Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Eλένη Προύντζου, Αρ. Υπόθεσης: 28000/10, 20/12/2012

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Eλένη Προύντζου, Αρ. Υπόθεσης: 28000/10, 20/12/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2012:B83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 28000/10 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού Κατηγορούσα Αρχή - ν - Eλένη Προύντζου Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 20/12/

1. Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Στέλλα Δημητρίου. Για την Κατηγορούμενη: κ. Πατσαλίδης με κα Πατσαλίδου. Κατηγορούμενη παρούσα. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει κατηγορία πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα Kεφ. 154 και άρθρα 19 και 20Α του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε. Η Κατηγορούμενη αρνήθηκε ενοχή στην πιο πάνω κατηγορία και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Η Κατηγορούσα αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε τρεις μάρτυρες, τον Αστ. 1855 Παναγιώτη Παναγιώτου (Μ.Κ.1), τον Λοχία 2369 Χριστόδουλο Αναστασίου (Μ.Κ.2) και τον Υπ/μο Χάρη Ευριπίδου (Μ.Κ.3). Πέραν της πιο πάνω μαρτυρίας, κατατέθηκαν εκ συμφώνου στο Δικαστήριο τα τεκμήρια 8 και 9 ως προς της αλήθεια του περιεχομένου τους και δηλώθηκε από πλευράς κατηγορουμένης ότι το περιεχόμενο τους είναι παραδεκτό. Τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Από τα εν λόγω τεκμήρια προκύπτει ότι στις 18/2/2010 και ώρα 17:45 ο Δημήτρης Ιωάννου εξετάστηκε από Κυβερνητικό Ιατρό του Νοσοκομείου Λεμεσού και διαπιστώθηκε ότι ήταν νεκρός. Επίσης, από το τεκμήριο 9, το οποίο είναι η ιατροδικαστική έκθεση του Δρ. Νικόλα Χαραλάμπους, προκύπτει ότι στις 19/02/2010 στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, στην παρουσία του Αστ. 2738 Μ. Ματθαίου, διενεργήθηκε μεταθανάτια εξέταση στο σώμα του Δημήτρη Ιωάννου 93 ετών, τέως από τη Λεμεσό. Ο εν λόγω αποβιώσαντας αναγνωρίστηκε από την Παρασκευή Σκεπαρνίδου. Επίσης, ο πιο πάνω ιατροδικαστής μετά την εν λόγο εξέταση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του οφείλεται σε βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση ως είναι κατά τροχαίο ατύχημα. Πέραν των πιο πάνω παρατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή, στην ουσία, η ακόλουθη μαρτυρία: Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής του δυστυχήματος και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης την κατάθεση του, τεκμήριο
2. Σε αυτή αναφέρει ότι στις 12/02/2010 και περί ώρα 08:35 επισκέφθηκε τη σκηνή του επίδικου τροχαίου δυστυχήματος μαζί με τον Λοχία 2369 Χρ. Αναστασίου και ανέλαβε τη διερεύνηση του. Στη σκηνή βρήκε το ενεχόμενο όχημα με αρ. εγγραφής ΗΜΧ 442 το οποίο οδηγείτο από την κατηγορούμενη στη τελική του θέση. Αυτό είχε ελαφριά ζημιά στο μπροστινό προφυλακτήρα (πάνω από την πινακίδα εγγραφής) καθώς και έφερε εμφανές ξεσκόνισμα στο μπροστινό καπό του το οποίο ήταν εμφανές ότι αυτό προήλθε από ανθρώπινο σώμα. Επίσης, στη σκηνή εντόπισε ένα ποδήλατο το οποίο ήταν μετακινημένο από τη τελική του θέση και το οποίο οδηγείτο από τον Δημήτρη Ιωάννου, 93 ετών από τη Λεμεσό. To ποδήλατο αυτό ανέφερε ο μάρτυρας είχε εμφανής ζημιά στο σύστημα φρένων (παπούτσα) του πίσω τροχού και συγκεκριμένα δέκτηκε κτύπημα στη δεξιά πλευρά, αφού η δεξιά «παπούτσα» άγγιζε τον τροχό σε σημείο ώστε το ποδήλατο δεν μπορούσε να κινηθεί και να περιστρέφετε ο πίσω τροχός του. Επίσης, ο μάρτυρας συνέχισε ότι η αντίστοιχη αριστερή «παπούτσα» του συστήματος αυτού λόγω της πίεσης που δέκτηκε η δεξιά είχε κινηθεί αρκετά αριστερότερα από τη θέση που έπρεπε να ήταν. Συνεχίζοντας, ο μάρτυρας αυτός αναφέρει ότι, το ότι το ποδήλατο δέκτηκε κτύπημα στα δεξιά στο σημείο αυτό ήταν δεδομένο αφού από το κτύπημα ο πίσω τροχός μετατοπίστηκε αριστερότερα σε βαθμό που ερχόταν σε επαφή με τη περόνη. Περαιτέρω, αναφέρει ότι ο Ιωάννου είχε τραυματιστεί και μεταφερθεί στο Νοσοκομείο πριν από την άφιξη του στο μέρος. Ακολούθως, ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής (τεκμήριο 2) στην παρουσία της κατηγορουμένης το οποίο της έδειξε και εξήγησε και το υπέγραψε ως ορθό. Αργότερα μετέτρεψε το εν λόγω σχέδιο σε σχέδιο επί κλίμακος 1:200 (τεκμήριο 3). Περαιτέρω, ο μάρτυρας είπε ότι στην σκηνή του δυστυχήματος αναζήτησε μαρτυρία ως προς τις ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος από περιοίκους της περιοχής χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Σε περαιτέρω εξέταση του ανέφερε ότι έλαβε από την κατηγορούμενη δύο ανακριτικές καταθέσεις. Η μια λήφθηκε στις 12/02/2010 (τεκμήριο 4) και η άλλη στις 28/02/2010 (τεκμήριο 5) αφού ο ποδηλάτης είχε αποβιώσει και της επιστήθηκε η προσοχή πλέον για το αδίκημα που αντιμετωπίζει με το κατηγορητήριο. Επίσης, κατέθεσε στο Δικαστήριο και δέσμη φωτογραφιών που λήφθηκαν στην σκηνή από τον Λοχία 2369 Χρ. Αναστασίου ως τεκμήριο προς αναγνώριση. Στη συνέχεια, εξήγησε το σχέδιο της σκηνής (τεκμήριο 3). Σε αυτό απεικονίζεται ανέφερε, η διασταύρωση των οδών Πραξάνδρου και Γόλγων και τοποθετούνται η τελική θέση του οχήματος της κατηγορούμενης, το σημείο σύγκρουσης (Χ), εκδορά από τρίψιμο του τροχού του ποδηλάτου (σημείο Γ) και κηλίδα αίματος (σημείο Δ). Η τελική θέση του οχήματος της κατηγορουμένης βρίσκεται στην οδό Πραξάνδρου, στη βόρεια πλευρά της έχοντας βόρεια κατεύθυνση και εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας. Η πορεία της κατηγορούμενης σημειώνεται με το γράμμα Α και βρίσκεται στην οδό Πραξάνδου από νότια προς βόρεια. Πριν από τη συμβολή των πιο πάνω οδών, σύμφωνα με την πορεία της κατηγορούμενης, υπάρχει πινακίδα με το σήμα «STOP» καθώς επίσης και σχετικές γραμμές στο δρόμο που δείχνουν που πρέπει ένας οδηγός να σταματήσει προτού εισέλθει στη συμβολή. Η οδός Γόλγων με ανατολική κατεύθυνση είναι μονόδρομος και το πλάτος της πριν τη διασταύρωση είναι 5,40 μέτρα. Επίσης, υπάρχουν πεζοδρόμια και στις τέσσερις γωνιές της διασταύρωσης και εκτείνονται στις δύο οδούς. Το σημείο συγκρούσεως σημειώνεται στο σχέδιο με το γράμμα Χ και αυτό βρίσκεται εντός της διασταύρωσης και απέχει 4,80 μέτρα από τη νοητή γραμμή της οδού Πραξάνδρου πριν από τη συμβολή με την οδό Γόλγων και 5,40 μέτρα από το σημείο «STOP» σύμφωνα με την πορεία την κατηγορούμενης. Το σημείωσε εκεί αφού έλαβε υπόψη του τις πορείες του οχήματος καθώς επίσης και διότι στο σημείο υπήρχε ελαφρό τρίψιμο - μαύρισμα από τον πίσω τροχό του ποδηλάτου. Περαιτέρω, ανέφερε ότι η πισινή αριστερή γωνιά του οχήματος της κατηγορουμένης όπως βρέθηκε και σημειώνεται στο σχέδιο της σκηνής απέχει 6,50 μέτρα από το πιο πάνω σημείο «STOP» και η μπροστινή αριστερή γωνιά του 10,70 μέτρα. Σε σχέση με την ορατότητα ανέφερε ότι το δυστύχημα έγινε κατά τη διάρκεια της ημέρας και υπήρχε φως. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στο σημείο αλτ της πορεία της κατηγορουμένης υπάρχει ορατότητα 200 μέτρων τόσο προς τα ανατολικά όσο και προς τα δυτικά. Ανέφερε όμως, ότι στη νοτιοδυτική γωνιά, υπάρχει σπίτι με φραμό και ένας οδηγός θα πρέπει να προχωρήσει λίγο μπροστά από το σημείο «STOP» για να έχει την πιο πάνω ορατότητα. Σε σχέση με την πορεία του ποδηλάτη, ανέφερε ότι τη σημείωσε στο σχέδιο με βάση τα ευρήματα που είχε στη σκηνή και τις ζημιές που είχε το ποδήλατο. Επίσης, με τη βοήθεια ενός ξεσκονίσματος που υπήρχε στο καπό του αυτοκινήτου της κατηγορουμένης που έδειχνε την πορεία που ακολούθησε το αντικείμενο ή το σώμα που έκανε το ξεσκόνισμα. Με βάση τα πιο πάνω αλλά και την πείρα του κατέληξε ότι η πορεία του ποδηλάτη ήταν από δυτικά προς ανατολικά στην οδό Γόλγων και αυτός κινείτο με κάποια ταχύτητα. Επιπρόσθετα, ο μάρτυρας αυτός εξήγησε περαιτέρω τη σκηνή του δυστυχήματος υποδεικνύοντας στις φωτογραφίες (τεκμήριο προς αναγνώριση) τα διάφορα ευρήματα του στη σκηνή. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε με τη θέση της υπεράσπισης ότι δεν βρήκε οποιαδήποτε άμεση ή άλλη προφορική μαρτυρία στη σκηνή σε σχέση με την πορεία του ποδηλάτη. Ανέφερε ότι σε αυτήν κατέληξε ο ίδιος και την τοποθέτησε με βάση τα όλα ευρήματα στη σκηνή. Επίσης, προέκυψε από τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού ότι το ποδήλατο όταν έφθασε στη σκηνή δεν βρισκόταν στην τελική του θέση και κατά τη διερεύνηση του δυστυχήματος κάποιο συγγενικό πρόσωπο του αποβιώσαντος πέρασε και το πήρε από τη σκηνή. Παραδέκτηκε επίσης, ότι οι φωτογραφίες που απεικονίζουν το ποδήλατο και τις ζημιές σε αυτό δεν λήφθηκαν στη σκηνή του δυστυχήματος αλλά μεταγενέστερα στο σπίτι του συγγενικού προσώπου του αποβιώσαντος όπου βρισκόταν το ποδήλατο χωρίς να μπορεί καθορίσει πότε αυτές λήφθηκαν και πού ακριβώς βρισκόταν το ποδήλατο. Ούτε γνώριζε να πει με ποιο τρόπο μετακινήθηκε το ποδήλατο από τη σκηνή και αν κάποιο τρίτο πρόσωπο επενέβηκε σε αυτό σε σχέση με τις ζημιές που ανέφερε και φαίνονται στις φωτογραφίες. Ο Μ.Κ.2 κατέθεσε ότι επισκέφθηκε και αυτός τη σκηνή του επίδικου δυστυχήματος μαζί με τον Μ.Κ.1 και ήταν αυτός ο οποίος έβγαλε τις φωτογραφίες που κατέθεσε ο Μ.Κ.1 ως τεκμήριο προς αναγνώριση. Αφού είδε τις εν λόγω φωτογραφίες και τις αναγνώρισε κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως τεκμήριο κανονικό (τεκμήριο 7). Περαιτέρω, εξήγησε τις εν λόγω φωτογραφίες και τι αυτές απεικονίζουν. Αντεξεταζόμενος και ερωτούμενος γιατί δεν έλαβε φωτογραφίες του ποδηλάτου στη σκηνή, είπε ότι από ότι θυμάται το ποδήλατο δεν βρισκόταν στην τελική του θέση και όταν τελείωσαν με τη λήψη των διαφόρων μέτρων της σκηνής και την άλλη διερεύνηση της υπόθεσης κατά παράδοξο τρόπο το ποδήλατο δεν βρισκόταν στη σκηνή χωρίς να ξέρει ποιος το πήρε. Το φωτογράφησε στο σπίτι της κόρης του θύματος, από ότι θυμάται, αλλά δεν την ρώτησε ποιος το μετάφερε εκεί και με ποιο τρόπο. Επίσης, είπε ότι δεν γνωρίζει αν επενέβηκε οποιοδήποτε πρόσωπο στο ποδήλατο μέχρι να το φωτογραφήσει ούτε έλεγξε αν το εν λόγω ποδήλατο κυλούσε. Περαιτέρω, του υποδείχθηκε η φωτογραφία αρ. 5 του τεκμηρίου 7 στην οποία εμφαίνονται κάποια άτομα να αγγίζουν στο καπό του αυτοκινήτου και να έχουν τοποθετημένα σε αυτό κάποια έγγραφα ή φάιλ. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν ξέρει ποια είναι τα άτομα αυτά ούτε θυμάται κατά πόσο όταν έφτασε στη σκηνή βρίσκονταν εκεί. Επίσης, δεν γνώριζε αν κάποιος άγγιξε στο καπό του αυτοκινήτου πριν φτάσουν στη σκηνή ούτε ρώτησε οποιοδήποτε από τους παρευρισκομένους. Ο Μ.Κ.3 αφού ανέφερε τα προσόντα του ανέφερε ότι για την υπόθεση αυτή παρέλαβε το σχέδιο της σκηνής, τις φωτογραφίες, έκθεση του δυστυχήματος και την ιατροδικαστική έκθεση και αφού τα μελέτησε επιχείρησε να προβεί σε αναπαράσταση του δυστυχήματος. Ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός επιχείρησε να καταδείξει την πορεία του ποδηλάτη με βάση τα στοιχεία της υπόθεσης και τα ευρήματα που βρέθηκαν στη σκηνή καθώς επίσης και από τις ζημιές του ποδηλάτου και τις φωτογραφίες. Ο ίδιος ουδέποτε επισκέφθηκε τη σκηνή ούτε είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση. Ο μάρτυρας αυτός συμφώνησε με την πορεία Β που σημειώθηκε στο σχέδιο της σκηνής ως η πορεία του ποδηλάτη. Εξηγώντας τη θέση του αυτή είπε ότι η επαφή στο αυτοκίνητο είναι στο μπροστινό μέρος ενώ στο ποδήλατο φαίνεται να είναι στο δεξιό μέρος στο σημείο του πισινού τροχού. Για να έρθουν σε επαφή τα δύο οχήματα, σύμφωνα με τι ζημιές που έφεραν, η μόνη κατεύθυνση που μπορεί να δικαιολογεί τα πιο πάνω, είναι το αυτοκίνητο να κινείτο ως η πορεία Α και το ποδήλατο ως η πορεία Β. Σύμφωνα με τον 1ον νόμο του Νεύτωνα είπε, κάθε σώμα παραμένει σε αδράνεια ή ομαλή πορεία εκτός αν μια άλλη δύναμη το κάνει να κινηθεί ή να αλλάξει κατεύθυνση. Έχοντας υπόψη αυτό και βλέποντας το σημείο σύγκρουσης πού βρίσκεται καθώς επίσης την κηλίδα αίματος αλλά και το γεγονός ότι η επαφή στο αυτοκίνητο ήταν στο μπροστινό μέρος του καπό όπου υπάρχει το ξεσκόνισμα με κατεύθυνση από αριστερά προς δεξιά, καταδεικνύει ότι ο ποδηλάτης ήρθε από αριστερά, έφτασε στο σημείο Χ, είχε επαφή με το όχημα και κινήθηκε πιο δεξιά και μπροστά. Συνεχίζοντας, είπε ότι σε περίπτωση που ο ποδηλάτης ερχόταν από ανατολικά προς δυτικά τα αποτελέσματα θα ήταν ακριβώς αντίθετα. Δηλαδή, το σημείο Δ θα ήταν στην αριστερή πλευρά του σημείου σύγκρουσης, η ζημιά του ποδηλάτου θα ήταν από την αριστερή πλευρά και οποιαδήποτε ίχνη στο αυτοκίνητο θα είχαν κατεύθυνση προς τα αριστερά. Σε περίπτωση που ο ποδηλάτης ερχόταν από βόρεια προς νότια, τότε η ζημιά του ποδηλάτου θα ήταν στο μπροστινό τροχό, αυτό θα εκτινασσόταν πάνω στο αυτοκίνητο και θα υπήρχε τραυματισμός του θύματος στο πρόσωπο. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση όλα σχεδόν τα τραύματα του θύματος ήταν στο δεξιό μέρος του κρανίου και στη δεξιά πλευρά πράγμα που συνηγορεί ότι το ποδήλατο ήρθε από αριστερά. Περαιτέρω, ανέφερε ότι σε σχέση με τις ζημιές στα δύο οχήματα, έλαβε υπόψη του το ξεσκόνισμα στο μπροστινό μέρος του αυτοκίνητου το οποίο δείχνει τη κατεύθυνση που κινήθηκε το σώμα μετά τη σύγκρουση. Επίσης, στο ποδήλατο η ζημιά ήταν στα φρένα (παπούτσες) λόγω του κτυπήματος που ήρθε από δεξιά προς αριστερά. Αντεξεταζόμενος, είπε ότι ο ποδηλάτης έπεσε και τραυματίστηκε στη δεξιά του πλευρά διότι το κτύπημα που δέκτηκε το ποδήλατο ήταν χαμηλά, στον τροχό και ο ποδηλάτης που ήταν πάνω βρισκόταν πέραν του ύψους του προφυλακτήρα. Σε τέτοια περίπτωση είπε, το σώμα γέρνει προς τα δεξιά και δημιουργείται το σκούπισμα πάνω στο καπό, όπως φαίνεται στο μπροστινό δεξιό μέρος του οχήματος και επειδή το όχημα και το ποδήλατο είχαν ταχύτητα, το όχημα φεύγει μπροστά όπως η τελική θέση Α1 και ο ποδηλάτης πέφτει μπροστά και δεξιά και δημιουργείται η κηλίδα Δ. Ωστόσο παρατηρώ ότι αναφορικά με το ποια ήταν η ταχύτητα του θύματος ο μάρτυρας δεν ανέφερε οτιδήποτε σχετικό και ούτε ισχυρίστηκε ότι η ταχύτητα στην οποία αναφέρθηκε δεν συμβαδίζει με την ταχύτητα που αναπτύσσει ένα πεζό πρόσωπο. Επίσης, δεν αναφέρθηκε στην περίπτωση που το θύμα κινείτο πεζό κατά πόσο θα μπορούσε να προκληθεί το εν λόγω ξεσκόνισμα στο μπροστινό καπό του οχήματος της κατηγορουμένης. Περαιτέρω, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πότε φωτογραφήθηκε το ποδήλατο ούτε ρώτησε διότι οι ζημιές που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι οι ίδιες που περιγράφονται από τον εξεταστή στην έκθεση του. Αυτός έλαβε υπόψη του είπε, τις ζημιές όπως φαίνονται στις φωτογραφίες και με βάση τη περιγραφή του εξεταστή χωρίς όμως να γνωρίζει πότε και πού φωτογραφήθηκε. Επίσης, είπε ότι από όλα τα στοιχεία που είχε δεν δημιουργείται αμφιβολία από πού προκλήθηκαν οι ζημιές αυτές. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο όμως οι ζημιές αυτές να δύναται να προκληθούν και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Πέραν αυτών, είπε ότι η μόνη ζημιά που είδε στο αυτοκίνητο με βάση τις φωτογραφίες ήταν το ξεσκόνισμα. Από την κατηγορούμενη, σύμφωνα με τον Μ.Κ.1 λήφθηκαν δύο καταθέσεις (βλ. τεκμήρια 4 και 5). Στο τεκμήριο 4, το οποίο λήφθηκε στις 12/02/2010 προτού επέλθει ο θάνατος του θύματος, η κατηγορούμενη αναφέρει ότι οδηγούσε το όχημα της με αρ. εγγραφής ΗMX 442 με βόρεια κατεύθυνση στην οδό Πραξάνδρου στη Λεμεσό. Φθάνοντας στη διασταύρωση με την οδό Γόλγων η ταχύτητα της ήταν χαμηλή περίπου είκοσι με τριάντα χιλιόμετρα και ελάττωσε και άλλο τη ταχύτητα της. Είδε ότι είχε stop στην πορεία της αλλά δεν σταμάτησε τελείως. Ενώ ήταν σε κίνηση με πολύ χαμηλή ταχύτητα κοίταξε δεξιά της και δεν πρόσεξε κανένα όχημα. Δεν θυμάται να κοίταξε στα αριστερά της. Συνεχίζοντας αναφέρει ότι εν πάσει περιπτώσει ξέρει ότι από τα αριστερά της δεν έρχονται άλλα αυτοκίνητα γιατί είναι μονόδρομος αλλά δεν θυμάται να έλεγξε την τροχαία κίνηση από τα αριστερά της. Καθώς εκκίνησε με βόρεια πορεία άκουσε θόρυβο σύγκρουσης χωρίς όμως να αντιληφθεί ούτε να δει οποιοδήποτε όχημα ή ποδήλατο. Αυτή σταμάτησε και κοίταξε δεξιά της και είδε ένα ποδήλατο στο δρόμο και ένα ηλικιωμένο πεσμένο δίπλα από το ποδήλατο κτυπημένο στο κεφάλι και αιμορραγούσε. Στο μέρος μαζεύτηκε κόσμος και ειδοποιήθηκε η αστυνομία και μετά ήρθε και το ασθενοφόρο. Πέραν τούτου, η κατηγορούμενη αναφέρει ότι η αστυνομία ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής το οποίο της υποδείχθηκε και της εξηγήθηκε και το υπέγραψε ως ορθό. Αναφέρει όμως, ότι στο σχέδιο υποδεικνύεται η πορεία του ποδηλάτη με το γράμμα Β που αυτή υπέδειξε στον αστυνομικό παρόλο που δεν τον είδε να έρχεται από εκεί αλλά είναι όπως υπολογίζει και η πορεία αυτή είναι υποθετική. Μετά την πιο πάνω κατάθεση και λόγω του ότι ο ποδηλάτης απεβίωσε λήφθηκε από την κατηγορούμενη και δεύτερη κατάθεση στις 28/02/
3. Σε αυτήν αναφέρει ότι η κατάθεση της η αρχική είναι αρκετή επί του παρόντος και δεν έχει να προσθέσει οτιδήποτε άλλο επιφυλάσσοντας το δικαίωμα της να πει οτιδήποτε άλλο ενώπιον του Δικαστηρίου. Η κατηγορούμενη μετά που κρίθηκε ένοχη εκ πρώτης όψεως με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, αναφέροντας στο Δικαστήριο ότι είναι αθώα. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου