Δημοκρατίας ν. Αντώνη Καλογήρου, Αρ. Υπ.: 8585/11, 30 Ιανουαρίου, 2012

Δημοκρατίας ν. Αντώνη Καλογήρου, Αρ. Υπ.: 8585/11, 30 Ιανουαρίου, 2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLAR:2012:2 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ/ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. Θ. Θωμά, Ε.Δ. Αρ. Υπ.: 8585/11 Μεταξύ: Δημοκρατίας v. Αντώνη Καλογήρου Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 30 Ιανουαρίου, 2012 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Ν. Δημητρίου (για να ακούσει απόφαση η κα Ε. Γιακουμεττή) Για τον Κατηγορούμενο: κ. Γρ. Ιωάννου Κατηγορούμενος παρών Η κα Γεωργία Λάμπρου ορκίζεται να μεταφράζει από Ελληνικά σε Τουρκικά και αντίστροφα, όσο καλύτερα μπορεί. ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ Ο κατηγορούμενος είναι Τουρκοκύπριος, ηλικίας 58 ετών και προτού συλληφθεί διέμενε στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας. Το τουρκοκυπριακό του όνομα είναι Τζιελάλ Χότζια. Το έτος 1981 βαφτίστηκε χριστιανός παίρνοντας το όνομα Αντώνης Καλογήρου. Τα τελευταία τρία χρόνια διατηρούσε ερωτικό δεσμό με την Ειρήνη Ανδρέου, ηλικίας 39 ετών (στη συνέχεια «το θύμα»). Διέμεναν μαζί στη Λευκωσία μέχρι τις αρχές Μαρτίου 2011, οπότε και μετακόμισαν στη Λάρνακα στην οδό Αποστόλου Βαρνάβα, αρ. 6, Πολυκατοικία Δήμητρας Apts, διαμέρισμα 32, το οποίο ενοικίασε το γραφείο ευημερίας προς όφελος του Κατηγορουμένου. Με βάση τα παραδεκτά γεγονότα (έγγραφο Α), γύρω στις 11:10 το βράδυ της 20/4/2011 ο Κατηγορούμενος πήγε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρνακας, η οποία γειτνιάζει με το διαμέρισμα στο οποίο διέμενε και ανέφερε στον ΜΚ1 επί του κατηγορητηρίου τα ακόλουθα: «΄Επινα με την φίλη μου, έππεσε κάτω τζιαι εν ηξέρω τι έπαθε.». Στη γραπτή κατάθεση που έδωσε δύο ώρες αργότερα (Τεκμήριο 1), ανάφερε ότι η συμβία του απώλεσε τις αισθήσεις της ενώ καθόταν σε πολυθρόνα στο διαμέρισμα, αφού προηγουμένως είχε καταναλώσει ποσότητα μπύρας, και παρά τις προσπάθειες του δεν μπόρεσε να την επαναφέρει. Η καταγγελία διαβιβάστηκε στον αξιωματικό υπηρεσίας ο οποίος έδωσε οδηγίες στη ΜΚ4, Στέλλα Μπότσαρη, όπως τύχει διερεύνησης. Σχεδόν αμέσως, η ΜΚ4 μαζί με ένα συνάδελφο της πήγαν στο διαμέρισμα. Εισερχόμενη, είδε το θύμα να βρίσκεται αναίσθητο σε πολυθρόνα εντός του διαμερίσματος. Αφού βεβαιώθηκε πως ήταν νεκρή, ελέγχοντας το σφυγμό από τον καρπό του χεριού της και από την καρωτίδα, χωρίς να υπάρχουν σημεία ζωής, ενημέρωσε τον αξιωματικό υπηρεσίας. Αυτός με τη σειρά του ενημέρωσε άντρες του ΤΑΕ, δίδοντας τους οδηγίες όπως σπεύσουν και εκείνοι στη σκηνή. Πράγματι, λίγο αργότερα τέσσερεις άντρες του ΤΑΕ, μεταξύ των οποίων και ο αστυφ. Μ. Αποστόλου (ΜΚ5), πήγαν στο διαμέρισμα όπου διαπίστωσαν και εκείνοι το γεγονός του θανάτου του θύματος. Τόσο η ΜΚ4 όσο και ο ΜΚ5 ερεύνησαν προκαταρτικά το διαμέρισμα και αφού δεν διαπίστωσαν οτιδήποτε που να φανέρωνε πάλη ή άλλο στοιχείο που να υποδήλωνε εγκληματική ενέργεια, θεώρησαν πως επρόκειτο για αιφνίδιο θάνατο και ακολούθησαν τη σχετική διαδικασία. Ειδοποίησαν, αρχικά, τις πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου καθώς και την πυροσβεστική υπηρεσία και γραφείο κηδειών για την μεταφορά της σορού του θύματος στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Σε μερικά λεπτά κατέφθασε νοσηλευτικός λειτουργός (ΜΚ6) ο οποίος επιβεβαίωσε το θάνατο του θύματος, εκτιμώντας και αυτός ότι επρόκειτο για αιφνίδιο θάνατο αφού δεν υπήρχε οποιαδήποτε ένδειξη για εγκληματική ενέργεια. Στη συνέχεια κατέφθασαν άντρες της πυροσβεστικής υπηρεσίας και ζεύγος από γραφείο κηδειών για τη μεταφορά του θύματος στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, αφού, όπως εξήγησε ο νοσηλευτικός λειτουργός, όταν πρόκειται για θάνατο νέου ανθρώπου - όπως ήταν το θύμα - ο νεκρός δεν μεταφέρεται με ασθενοφόρο αλλά αναλαμβάνει η αστυνομία. Σε περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου, συμπλήρωσε η ΜΚ4, αναλαμβάνει το Τμήμα Μικροπαραβάσεων τη μεταφορά της σορού στο νεκροτομείο, μέσω γραφείου κηδειών, με τη συνδρομή της πυροσβεστικής υπηρεσίας, όταν χρειάζεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική υπηρεσία αφού το θύμα βρισκόταν σε διαμέρισμα στον τρίτο όροφο πολυκατοικίας και δεν λειτουργούσε ο ανελκυστήρας. Με τη βοήθεια ανδρών της πυροσβεστικής, ο υπεύθυνος του γραφείου κηδειών (ΜΚ7) με τη σύζυγο του, κατέβασαν το θύμα από τις σκάλες και το τοποθέτησαν στο ειδικό όχημα μεταφοράς νεκρών το οποίο είχε σταθμεύσει ο ΜΚ7 δίπλα από την είσοδο της πολυκατοικίας. Μαζί τους κατέβηκαν η ΜΚ4 και ο κατηγορούμενος από τον οποίο ζητήθηκε όπως μεταβεί στον αστυνομικό σταθμό για να δώσει γραπτή κατάθεση, πράγμα που έπραξε. Η υπόθεση πήρε άλλη τροπή όταν, κατά τη διαδικασία τοποθέτησης της σορού στο νεκροτομείο, η ΜΚ4 παρατήρησε μία μικρή τρύπα/πληγή κάτω από τον αριστερό μαστό του θύματος, που της δημιούργησε υποψίες. Από την ιατροδικαστική εξέταση που ακολούθησε επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες για εγκληματική ενέργεια, με ύποπτο τον κατηγορούμενο. Με τα στοιχεία που είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη διάθεση της η αστυνομία, αποτάθηκε στο Δικαστήριο και αφού εξασφάλισε ένταλμα σύλληψης και έρευνας, συνέλαβε τον κατηγορούμενο και τον ανέκρινε, προβαίνοντας περαιτέρω σε έρευνα του διαμερίσματος στο οποίο διέμενε με το θύμα. Με τη συμπλήρωση των ερευνών, η αστυνομία κατηγόρησε τον κατηγορούμενο για φόνο εκ προμελέτης, κατηγορία όμως που αναστάληκε στην πορεία και αντικαταστάθηκε με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας. Η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, είναι πως το τραύμα που εντοπίστηκε κάτω από τον αριστερό μαστό του θύματος, το οποίο, με βάση την ιατροδικαστική μαρτυρία, έπληξε ζωτικά όργανα και ήταν θανατηφόρο, προκλήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος απορρίπτει την κατηγορία, δηλώνοντας πλήρη άγνοια για τον τρόπο και τον χρόνο που προκλήθηκε το τραύμα. Η θέση του ήταν πως μέχρι τη στιγμή που μεταφέρθηκε από το διαμέρισμα το θύμα δεν έφερε το συγκεκριμένο τραύμα. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Για να αποδείξει την υπόθεση, η Κατηγορούσα Αρχή στηρίχθηκε στην μαρτυρία έντεκα μαρτύρων καθώς και στα τεκμήρια που περισυνελέγησαν από τη σκηνή από τα οποία, όπως υποστηρίζει, αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορουμένου πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Η μαρτυρία θα μπορούσε να διαχωριστεί σε 3 ενότητες: Στη πρώτη εντάσσονται τα πρόσωπα που πήγαν στο διαμέρισμα για να διερευνήσουν την καταγγελία/παράπονο του κατηγορουμένου και για τη μεταφορά του θύματος στο Νοσοκομείο. Στη δεύτερη τα άτομα που έλαβαν μέρος στις έρευνες μετά που διαπιστώθηκε το τραύμα στο θύμα. Στην ενότητα αυτή εντάσσεται και η επιστημονική μαρτυρία που προέρχεται από τον ιατροδικαστή και τον γενετιστή. Στην τρίτη και τελευταία ενότητα, θα παρατεθεί η μαρτυρία που σχετίζεται με την προγενέστερη συμπεριφορά του κατηγορουμένου. Σε σχέση με τη πρώτη ενότητα, κατέθεσαν 4 μάρτυρες. Η Γυναίκα α/φ. Στέλλα Μπότσαρη (ΜΚ4) του Τμήματος Μικροπαραβάσεων, ο α/φ του ΤΑΕ Μάριος Αποστόλου (ΜΚ5), ο νοσηλευτικός λειτουργός Κώστας Κωνσταντίνου (ΜΚ6) και ο υπεύθυνος του γραφείου τελετών «ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ», Αντωνάκης Αντωνίου (ΜΚ7). Η μαρτυρία τους συνοψίζεται ως ακολούθως: ΄Οπως επισημάνθηκε πιο πάνω, η ΜΚ4 ήταν το πρώτο πρόσωπο που εισήλθε στο διαμέρισμα, μετά από την προσωπική επίσκεψη του κατηγορουμένου στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρνακας και την αναφορά του ότι η συμβία του βρισκόταν αναίσθητη στο διαμέρισμα του. Σε 5 περίπου λεπτά από τη στιγμή της καταγγελίας, μετέβη μαζί με ένα συνάδελφο της στην πολυκατοικία, που βρίσκεται πολύ κοντά στο οίκημα της αστυνομικής διεύθυνσης. Συναντήθηκαν, είπε, με τον κατηγορούμενο στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο οποίος τους οδήγησε στο διαμέρισμα που βρισκόταν στο 3ο όροφο. Ανέβηκαν, όπως εξήγησε, από τις σκάλες επειδή ο ανελκυστήρας δεν λειτουργούσε. Ανεβαίνοντας στον τρίτο όροφο, συνέχισε, ο κατηγορούμενος άνοιξε το διαμέρισμα με κλειδιά που είχε στην κατοχή του. Μόλις μπήκαν μέσα αντίκρισε, ακριβώς απέναντι από την είσοδο, μία γυναίκα να κάθεται σε πολυθρόνα και να φαίνεται αναίσθητη, με το κεφάλι της γερμένο στην αριστερή πλευρά. Φορούσε μόνο στηθόδεσμο και κοντό παντελονάκι, όπως ακριβώς απεικονίζεται στη φωτογραφία 1 του Τεκμηρίου 2, στην οποία το θύμα βρίσκεται, όπως είναι παραδεκτό, στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου είχε μεταφερθεί. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι κατατέθηκαν από κοινού, προς απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου τους, τόσο οι φωτογραφίες που λήφθηκαν στο νεκροτομείο κατά τη διαδικασία της νεκροτομής (Τεκμήριο 2), όσο και φωτογραφίες που λήφθηκαν και απεικονίζουν την πολυκατοικία και το εσωτερικό του διαμερίσματος που διέμενε ο κατηγορούμενος με το θύμα (Τεκμήριο 61). Το θύμα, συνέχισε η ΜΚ4, βρισκόταν στην πολυθρόνα που φαίνεται στη φωτογραφία 20 του Τεκμηρίου

1. Συνεχίζοντας η μάρτυρας περιέγραψε το τρόπο που πήρε το σφυγμό της γυναίκας από τον καρπό και την καρωτίδα, όπως είχε εκπαιδευθεί στα μαθήματα που είχε κάμει στην Αστυνομική Ακαδημία, διαπιστώνοντας πως δεν είχε παλμό. ΄Ηταν, είπε, έκδηλο ότι επρόκειτο για νεκρό άτομο. Ειδοποίησε αμέσως τον αξιωματικό υπηρεσίας, αναφέροντας ότι επρόκειτο για νεκρή και ζήτησε όπως ενημερωθεί το ΤΑΕ. Γνώριζε, πρόσθεσε, πως είχε στο μεταξύ ειδοποιηθεί ασθενοφόρο. Μετά από λίγο, κατέφθασε ασθενοφόρο και είδε τον νοσηλευτικό λειτουργό να ελέγχει τους παλμούς της καρδίας του θύματος με κάποιο μηχάνημα το οποίο κρατούσε. Ο νοσηλευτής, συνέχισε, την ενημέρωσε πως ήταν νεκρή, αποχωρώντας από το μέρος. Ειδοποίησε, τότε, την πυροσβεστική υπηρεσία καθώς και γραφείο τελετών όπως ήταν η πρακτική σε περιπτώσεις αιφνιδίων θανάτων. Ο ΜΚ6 ανάφερε επί του προκειμένου πως από την εξέταση στην οποία προέβη διαπίστωσε πως ήταν νεκρή αφού δεν υπήρχε παλμός ούτε αναπνοή και οι κόρες των ματιών της ήταν διεσταλμένες. Προχώρησε περαιτέρω και σε έλεγχο της καρδιακής λειτουργίας, εφαρμόζοντας ειδικό μηχάνημα (monitor) το οποίο κατέδειξε πως δεν υπήρχε ηλεκτρική δραστηριότητα, γεγονός που επιβεβαίωσε την εκτίμηση του ότι επρόκειτο για νεκρό άτομο. Δεν παρατήρησε, πρόσθεσε, να υπήρχε οποιοδήποτε εμφανές τραύμα στο σώμα του θύματος, παρότι είχε τοποθετήσει ειδικά τσιρότα σε τρία σημεία για τον έλεγχο της ηλεκτρικής δραστηριότητας από το «monitor». Ο λόγος, όπως εξήγησε, είναι γιατί η πληγή καλυπτόταν από τον αριστερό μαστό του θύματος, λόγω της στάσης που είχε, αφού βρισκόταν καθήμενη στην πολυθρόνα με το κεφάλι και το σώμα της να είναι γερμένα προς τα αριστερά. Συνεχίζοντας η ΜΚ4, ανάφερε πως μετά από λίγο κατέφθασαν και οι συνάδελφοι της από το ΤΑΕ, μεταξύ των οποίων και ο ΜΚ5, Μάριος Αποστόλου, ο οποίος έλεγξε με τη σειρά του το θύμα, διαπιστώνοντας και αυτός πως ήταν νεκρή. ΄Οπως εξήγησε ο ΜΚ5, έσπρωξε το σώμα της ελαφρώς μπροστά, βοηθούμενος από τη στάση που είχε και διαπίστωσε πως δεν έφερε οποιαδήποτε εξωτερική κάκωση, συμφωνώντας και αυτός με την αρχική διαπίστωση της συναδέλφου του Μπότσαρη, πως επρόκειτο για αιφνίδιο θάνατο. Για το λόγο αυτό αναχώρησε από το διαμέρισμα, αφήνοντας τη συνάδελφο του να χειριστεί την υπόθεση. Να σημειωθεί πως μέχρι την άφιξη των ανδρών του ΤΑΕ και ακολούθως των ανδρών της πυροσβεστικής δύναμης που κατέφθασαν και αυτοί όπως και ο υπεύθυνος του γραφείου τελετών με τη σύζυγο του, η ΜΚ4 υπέβαλε ερωτήσεις στον κατηγορούμενο και πήρε σχετικές πληροφορίες για τα στοιχεία του ιδίου και του θύματος καθώς και για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες απεβίωσε. ΄Οπως την ενημέρωσε, συζούσε με το θύμα τις τελευταίες δύο εβδομάδες και εκείνη την ημέρα βρίσκονταν από το απόγευμα στο διαμέρισμα και έπιναν μπύρες. Σε κάποια στιγμή, γύρω στις 22:15, ενώ το θύμα καθόταν στην πολυθρόνα, λιποθύμησε. Τον ρώτησε γιατί καθυστέρησε μια ώρα να ενημερώσει την αστυνομία και της ανάφερε ότι προσπάθησε να την συνεφέρει, βάζοντας την να μυριστεί «σπίρτο» και κολώνια, χωρίς να τα καταφέρει. Τον ρώτησε, επίσης, γιατί ήταν ημίγυμνη και της είπε ότι μετά που θα έπιναν τις μπύρες θα ξάπλωναν στο κρεβάτι που ήταν δίπλα από τις πολυθρόνες, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου
2. Η ΜΚ4 ανέφερε επίσης πως είχε προβεί σε πρόχειρο έλεγχο των χώρων μέσα στο διαμέρισμα και δεν διαπίστωσε να υπήρχε οτιδήποτε επιλήψιμο. Κατέφθασε στη συνέχεια ο υπεύθυνος του γραφείου τελετών ΜΚ7, με τη σύζυγο του, καθώς και άντρες της πυροσβεστικής που βοήθησαν στη μεταφορά του θύματος από το διαμέρισμα στο ισόγειο της πολυκατοικίας, όπου είχε σταθμεύσει το ειδικό όχημα μεταφοράς νεκρών ο ΜΚ
3. Το θύμα τοποθετήθηκε σε άσπρο σεντόνι που είχε μαζί του ο ΜΚ7, εξηγώντας πως λόγω του γεγονότος ότι δεν βρισκόταν σε λειτουργία ο ανελκυστήρας, δεν ήταν εφικτό να ανεβάσει από τις σκάλες στον τρίτο όροφο το ειδικό φορείο στο οποίο τοποθετούνται οι σοροί των νεκρών. Ο ΜΚ7 εξήγησε με λεπτομέρεια τη λειτουργία του ειδικού φορείου και το σημείο όπου εισέρχεται και εφαρμόζει στο όχημα, χωρίς κίνδυνο όπως είπε, να πέσει ή να κτυπηθεί ο νεκρός. Για ασφάλεια, πρόσθεσε, δένεται η σορός με ειδική ζώνη όταν τοποθετηθεί στο φορείο ενώ το φορείο το δένει σε ειδική υποδοχή που υπάρχει στο όχημα, ώστε να μην μετακινείται, διαδικασία που ακολούθησε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Στη συνέχεια, ανάφερε ο ΜΚ7, μετέφερε το θύμα στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, ακολουθώντας το αστυνομικό όχημα. Αρχικά, είπε, σταμάτησε έξω από το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών, όπου η ΜΚ4 κατέβηκε και εξασφάλισε βεβαίωση θανάτου από την επί καθήκοντι ιατρό. Επί του προκειμένου, η ΜΚ4, ανάφερε πως έδωσε οδηγίες στο ΜΚ7 να μεταβεί στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών και να την αναμένει εκεί. Η ίδια, όπως εξήγησε, πέρασε πρώτα από το αστυνομικό τμήμα, όπου άφησε το συνάδελφο της και ακολούθως πήγε στο Νοσοκομείο, όπου συνάντησε το ΜΚ7 να την αναμένει με το όχημα του έξω από το Τμήμα Α΄ Βοηθειών. Αφού πήρε τη σχετική βεβαίωση θανάτου από την επί καθήκοντι ιατρό, κατέβηκε στο χώρο του νεκροτομείου, ακολουθούμενη από το όχημα του ΜΚ
4. ΄Οταν, ανάφεραν οι ΜΚ4 και 7, έβαλαν το θύμα στην ειδική σχάρα για να τοποθετηθεί στο ψυγείο του νεκροτομείου, η ΜΚ4 ζήτησε από το ΜΚ7 να τη βοηθήσει να προβεί σε πιο ενδελεχή έλεγχο του σώματος του θύματος. Τότε, ανάφερε η ΜΚ4, είδε την πληγή κάτω από τον αριστερό μαστό του θύματος και ενημέρωσε αμέσως τον αξιωματικό της, για να ακολουθήσει πλέον, η διερεύνηση εγκληματικής ενέργειας. Από το σημείο αυτό αρχίζει η μαρτυρία της δεύτερης ενότητας αφού ο εντοπισμός της πληγής τροχιοδρόμησε την έναρξη των ερευνών για διερεύνηση υπόθεσης φόνου εκ προμελέτης. Για την ενότητα αυτή κατέθεσαν: Ο Ιατροδικαστής Νικόλας Χαραλάμπους (ΜΚ1), ο α/φ του ΤΑΕ Λάρνακας Κώστας Κωνσταντίνου (ΜΚ2), ο Υπ/μος Χρίστος Ανδρέου (ΜΚ3), ο Αρχιλοχίας της ΥΠΕΓΕ Αρχηγείου Μιχάλης Σάββα (ΜΚ11) και ο διευθυντής του Εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου Δρ. Μάριος Καριόλου (ΜΚ8). Σχετικό είναι επίσης το σκέλος της μαρτυρίας του ΜΚ5, από τη στιγμή που ειδοποιήθηκε για δεύτερη φορά από τον αξιωματικό υπηρεσίας, μετά που εντοπίστηκε το τραύμα από τη ΜΚ
5. Μόλις πήρε το τηλεφώνημα, ανάφερε ο ΜΚ5, πήγε στο Νοσοκομείο Λάρνακας και είδε το θύμα να κείτεται ανάσκελα στο χώρο του νεκροτομείου, με εμφανή την πληγή κάτω από το αριστερό μαστό της. Το σημείο που ήταν το τραύμα, σε συνάρτηση με τη στάση που είχε το θύμα, όταν είχε επισκεφθεί το διαμέρισμα, ήταν οι λόγοι όπως εξήγησε, που δεν είχε εντοπίσει την πληγή, θεωρώντας, τότε, ότι επρόκειτο για αιφνίδιο θάνατο. Σε συνεννόηση με τον αξιωματικό του, συνέχισε ο ΜΚ5, ενημέρωσε τον ιατροδικαστή και αφού ανάθεσε στη ΜΚ4 τη φρούρηση της σορού, πήγε στην αστυνομική διεύθυνση όπου συνάντησε τον κατηγορούμενο. Του ανέφερε, είπε για το τραύμα και ο κατηγορούμενος δήλωσε άγνοια. Αφού ενημερώθηκε από τον ιατροδικαστή, ο οποίος είχε, στο μεταξύ, μεταβεί στο Νοσοκομείο, ότι από την προκαταρτική εξέταση το τραύμα είχε προκληθεί από αιχμηρό αντικείμενο, αποτάθηκε σε Δικαστή και εξασφάλισε εντάλματα σύλληψης του κατηγορουμένου και έρευνας του διαμερίσματος του (Τεκμήρια 67 και 79, αντίστοιχα). Εκτελώντας το ένταλμα σύλληψης, συνέλαβε τον κατηγορούμενο η ώρα 04:45 της 21.4.
6. Ο κατηγορούμενος, αφού ενημερώθηκε για το λόγο της σύλληψης του, απάντησε: «Τζείνο που είπα, είπα του» (βλ. Τεκμήριο 67). Ακολούθως, ανάφερε ο ΜΚ5, ορίστηκε ως μέλος της ανακριτικής ομάδας και έλαβε 3 ανακριτικές καταθέσεις από τον κατηγορούμενο, στο περιεχόμενο των οποίων θα γίνει αναφορά στη συνέχεια. Διενήργησε επίσης έρευνα στο διαμέρισμα του κατηγορουμένου στις 22.4.2011, μεταξύ των ωρών 17:30-18:35, στην παρουσία του κατηγορουμένου (Τεκμήριο 68). Επρόκειτο για τη δεύτερη έρευνα, όπως εξήγησε, η ανάγκη της οποίας προέκυψε μετά από μαρτυρία, με βάση την οποία υπήρχε αιχμηρό αντικείμενο στο διαμέρισμα, το οποίο ενδεχομένως να σχετιζόταν με τη διερεύνηση της υπόθεσης. Κατά την έρευνα, συμπλήρωσε, παραλήφθηκαν 27 αντικείμενα, ανάμεσα στα οποία και ένα κατσαβίδι το οποίο τελικά κρίθηκε ότι δεν σχετιζόταν με την υπόθεση και επιστράφηκε στον κατηγορούμενο. Ας σημειωθεί πως ούτε τα άλλα αιχμηρά αντικείμενα (τρία μαχαίρια κουζίνας) τα οποία παραλήφθηκαν κατά την πρώτη και δεύτερη έρευνα κρίθηκαν σχετικά με την υπόθεση. ΄Οπως θα αναφερθεί στη συνέχεια, αποκλείστηκαν από τον ιατροδικαστή ως τα όργανα που προκάλεσαν το τραύμα, λόγω του βάθους του τραύματος που θεωρήθηκε ότι ήταν πιο μεγάλο από το μήκος της λεπίδας των μαχαιριών (Τεκμήρια 20, 21 και 42). Η πρώτη έρευνα διενεργήθηκε, όπως είναι παραδεκτό, στις 21.4.2011, μεταξύ των ωρών 09:15-13:00 (βλ. Τεκμήριο 79α), στην παρουσία των ΜΚ2 και 11 καθώς και του ιατροδικαστή Ν. Χαραλάμπους (ΜΚ1), με υποδείξεις του οποίου παραλήφθηκαν διάφορα αντικείμενα και έγιναν δειγματοληψίες για σκοπούς επιστημονικών εξετάσεων. Ο ΜΚ11 Α/Λοχ. Μ. Σάββα υπηρετεί στο Εργαστήριο Διερεύνησης της ΥΠΕΓΕ και ήταν ένα από τα πρόσωπα που έλαβαν μέρος στην έρευνα. Τοποθέτησε 5 αριθμούς σε διάφορα σημεία από τα οποία παραλήφθηκαν τεκμήρια και προέβη σε δειγματοληψίες. Παρέλαβε, είπε, 16 τεκμήρια τα οποία περιέλαβε στην έκθεση του Τεκμήριο
7. Πρόκειται για: α) Δύο δειγματοληψίες που λήφθηκαν από τον αριστερό αγκώνα και το ρούχινο κάθισμα ράχης της πολυθρόνας στην οποία βρέθηκε νεκρό το θύμα. (βλ. σημείο 1 στη φωτογραφία 20 από το Τεκμήριο 61). Οι δειγματοληψίες αντιστοιχούν στα Τεκμήρια Δικαστηρίου 6 και 7, αντίστοιχα. β) Δειγματοληψία από το πάνω μέρος ξύλινου καπακιού τραπεζιού (σημείο 2 στη πιο πάνω φωτογραφία) που αντιστοιχεί με το Τεκμήριο
8. γ) Δειγματοληψία από το κεραμικό πατώματος μπροστά από τη βούρνα (σημείο 3 στην ίδια φωτογραφία) που αντιστοιχεί με το Τεκμήριο
9. δ) Μια ταλαντωτή φανέλα χρώματος μπεζ με μια τρύπα και ίχνη φαιάς ουσίας η οποία παραλήφθηκε από μια νάιλον τσάντα σκουπιδιών με επιγραφή «so easy», που βρισκόταν στο πάτωμα μπροστά από τη βούρνα (σημείο 4 στη φωτογραφία 20). Η φανέλα κατατέθηκε από τον ΜΚ2 ως Τεκμήριο 10 και η νάιλον σακούλα σκουπιδιών, μέσα στην οποία βρέθηκε η φανέλα, ως Τεκμήριο
10. ε) Μέσα στην ίδια νάιλον τσάντα (Τεκμήριο 17) βρέθηκαν 6 κομμάτια άσπρου χαρτιού υγείας με ίχνη φαιάς ουσίας τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 11-
11. Βρέθηκαν επίσης 11 άδεια τενεκεδάκια μπύρας (Τεκμήριο 18) και μια απόδειξη πληρωμής ποσού €29.50, ημερ. 20.4.2011 από κατάστημα της οδού Αγ. Λαζάρου (Τεκμήριο 19). στ) Παρέλαβε, τέλος, δύο μαχαίρια κουζίνας από το στεγνωτήριο της βούρνας (σημείο 5 στη φωτογραφία αρ. 49) τα οποία αντιστοιχούν με τα Τεκμήρια 20 και 21, αντίστοιχα. ΄Ολα τα παραληφθέντα αντικείμενα, κατέληξε ο ΜΚ11, τα παρέδωσε στον ΜΚ2 ο οποίος είχε το χειρισμό των διαφόρων τεκμηρίων που παραλήφθηκαν από το διαμέρισμα κατά τις δύο έρευνες, καθώς και όλων των τεκμηρίων που σχετίζονται με την υπόθεση. Στη δική του μαρτυρία ο ΜΚ2, αφού επιβεβαίωσε ότι του είχε ανατεθεί ο χειρισμός των Τεκμηρίων, ανέφερε ότι ετοίμασε σχετική κατάσταση την οποία κατάθεσε ως Τεκμήριο
12. Ακολούθως παρουσίασε ένα προς ένα όλα τα Τεκμήρια που αναφέρονται στην κατάσταση, τα οποία αριθμήθηκαν από το Δικαστήριο ως Τεκμήρια 6-58, εξηγώντας τη διακίνηση τους. Στη γραπτή κατάθεση του (Τεκμήριο 4) ο ΜΚ2, αναφέρει πως εκτός από το χειρισμό των Τεκμηρίων είχε μεταβεί στην πολυκατοικία και αναζήτησε τυχόν μαρτυρία από άλλους ενοίκους. Η μόνη μαρτυρία που κρίθηκε σχετική προέρχεται από ένοικο του διαμερίσματος 27, το οποίο βρίσκεται στον πιο κάτω όροφο και δεξιότερα από το διαμέρισμα που διέμενε ο κατηγορούμενος με το θύμα. Η ένοικος του εν λόγω διαμερίσματος, του ανάφερε πως γύρω στις 21:00 της 20.4.2011 βρισκόταν στο διαμέρισμα και άκουσε μια στιγμιαία γυναικεία κραυγή και την κάλεσε να μεταβεί στο ΤΑΕ για να δώσει κατάθεση. Οι ένοικοι των άλλων διαμερισμάτων, είπε, δεν άκουσαν οτιδήποτε. Ο ΜΚ3 ανάφερε πως ήταν επικεφαλής και επέβλεπε τις ανακρίσεις. Μετά από τη σχετική ενημέρωση που έτυχε από τη ΜΚ4, πήγε τόσο στο διαμέρισμα όσο και στο νεκροτομείο, όπου επιθεώρησε τη σορό του θύματος, διαπιστώνοντας το τραύμα που υπήρχε. Στη παρουσία του, πρόσθεσε, διενεργήθηκε η νεκροτομή από το ΜΚ1, η οποία διακόπηκε γύρω στις 05:30 της 21.4.
13. Ακολούθως επέστρεψε στα γραφεία του ΤΑΕ, όπου συνάντησε τον κατηγορούμενο και τον ανέκρινε προφορικά. Ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι βρισκόταν μαζί με το θύμα στο διαμέρισμα του από η ώρα 17:00 της 20.4.
14. Μία, περίπου, ώρα προτού πάει στην αστυνομία, το θύμα του είπε ότι ζαλίστηκε. ΄Εκαμε ένα τσιγάρο και έγειρε προς την πολυθρόνα, λέγοντας του ότι θα της περάσει. Χρησιμοποίησε κολώνια και σπίρτο για να τη κάνει να νοιώσει καλύτερα. Ακολούθως το θύμα έβγαλε τα ρούχα της και έμεινε με το στηθόδεσμο και κοντό παντελονάκι. Στη συνέχεια έγειρε το κεφάλι της και έμεινε ακίνητη. Για τις πιο πάνω απαντήσεις, ανάφερε, κράτησε σημειώσεις, τις οποίες κατάστρεψε μετά που ετοίμασε τη γραπτή του κατάθεση. Είχε όμως δώσει τις σημειώσεις στο πρόσωπο που ανέκρινε τον κατηγορούμενο, δίδοντας του οδηγίες να του υποβάλει τις σχετικές ερωτήσεις, πράγμα που έπραξε. Ακολουθεί παράθεση της επιστημονικής μαρτυρίας. Ο ιατροδικαστής Ν. Χαραλάμπους (ΜΚ1) επισκέφθηκε, όπως ανέφερε, το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας μετά από τη σχετική ενημέρωση που είχε και προέβη σε νεκροψία και νεκροτομή επί της σορού του θύματος. Προηγήθηκε, όπως ανέφερε, αυτοψία της σκηνής του συμβάντος δηλαδή του διαμερίσματος, στο οποίο ασφαλώς δεν βρισκόταν το θύμα, αφού είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Επιστρέφοντας στο νεκροτομείο και διενεργώντας τη νεκροψία, εντόπισε αμέσως το τραύμα και ενημέρωσε τους ανακριτές, που βρίσκονταν στον χώρο του νεκροτομείου, ότι προκλήθηκε από νύσσον (αιχμηρό) αντικείμενο. Τους πληροφόρησε περαιτέρω για τις υποψίες του περί εγκληματικής ενέργειας και προχώρησε γύρω στις 4:50π.μ. στη διαδικασία της νεκροτομής, στην παρουσία και του προϊσταμένου του Σ. Σοφοκλέους. Η διαδικασία, όπως εξήγησε, διακόπηκε γύρω στις 05:30 και συμπληρώθηκε σε δεύτερη φάση από η ώρα 08:05 μέχρι 08:
15. Ο λόγος που διακόπηκε είπε, ήταν γιατί δεν υπήρχε νεκροτόμος κατά την πρώτη φάση. Στην ανάπαυλα, επισκέφθηκε ξανά το διαμέρισμα για σκοπούς αυτοψίας. ΄Ηταν επίσης παρών κατά την πρώτη έρευνα η οποία έλαβε χώρα μετά από τη νεκροτομή. Είναι ίσως κατάλληλο το σημείο αυτό να αναφερθεί ότι με βάση τα παραδεκτά γεγονότα (έγγραφο «Β») σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους, εφρουρείτο το διαμέρισμα καθώς και η σορός του θύματος, από τη στιγμή που μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο μέχρι την ώρα που συμπληρώθηκε η νεκροτομή. Από τη νεκροτομή, ανάφερε ο ΜΚ1, διαφάνηκε ότι η πληγή εκτεινόταν σε βάθος, πλήττοντας διάφορα εσωτερικά όργανα του θύματος. Ειδικότερα, διαπίστωσε ότι υπήρχε τραύμα στο θώρακα, μεταξύ της 8ης και 9ης πλευράς, το οποίο εκτεινόταν στον πνεύμονα και συνέχιζε στον περικαρδιακό σάκο, φτάνοντας μέχρι και την καρδία. Το τραύμα, εξήγησε, ήταν διαστάσεων 2 Χ 0.7 εκατοστά. ΄Ηταν κατηγορηματικός ότι το τραύμα προκάλεσε εσωτερική αιμορραγία και το θάνατο του θύματος. Προσδιόρισε τον χρόνο που επήλθε ο θάνατος, κάτω από τις 12 ώρες από τη στιγμή που διενήργησε τη νεκροψία, ότι δηλαδή ο θάνατος είχε επέλθει μετά τις 16:50 της 20/4/
16. Η διαπίστωση του αυτή, όπως εξήγησε, συναρτάται με τη σύσπαση των μυών και την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το πτώμα. ΄Οπως εξήγησε, μία με δύο ώρες μετά το θάνατο αρχίζει η πτωματική ακαμψία η οποία λύνεται εντελώς μετά πάροδο 24 ωρών. Υπάρχουν, ανέφερε, διάφορα στάδια μέχρι την ολοκληρωτική λύση της ακαμψίας. Στο στάδιο που εξέτασε τη νεκρή, θεώρησε πως η ακαμψία δεν είχε λυθεί εντελώς, προσδιορίζοντας έτσι τον χρόνο του θανάτου κάτω από τις 12 ώρες. Το τραύμα συνέχισε, προκλήθηκε ενόσω το θύμα ήταν ζωντανό. Το γεγονός αυτό, εξήγησε, τεκμαίρεται από τα ακόλουθα δύο δεδομένα: α) Στη ζωική αντίδραση που παρατήρησε στα σημεία του τραύματος, η οποία τον οδήγησε στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι το θύμα όταν δέχθηκε την επίθεση ήταν ζωντανό. Η ζωϊκή αυτή αντίδραση αποδεικνύεται από τα μωλωπίσματα που υπάρχουν, με τη μορφή δαχτυλίων, γύρω από τα σημεία των τραυμάτων στα διάφορα σημεία που επλήγηκαν. Υπέδειξε αυτά τα σημεία αρχίζοντας από την εξωτερική επιφάνεια του τραύματος στο σημείο της πληγής, όπως απεικονίζεται στις φωτογραφίες 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 10 του Τεκμηρίου
17. Φαίνεται επίσης στα εσωτερικά σημεία των οργάνων που επλήγηκαν, όπως για παράδειγμα το θώρακα στις φωτογραφίες 14 έως 19 και την καρδιά στη φωτογραφία
18. Το μαύρισμα που δημιουργείται, εξήγησε, είναι ενδεικτικό της ζωικής ύπαρξης γιατί από το τραύμα καταστρέφονται κάποια αγγεία που υπάρχουν στην περιοχή και δημιουργείται μώλωπας υπό μορφή δαχτυλίου, γύρω δηλαδή από το τραυματισμένο μέρος. β) Το δεύτερο στοιχείο που συνηγορεί με το συμπέρασμα του ότι το τραύμα ήταν προθανάτιο, σχετίζεται με τα αιματοπήγματα που εντόπισε εντός του πτώματος κατά τη διάρκεια της νεκροτομής. Ειδικότερα, υπήρχαν αιματοπήγματα στην περιοχή της θωρακικής κοιλότητας τα οποία φαίνονται στις φωτογραφίες 23 και 34 καθώς και στον αριστερό πνεύμονα που φαίνεται στη φωτογραφία
19. ΄Οπως εξήγησε, τα αιματοπήγματα υποδηλώνουν ότι πέρασε κάποιος χρόνος από τη στιγμή του τραυματισμού μέχρι την έλευση του θανάτου αφού δεν δημιουργείται πήξη του αίματος στον οργανισμό ενός νεκρού. Απαντώντας σε διάφορες ερωτήσεις και υποβολές του συνηγόρου υπεράσπισης, επανέλαβε τις πιο πάνω θέσεις του, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να μην ήταν ζωντανό το θύμα όταν δέχθηκε το θανατηφόρο πλήγμα. Ρωτήθηκε σε σχέση με το όργανο που προκάλεσε το τραύμα και επανέλαβε ότι θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε αιχμηρό αντικείμενο, όπως μαχαίρι, κατσαβίδι, σμίλα κλπ που θα μπορούσε να εισχωρήσει μέχρι το σημείο της καρδίας. Δέχθηκε, ωστόσο, πως δεν συνδέεται με τον τραυματισμό, οποιοδήποτε από τα τεκμήρια που εντοπίστηκαν εντός του διαμερίσματος και παραλήφθηκαν ως τεκμήρια. ΄Οπως εξήγησε, ένα κατσαβίδι το οποίο είχε παραληφθεί θεωρήθηκε άσχετο με την υπόθεση, επειδή ήταν μικρό σε σχέση με το βάθος του τραύματος. Ούτε τα τρία μαχαίρια, Τεκμήρια 20, 21 και 42, τα οποία βρέθηκαν στο διαμέρισμα θα μπορούσαν να προκαλέσουν το συγκεκριμένο τραύμα γιατί η λάμα τους είναι μικρή σε σχέση με το βάθος του τραύματος που ήταν, όπως διευκρίνισε κατά την επανεξέταση, γύρω στα 15 εκατοστά. Τελευταίος μάρτυρας της ενότητας αυτής ήταν ο Διευθυντής του Εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής, Δρ Μ. Καριόλου (ΜΚ8). Υπό την ιδιότητα του αυτή, ανάφερε, προέβη σε επιστημονικές εξετάσεις διαφόρων αντικειμένων που του είχαν διαβιβαστεί από την αστυνομία, σε σχέση με την παρούσα υπόθεση. ΄Οπως εξηγεί στην εμπεριστατωμένη έκθεση πραγματογνωμοσύνης την οποία ετοίμασε και κατέθεσε ως Τεκμήριο 75, παραδόθηκαν στο Τμήμα του 27 συνολικά αντικείμενα. Προέβη σε διάφορες δειγματοληψίες με απώτερο στόχο την απομόνωση γενετικού υλικού (DNA) και τη μελέτη του με μοριακές μεθόδους. ΄Εγινε κατορθωτό, όπως εξήγησε, να εντοπιστεί στα περισσότερα από τα αντικείμενα τέτοια ποσότητα και ποιότητα γενετικού υλικού η οποία του επέτρεψε να καταλήξει στα ασφαλή συμπεράσματα τα οποία καταγράφονται αναλυτικά στην έκθεση του. Κάποιες δειγματοληψίες, όπως εξηγεί στην τελευταία παράγραφο της σελ. 7 του Τεκμηρίου 75, δεν έδωσαν ποσότητα γενετικού υλικού που θα του επέτρεπε να προβεί σε περαιτέρω εξετάσεις και δεν ήταν ως εκ τούτου δυνατό να εξαχθούν οποιαδήποτε συμπεράσματα. Τα σημαντικότερα σημεία από τα 41 συνολικά συμπεράσματα τα οποία καταγράφονται στην έκθεση του, είναι τα ακόλουθα: α) Στις δύο δειγματοληψίες που λήφθηκαν από την πολυθρόνα στην οποία βρέθηκε νεκρό το θύμα (Τεκμήρια 6 και 7), εντοπίστηκε αίμα και απομονώθηκε γενετικό υλικό το οποίο ταυτίστηκε με το δείγμα αίματος που λήφθηκε από το θύμα (Συμπεράσματα 1 και 2 του Τεκμηρίου 75). β) Σε αρκετές από τις δεκαεφτά δειγματοληψίες που έγιναν στη φανέλα του θύματος (Τεκμήριο 10), εντοπίστηκε αίμα το οποίο ταυτίστηκε με το αίμα του θύματος (Συμπεράσματα 3 έως 16). γ) Σε μια από τις δειγματοληψίες στη φανέλα εντοπίστηκε μεικτό γενετικό υλικό με πιθανό συνεισφορέα τον κατηγορούμενο (Συμπέρασμα 4). δ) Στα πέντε από τα έξι κομμάτια άσπρου χαρτιού που βρέθηκαν στη νάιλον τσάντα Τεκμήριο 17 (Τεκμήρια 11 έως 15), εντοπίστηκε αίμα, το οποίο ταυτίστηκε ή συνδέθηκε με το αίμα το θύματος (Συμπεράσματα 10, 13 και 17). ε) Σε δύο δειγματοληψίες που έγιναν στα Τεκμήρια 12 και 13, που αντιστοιχούν σε δύο από τα κομμάτια άσπρου χαρτιού υγείας που βρέθηκαν στην αναφερθείσα νάιλον τσάντα, απομονώθηκε μεικτό γενετικό υλικό στο οποίο εντοπίστηκαν ορισμένα αλλήλια που παρατηρούνται στο γενετικό προφίλ του κατηγορούμενου (Συμπεράσματα 14 και 16). στ) Στο Τεκμήριο 17 (νάιλον τσάντα σκουπιδιών), εντοπίστηκε γενετικό υλικό τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά που ταυτίστηκε με τον κατηγορούμενο. Ταυτίστηκε επίσης με το θύμα σε σχέση μόνο με το εξωτερικό μέρος της τσάντας (Συμπεράσματα 20, 21 και 22). ζ) Στα επιχρίσματα από τα νύχια του αριστερού και δεξιού χεριού του θύματος, εντοπίστηκε αίμα το οποίο συνδέθηκε με το γενετικό προφίλ του θύματος (Συμπεράσματα 26 και 27). η) Στον στηθόδεσμο που φορούσε το θύμα (Τεκμήριο 28), εντοπίστηκε γενετικό υλικό που συνδέθηκε με τον κατηγορούμενο (Συμπέρασμα 32). θ) Σε δύο από τις δειγματοληψίες που έγιναν στη μαξιλαροθήκη (Τεκμήριο 43), εντοπίστηκε αίμα το οποίο ταυτίστηκε με το θύμα (Συμπεράσματα 37 και 38). ι) Αίμα εντοπίστηκε και στο εξωτερικό ύφασμα από το στρώμα του κρεβατιού (Τεκμήριο 44), το οποίο επίσης ταυτίστηκε με το γενετικό υλικό του θύματος (Συμπεράσματα 39 και 40). Η τελευταία ενότητα της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής, αφορά την προγενέστερη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου και ιδιαίτερα τη συμπεριφορά του προς το θύμα. Η μαρτυρία της ενότητας αυτής προέρχεται από δύο φίλες του θύματος που εργάζονταν στην ίδια περιοχή ως ιερόδουλες, όπως και το θύμα. Πρόκειται για τη Δώρα Ιωακείμ (ΜΚ9) και τη Λουκία Αδάμου (ΜΚ10). Υποστήριξαν και οι δύο ότι η συμπεριφορά του κατηγορούμενου προς το θύμα ήταν καταπιεστική, και πολλές φορές βίαιη. Όπως ανέφεραν την εκμεταλλευόταν οικονομικά, υποχρεώνοντας την να έχει σεξουαλικές επαφές με άντρες και να του παραδίδει τα χρήματα από τις εισπράξεις. Αναφέρθηκαν επίσης σε συγκεκριμένα επεισόδια κατά τα οποία είδαν τον Κατηγορούμενο να κτυπά το θύμα και να την απειλεί με μαχαίρι το οποίο κρατούσε, όπως είπαν, πάντοτε μαζί του και το είχε στην κάλτσα του. Η ΜΚ9 υποστήριξε ότι τον είδε να βγάζει το μαχαίρι («τσιακκί») από την κάλτσα και να σκίζει το φόρεμα που φορούσε το θύμα. Το επεισόδιο αυτό συνέβη σε μια επίσκεψη που είχε κάνει για να τους πάρει φαγητό. Τους άκουσε, πρόσθεσε, πολλές φορές να καυγαδίζουν και άκουσε τον Κατηγορούμενο να βρίζει και να απειλεί το θύμα. Ανέφερε, επίσης, πως απειλούσε και την ίδια να μην δουλεύει για να έχει περισσότερες εισπράξεις η Ειρήνη. Αναφέρθηκε, μάλιστα, σε ένα περιστατικό κατά το οποίο ο Κατηγορούμενος της φώναζε και την απειλούσε, όπως υποστήριξε, ενώ βρισκόταν με πελάτη. ΄Οταν έφυγε ο πελάτης, συμπλήρωσε, έβγαλε «τσιακκί» από την κάλτσα και την απείλησε ότι θα της έκοβε το κεφάλι εάν συνέχιζε να συμβουλεύει την Ειρήνη. Της ζητήθηκε να περιγράψει το μαχαίρι που είδε να τραβά από την κάλτσα ο Κατηγορούμενος και ανάφερε πως ήταν γύρω στα 10 εκατοστά και το είδε να πετάγεται όταν πάτησε κάτι ο Κατηγορούμενος. Τον είδε, είπε και η ΜΚ10 να απειλεί το θύμα με μαχαίρι, το οποίο έφερε πάντοτε μαζί του και το είχε στη κάλτσα του. Αναφερόμενη σε συγκεκριμένο περιστατικό, υποστήριξε ότι σε μια περίπτωση που έτυχε να βρίσκεται το θύμα στο σπίτι της, ο Κατηγορούμενος τής θύμωσε και αφού την υποχρέωσε να επιστρέψει στο σπίτι που δούλευε, τον είδε να της σκίζει το φόρεμα της με το μαχαίρι. Την ίδια ημέρα, πρόσθεσε, απείλησε και την ίδια λέγοντας της: «Εμείς οι θκιο εννά τα ξαναπούμε». Τον είδε, συμπλήρωσε, πολλές φορές να την κτυπά και να την κακομεταχειρίζεται. ΄Οταν, είπε, δεν ήθελε να πάει με κάποιο πελάτη, επειδή δεν πλήρωνε ικανοποιητικό ποσό, την υποχρέωνε να πάει και εάν εκείνη αρνείτο, την κτυπούσε. Ο Κατηγορούμενος δεν έδωσε ένορκη μαρτυρία ούτε κάλεσε μάρτυρες. ΄Οταν κλήθηκε σε απολογία και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να προβεί σε μια πολύ σύντομη ανώμοτη δήλωση, υιοθετώντας ουσιαστικά τις θέσεις που πρόβαλε κατά την προφορική του ανάκριση και στις γραπτές καταθέσεις που είχε δώσει στην αστυνομία. Δήλωσε επί λέξει τα ακόλουθα: «΄Ηδη είχα δώσει τρεις φορές κατάθεση στην αστυνομία και θέλω να πω ότι είμαι αθώος. ΄Οτι είχα πει είναι αλήθεια. ΄Ολη την αλήθεια είχα πει στις καταθέσεις μου.» ΄Οπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ο κατηγορούμενος είχε δώσει γραπτή κατάθεση (Τεκμήριο 1) γύρω στις 1:00π.μ. της 21.4.2011, προτού ακόμη εντοπιστεί η πληγή στο σώμα του θύματος. Λήφθηκε από αστυνομικό του Τμήματος Μικροπαραβάσεων, στα πλαίσια των εξετάσεων για αιφνίδιο θάνατο του θύματος, όπως προαναφέρθηκε. Στην κατάθεση του αυτή ανάφερε τα ακόλουθα: «Ονομάζομαι Αντώνης Καλογήρου και είμαι Τουρκοκύπριος. Ζω στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου στην πιο πάνω διεύθυνση από το
20. Εδώ και δύο εβδομάδες έμενα με την φίλη μου την Ειρήνη Ανδρέου Δ.Τ.758060 την οποία γνωρίζω από το 2009 στο διαμέρισμα μου στην οδό που σου είπα πιο πάνω. Ψες 20/4/2011 και περί ώρα 23:00 ήμουν στο σπίτι με την Ειρήνη είχαμε φάει και εγώ είχα πιει 5 τενεκεδάκια μπύρες και η Ειρήνη 4 τενεκεδάκια. Στη συνέχεια η Ειρήνη μου ζήτησε ένα τσιγάρο και κάθισε πάνω στη πολυθρόνα ακουμπώντας το κεφάλι της στον τοίχο. Εγώ κατάλαβα ότι δεν αισθανόταν καλά και την ρώτησα τι είχε. Τότε η Ειρήνη μου απάντησε ότι δεν είχε τίποτα. Πέρασαν 5 με 6 λεπτά και ξαναρώτησα την Ειρήνη τι είχε και δεν μου απάντησε. Μετά επειδή είδα τα μάτια της να είναι μισάνοιχτα έβαλα πάνω στο χαρτί υγείας οινόπνευμα και το έβαλα πάνω στη μύτη της για να το αναπνεύσει και να ξυπνήσει. Στη συνέχεια δεν αντέδρασε και εγώ νόμιζα ότι με έκανα πλάκα. Εγώ άναψα ένα τσιγάρο και κάθισα απέναντι της ώσπου και κατάλαβα ότι ήταν νεκρή. Αμέσως ήρθα στην Αστυνομία για να το αναφέρω και πήγα μαζί με την Αστυνομία στο σπίτι μου. Η Ειρήνη είχε πολλά προβλήματα υγείας κάπνιζε πολύ και έπινε.» Έδωσε, επίσης, τρεις ανακριτικές καταθέσεις με το ακόλουθο περιεχόμενο: α) Στην πρώτη ανακριτική του κατάθεση (Τεκμήριο 63α, στη μητρική/τουρκική γλώσσα και 63β σε ελληνική μετάφραση) επανέλαβε, κατ' ουσίαν, τις θέσεις που είχε προβάλει τόσο στη πρώτη του κατάθεση, όσο και κατά την προφορική του ανάκριση. ΄Οτι, δηλαδή, βρισκόταν με το θύμα στο διαμέρισμα από η ώρα 17:00 μέχρι την ώρα που κατά τον ισχυρισμό του λιποθύμησε, εκτός από ένα διάστημα 20 λεπτών που το θύμα βγήκε και αγόρασε έτοιμο φαγητό. Επανέλαβε επίσης τον ισχυρισμό πως ενώ καθόταν στη πολυθρόνα και της μιλούσε, έγειρε το κεφάλι της προς τα πίσω και λιποθύμησε, τονίζοντας πως δεν της έκανε τίποτε ο ίδιος. Απαντώντας σε διάφορες άλλες ερωτήσεις, ανάφερε πως είχε ερωτικό δεσμό με το θύμα από το έτος 2009 αλλά χώρισαν για διάστημα 16 μηνών και ξανάσμιξαν 2 περίπου μήνες πριν από το επίδικο συμβάν. Σε ερωτήσεις εάν επιτέθηκε ή κτύπησε ποτέ το θύμα, απάντησε αρνητικά. Ρωτήθηκε στη συνέχεια για τις ενέργειες του ιδίου και του θύματος από το πρωινό της 20.4.2011, μέχρι τη στιγμή του θανάτου της και υποστήριξε, τα ακόλουθα: Ξύπνησαν γύρω στις 9:00 το πρωί και αφού διακινήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης πεζοί, επέστρεψαν στο διαμέρισμα γύρω στις 5:00μ.μ. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα ο ίδιος δεν βγήκε από το διαμέρισμα μέχρι τη στιγμή που πήγε στην αστυνομία για να αναφέρει ότι είχε λιποθυμήσει η συμβία του. Η Ειρήνη (το θύμα) βγήκε για 20 λεπτά περίπου και αγόρασε φαγητό. ΄Οταν επέστρεψε, έφαγαν το φαγητό που είχε αγοράσει και κάθισαν στο διαμέρισμα, καταναλώνοντας μπύρες. Το θύμα είχε καταναλώσει συνολικά 4 τενεκεδάκια. Μετά την τέταρτη μπύρα που ήπιε ήθελε να βγει έξω για να πάει κάπου να συνεχίσει να πίνει αλλά δεν της έδωσε λεφτά. Της έδωσε τσιγάρο και μόλις το κάπνισε έγειρε πίσω στη πολυθρόνα. Τη ρώτησε τι έχει και του απάντησε «θα μου περάσει». Αυτή, αναφέρει, ήταν η τελευταία της κουβέντα. Σε σχέση με τα ρούχα που φορούσε το θύμα εκείνη την ημέρα, είπε πως από κάτω φορούσε μια γκρίζα φόρμα και από πάνω κοντομάνικη φανέλα προς το καφέ, που είχε ζωγραφισμένα άλογα στη περιοχή του στήθους. Μετά τη 2η μπύρα που ήπιε, διευκρίνισε, έβγαλε τα ρούχα της και έμεινε με το στηθόδεσμο και ένα κοντό παντελονάκι. Σε ερώτηση εάν πρόσεξε κατά πόσο ήταν σκισμένη η φανέλα που φορούσε, απάντησε πως δεν είχε προσέξει. Σε άλλες ερωτήσεις σε σχέση με τα αίματα που βρέθηκαν στη φανέλα και σε χαρτιά υγείας που εντοπίστηκαν σε τσάντα σκουπιδιών κατά την έρευνα, απάντησε πως δεν γνωρίζει. β) Κατά τη 2η ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου (Τεκμήριο 64α στη μητρική του γλώσσα και 64β σε ελληνική μετάφραση) που λήφθηκε την επομένη, 22.4.2011, μεταξύ των ωρών 08:50-12:35, του υποβλήθηκαν διάφορες ερωτήσεις και θέσεις που προέκυπταν από μαρτυρία που είχε εξασφαλιστεί από τις έρευνες της αστυνομίας. Ανάμεσα σε άλλα, υποστήριξε τα ακόλουθα: Δεν συνηθίζει να μεταφέρει μαζί του μαχαίρι εκτός του διαμερίσματος (απάντηση στην ερώτηση αρ. 3). Δεν κτυπούσε ούτε ανάγκαζε το θύμα να κάνει έρωτα με διάφορους άντρες για να παίρνει εκείνος τα χρήματα, όπως του υπόβαλε ο ανακριτής με την ερώτηση υπ' αρ.
21. Το ποσό των €500 που βρέθηκε στην κατοχή του, όταν συνελήφθη του ανήκει. Το θύμα εισέπραξε την επιταγή που έπαιρνε από το γραφείο ευημερίας στις 19.4.2011 και του είχε δώσει ποσό €
22. Όταν λιποθύμησε το θύμα προσπάθησε να τη συνεφέρει και ακολούθως πήγε στην αστυνομία χωρίς να το αναφέρει σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Δεν τηλεφώνησε και πήγε προσωπικά γιατί δεν γνώριζε το τηλέφωνο της Αστυνομίας. Φεύγοντας, έκλεισε την πόρτα του διαμερίσματος και δεν μπορούσε οποιοσδήποτε να εισέλθει στο διαμέρισμα γιατί μόνο εκείνος κρατούσε κλειδιά. Τους τελευταίους δύο μήνες δεν είχε επισκέψεις και δεν εισήλθε οποιοδήποτε πρόσωπο στο διαμέρισμα του, εκτός από το θύμα. γ) Λήφθηκε και τρίτη ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο το απόγευμα της 22.4.2011 (Τεκμήριο 65α στα Τουρκικά και 65β σε ελληνική μετάφραση) στην οποία δεν θέλησε να δώσει απαντήσεις, παρά μόνο σε μερικές από τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Ανάφερε ότι το θύμα ενοικίασε διαμέρισμα στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας στις αρχές Απριλίου 2011, αλλά δεν θέλησε να πει το λόγο. Αναφέρει, επίσης, πως συζήτησε με το θύμα για οικονομικά θέματα και για την επιθυμία του ιδίου να αγόραζε αυτοκίνητο, αλλά δεν θέλησε να πει τι μάρκα αυτοκίνητο ήθελε να αγοράσει και πόσα χρήματα χρειαζόταν. ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Με τη σύντομη αλλά περιεκτική αγόρευση του, ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε πέρα από κάθε λογική αμφιβολία το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, στη βάση της περιστατικής μαρτυρίας που προσκομίστηκε και κάλεσε το Δικαστήριο να καταλήξει σε εύρημα ενοχής. Καλείται, όπως εισηγήθηκε, το Δικαστήριο να απαντήσει τρία ερωτήματα: Πρώτον, πώς επήλθε ο θάνατος του θύματος. Δεύτερον, πού επήλθε ο θάνατος και τρίτον ποιος επέφερε τον θάνατο. Το πρώτο ερώτημα, υποστήριξε, απαντάται με ευκολία αφού η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε στην ουσία της. Ο ιατροδικαστής εξήγησε ότι το τραύμα ήταν προθανάτιο και περί αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι κατά την εισήγηση του δεδομένο ότι ο θάνατος επήλθε από το τραύμα που βρέθηκε κάτω από τον αριστερό μαστό του θύματος. Η υπερασπιστική γραμμή του κατηγορούμενου, συνέχισε ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, σχετίζεται με το δεύτερο ζήτημα σε σχέση με το μέρος και το χρόνο πρόκλησης του τραυματισμού. Από τη γραμμή αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας, ανάφερε, συνάγεται ότι η θέση του κατηγορούμενου είναι πως ο τραυματισμός προκλήθηκε μετά από τη μεταφορά του πτώματος από το διαμέρισμα και ειδικότερα κατά τη διαδρομή από το διαμέρισμα προς το νοσοκομείο. Και αυτό το ερώτημα απαντάται, κατά τον ευπαίδευτο εκπρόσωπο, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Η μαρτυρία που παρουσιάστηκε οδηγεί, σύμφωνα με το συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα. ΄Οτι, δηλαδή, το θύμα θανατώθηκε ενώ βρισκόταν με τον κατηγορούμενο εντός του διαμερίσματος. Τούτο συνάγεται από τα ακόλουθα δεδομένα: α) Από τις δηλώσεις του ιδίου του κατηγορούμενου όταν μετέβηκε στην αστυνομία για να υποβάλει το παράπονο, αναφέροντας ότι το θύμα ήταν αναίσθητο. β) Από τη μαρτυρία της ΜΚ4, Μπότσαρη και του ΜΚ5, Αποστόλου οι οποίοι διαπίστωσαν το θάνατο της όταν επισκέφθηκαν το διαμέρισμα. γ) Από τη μαρτυρία του νοσοκόμου Κ. Κωνσταντίνου, ΜΚ6, ο οποίος εξέτασε το θύμα και διαπίστωσε ότι ήταν νεκρό με τη χρήση ειδικού μηχανήματος. Ως προς το τρίτο ερώτημα, υπάρχει εισηγήθηκε ο εκπρόσωπος, τέτοιος ασφυκτικός κλοιός μαρτυρίας εις βάρος του κατηγορούμενου που δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας ότι το θανατηφόρο τραύμα προκλήθηκε από τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος βρισκόταν μόνος σε ένα διαμέρισμα (το επίδικο) με το θύμα και το τραύμα προκλήθηκε ενόσω οι δύο τους βρίσκονταν μέσα στο διαμέρισμα, χωρίς να υπάρχει εισήγηση από την πλευρά του κατηγορούμενου ότι εισήλθε κάποιο τρίτο πρόσωπο και προκάλεσε το τραύμα. Τέτοιο σενάριο, κατέληξε, αποκλείεται με βάση τη μαρτυρία και τα περιστατικά της υπόθεσης. Το γεγονός ότι δεν εντοπίστηκε το φονικό όργανο δεν επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, υποστήριξε καταληκτικά ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής. Υιοθετώντας τα όσα υποστήριξε στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του στο στάδιο της εισήγησης ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου επεσήμανε τα ακόλουθα: α) Απουσιάζει μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Δεν υπάρχει «πραγματική», όπως την αποκάλεσε, μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με το θανατηφόρο τραύμα. Ουδείς από τους μάρτυρες, υπέδειξε, υποστήριξε ότι είδε τον κατηγορούμενο να προκαλεί το τραύμα στο θύμα. β) Η μαρτυρία που κατατέθηκε πιθανόν να δημιουργεί ισχυρές υποψίες ότι το πρόσωπο που προκάλεσε το θανατηφόρο τραύμα είναι ο κατηγορούμενος, υποψίες όμως που με βάση τις αρχές και τη νομολογία, δεν είναι αρκετές για να τεκμηριώσουν κατηγορία σε ποινική υπόθεση. γ) Δεν εντοπίστηκε το όργανο με το οποίο προκλήθηκε, με βάση την επιστημονική μαρτυρία, το τραύμα, παρά το γεγονός ότι έγιναν έρευνες και παραλήφθηκαν όλα τα αιχμηρά αντικείμενα που υπήρχαν στο διαμέρισμα του κατηγορουμένου. δ) Ο θάνατος του θύματος δεν πιστοποιήθηκε από γιατρό και η μαρτυρία των άλλων μαρτύρων που επιθεώρησαν το θύμα προτού μεταφερθεί από το διαμέρισμα δεν είναι ικανή να αποδείξει ότι ήταν νεκρή, κατά τον χρόνο που απομακρύνθηκε από το διαμέρισμα. ε) Εισήλθαν εντός του διαμερίσματος γύρω στα 11 άτομα και επιθεώρησαν το θύμα χωρίς να διαπιστώσουν οποιοδήποτε τραύμα. Δεν μπορεί να αποκλειστεί, κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο, το ενδεχόμενο να προκλήθηκε ο τραυματισμός από κάποιο αιχμηρό αντικείμενο, είτε κατά τη μεταφορά του θύματος με το σεντόνι από τις σκάλες των τριών ορόφων μέχρι το ισόγειο, είτε κατά την τοποθέτηση του στο ειδικό φορείο και τη μεταφορά με το όχημα μεταφοράς νεκρών στο νοσοκομείο. Τονίζοντας το βάρος απόδειξης με το οποίο είναι επιφορτισμένη η Κατηγορούσα Αρχή σε μια ποινική δίκη, ο συνήγορος του κατηγορουμένου επανέλαβε πως δεν υπάρχει τέτοια μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος προκάλεσε το θανατηφόρο τραύμα στο θύμα. Η μαρτυρία, επανέλαβε, δημιουργεί υποψίες, που δεν είναι όμως ικανές για να θεμελιώσουν την κατηγορία. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Έχουμε εξετάσει με την επιβαλλόμενη προσοχή το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μας. Παρακολουθήσαμε τον κάθε ένα από τους μάρτυρες που κλήθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και εξετάσαμε όλα τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί. Εξετάζοντας διεξοδικά τη μαρτυρία του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά, καταλήγουμε πως όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν ειλικρινείς. Κατέθεσαν όσα γεγονότα περιήλθαν στην αντίληψη τους και δεν διακρίνουμε προσπάθεια παραποίησης ή απόκρυψης γεγονότων από οποιοδήποτε μάρτυρα. Κάποιες μικροαντιφάσεις που παρουσιάζονται στη μαρτυρία, στις οποίες θα γίνει αναφορά στη συνέχεια, δεν κρίνονται ουσιώδεις και δεν δημιουργούν ρήγμα στην αξιοπιστία τους. Ειδικότερα: α) Αξιολόγηση των μαρτύρων της πρώτης ενότητας. Αρχίζοντας από την ΜΚ4, Μπότσαρη, η οποία πρώτη επισκέφθηκε το διαμέρισμα, διαπιστώσαμε την ειλικρίνεια και την ευθύτητα με την οποία κατέθετε για όλα τα θέματα που έχει ερωτηθεί. Δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε κενό η μαρτυρία της, ώστε να δημιουργείται η παραμικρή αμφιβολία για τη γνησιότητα της. Το βασικό σημείο στο οποίο διαφωνεί η υπεράσπιση από τα γεγονότα τα οποία κατέθεσε, αφορά την παράλειψη της να εντοπίσει το επίδικο τραύμα κατά τον χρόνο της επίσκεψης και παρουσίας της στο διαμέρισμα. Της έγινε μάλιστα σχετική υποβολή ότι το τραύμα δεν υπήρχε όταν το θύμα είχε αρχικά βρεθεί στο διαμέρισμα. Η απάντηση της δεικνύει την ειλικρίνεια αλλά και την αντικειμενικότητα της. Ανάφερε ότι αποτελεί άποψη της ότι αυτό όντως υπήρχε, αλλά δεν ήταν ορατό λόγω της στάσης που είχε το θύμα στην πολυθρόνα. Το ίδιο ισχύει και για τον ΜΚ5, Αποστόλου, όπως και για τους ΜΚ6 και 7 που επίσης είχαν επισκεφθεί το διαμέρισμα και είχαν διαδραματίσει το δικό τους ρόλο στις εξετάσεις που έγιναν, πριν από τον εντοπισμό του τραύματος. Έδωσαν όλοι λογικές και ικανοποιητικές εξηγήσεις για το λόγο που δεν εντόπισαν το τραύμα. Η στάση που είχε το θύμα, καθώς και το σημείο του τραύματος, δικαιολογεί κατά την κρίση του Δικαστηρίου την παράλειψη τους να το επισημάνουν. Η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε ότι το θύμα βρισκόταν καθήμενο στην πολυθρόνα, γερμένο προς την αριστερή πλευρά, όπως περιέγραψαν όλοι οι μάρτυρες που εισήλθαν στο διαμέρισμα. Κάποιες μικροαντιφάσεις που παρουσιάζει η μαρτυρία σε σχέση με το πώς ήταν γερμένο το κεφάλι ή το κατά πόσο ήταν ανοικτά ή κλειστά τα μάτια του θύματος, κρίνονται εντελώς επουσιώδεις και δεν επιδρούν στην αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας. Δεχόμαστε την περιγραφή από τη ΜΚ4 η οποία φάνηκε να παρατήρησε προσεκτικότερα το θύμα. Είχε εξάλλου αυτή την ευκαιρία αφού παρέμεινε περισσότερη ώρα εντός του διαμερίσματος από τους ΜΚ5, 6 και
23. Η γενική περιγραφή του θύματος από όλους τους μάρτυρες δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε ουσιαστική διαφορά. Είπαν όλοι ότι βρισκόταν καθήμενη στην πολυθρόνα με το σώμα και το κεφάλι της γερμένα προς τα αριστερά. Η ΜΚ4 παρατήρησε μια μικρή σχισμή στα χείλη την οποία δεν αντιλήφθηκαν οι ΜΚ5, 6 και
24. Η ΜΚ4 ανάφερε επίσης ότι το κεφάλι του θύματος είχε μικρή κλίση προς τα πίσω. Οι ΜΚ5 και 6 δεν μπόρεσαν να ανακαλέσουν τη μνήμη τους ως προς την ακριβή θέση που ήταν γερμένο το κεφάλι ή εάν το πηγούνι είχε ελαφριά κλίση προς τα πάνω, όπως είπε η ΜΚ
25. Για το ίδιο θέμα ο ΜΚ5 πρόσθεσε πως δεν μπορούσε να θυμηθεί αλλά σύμφωνα με τη λογική, το κεφάλι θα έπρεπε να είχε κλίση προς τα κάτω αφού το θύμα ήταν νεκρό. ΄Οσον αφορά τα μάτια του θύματος η ΜΚ4 είπε πως πρόσεξε ότι ήταν ανοικτά ενώ ο ΜΚ6 δεν θυμόταν αν ήταν ανοικτά ή της άνοιξε το βλέφαρο για να ελέγξει εάν οι κόρες των ματιών της ήταν διεσταλμένες. Πρόκειται, επαναλαμβάνουμε, για μικροαντιφάσεις σε εντελώς επουσιώδεις λεπτομέρειες που δεν μπορούν να έχουν οποιαδήποτε επίδραση στην αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας. Οι τέσσερεις μάρτυρες της πρώτης ενότητας κατέθεσαν όσα περιήλθαν στην αντίληψη τους με ειλικρίνεια και δεν έχουμε διακρίνει προσπάθεια να αποκρύψουν οτιδήποτε σχετίζεται με την υπόθεση. Κάθε άλλο θα λέγαμε. Οι ΜΚ4 και 5 ανάφεραν πως δεν εντόπισαν οτιδήποτε επιλήψιμο που να δημιουργεί υποψίες για εγκληματική ενέργεια. Η μικρή σχισμή που παρατήρησε η ΜΚ4, στα χείλη του θύματος, ορθά δεν κρίθηκε σημαντική και δεν της δημιούργησε οποιαδήποτε υποψία. ΄Οπως φαίνεται στις φωτογραφίες (Τεκμήριο 2, φωτογραφίες 1 και 3) δεν πρόκειται για τραύμα που θα δικαιολογούσε διερεύνηση. Η περιγραφή που έδωσαν όλοι οι μάρτυρες για τη στάση που είχε το θύμα και τις εν γένει περιστάσεις που επικρατούσαν στο διαμέρισμα, δικαιολογούσαν την εντύπωση που όλοι απεκόμισαν, κατ' εκείνο το στάδιο, ότι επρόκειτο για αιφνίδιο θάνατο. Δεχόμαστε περαιτέρω τη μαρτυρία του ΜΚ7 που σχετίζεται με την τοποθέτηση του θύματος στο σεντόνι και τη μεταφορά του ακολούθως στο νοσοκομείο με το ειδικό όχημα μεταφοράς νεκρών. Δεν τέθηκε ευθέως στον ΜΚ7 ότι το τραύμα προκλήθηκε κατά τη μεταφορά του θύματος από τον ίδιο στο Νοσοκομείο. ΄Εχουμε διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή τη μαρτυρία του και έχουμε ικανοποιηθεί πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει περίπτωση τραυματισμού του θύματος κατά τη διαδικασία και τον τρόπο μεταφοράς, όπως τα έχει περιγράψει. Δεν έχει διαφύγει, βέβαια, της προσοχής του Δικαστηρίου η αντίφαση που παρουσιάζεται στη μαρτυρία των ΜΚ4 και ΜΚ7, όσον αφορά τη μετάβαση τους στο Νοσοκομείο. Επί του προκειμένου, ο ΜΚ7 ανάφερε ότι ακολουθούσε το όχημα της αστυνομίας, ενώ η ΜΚ4 είπε ότι το όχημα του γραφείου τελετών με οδηγό τον ΜΚ7 πήγε πρώτο στο Νοσοκομείο χωρίς να τον ακολουθεί, όπως υποστήριξε ο ΜΚ
26. Η ίδια πήγε μερικά λεπτά αργότερα με το αστυνομικό όχημα, αφού πρώτα πέρασε από τον Αστυνομικό Σταθμό. Θεωρούμε ασήμαντη αυτή τη διαφορά στη μαρτυρία. Γεγονός παραμένει ότι η ΜΚ4, όταν πήγε στο Νοσοκομείο, συνάντησε τον ΜΚ7 να βρίσκεται σταματημένος με το όχημα του γραφείου τελετών έξω από τις Πρώτες Βοήθειες και να την αναμένει. Η αναφερθείσα αντίφαση δεν έχει δημιουργήσει την παραμικρή, έστω, υποψία για την ειλικρίνεια ή τη γνησιότητα της μαρτυρίας των δύο μαρτύρων. Η διάσταση θα μπορούσε να αποδοθεί σε ακούσιο ολίσθημα της μνήμης του ΜΚ
27. Εξέλαβε, ως φαίνεται, ότι ακολούθησε το αστυνομικό όχημα, επειδή έτσι συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις. Το γεγονός, πάντως, ότι δεν είναι απόλυτα ταυτισμένη η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας, όσον αφορά λεπτομέρειες σε επουσιώδη ζητήματα, υποδηλώνει την ειλικρίνεια τους και όχι το αντίθετο. Φανερώνει, επίσης, πως δεν υπήρξε προσυνεννόηση αλλά οι μάρτυρες κατάθεσαν τα γεγονότα, όπως τα αντελήφθηκαν. Είναι, κρίνουμε, εντελώς φυσιολογικό, να μην θυμάται ένας μάρτυρας κάποιες λεπτομέρειες από τις ενέργειες στις οποίες είχε προβεί, έξι και πλέον μήνες πριν από τη μαρτυρία του. Η νομολογία δέχεται ότι μικροαντιφάσεις σε λεπτομέρειες στη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θεωρούνται ότι ενδυναμώνουν μια μαρτυρία, που κατά τα άλλα είναι πειστική και καταδείχνουν ανυπαρξία προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ τους (βλ. Κυριάκος Σιβιτανίδης κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφέσεις 36 και 37/2010, ημερ. 23.5.2011, Γιαννίδης v. Αστυνομίας