όψει των ακαδημαικών του προσόντων και της πολυετούς επαγγελματικής ενασχόλησης και πείρας του στον συγκεκριμένο τομέα. Ο Μ.Κ.3 ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικός και έδωσε όλες τις απαραίτητες εξηγήσεις και λεπτομέρειες αναφορικά με τον τρόπο αναγνώρισης της γνησιότητας ενός ηχογραφήματος και της φωνής του τραγουδιστή, καθώς επίσης αναφορικά με τη μέθοδο AFR και τον αποκλεισμό πιθανότητας λάθους. Ο Μ.Κ.3 έδωσε τη μαρτυρία του με επαγγελματικό τρόπο, δίνοντας πλήρεις και ολοκληρωμένες απαντήσεις κατά την αντεξέταση του, και η μαρτυρία του δεν αντικρούστηκε με οποιονδήποτε τρόπο από την υπεράσπιση. Επομένως, η μαρτυρία του Μ.Κ.3 κρίνεται πλήρως αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της από το Δικαστήριο. Η Μ.Κ.4 επίσης δημιούργησε θετική εντύπωση καθότι κατέθεσε ουσιαστικά για τον Οργανισμό Ερατώ, λόγω της ιδιότητας της ως Γενικής Γραμματέα του Οργανισμού, με αναφορά σε έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Ακόμα αναγνώρισε τη φωνή της σε δύο τραγούδια του Τεκμηρίου 10, έτσι ώστε να μην παρέχεται η δυνατότητα αμφισβήτησης της εν λόγω μαρτυρίας της, κάτι το οποίο άλλωστε δεν επιχείρησε ούτε η υπεράσπιση. Επίσης, επισημαίνω ότι η μαρτυρία της επιβεβαιώνει τη μαρτυρία του Μ.Κ.3, και έτσι και αυτή κρίνεται αξιόπιστη στο σύνολο της από το Δικαστήριο. Ο Μ.Κ.5 κατέθεσε με χαρακτηριστική σαφήνεια και σταθερότητα, δίνοντας το πλήρες πλαίσιο λειτουργίας των Οργανισμών Ερατώ και Απόλλων και καταθέτοντας όλα τα σχετικά έγγραφα σχετικά με τον Οργανισμό Απόλλων. Λόγω του επαγγέλματος και της ιδιότητας του, ήταν σε θέση να δώσει ολοκληρωμένες απαντήσεις αναφορικά με τον Οργανισμό Απόλλων αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα των Ελλήνων τραγουδιστών και μουσικών, και ακόμα φάνηκε ειλικρινής καθότι δεν δίστασε να δηλώσει ότι δεν είναι ειδικός στο Ελληνικό Δίκαιο, όμως έχει πείρα στον τομέα αυτό λόγω της εμπλοκής του κατά την κατάθεση του σχετικού Νόμου στη Βουλή και της ιδιότητας και πολυετούς πείρας του. Επίσης επιβεβαίωσε ότι άκουσε το Τεκμήριο 10 μαζί με τον Μ.Κ.3, την εμπειρογνωμοσύνη του οποίου επανέλαβε, και η μαρτυρία του ουδόλως αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του Μ.Κ.5 κρίνεται πλήρως αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Τέλος, η Μ.Κ.6 κρίνεται εμπειρογνώμονας στο Ελληνικό Δίκαιο αλλά και στον τομέα των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων, λόγω του επαγγέλματος, της ειδίκευσης και της πείρας της, αλλά και της ιδιότητας της ως Εκπροσώπου και Συμβούλου των Οργανισμών Ερατώ και Απόλλων στην Ελλάδα και διεθνώς. Η Μ.Κ.6 κατέθεσε με ιδιαίτερη λεπτομέρεια και επεξήγηση το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των εν λόγω Οργανισμών, και τη νομική εφαρμογή της Συμφωνίας, Τεκμήριο 7, αναφέροντας ρητά και με σαφήνεια τον τρόπο προστασίας των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων, μέσα από την πείρα και εξειδικευμένη γνώση της στον εν λόγω τομέα, διαφωτίζοντας έτσι πλήρως το Δικαστήριο για τα εν λόγω θέματα. Η μαρτυρία της Μ.Κ.6 κρίνεται επίσης αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της από το Δικαστήριο. Ο δεύτερος κατηγορούμενος δεν άφησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο και γενικά δεν έπεισε για την αλήθεια όλων όσων έλεγε. Η μαρτυρία του στο σύνολο της παρουσιάστηκε κάπως γενική, αόριστη και ασαφής, και ακόμα σε κάποια θέματα αντιφατική. Η θέση του δεύτερου κατηγορούμενου ότι ουδέποτε έλαβε γνώση της επιστολής, Τεκμήριο 9, παρά μόνο κατά την πρώτη συνάντηση του με τον Μ.Κ.2, δεν έπεισε το Δικαστήριο ότι ευσταθεί. Ο ίδιος ο δεύτερος κατηγορούμενος αναγνώρισε ότι ο αριθμός του φαξ στον οποίο η εν λόγω επιστολή στάληκε ανήκει στον ραδιοσταθμό, στο γραφείο των δημοσιογράφων. Το επιχείρημα του δεύτερου κατηγορούμενου ότι το εγγεγραμμένο γραφείο του σταθμού βρίσκεται στη διεύθυνση του δικηγορικού γραφείου Χρύσσης Δημητριάδης & Σία δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για τη θέση ότι η εν λόγω επιστολή έπρεπε να είχε σταλεί εκεί. Επομένως διαφαίνεται ότι η εν λόγω επιστολή στάληκε στον ορθό αριθμό στο γραφείο του σταθμού και απευθυνόταν στον Γενικό Διευθυντή του ραδιοσταθμού προσωπικά, και μάλιστα υπάρχει απόδειξη παραλαβής της. Παρόλο που η υπεράσπιση αμφισβήτησε την παραλαβή της εν λόγω επιστολής τόσο από την πρώτη κατηγορούμενη όσο και από τον δεύτερο κατηγορούμενο, και έγιναν οι σχετικές υποβολές προς τον Μ.Κ.2 κατά την αντεξέταση του, θεωρώ ότι αυτές οι υποβολές παρέμειναν μετέωρες καθότι η υπεράσπιση δεν υπέβαλε ακόμα προς τον Μ.Κ.2 ότι η εν λόγω επιστολή τέθηκε υπόψη του δεύτερου κατηγορούμενου κατά την πρώτη συνάντηση του με τον Μ.Κ.2, ως ήταν η θέση του κατά τη δική του μαρτυρία. Ακόμα αποτέλεσε θέση του δεύτερου κατηγορούμενου ότι η λήψη της εν λόγω επιστολής δεν ήταν καν αντικείμενο της συζήτησης του με τον Μ.Κ.
2. Αυτή η θέση προκαλεί έκπληξη προς το Δικαστήριο καθότι αν πράγματι η επιστολή τίθετο εις γνώση του δεύτερου κατηγορούμενου κατά την πρώτη του συνάντηση με τον Μ.Κ.2, είναι άξιο απορίας γιατί ο δεύτερος κατηγορούμενος να μην αναφέρει καθόλου σε αυτόν ότι πρώτη φορά βλέπει τέτοια επιστολή. Ο δεύτερος κατηγορούμενος είπε ότι ρώτησε τη γραμματέα αναφορικά με τη λήψη του φαξ, και θα μπορούσε να προσκομιστεί η σχετική μαρτυρία προς επιβεβαίωση αυτού του γεγονότος, κάτι το οποίο η υπεράσπιση παρέλειψε να πράξει. Επίσης ο δεύτερος κατηγορούμενος ανέφερε ότι έχει προσωπικό αριθμό φαξ και ηλεκτρονική διεύθυνση, χωρίς όμως και πάλι να προσκομίσει σχετικά στοιχεία προς υποστήριξη της θέσης του. Το Δικαστήριο απεκόμισε την εντύπωση ότι η σχετική αναφορά του δεύτερου κατηγορούμενου στο θέμα ήταν μία προσπάθεια του να αποφύγει τη λήψη της εν λόγω επιστολής και κατά συνέπεια της γνώσης του για την ύπαρξη των συγγενικών δικαιωμάτων. Αυτή η εντύπωση του Δικαστηρίου ενδυναμώνεται από το γεγονός ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος είπε ότι αντικείμενο των συναντήσεων ήταν μόνο το ποσοστό πληρωμής για τα συγγενικά δικαιώματα, αφήνοντας επομένως να νοηθεί ότι δεν τίθετο θέμα αμφισβήτησης της αναγνώρισης ύπαρξης τους και ταυτόχρονα υποχρέωσης πληρωμής γι΄ αυτά. Στο σημείο αυτό παρατηρώ επίσης ότι σε κάποια στάδια της μαρτυρίας του ο δεύτερος κατηγορούμενος παρουσίαζε κάπως διαφορετική εκδοχή για το θέμα των συγγενικών δικαιωμάτων, λέγοντας ότι πλήρωνε δικαιώματα στην PRS και επομένως θεωρούσε ότι όλα είναι εντάξει. Επίσης ο δεύτερος κατηγορούμενος ανέφερε ότι ο σταθμός μεταδίδει τραγούδια από ψηφιακούς δίσκους που αγοράζει ή που του παραχωρούνται από δισκογραφικές εταιρείες για να προωθούν τα τραγούδια τους. Αυτή η θέση ουδέποτε προβλήθηκε από την υπεράσπιση σε προγενέστερο στάδιο της διαδικασίας, παρά μόνο κατά τη μαρτυρία του δεύτερου κατηγορούμενου, και ακόμα δεν τέθηκε ενώπιον των Μ.Κ.1 και 2 για να εκφράσουν τη δική τους θέση επί τούτου και να τύχει αξιολόγησης από το Δικαστήριο. Ακόμα αυτή η θέση δεν προβλήθηκε στις συναντήσεις του δεύτερου κατηγορούμενου με τον Μ.Κ.2, ούτε καν τέθηκε στον Μ.Κ.2 ότι αυτός ήταν ισχυρισμός του δεύτερου κατηγορούμενου κατά τη συνάντηση τους, ενώ αυτή η θέση λογικά έπρεπε να είχε τεθεί στον Μ.Κ.2 στις συναντήσεις τους ως επιχείρημα για τη μη ύπαρξη υποχρέωσης των κατηγορουμένων να πληρώσουν για τα συγγενικά δικαιώματα. Επομένως, θεωρώ ότι αυτή η θέση προβλήθηκε σε πολύ προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας με σκοπό να υποστηρίξει τη θέση της υπεράσπισης στην προσπάθεια αποφυγής της ευθύνης των κατηγορουμένων. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, αναφέρω ακόμα ότι η κατάσταση δεν διαφοροποιείται με τη μετάδοση των τραγουδιών από τον σταθμό από ψηφιακούς δίσκους που αγοράζει, και δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που να επιβεβαιώνει τη θέση του δεύτερου κατηγορούμενου αναφορικά με την πηγή προέλευσης των τραγουδιών που μεταδίδει ο εν λόγω σταθμός. Δεν μου διαφεύγει ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος είναι ο Γενικός Διευθυντής του σταθμού, όμως θεωρώ σημαντική την παράλειψη παρουσίασης μαρτυρίας από άτομα που αναλαμβάνουν τη διαχείριση μετάδοσης των τραγουδιών και τα σχετικά προγράμματα, είτε γενικά είτε κατά την επίδικη χρονική περίοδο, και τα οποία θα μπορούσαν να διαφωτίσουν το Δικαστήριο για τον τρόπο εξασφάλισης των εν λόγω τραγουδιών και κατά συνέπεια τον τρόπο μετάδοσης τους. Η μαρτυρία και από δισκογραφική εταιρεία θα μπορούσε να αποβεί χρήσιμη για τον σκοπό αυτό. Θεωρώ ότι η εν λόγω αναφορά του δεύτερου κατηγορούμενου παρέμεινε γενική και μετέωρη, και έτσι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται πιο πάνω, το Δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες αναφορικά με την αλήθεια των ισχυρισμών του δεύτερου κατηγορούμενου κατά την ένορκη του μαρτυρία, και γι΄ αυτό αδυνατεί να την αποδεχθεί ως αξιόπιστη. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης στηρίζονται στη μαρτυρία που προσάχθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή την οποία αποδέχθηκα ως αξιόπιστη στο σύνολο της, και ακόμα στα παραδεκτά γεγονότα τα οποία δεσμεύουν τόσο τις δύο πλευρές όσο και το Δικαστήριο. Σχετική είναι η υπόθεση Γιαννίδης v. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ.

1. Επομένως τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως. Η πρώτη κατηγορούμενη εταιρεία είναι δεόντως συσταθείσα με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, και ο δεύτερος κατηγορούμενος είναι, και κατά τον επίδικο χρόνο ήταν, Διευθυντής της εν λόγω εταιρείας και μέτοχος σε αυτή. Σχετικό είναι το Τεκμήριο
2. Η εν λόγω εταιρεία κατέχει άδεια ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας ραδιοφωνικού σταθμού, ΚΑΝΑΛΙ 6 (πρώην Κανάλι 9,86), παγκύπριας κάλυψης, και εδρεύει στην οδό Ειρήνης 69, 3041, Λεμεσός, Τ.Θ. 54845, 3728 Λεμεσός, τηλ.
3. Ο Γενικός Διευθυντής του σταθμού είναι ο δεύτερος κατηγορούμενος. Ο σταθμός εκπέμπει παγκύπρια στις συχνότητες 106,0 MHz από τις τοποθεσίες Βαβατσινιά και Τσάδα, 107,0 MHz από την τοποθεσία Μαραθάσα και 98,6 MHz από την τοποθεσία Φασούλα. Η εταιρεία ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΛΤΔ είναι εταιρεία συσταθείσα με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, οι διευθυντές αυτής είναι οι Μ.Κ.1 και 2 και ο γραμματέας αυτής είναι ο Μ.Κ.
4. Σχετικό είναι το Τεκμήριο
5. Στις 26.10.2007 υπογράφηκε Συμφωνία μεταξύ του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Ελλήνων Μουσικών ΑΠΟΛΛΩΝ και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Τραγουδιστών και Ερμηνευτών ΕΡΑΤΩ, από τη μία, και της εταιρείας ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΛΤΔ, από την άλλη, Τεκμήριο
6. Οι δύο Οργανισμοί είναι δεόντως και νομίμως συσταθέντες στην Ελλάδα, και είναι οι μόνοι Οργανισμοί που εκπροσωπούν τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων Μουσικών και Τραγουδιστών/ Ερμηνευτών, αντίστοιχα. Έλληνες τραγουδιστές υπέγραψαν Σύμβαση Ανάθεσης Τραγουδιστών προς τον Οργανισμό Ερατώ, συμπεριλαμβανομένης της Μ.Κ.
7. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 6, 14, 15, 16, 17, 18, 19 και
8. Ο Πρόεδρος του Οργανισμού Απόλλων είναι ο Μ.Κ.5, και η Μ.Κ.4 είναι μέλος και η Γενική Γραμματέας του Οργανισμού Ερατώ. Η Μ.Κ.6 είναι η νομική σύμβουλος και των δύο Οργανισμών. Στο σημείο αυτό επιθυμώ να σχολιάσω τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης κατά την αγόρευση του ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία αναφορικά με την ίδρυση και λειτουργία και ακόμα τους σκοπούς του Οργανισμού Ερατώ, σε αντιδιαστολή με τη μαρτυρία που προσάχθηκε αναφορικά με τον Οργανισμό Απόλλων. Θεωρώ ότι υπάρχει επαρκής μαρτυρία αναφορικά με το θέμα και η οποία προέρχεται τόσο από τους Μ.Κ.3, 5 και 6 αλλά και τα Τεκμήρια 6, ειδικότερα τη Βεβαίωση ημερ. 15.9.2008, 19 και
9. Στις 15.7.2008 η εταιρεία ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΛΤΔ απέστειλε επιστολή ημερ. 14.7.2008, μέσω φαξ, προς τον Γενικό Διευθυντή, Σταθμός Κανάλι 6, Τεκμήριο
10. Εφόσον το Δικαστήριο αποδέχθηκε τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 στην ολότητα της, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι το εν λόγω φαξ παραλήφθηκε από τον σταθμό, κατόπιν τηλεφωνικής επιβεβαίωσης του Μ.Κ.2 προς τούτο, και με βάση την απόδειξη παραλαβής του, και ακόμα ότι η εν λόγω επιστολή περιήλθε στην κατοχή και γνώση του δεύτερου κατηγορούμενου. Μεταξύ των ημερομηνιών 19.11.2008 και 28.1.2009, το Κανάλι Σταθμός 6, μέσω της συχνότητας 106,0, μετέδωσε τα τραγούδια που περιέχονται στον ψηφιακό δίσκο, Τεκμήριο
11. Με βάση τα προσόντα του Μ.Κ.1(Τεκμήριο 4) και την πείρα του, και την αναλυτική περιγραφή του κατά τη μαρτυρία του για τον τρόπο ηχογράφησης των τραγουδιών και την παραγωγή του Τεκμηρίου 10, και εφόσον αποδέχθηκα τη μαρτυρία του στο σύνολο της ως αξιόπιστη, ικανοποιούμαι ότι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 10 αποτελεί αυθεντική, γνήσια, πιστή και ακριβή ηχογράφηση της επίδικης μετάδοσης από τον σταθμό Κανάλι
12. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι η θέση του δεύτερου κατηγορούμενου κατά την ένορκη του μαρτυρία για την πιθανότητα παρεμβολών δεν διαφοροποιεί την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, καθότι ο ίδιος ο δεύτερος κατηγορούμενος αναγνώρισε ότι αυτό είναι ένα πολύ απομακρυσμένο ενδεχόμενο, ενώ ο Μ.Κ.1 είπε ότι οι οποιεσδήποτε παρεμβολές μπορούν να εντοπιστούν στην ηχογράφηση και ειδικότερα από τον Μ.Κ.3, και δεν εντοπίστηκαν ούτε από τον Μ.Κ.1 ούτε από τον Μ.Κ.
13. Επομένως, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο εν λόγω σταθμός μετέδωσε τα τραγούδια και στις ημερομηνίες όπως αυτά περιέχονται αναλυτικά στον συνημμένο κατάλογο του Εγγράφου
14. Έτσι, στις 28.1.2009, ο Μ.Κ.1, εκ μέρους της εταιρείας Αστέρας, προχώρησε σε σχετική καταγγελία, Έγγραφο
15. Αντίγραφο του Τεκμηρίου 10 στάληκε στον Μ.Κ.3 για να εκφέρει την επιστημονική του άποψη αναφορικά με τη γνησιότητα των τραγουδιών που περιέχονται σε αυτόν. Η μετάδοση των τραγουδιών φαίνεται πιο αναλυτικά στον κατάλογο, Τεκμήριο
16. Σύμφωνα με τη Γνωμοδότηση του Μ.Κ.3, Τεκμήριο 11, όλα τα τραγούδια που περιέχονται στο Τεκμήριο 10 είναι αυθεντικά ηχογραφήματα και οι τραγουδιστές που ακούγονται είναι ακριβώς αυτοί που αναφέρονται στον κατάλογο, με τη διαφοροποίηση όπως περιέχεται στο Τεκμήριο
17. Το Δικαστήριο υιοθετεί το περιεχόμενο της Γνωμάτευσης ως μέρος των ευρημάτων του, καθότι ικανοποιήθηκε ότι ο Μ.Κ.3 είναι εμπειρογνώμονας για το θέμα αναγνώρισης της αυθεντικότητας των ηχογραφημάτων λόγω της πείρας του αλλά και λόγω της επιστημονικής μεθόδου που υιοθέτησε και που αποκλείει την πιθανότητα λάθους. Άλλωστε, η Μ.Κ.4 αναγνώρισε τη φωνή της στα 2 τραγούδια 'Όλα τα δύσκολα' και 'Stin Antapokrisi' που μεταδόθηκαν στις 19.11.2008, ενώ αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός ότι στο τραγούδι 'Ο Βασιλιάς του Λα', που μεταδόθηκε στις 10.12.2008, ακούγεται η αυθεντική φωνή του τραγουδιστή Ζακ Στεφάνου. Ο Μ.Κ.5 άκουσε το Τεκμήριο 10 μαζί με τον Μ.Κ.3, και εξέδωσε Βεβαίωση ημερ. 27.7.2011, στην οποία αναφέρεται το έτος έκδοσης και κυκλοφορίας της παραγωγής του κάθε τραγουδιού που περιέχεται στο Τεκμήριο 10, Τεκμήριο 5, το περιεχόμενο της οποίας υιοθετείται ως εύρημα του Δικαστηρίου. Στις 8.6.2009 η Γ/Αστ. 480 Θ. Δαυλιώτη, του Τμήματος Μικροπαραβάσεων του Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού, κατηγόρησε γραπτώς τον δεύτερο κατηγορούμενο προσωπικά, ως Γενικό Διευθυντή της πρώτης κατηγορουμένης εταιρείας, και την εταιρεία, μέσω του δεύτερου κατηγορούμενου ως Γενικού Διευθυντή της, στην οποία ανήκει το ραδιοφωνικό κανάλι 6 FM, ότι προέβησαν σε δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων χωρίς την άδεια της εταιρείας ΑΣΤΕΡΑΣ Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων Λτδ, στην οποία ανήκουν τα συγγενικά δικαιώματα των πιο πάνω τραγουδιών. Ο δεύτερος κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν παραδέχεται την εν λόγω κατηγορία. Η γραπτή κατηγορία του δεύτερου κατηγορούμενου κατατέθηκε ως Τεκμήριο
18. Τέλος, το Δικαστήριο προβαίνει σε εύρημα ότι ακολούθησαν κάποιες συναντήσεις μεταξύ του Μ.Κ.2 και του δεύτερου κατηγορούμενου, παρουσία του νομικού συμβούλου των κατηγορουμένων, με θέμα συζήτησης την καταβολή αμοιβής για τα συγγενικά δικαιώματα από την πρώτη κατηγορούμενη προς την εταιρεία Αστέρας, χωρίς θετικό αποτέλεσμα. Στρεφόμενη τώρα στη νομική πτυχή της υπόθεσης, η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι στηρίζεται στον περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμο του 1976, Ν. 59/76, όπως τροποποιήθηκε. Το άρθρο 2 του Νόμου περιέχει την ερμηνεία του όρου «συγγενικό δικαίωμα» ως «το προβλεπόμενο από τον παρόντα Νόμο συγγενικό προς την πνευματική ιδιοκτησία δικαίωμα». Το άρθρο 3

(1)του Νόμου προστατεύει το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας σε μουσικά έργα και το συγγενικό δικαίωμα ερμηνειών ή εκτελέσεων έργων από καλλιτέχνες, όπως προνοείται την παράγραφο (β)(i) - (iii) του εδαφίου

1. Το άρθρο 4 καθορίζει τον δικαιούχο του προστατεύσιμου αντικειμένου. Επί αυτού του θέματος υπήρχε διάσταση απόψεων των δύο πλευρών. Η Κατηγορούσα Αρχή προώθησε τη θέση ότι το συγγενικό δικαίωμα ανήκει στην εταιρεία ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΛΤΔ, ενώ η υπεράσπιση, μέσω της αγόρευσης του συνηγόρου υπεράσπισης, ισχυρίστηκε ότι τα συγγενικά δικαιώματα των καλλιτεχνών ουδέποτε εκχωρήθηκαν στην εταιρεία Αστέρας, η οποία κατέχει μόνο το δικαίωμα είσπραξης εύλογης αμοιβής γι΄ αυτά. Αρχικά ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι οι καλλιτέχνες ουδόλως εκχώρησαν τα συγγενικά δικαιώματα τους στους Οργανισμούς Απόλλων και Ερατώ. Δεν υιοθετώ αυτή τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης. Οι Συμβάσεις Ανάθεσης Τραγουδιστών, στις οποίες βασίστηκε ο κ. Χριστοδούλου, τον διαψεύδουν, καθότι η παράγραφος 2.1 αυτών αναφέρει ρητά ότι «ο Δικαιούχος αναθέτει διά μεταβιβάσεως στον Διαχειριστικό Οργανισμό τα περιουσιακά δικαιώματα που προβλέπονται στην παραγρ. 2.2 (στοιχεία α-η) προς το σκοπό της διαχείρισης και της προστασίας των». Η παράγραφος 2.
2. αναφέρεται στα δικαιώματα της εύλογης αμοιβής για τον σκοπό της διαχείρισης και της προστασίας των εν λόγω δικαιωμάτων των τραγουδιστών, και μάλιστα η παράγραφος 2.3 δίνει στον Οργανισμό και άλλα δικαιώματα για τον σκοπό αυτό. Με μίαν ανάγνωση της εν λόγω Σύμβασης, διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Οργανισμός εκπροσωπεί καθόλα νόμιμα τον τραγουδιστή στη διαχείριση και προστασία των δικαιωμάτων του, δίνοντας του το δικαίωμα είσπραξης εύλογης αμοιβής που είναι ο προβλεπόμενος τρόπος προστασίας των δικαιωμάτων του. Αυτή η νομική ερμηνεία δόθηκε και από τη Μ.Κ.6, που κρίθηκε ειδική από το Δικαστήριο επί του θέματος, ότι δηλαδή οι Οργανισμοί είναι οι μόνοι που εκπροσωπούν καθόλα νόμιμα τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων, τραγουδιστές/ερμηνευτές και μουσικούς, και δικαιούνται να προβαίνουν σε οποιεσδήποτε νόμιμες πράξεις, συμπεριλαμβανομένης της λήψης νομικών μέτρων, για την προστασία αυτών με σκοπό την παραχώρηση άδειας μετάδοσης κατόπιν καταβολής εύλογης αμοιβής. Αυτή η θέση επιβεβαιώνεται και από το Τεκμήριο
3. Η Σύμβαση μεταξύ των δύο αυτών Οργανισμών και της εταιρείας Αστέρας, ημερ. 26.10.2007, Τεκμήριο 7, και πάλι ρητά προνοεί τη συνεργασία μεταξύ των μερών για τη διασφάλιση αποτελεσματικής λειτουργίας της διεθνούς διαχείρισης των συγγενικών δικαιωμάτων, και δίνει το δικαίωμα στην εταιρεία Αστέρας να εκπροσωπεί τους δύο αυτούς Οργανισμούς στην Κύπρο και να λαμβάνει όλα τα δέοντα μέτρα για την προστασία των εν λόγω δικαιωμάτων με την είσπραξη εύλογης αμοιβής γι΄ αυτά. Η Μ.Κ.6 επιβεβαίωσε επίσης αυτή τη θέση. Σχετικό είναι και το άρθρο 12 του Νόμου. Επομένως, ικανοποιούμαι ότι η εταιρεία Αστέρας εκπροσωπεί καθόλα νόμιμα και αποκλειστικά τους Οργανισμούς Απόλλων και Ερατώ στην Κύπρο, στη διαχείριση και προστασία των συγγενικών δικαιωμάτων των μουσικών και τραγουδιστών/ερμηνευτών, με το δικαίωμα παραχώρησης άδειας χρήσης κατόπιν καταβολής εύλογης αμοιβής και τη λήψη όλων των αναγκαίων διαβημάτων προς τούτο. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται πιο πάνω, ικανοποιούμαι ότι τα δικαιώματα εκτέλεσης και ερμηνείας των επίδικων τραγουδιών προστατεύονται με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 4 του Νόμου, καθότι ο δικαιούχος αυτού είναι η εταιρεία Αστέρας, νομικό πρόσωπο που συστάθηκε δυνάμει του Νόμου της Δημοκρατίας - άρθρο 4(α)(ii), και βέβαια οι Έλληνες ερμηνευτές/τραγουδιστές και μουσικοί, που είναι υπήκοοι Κράτους Μέλους της Ευρωπαικής Ένωσης - άρθρο 4(α)(iii). Στις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι κατηγορούμενοι επέτρεψαν στο Κανάλι 6 τη δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων-τραγουδιών «η οποία ενέχει προσβολή του συγγενικού δικαιώματος του Αντώνη Αχιλλέως, από την Πάφο, με την ιδιότητα του ως διευθυντής της εταιρείας ΑΣΤΕΡΑΣ Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων Λτδ στην οποία ανήκουν τα συγγενικά δικαιώματα των πιο πάνω τραγουδιών». Παρόλο που στις λεπτομέρειες αδικήματος αναφέρεται ότι τα συγγενικά δικαιώματα ανήκουν τόσο στον Αντώνη Αχιλλέως όσο και στην εταιρεία Αστέρας, εν τούτοις είναι καθαρό ότι η σύνδεση του Αντώνη Αχιλλέως με το συγγενικό δικαίωμα γίνεται με βάση την ιδιότητα του ως Διευθυντή της εταιρείας Αστέρας. Επομένως, δεν δημιουργείται οποιαδήποτε αμφιβολία στις λεπτομέρειες αδικήματος οι οποίες αποδίδουν με ακρίβεια τα γεγονότα, ότι δηλαδή τα συγγενικά δικαιώματα ανήκουν στην εταιρεία Αστέρας, η οποία νομίμως εκπροσωπεί τους κατόχους των εν λόγω δικαιωμάτων στην Κύπρο, και Διευθυντής αυτής είναι ο Αντώνης Αχιλλέως. Το άρθρο 5

(1)του Νόμου καθορίζει την περίοδο προστασίας του δικαιώματος, με παραπομπή στον Πίνακα του Νόμου. Η υπό κρίση υπόθεση αφορά τραγούδια, τα οποία, με βάση τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 και τη Βεβαίωση, Τεκμήριο 5, προέρχονται από νόμιμα κυκλοφορούντες φορείς ήχου (cd κ.λ.π.) των διαφόρων Ελληνικών εταιρειών παραγωγής μουσικής, και επομένως αυτή εμπίπτει εντός της κατηγορίας «Ηχογραφήσεις», που είναι η παράγραφος (iii) του Πίνακα, και εντός της κατηγορίας «Ερμηνείες, εκτελέσεις», που είναι η παράγραφος (vii) του Πίνακα. Με βάση το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5, διαφαίνεται το έτος έκδοσης και κυκλοφορίας της παραγωγής του κάθε τραγουδιού από την αντίστοιχη εταιρεία, επομένως εξακολουθεί ακόμα να ισχύει η περίοδος προστασίας των 50 ετών για όλα τα επίδικα τραγούδια και αυτή ίσχυε κατά τον χρόνο μετάδοσης τους από τον σταθμό Κανάλι 6. Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας καθορίζεται στο άρθρο 7 του Νόμου ενώ το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί ηχογραφήσεων καθορίζεται στο άρθρο 9 του Νόμου. Περαιτέρω το άρθρο 10Γ

(1)του Νόμου προσδιορίζει τα δικαιώματα των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών επί της εκτέλεσης ή ερμηνείας τους, και αναφέρει ότι «Οι καλλιτέχνες ερμηνευτές ή εκτελεστές έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα υλικής ενσωματώσεως, εκμισθώσεως και δανεισμού, αναπαραγωγής και διανομής των ερμηνειών/εκτελέσεων τους, ως και ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής και παρουσιάσεως στο κοινό και δορυφορικής μεταδόσεως και καλωδιακής αναμεταδόσεως αυτών, το τελευταίο όμως μόνο αν η εκτέλεση ή ερμηνεία δεν αποτελεί μέρος εκπομπής ή δε γίνεται από υλική ενσωμάτωση». Η εφαρμογή του εν λόγω άρθρου αποτέλεσε αντικείμενο της αγόρευσης του συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος εισηγήθηκε ότι η μετάδοση από τον σταθμό έγινε από πρωτότυπα cds, που κατείχε η πρώτη κατηγορούμενη εταιρεία είτε κατόπιν αγοράς τους είτε κατόπιν παροχής από τις δισκογραφικές εταιρείες, και επομένως η μετάδοση των τραγουδιών έγινε από φορέα υλικής ενσωμάτωσης και έτσι είναι καθόλα νόμιμη και επιτρεπτή. Το Δικαστήριο δεν υιοθετεί την ίδια άποψη και θεωρεί ότι η εν λόγω εισήγηση της υπεράσπισης δεν είναι βάσιμη αναφορικά τόσο με το πραγματικό υπόβαθρο όσο και με τη νομική ανάλυση και ερμηνεία του άρθρου. Αρχικά αναφέρω ότι το Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς του δεύτερου κατηγορούμενου για την πηγή προέλευσης και μετάδοσης των τραγουδιών από τον σταθμό, και οι οποίοι δεν αποτελούν μέρος των ευρημάτων του, για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω. Με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα επίδικα τραγούδια ηχογραφήθηκαν και ενσωματώθηκαν σε υλικό φορέα, cds. Κατά την επίδικη περίοδο ο σταθμός Κανάλι 6 προέβη σε μετάδοση των επίδικων τραγουδιών μέσω ραδιοφωνικής εκπομπής και παρουσίασης στο κοινό. Αυτό σημαίνει ότι ο σταθμός μετέδωσε τα επίδικα τραγούδια, όπως αυτά έχουν ηχογραφηθεί. Αποκλειστικό δικαίωμα αυτής της μετάδοσης έχουν οι καλλιτέχνες ερμηνευτές και εκτελεστές αυτών, δηλαδή οι τραγουδιστές και μουσικοί αυτών, μόνο αν η εκτέλεση ή ερμηνεία δεν αποτελεί μέρος εκπομπής ή δε γίνεται από υλική ενσωμάτωση, δηλαδή αν γίνεται μετάδοση ζωντανής εκτέλεσης. Σε αντίθετη περίπτωση, οι καλλιτέχνες ερμηνευτές και εκτελεστές δεν χάνουν το δικαίωμα τους, αλλά δεν έχουν πλέον την αποκλειστικότητα αυτού του δικαιώματος. Αυτή η πρόνοια του Νόμου είναι καθόλα λογική και κατανοητή, καθότι αν η εκτέλεση ή ερμηνεία αποτελεί μέρος εκπομπής ή γίνεται από υλική ενσωμάτωση, τότε οι καλλιτέχνες ερμηνευτές και εκτελεστές δεν μπορούν πλέον να διατηρούν το αποκλειστικό δικαίωμα επί της εκτέλεσης ή ερμηνείας τους καθότι και άλλα πρόσωπα αποκτούν δικαιώματα επί των ερμηνειών/εκτελέσεων, όπως οι εταιρείες ενσωμάτωσης αυτών σε υλικούς φορείς ήχους, π.χ. cds. Αυτή η ερμηνεία του σχετικού άρθρου προκύπτει επίσης από το περιεχόμενο του εδαφίου 2 του άρθρου 10Γ, το οποίο αναγνωρίζει στους δικαιούχους ερμηνευτές ή εκτελεστές καλλιτέχνες την απαίτηση εύλογης και ενιαίας αμοιβής στην περίπτωση ηχογράφησης που εκδίδεται για εμπορικούς σκοπούς ή αναπαραγωγής αυτής και χρήσης τους για ασύρματη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση ή για οποιαδήποτε παρουσίαση στο κοινό. Αυτή η πρόνοια δεν αναιρεί ούτε περιορίζει με οποιονδήποτε τρόπο το συγγενικό δικαίωμα που έχουν οι καλλιτέχνες ερμηνευτές ή εκτελεστές, αλλά αντίθετα αποτελεί ένδειξη της αναγνώρισης ύπαρξης αυτού και ταυτόχρονα παρέχει τον τρόπο προστασίας του με τη διασφάλιση νόμιμης χρήσης των ερμηνειών ή εκτελέσεων μέσω της καταβολής αμοιβής. Επομένως, ικανοποιούμαι ότι ο σταθμός δεν είχε δικαίωμα μετάδοσης των επίδικων τραγουδιών και η επίδικη μετάδοση ενέχει προσβολή του συγγενικού δικαιώματος που αναγνωρίζεται και προστατεύεται από το Νόμο. Το άρθρο 14

(3)του Νόμου δημιουργεί τη διάπραξη ποινικού αδικήματος από οποιονδήποτε εν γνώσει του προβαίνει ή επιτρέπει τη δημόσια εκτέλεση, παρουσίαση ή προβολή μουσικού έργου η οποία ενέχει προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας που υπάρχει σε αυτό το έργο, ή εν γνώσει του προβαίνει ή επιτρέπει τη δημόσια εκτέλεση ερμηνείας ή εκτέλεσης η οποία ενέχει προσβολή συγγενικού δικαιώματος που προστατεύεται από το Νόμο. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, η γνώση του δεύτερου κατηγορούμενου για την ύπαρξη του εν λόγω συγγενικού δικαιώματος και κατά συνέπεια η γνώση και της πρώτης κατηγορουμένης εταιρείας προκύπτει ξεκάθαρα από τη λήψη και γνώση του περιεχομένου της επιστολής που στάληκε από την εταιρεία Αστέρας με φαξ στις 15.7.2008, από τον δεύτερο κατηγορούμενο, Τεκμήριο 9, σε ημερομηνία προγενέστερη της μετάδοσης των επίδικων τραγουδιών από τον σταθμό. Επίσης, η ιδιότητα του δεύτερου κατηγορούμενου αποδίδει σε αυτόν την απαιτούμενη γνώση για την επίδικη μετάδοση, κάτι το οποίο ο ίδιος ο δεύτερος κατηγορούμενος ουδέποτε αμφισβήτησε. Επομένως, ο δεύτερος κατηγορούμενος, υπό την ιδιότητα του ως Διευθυντής της πρώτης κατηγορουμένης εταιρείας αλλά και προσωπικά, ενέχει ευθύνη δυνάμει του άρθρου 13

(1)του Νόμου, και ακόμα δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Ως εκ τούτου τόσο η πρώτη κατηγορούμενη όσο και ο δεύτερος κατηγορούμενος υπέχουν ποινική ευθύνη για την επίδικη μετάδοση. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι το άρθρο 10Γ του Νόμου δεν περιέχεται στη νομική βάση της κατηγορίας. Αυτό δεν ηγέρθη από την υπεράσπιση, η οποία μάλιστα επικαλέστηκε και ασχολήθηκε με αυτό. Τόσο η αναφορά στη νομική βάση της κατηγορίας στο άρθρο 14

(3)του Νόμου όσο και οι λεπτομέρειες αδικήματος παραπέμπουν στη φύση του δικαιώματος που αφορά την υπό κρίση υπόθεση, εξ ου και η αναφορά του συνηγόρου υπεράσπισης στο άρθρο 10Γ του Νόμου. Από τη στιγμή που το άρθρο που δημιουργεί το αδίκημα, δηλαδή το άρθρο 14

(3)του Νόμου, περιέχεται στη νομική βάση, και το οποίο παραπέμπει στο πνευματικό ή συγγενικό δικαίωμα που προσβάλλεται και αυτό προκύπτει ξεκάθαρα από το κατηγορητήριο, δεν τίθεται οποιοδήποτε θέμα ελαττωματικότητας του κατηγορητηρίου ή δυσμενούς επηρεασμού των δικαιωμάτων της υπεράσπισης. Επιπλέον, επιθυμώ να σχολιάσω τη θέση της υπεράσπισης, η οποία εκφράστηκε υπό τη μορφή παραπόνου από τον δεύτερο κατηγορούμενο, κατά τη μαρτυρία του, αλλά και ως επιχείρημα του συνηγόρου υπεράσπισης, ότι η υπεράσπιση δεν είχε τη δυνατότητα να ελέγξει την ακρίβεια και γνησιότητα της επίδικης μετάδοσης, καθότι δεν της δόθηκε έγκαιρα αντίγραφο του Τεκμηρίου 10 μετά την καταγγελία. Το Δικαστήριο αντιλαμβάνεται την εν λόγω θέση της υπεράσπισης, όμως σύμφωνα με το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν ικανοποιούμαι ότι αυτή η πτυχή επηρέασε με οποιονδήποτε τρόπο τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης. Τέλος, τόσο ο δεύτερος κατηγορούμενος όσο και ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκαν ότι η παρούσα διαδικασία είναι καταχρηστική γιατί η εταιρεία Αστέρας, μέσω της ποινικής διαδικασίας, επιδιώκει την είσπραξη εύλογης αμοιβής και όχι την τιμωρία των κατηγορουμένων. Ο Μ.Κ.1 στη μαρτυρία του ανέφερε ότι ο σκοπός της καταγγελίας των κατηγορουμένων ήταν η έκδοση αδειών για τη μετάδοση των εν λόγω ηχογραφημάτων που γίνεται με την καταβολή εύλογης αμοιβής, ενώ ο Μ.Κ.2 είπε ότι ο σκοπός της καταγγελίας τους είναι η προστασία των δικαιωμάτων των καλλιτεχνών που η εταιρεία Αστέρας εκπροσωπεί στην Κύπρο, και η καταβολή αμοιβής για τη μετάδοση των τραγουδιών. Τέλος, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι η Αστέρας εκπροσωπεί τα δικαιώματα των Ελλήνων καλλιτεχνών και έχει υποχρέωση άσκησης όλων των ενδίκων μέσων για την υπεράσπιση αυτών, συμπεριλαμβανομένης της υποχρέωσης να εισπράττει εύλογη αμοιβή για τη μετάδοση των τραγουδιών. Είναι πρόδηλο από το σύνολο της εν λόγω μαρτυρίας ότι ο σκοπός της καταγγελίας από τον Μ.Κ.1 εκ μέρους της εταιρείας Αστέρας είναι η προστασία και διαφύλαξη των συγγενικών δικαιωμάτων που η εταιρεία εκπροσωπεί στην Κύπρο, και η εμπόδιση της προσβολής αυτών κατά παράβαση του σχετικού Νόμου. Η αναφορά στην πληρωμή της εύλογης αμοιβής έγινε καθότι με αυτόν τον τρόπο η μετάδοση των τραγουδιών θα γίνεται νόμιμα, και επομένως αυτό το θέμα είναι αλληλένδετο με την προσπάθεια προστασίας των δικαιωμάτων που η Αστέρας έχει συμβληθεί να εκπροσωπεί αποκλειστικά στην Κύπρο. Με την καταγγελία βέβαια, η αστυνομία ανέλαβε τη διερεύνηση της υπόθεσης, και αφού κρίθηκε ότι η συμπεριφορά των κατηγορουμένων συνιστά ποινικό αδίκημα, η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τον Αστυνομικό Διευθυντή Λεμεσού, εκ μέρους της Δημοκρατίας, και όχι από την ίδια την εταιρεία Αστέρας. Επομένως, η πολιτεία έκρινε ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να διωχθούν ποινικά για την αξιόποινη πράξη τους, και ο σκοπός της δίωξης τους είναι η απόδοση ποινικής ευθύνης και τιμωρίας αυτών εφόσον ήθελαν κριθεί ένοχοι από το Δικαστήριο. Επομένως, το κράτος αποφάσισε την ποινική δίωξη των κατηγορουμένων και όχι η εταιρεία Αστέρας ή οι διευθυντές αυτής, οι οποίοι θέτουν τα γεγονότα ενώπιον της αστυνομίας η οποία αναλαμβάνει πλέον την εξέταση και πορεία της υπόθεσης. Ως εκ τούτου δεν θεωρώ ότι η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης και η προώθηση της παρούσας ποινικής διαδικασίας έγινε για αλλότρια κίνητρα και ότι αυτή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, ικανοποιούμαι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεση της στον απαιτούμενο βαθμό εναντίον και των δύο κατηγορουμένων. Ως εκ τούτου, οι κατηγορούμενοι κρίνονται ένοχοι στην κατηγορία που αντιμετωπίζουν. (Υπ.) ............. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Ποινική / Απόφαση Αναφορά: Προσβολή συγγενικού δικαιώματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο