Δημοκρατία ν. Mohammad Anvari κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 11200/2012, 23/7/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2012:3 ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Ι. Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 11200/2012 Δημοκρατία ν.
- Mohammad Anvari
- Mostafa Anvari
- Akram Goodarzi Κατηγορουμένων ........ 23 Ιουλίου, 2012 Για τη Δημοκρατία: κ. Αριστείδης (για την εκφώνηση της ποινής κα Ε. Κληρίδου) Κατηγορούμενοι αρ. 1, 2 και 3 παρόντες Για τον Κατηγορούμενο αρ. 1: κ. Κ. Σπηλιωτόπουλος Για τους Κατηγορούμενους αρ. 2 και 3: κα Κ. Πιερούδη Π Ο Ι Ν Η Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 βρέθηκαν ένοχοι κατόπιν δικής τους παραδοχής στην 1η κατηγορία, η οποία αφορά σε παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α', δηλαδή 305,1188 γρ. μεταμφεταμίνης. Ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής και στη 2η κατηγορία, η οποία αφορά σε παράνομη κατοχή της πιο πάνω ποσότητας ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Τα πιο πάνω αδικήματα έχουν λάβει χώρα, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, στις 25.4.2012 στη Λεμεσό. Ο κατηγορούμενος 2 κατόπιν δικής του παραδοχής, βρέθηκε ένοχος και στην 3η κατηγορία. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αυτής, κατά τον Απρίλιο του 2012 εισήλθε στην Κυπριακή Δημοκρατία από μη εγκεκριμένο λιμάνι, δηλαδή μέσω του κατεχόμενου Αερολιμένα της Τύμπου. Παρόμοια κατηγορία (4η κατηγορία) αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη 3, η οποία επίσης βρέθηκε ένοχη σε αυτήν κατόπιν δικής της παραδοχής. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή έχουν ως εξής: Την 25η Απριλίου 2012, κατόπιν πληροφορίας ότι ο 1ος κατηγορούμενος θα διακινούσε ελεγχόμενο φάρμακο, ομάδα μελών της ΥΚΑΝ Λ/σου ανέκοψαν για έλεγχο το όχημα με αρ. εγγραφής ΗΡΤ311 , το οποίο οδηγείτο από τον 1ο κατηγορούμενο. Κατά την ανακοπή έγινε έρευνα στο αυτοκίνητο χωρίς να εντοπιστεί οτιδήποτε παράνομο. Ακολούθως δυνάμει δικαστικού εντάλματος ερευνήθηκε το διαμέρισμα του 1ου κατηγορουμένου που βρίσκεται στο κτιριακό συγκρότημα με την επωνυμία ΑΤΗΟS COURT στη γωνία των οδών Νίκου Παττίχη 64 και Άννης Μαρίας στη Λεμεσό. Ο 1ος κατηγορούμενος άνοιξε ο ίδιος την πόρτα του διαμερίσματος εντός του οποίου βρίσκονταν οι κατηγορούμενοι 2 και
- Η έρευνα, η οποία άρχισε στις 2152, έγινε ενώπιον και των τριών κατηγορουμένων. Κατά την έρευνα ο Αστ.1794 εντόπισε και έλαβε ως τεκμήρια, μεταξύ άλλων, ένα νάιλον διαφανές σακούλι που περιείχε ποσότητα κρυσταλλικής ουσίας, μια ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας, ένα πλαστικό ποτήρι που περιείχε ποσότητα κρυσταλλικής ουσίας, ένα γυάλινο δοχείο που περιείχε ποσότητα υγροποιημένης κρυσταλλικής ουσίας και δύο γυάλινα ποτήρια που περιείχαν ποσότητα υγροποιημένης κρυσταλλικής ουσίας . Κατά τον εντοπισμό των ως άνω τεκμηρίων τόσο ο 1ος όσο και ο 2ος κατηγορούμενος ανέφεραν στον ως άνω αστυφύλακα ότι η ουσία ήταν «Κρύσταλ». Στη συνέχεια και οι τρείς κατηγορούμενοι συνελήφθηκαν. Τα πιο πάνω τεκμήρια μεταφέρθηκαν στο Γενικό Χημείο του Κράτους και η χημικός Κατερίνα Κονάρη, κατόπιν επιστημονικών εξετάσεων που διενήργησε στις ουσίες, που υπήρχαν εντός των τεκμηρίων , κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μεταμφεταμίνη συνολικού βάρους 305,1188 γραμμαρίων. Σε γραπτές καταθέσεις τους οι κατηγορούμενοι 2 και 3 παραδέχτηκαν ότι στις 22 Απριλίου 2012 αφίχθηκαν στην Κύπρο από παράνομο αερολιμένα που βρίσκεται στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές και ακολούθως μετέβηκαν μέσω οδοφράγματος στις ελεύθερες περιοχές. Οι κατηγορούμενοι τελούν υπό κράτηση από την 25η Απριλίου 2012 και δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Στην αγόρευση του ο κ. Σπηλιωτόπουλος, σε σχέση με τον κατηγορούμενο 1, τόνισε τις προσωπικές του περιστάσεις, ειδικά το γεγονός ότι ήρθε από την χώρα του καταδιωκόμενος και υπέβαλε αίτηση πολιτικού πρόσφυγα στην Κύπρο, το λευκό ποινικό του μητρώο, την παραδοχή και συνεργασία του. Η κα Πιερούδη σε συνάρτηση με τον κατηγορούμενο 2 ανέφερε ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός της κοινής κατοχής των ναρκωτικών με τον 1ον κατηγορούμενο στο σπίτι του οποίου διέμενε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο. Επίσης η κα Πιερούδη επικαλέστηκε ως μετριαστικούς παράγοντες το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των κατηγορουμένων 2 και 3 και εν γένει τις προσωπικές και οικογενειακές τους περιστάσεις, τονίζοντας ότι ειδικά η κατηγορούμενη 3 έχει επιπρόσθετο πρόβλημα που αφορά ατύχημα του παιδιού της, το οποίο επεσυνέβη ενώ αυτή βρισκόταν υπό κράτηση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων υιοθέτησαν το περιεχόμενο των εκθέσεων του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκαν για τους πελάτες τους. Έχουμε θέσει ενώπιον μας το περιεχόμενο των εν λόγω εκθέσεων. Το παραθέτουμε σε γενικές γραμμές στην παρούσα απόφαση. Ο πρώτος κατηγορούμενος κατάγεται από το Ιράν και είναι ηλικίας 28 ετών. Είναι το τέταρτο σε σειρά από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Σε ηλικία 19 ετών υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία για δύο χρόνια και μετά την απόλυση του εργάστηκε ως οδηγός ταξί. Το 2007 έφθασε στην Κύπρο μέσω των κατεχόμενων περιοχών και εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, υπέβαλε αίτηση για να αναγνωριστεί ως πολιτικός πρόσφυγας αλλά δεν έλαβε οποιαδήποτε απάντηση. Μέχρι τη σύλληψη του εργαζόταν ευκαιριακά ως ελαιοχρωματιστής. Δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας ή προβλήματα από χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Ο δεύτερος κατηγορούμενος είναι αδελφός του πρώτου κατηγορούμενου και είναι 36 ετών. Είναι πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 12 ετών από τον πρώτο γάμο. Σήμερα είναι παντρεμένος με την τρίτη κατηγορούμενη η οποία είναι χήρα και μητέρα τριών παιδιών. Μετά την τέλεση του γάμου τους, η σύζυγος του μετακόμισε με τα τρία της παιδιά στο διαμέρισμα που διαθέτει ο ίδιος στο Ιράν. Οι σχέσεις των μελών της οικογένειας περιγράφονται πολύ αρμονικές. Το ζεύγος έφθασε στην Κυπριακή Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων περιοχών. Πριν από τη σύλληψη του φιλοξενείτο μαζί με τη σύζυγο του από τον κατηγορούμενο 1 στη Λεμεσό. Δεν αναφέρθηκαν οποιαδήποτε προβλήματα υγείας ή χρήση παράνομων ναρκωτικών ουσιών. Η τρίτη κατηγορούμενη είναι 45 ετών και ως ελέχθη πιο πάνω, είναι σύζυγος του 2ου κατηγορούμενου. Από τον πρώτο της γάμο απέκτησε τρία παιδιά ηλικίας 14, 16, 18 ετών τα οποία διαμένουν στο Ιράν. Έχουν εγκαταλείψει το σχολείο και δεν εργάζονται. Ο σύζυγος της απεβίωσε σε τροχαίο δυστύχημα. Κατάγεται από οικογένεια χαμηλής οικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας της απεβίωσε πριν 13 χρόνια μετά από καρδιακό επεισόδιο. Η μητέρα της τέλεσε δεύτερο γάμο και διαμένει στο Ιράν όπου εργάζεται ως καθαρίστρια. Είχε δύο αδελφούς εκ των οποίων ο ένας σκοτώθηκε σε πυρκαγιά και ο άλλος απεβίωσε μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Έχει τρεις αδελφές οι οποίες είναι έγγαμες και διαμένουν στο Ιράν. Δεν αναφέρθηκε οποιαδήποτε χρήση παράνομων ναρκωτικών ουσιών. Ανέφερε ότι παρουσιάζει ορθοπεδικά προβλήματα και έχει ήδη συνεργασία με τις ιατρικές υπηρεσίες του τμήματος φυλακών. Και οι τρεις κατηγορούμενοι, ως λέχθηκε, είναι λευκού ποινικού μητρώου. Πληθώρα αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που οι κατηγορούμενοι 1 και 2 διέπραξαν. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1). Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 217). Εγκλήματα τα οποία σχετίζονται με τα ναρκωτικά θεωρούνται σήμερα από τα πλέον σοβαρά που ταλανίζουν την κοινωνία διεθνώς. Στην υπόθεση Ζωμενή ν. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 400, λέχθηκαν τα ακόλουθα στην σελίδα 405: «Ένας άλλος παράγοντας που θα ληφθεί υπόψη είναι η φύση των αδικημάτων και το γεγονός ότι η διάπραξη τους βρίσκεται σε έξαρση. Για το ζήτημα αυτό λαμβάνουμε γνώση με βάση τον μεγάλο αριθμό των υποθέσεων που παρουσιάζονται ενώπιον των δικαστηρίων. Τονίζουμε ότι η συχνότητα διάπραξης των αδικημάτων καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Τονίζουμε περαιτέρω ότι αδικήματα που σχετίζονται με την κατοχή και εμπορία ναρκωτικών στρέφονται κατά του κοινωνικού συνόλου. Αποτελούν απειλή κατά της κοινωνίας μας και της νεολαίας μας. Τα δε δικαστήρια έχουν επανειλημμένα τονίσει την ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισης παρόμοιων αδικημάτων. Η ανησυχητική συχνότητα με την οποία διαπράττονται αυτά τα αδικήματα πρέπει να ευαισθητοποιήσει όλους τους αρμόδιους φορείς στον υπέρτατο βαθμό. Σε ότι αφορά τα Δικαστήρια θα πρέπει να διαδραματίσουν το δικό τους ρόλο με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία. Αυτό ενόψει των σοβαρότατων συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών, οι οποίες είναι πλέον ορατές». Τα ίδια περίπου λέχθηκαν στην υπόθεση Gholi v. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 30 και Γεωργίου άλλως "Κακής" ν. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 162. Παρατηρείται στην Berne v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 437, 444 ότι: «Η χρήση και διάδοση των ναρκωτικών έχει επανειλημμένα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα που υπονομεύει το θεμέλιο της κοινωνίας. Η έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη αδικημάτων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί να καταστήσει το στοιχείο της αποτροπής στον καθορισμό της τιμωρίας των παραβατών πιο έντονο.» Στην υπόθεση Sikaf v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 467, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε κατηγορίες εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Α' δηλαδή 587,3412 γρ. κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος ήταν χρήστης ναρκωτικών και κατείχε τα ναρκωτικά για να τα προμηθεύσει σε τρίτα πρόσωπα για να εξασφαλίσει ναρκωτικά για δική του χρήση. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 7 ετών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου, χαρακτήρισε τις επιβληθείσες ποινές επιεικείς. Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 230, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για ηρωίνη βάρους 247,183 γρ. Η κατηγορούμενη είχε αναλάβει την πώληση των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα για το ποσό των Λ.Κ.10.
- Η ίδια θα αμειβόταν με το ποσό των Λ.Κ.2.
- Της επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 και 7 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο επικύρωσε τις πιο πάνω ποινές παρόλο που είχε γίνει εισήγηση ότι η κατάσταση της υγείας της κατηγορουμένης είχε επιδεινωθεί μετά την καταδίκη της. Τόνισε δε πως τα αποτελέσματα της εμπορίας ναρκωτικών και μάλιστα σκληρών είναι ολέθρια. Στην Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359 η κατηγορούμενη συνελήφθη μετά από σωματική έρευνα ενώ αναχωρούσε από το αεροδρόμιο Λάρνακας έχοντας κρυμμένα κάτω από τα ενδύματα της 1.867,20 γρ. ηρωίνης. Παραδέχθηκε κατηγορία για κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6½ ετών, η οποία επικυρώθηκε. Όπως έχει τονιστεί στην απόφαση Mallouk v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 711 η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει την σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία. Στην υπόθεση Βενιζέλου v. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 59, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών στην κατηγορία κατοχής ναρκωτικού φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επρόκειτο για κοκαΐνη βάρους 1.045. Το Εφετείο μείωσε την ποινή σε 10 έτη επειδή το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ως επιβαρυντικό παράγοντα την μη παραδοχή του κατηγορουμένου σε σχέση με άλλον κατηγορούμενο. Στην υπόθεση Tomatari v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 169 ο Εφεσείων, ηλικίας 25 ετών, κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής, ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 498.6158 γρ. οπίου. Η ποινή φυλάκισης 10 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα χαρακτηρίστηκε ως αυστηρή αλλά με κανένα τρόπο έκδηλα υπερβολική που να δικαιολογεί την παρέμβαση του Εφετείου. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν κατοχή φαρμάκων τάξεως Α' και τάξεως Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Θα λάβουμε υπόψη και την παραδοχή των κατηγορουμένων 1 και 2 ενώπιον του Δικαστηρίου παρόλο που αυτή δεν ήταν άμεση. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 παραδέχθηκαν τις κατηγορίες μετά που το Δικαστήριο αποφάσισε να επιτρέψει την κατάθεση των ναρκωτικών ουσιών ως τεκμηρίων μετά από δίκη εντός δίκης που διεξήχθη. (Βέβαια για τον κατηγορούμενο 2 υπήρξε αναστολή ποινικής δίωξης σε σχέση με την 2ην κατηγορία, που ήταν πολύ πιο σοβαρή). Δεν αγνοούμε ακόμη ότι οι ναρκωτικές ουσίες βρέθηκαν από την αστυνομία κατόπιν εκτέλεσης εντάλματος έρευνας, στην κατοχή των κατηγορούμενων 1 και 2, οι οποίοι μάλιστα υπέδειξαν και το είδος της ναρκωτικής ουσίας. Στην υπόθεση Inloo v. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 441 λέχθηκε ότι «Η σημασία της παραδοχής και της μεταμέλειας, η οποία είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα, δεν επιδρά κατά τρόπο απόλυτο. Εξαρτάται πάντοτε από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Όταν η μαρτυρία για απόδειξη του αδικήματος είναι συντριπτική, η παραδοχή είναι μικρής σημασίας μέχρι και ανύπαρκτη, οπόταν η ποινή που επιβάλλεται αντανακλά πλήρως τη σοβαρότητα του αδικήματος. Στην παρούσα περίπτωση, τα ναρκωτικά βρέθηκαν συσκευασμένα στην κατοχή του εφεσείοντα, όπως και η ζυγαριά ακριβείας. Ήταν, δηλαδή, η μαρτυρία για την ενοχή του συντριπτική.» Από την άλλη, έχει τονιστεί ότι η παραδοχή θα πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή αφού αυτό ενθαρρύνει τους παραβάτες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (Χαρτούπαλλος v. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 28). Οι παραδοχές που έγιναν από τους κατηγορούμενους θα προσεγγιστούν και υπό το φως των πιο πάνω λεχθέντων, παρόλο που στην υπόθεση Firat v. Δημοκρατίας
(1993)2 ΑΑΔ 402, τονίστηκε ότι σε υποθέσεις ναρκωτικών δεν πρέπει να υπερτιμάται το στοιχείο της παραδοχής. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή για το αδίκημα της κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Α', δυνάμει του άρθρου 6
(2)και του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 20(Ι)/92, είναι φυλάκιση μέχρι 12 χρόνια. Το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια δυνάμει του άρθρου 6
(3), ο νομοθέτης το έχει χαρακτηρίσει ως άκρως σοβαρό και αυτό αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη ποινή η οποία είναι ποινή φυλάκισης δια βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή, είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας v. Πέτρου
(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Ταυτόχρονα μπορούμε να αντλήσουμε γνώση, σε βαθμό που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως δικαστική γνώση, ότι οι υποθέσεις ναρκωτικών έχουν τα τελευταία χρόνια αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτό συνάγεται από την πληθώρα υποθέσεων της φύσης αυτής που εμφανίζονται ενώπιον των Δικαστηρίων καθημερινά (βλ. Attorney General v. Mavrokefalos
(1966)2 CLR 93, Παναγιώτου v. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 354 και Γρηγορίου v. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 688). Σε σχέση με τα αδικήματα της 3ης και 4ης κατηγορίας που αφορούν τους κατηγορούμενους 2 και 3, παρατηρούμε τα ακόλουθα: Αδικήματα αυτής της φύσης, ενέχουν στοιχείο σοβαρότητας που επιβάλλει στο Δικαστήριο να τονίσει το καθήκον του για αποτροπή τέτοιων αδικημάτων εφόσον δια της διάπραξης τους τίθεται εν πολλοίς σε κίνδυνο η ασφάλεια της Δημοκρατίας όπως έχει τονιστεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Khlef κ.ά. v. Αστυνομίας
(2002)2 ΑΑΔ 203). Στην εν λόγω υπόθεση τονίζεται η έξαρση που παρουσιάζουν αδικήματα που έχουν να κάνουν με παράνομη είσοδο αλλοδαπών στην Κυπριακή Δημοκρατία. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 1, είναι επιβαρυντικό, κατά την κρίση μας, ότι αυτός, ενώ βρισκόταν φιλοξενούμενος στη χώρα από την οποία ζήτησε προστασία αιτούμενος άσυλο, προέβη στη διάπραξη αδικημάτων που έχουν να κάμουν με ναρκωτικά με τους θανάσιμους κινδύνους που αυτά εγκυμονούν για το κοινωνικό σύνολο. Μετά από μελέτη και περίσκεψη καταλήξαμε ότι οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, αν και παράγοντες μετριαστικοί, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αναποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου σε υποθέσεις όπως η παρούσα στην οποία προέχει το στοιχείο της αποτροπής και η ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από την μάστιγα των ναρκωτικών. Δεν αγνοούμε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών είναι μεγάλη και ότι πρόκειται για ναρκωτικά τάξεως Α΄. Θεωρούμε ως κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή αυτή της φυλάκισης. Στον βαθμό που είναι επιτρεπτό, με βάση τη νομολογία, έχουμε δώσει την δέουσα βαρύτητα και στις προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων, την παραδοχή ως άνω και στο λευκό ποινικό τους μητρώο. Κρίνουμε ως αρμόζουσα και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο 1 ποινή φυλάκισης 6 ½ ετών στη 2η κατηγορία. Στην 1η κατηγορία δεν επιβάλλουμε ποινή στον κατηγορούμενο 1, αφού τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται στα γεγονότα της 2ης κατηγορίας (βλ. Βασιλείου v. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 385 και Περικλέους v. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 34). Στον κατηγορούμενο 2 κρίνουμε ως αρμόζουσα και επιβάλλουμε ποινή φυλάκισης 3 ετών στην 1η κατηγορία και 5 μηνών στην 3η κατηγορία. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Στην κατηγορούμενη 3 κρίνουμε ως αρμόζουσα και επιβάλλουμε ποινή φυλάκισης 5 μηνών στην 4η κατηγορία. Νοείται βεβαίως ότι οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που οι κατηγορούμενοι τελούσαν υπό κράτηση και δη από τις 25.4.12, ημερομηνία σύλληψης τους. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.) .............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ...ΙΜ - μλ Subject: Criminal / Assize Court / Sentence Αναφορά: ποινή / παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο